Proszę, pokochaj mnie, tato!

"Proszę, pokochaj mnie, Tato!" Marty Maciejewskiej @marta_maciejewska_autorka jest kontynuacją powieści "Proszę, pokochaj mnie, Mamo!". Książki należy czytać po kolei, aby móc zrozumieć dogłębnie historię Anki spisaną przez autorkę. Mogę Wam obiecać, że warto ją poznać jeśli lubicie odczuwać skrajne emocje podczas czytania, a tych tutaj nie brakuje🥺

Nieszczęście nie może trwać wiecznie... Przekonuje się o tym nasza główna bohaterka, która po traumatycznych przeżyciach w końcu wychodzi na prostą. Przeszłość szczelnie zamyka na dnie swojego serca, a klucz do niej wrzuca głęboko w najciemniejsze zakamarki umysłu. Kochająca rodzina i wymarzona praca dają jej pełnię szczęścia i wydawać by się mogło, że nic, ani nikt nie jest w stanie tego zburzyć. Ale przychodzi dzień kiedy idealne życie Anki staje na głowie, a przeszłość puka do jej drzwi.

Czy szczęście ma swój termin ważności? Jak wiele jest w stanie zrobić matka, aby ratować życie najbliższych? Czy w końcu Ance uda się zamknąć przeszłość raz na zawsze?

Autorka po raz kolejny to zrobiła🥺 Napisała kolejną książkę, która wycisnęła ze mnie wiele łez, ale.. Tym razem pojawił się u mnie również uśmiech. Z ogromną radością patrzyłam na przemianę głównej bohaterki. Z przestraszonej i zamkniętej w sobie nastolatki przeobraziła się w kobietę silną, pewną siebie i spełniającą swoje marzenia. Skrzydeł dodał jej również Rafał, który swoją wyrozumiałością i opiekuńczością pozwolił poczuć się znowu szczęśliwą 🥰

Niestety, ale doskonale wiemy ,że zatajana prawda, w końcu znajduje drogę ucieczki i jeśli nie przyznamy się do niej sami za w czasu to mocno możemy zranić osoby, które kochamy najbardziej. I właśnie to burzy mur szczęścia Anki. Podjęte przez nią decyzje mogą niektórym wydawać się samolubne, bądź gotowi są ją za to potępić, ale ja staję w jej obronie, bo uważam, że nie możemy oceniać czyjegoś życia dopóki nie ubierzemy jego butów.

Pojawienie się w książce na dłużej "czarnego charakteru", który sprawił, że głównej bohaterce życie legło w gruzach, dodał całej historii niezłego kopa. Niektórzy ludzie są po prostu źli... I tacy ludzie zostają sami jak palec, bo nikt nie chce mieć z nimi do czynienia.

Pisarka pokazała mi również, że każda matka w najtrudniejszych nawet momentach jest w stanie wykrzesać z siebie ogromne pokłady siły fizycznej i psychicznej, aby chronić i wspierać swoje dziecko. I to jest piękne ❤️

Opowieść spisana przez autorkę jest bolesna. Emocje, które się z niej wylewają i dotykają naszych serc w pewnym momencie zaczynają nas przytłaczać. Tak, w pewnym momencie czułam się przytłoczona, ale ta opowieść właśnie taka miała być! Razem z Anką mamy płakać, krzyczeć, czuć się bezsilni, aby w pewnym momencie odetchnąć głęboko i w końcu poczuć ulgę ❤️

„Musiałam dokonać wyboru. Miłość mojego życia czy dziecko? Wybór był oczywisty. Straciłam męża bezpowrotnie, ale nic nie mogłam na to poradzić. Patrzyłam tylko w ciszy, jak zostawia mnie i odchodzi”.

Nie wiem, co napisać. Dawno nie byłam aż tak wstrząśnięta książką. Gdy przeczytałam prolog, wiedziałam, że dalej mogę znaleźć już tylko straszną historię. Nie wiedziałam, czy będzie z tego dobre zakończenie, gdyż, to co spotkało Ankę, było jakimś okrutnym żartem, rzuconym przez los.

„Proszę, pokochaj mnie, tato!” to część druga historii Anki Zwolenkiewicz – dziewczyny skrzywdzonej przez świat. W tej książce wydaje się, że kobiecie udało się już ułożyć swoje życie, a do szczęścia już nie brakuje jej niczego. Niestety swoją sielankę zbudowała na kłamstwach. A jak to najczęściej w życiu bywa, prawda zawsze wychodzi na jaw w najmniej sprzyjających okolicznościach. I wtedy zawsze czar pryska…

Od samego początku sytuacja jest napięta. Autorka wprowadza czytelnika w historię, która po prostu musi zostać szybko wyjaśniona. Dlatego, po przeczytaniu wprowadzenia, już nie ma szans na zrobienie sobie przerwy. Opowieść o życiu Anny to coś, co daje inne światło na pewne sprawy. Po raz kolejny przedstawiona zostaje całkiem inna perspektywa z pozoru przesądzonych już wydarzeń. Dzięki tej książce można dostrzec, jak łatwo jest kogoś ocenić, nie znając szczegółów dotyczących określonych sytuacji. I jak łatwo go tym skrzywdzić.

Historia Anki jest wyjątkowo emocjonująca. Wraz z nią odczuwałam każdy smutek i każdy lęk. Były też momenty, w których ciężko było mi zrozumieć jej tok rozumowania i działanie. Wielokrotnie zadawałam sobie wtedy pytanie, czemu zrobiła tak, a nie inaczej.

Dodatkowo zostaje poruszony temat tego, jak wiele jest w stanie zrobić i poświęcić matka dla swojego dziecka. Jaka to jest bezgraniczna miłość i do czego jest zdolna, gdy gra toczy się o jego dobro. Tak strasznie mnie to poruszyło, że długo nie mogłam się po tym pozbierać.

Tak więc po raz kolejny nie pozostaje mi nic innego, jak z całego serca polecić Wam tę książkę. Taka powieść potrafi zmienić światopogląd i wizję bliskiego otoczenia.

Na rynku brakuje mi takich wartościowych książek, dlatego jak już trafię na taką perełkę, to muszę o niej opowiedzieć każdemu. 10/10

Współpraca z Martą Maciejewską i wydawnictwem Świat Kobiet

Po pierwszej, pełnej emocji części, przyszła pora na poznanie dalszych losów Ani Zwolenkiewicz.

Po traumatycznej przeszłości, życie Ani nabrało barw. Kobieta założyła rodzinę, rozwinęła się zawodowo. Mogłoby się wydawać, że nic już tego szczęścia nie może popsuć. Lecz niestety przeszłość została niedomknięta i ponownie zaczęła o sobie przypominać. Przyszedł czas, aby stanąć twarzą w twarz z demonami przeszłości i zawalczyć o lepsze jutro.

Marta Maciejewska po raz kolejny stworzyła pełen emocji klimat, dzięki czemu historia Ani zostanie z bohaterem na długo jeszcze po zakończeniu czytania. Autorka ukazała, jak wielka potrafi być miłość matki do dziecka. Jak daleko potrafi się ona posunąć, aby chronić swoją pociechę. Zaryzykuję własne dobro i szczęście, wejdzie nawet do jaskini lwa, wskoczy w ogień, przed niczym się nie cofnie.

Matka potrafi zaryzykować wszystko, aby jej dziecko było tylko bezpieczne.

,,Proszę, pokochaj mnie Tato” to powieść, która pokazuje, jak nasze życiowe wybory i decyzje wpływają na nasze jutro. Nie raz boimy się prosić kogoś o pomoc. Boimy się zwierzać ze swojej przeszłości. Boimy się oceniania, tego jak nas inni będą postrzegać. Dlatego też często nasze decyzje nie są najlepsze. Zdarza się, że nie mamy innego wyjścia i celowo postępujemy wbrew naszej woli. Życie nie jest łatwe, jednak dla kogoś jesteśmy wstanie przejść przez wiele. Bohaterka wybrała taką, a nie inną drogę? Czy słuszną? Każdy z was będzie mógł to samemu ocenić po przeczytaniu książki.❤

Z całego serca zachęcam was do przeczytania tej powieści i podzielenia się swoimi wrażeniami. 💚

Gdy w listopadzie zeszłego roku kończyłam czytać powieść Marty Maciejewskiej "Proszę, pokochaj mnie, Mamo" od razu stwierdziłam, że to jedna z najlepszych książek przeczytanych przeze mnie w minionym roku. To była taka książka, od której nie sposób było się oderwać. Wywołała we mnie sporo emocji. Ja jestem twardzielem, jeżeli chodzi o książki, rzadko się wzruszam, ale tutaj potrzebowałam chusteczek. Zakończenie pierwszej części dylogii to był istny majstersztyk. Zastanawiałam się, czym Marta nas zaskoczy w części drugiej.

"Marta pisze tak, że mi po prostu słów brak".

Tak mogę śmiało zatytułować moją recenzję. Wydawać by się mogło, że człowiek oczytany nie powinien mieć problemu z doborem słownictwa i pisaniem recenzji. Nic bardziej mylnego. Gdy trafiam na genialne książki, to napisanie recenzji jest dla mnie nie lada wyczynem. Prolog, który Marta zaserwowała w drugiej części, wbił mnie we fotel.

Jak ja się ucieszyłam, że w życiu Anki wreszcie zaświeciło słońce. Zamieszkała we Wrocławiu, skończyła studia, wyszła za mąż za Rafała, urodziła córeczkę Anielkę i została cenioną panią architekt. Wreszcie po tym wszystkim, co przeszła jest szczęśliwa. Czy da się budować szczęście na kłamstwie? Kłamstwo ma krótkie nogi. W tym momencie nasuwają mi się na myśl słowa piosenki "Nic nie może przecież wiecznie trwać..."

"Tak, niekiedy miałam wrażenie, że moje idealne życie to tylko sen i za nic w świecie nie chciałam się z niego obudzić".

Idylla Anki nie trwa zbyt długo. Los postanawia kolejny raz z niej zadrwić i wystawić ją na próbę. Czy Anka będzie gotowa na to co ją czeka? Co zrobi dla dobra dziecka? Jakiego wyboru dokona i jakie czekają ją konsekwencje? Czyżby déjà vu?

"Jedynie matka jest zdolna do takich poświęceń, by uratować życie własnego dziecka".

Czy prawdziwa miłość przetrwa wszystko?

Cóż ja mogę napisać? Szkoda, że ta historia dobiegła już końca. Zżyłam się bardzo z główną bohaterką, razem z nią przeżywałam jej wzloty i upadki, razem z nią zaciskałam zęby, czując niesprawiedliwość i bezsilność. Nie oceniałam jej. Byłam tylko obserwatorem, który podziwia Ankę za jej hart ducha, wolę walki o dobro dziecka. Na świecie nie ma sprawiedliwości. Są kobiety, które mają dzieci, ale ich nie chcą. Są takie, które poddają się aborcji, jeszcze inne oddają dzieci do adopcji, niektórym są odbierane, a jeszcze inne marzą o dzieciach, ale nie mogą ich mieć...

Dlaczego w dzisiejszych czasach tak mało jest bezinteresowności w ludziach? Każdy tylko patrzy jak coś zrobić i na tym skorzystać. O dawnych znajomych, czy przyjaciołach przypominamy sobie, dopiero jak czegoś od nich potrzebujemy.

"Jeśli kogoś kochasz, pozwól mu odejść. Jeśli wróci, jest twój. Jeśli nie- nigdy twój nie był" - Richard Bach. Czy zgadzacie się z tym cytatem?

Miłość matki do dziecka jest bezwarunkowa. Nikt nie kocha dziecka tak jak matka. Dla ratowania życia swojego dziecka matka gotowa jest na każde poświęcenie. Ona nie ma czasu zastanawiać się nad konsekwencjami podjętej decyzji. Dla niej liczy się tylko dziecko.

Marta chapeau bas!

Przepiękna historia, która zmusza do refleksji. Takich książek nam potrzeba. Marta pięknie piszesz o kobietach i dla kobiet. Poruszasz nasze najczulsze struny. Pisz i nie przestawaj. Ja każdą Twoją kolejną książkę biorę i czytam w ciemno. Co prawda z Twoich sześciu książek znam tylko dylogię, ale jestem pod ogromnym wrażeniem Twojego talentu. Swoboda, z jaką przychodzi Ci pisanie, świadczy tylko o tym, że jesteś do tego stworzona. Dziękuję Ci kochana, że kolejny raz mogłam znaleźć się w gronie Twoich recenzentek.

"Czasem sobie myślę

Po co tyle myślę

Czy nie można prościej

Bez kompleksów żyć

To ty jesteś duży

A ja jestem mały

Już nie pragnę więcej

Tylko Twoim być

Twój ja jestem twój

Ojcze mój, tato mój

Twój ja jestem twój

Ojcze mój, tato mój..." Marcin Styczeń "Piosenka dla taty"

Ile jesteście w stanie zrobić dla własnego dziecka? Matka jest w stanie zrobić wszystko, dosłownie wszystko nie patrząc na konsekwencje.

Kochani

Przychodzę do Was dzisiaj z recenzją mojego kolejnego, cudownego patronatu, który wyszedł spod pióra Marty Maciejewskiej.

Jest to ciąg dalszy historii Anki, którą w pierwszej części życie zrównało z ziemią. Jesteście ciekawi jak potoczyły się jej losy? Pierwsza część skończyła się bardzo emocjonalnie i pozostawiła nas z niedosytem i wielkim znakiem zapytania, co będzie dalej.

,,Proszę, pokochaj mnie, tato!" zaczyna się mocnym tupnięciem i również wielką niewiadomą, która budzi strach w czytelniku. Nasuwa nam się pytanie, ale dlaczego? Co takiego wydarzyło się, że nasza bohaterka dopuściła się takich czynów. Autorka podsunęła taki fragment na poczatku, że już nie pozwolił mi odłożyć książki na bok.

Marta Maciejewska ukazuje nam w tej części początki lepszego życia Anki. Skończone studia, wymarzona praca, wspaniały mąż, cudowne dzieciaki, piękny dom. To co było źle jakby odeszło w zapomnienie. Jednak czy na pewno? Nie! Przyszedł taki dzień, że znów stanęła oko w oko z przeszłością, a życie znów z niej zakpiło.

Autorka tak buduje napięcie strona za stroną, że po prostu aż ręce drżą przy czytaniu. Czyta się na jednym wdechu z meliską w ręku. Nie żartuje! A w niektórych momentach wyje się jak bóbr. Poza tym od połowy książki to już dosłownie tsunami emocji, dzieje się tyle, że po prostu brakuje słów by skomentować zachowanie bohaterów. Jednych chce się udusić, drugim zapukać do rozsądku, a jeszcze innym współczuć i czekać tylko aż może zaświeci im słońce.

Jest kilka pojedynczych wątków, które wkraczają w fabułę na chwilę, ale robią robotę. Autorka w tej części nie oszczędziła żadnego z bohaterów. Jednak zakończenie bardzo mnie usatysfakcjonowało. Czekałam na taki obrót sprawy.

Po raz kolejny autorka swoją książka daje nam wiele do przemyślenia. Między strony tej powieści wsunęła kilka bardzo ważnych przesłań dla czytelnika. Między innymi uświadamia, że kłamstwo zawsze kiedyś wyjdzie na jaw, że miłość matki do dziecka nie zna granic, pójdzie do samego diabła, aby tylko pomoc dziecku, że sprawiedliwość dosięgnie kiedyś każdego,że trzeba mieć nadzieję i czekać na te lepsze jutro i że razem z bliskimi da się znieść wszystko.

Wspaniała pozycja, której mogłam patronować. Dziękuję za tę możliwość. To zaszczyt podpisać się kolejny raz pod Twoją powieścią i to powieścią, która poruszy każde serce.