Zanim wrócisz do mnie

Głównymi bohaterami są Magdalena i Władek. Dwoje ludzi, których połączyło silne uczucie, ale życie ich nie oszczędziło. Ona, wychowana przez Jurę i jego rodzinę, znajduje u nich miłość i bezpieczeństwo. Z biegiem czasu jej uczucie kieruje się ku Władkowi. Wybuch wojny burzy spokojne życie ludzi. Mężczyźni idą na wojnę, a Magda zostaje z obietnicą oczekiwania na ukochanego. Muszą mierzyć się z bolesnym wspomnieniami, niewypowiedzianymi słowami, konsekwencjami decyzji podjętych wiele lat wcześniej. Mieszkają oni na Kresach Wschodnich wśród bagien Polesia. W cieniu wojny i z ciągłym strachu. Kiedy do ich wsi wkraczają Sowieci, dziewczyna traci wszystko. Przy życiu trzyma ją nadzieja, że jej ukochany wróci do niej. Chociaż odebrano jej wszystko, ona nie potrafi wyrzec się nadziei.

Autorka przenosi czytelnika na Polesie, krainę rozległych mokradeł i dzikiej przyrody, gdzie codzienność toczy się własnym rytmem. Pięknie zostało tu ukazane życie na prowincji. Autorka świetnie oddała klimat poleskiej wsi. Mentalność ludzi, tradycję i gwarę. Postacie są autentyczne i pełne emocji. W tle rozgrywają się wydarzenia wojenne które wystawiają bohaterów na wiele prób.

W książce jest dużo żałoby, straty, lęku. Nie brakuje w niej wzruszających momentów i refleksji nad tym jak wielki wpływ na nasze życie ma przeszłość, rodzina i podejmowane decyzje. Pokazuje jak wielkie znaczenie i wartość ma bliskość drugiego człowieka i wiara w to, że nawet po najciemniejszej nocy nadejdzie świt.

To historia kobiety, która czeka na swoją miłość, a los wystawia ją na wiele prób. To powieść o miłości, która przetrwa wszystkie burze i nie zna czasu ani odległości, oraz o cenie, jaką przyszło zapłacić za wierność danej obietnicy. To opowieść o przeznaczeniu, o odwadze i o czekaniu, które staje się całym życiem. Jest to historia pełna emocji, poruszająca i pozostająca długo w pamięci.

Chociaż to już czwarta powieść Magdaleny Wojtkiewicz, „Zanim wrócisz do mnie” jest moim pierwszym spotkaniem z jej twórczością, ale jakże udanym! Pochłonęłam tę historię w jeden wieczór, zyskując nowe nazwisko na liście moich ulubionych autorek piszących poruszające powieści obyczajowe z wojną w tle.

Akcja powieści przenosi nas na Kresy, na obszary malowniczej, ale i surowej doliny rzeki Prypeć. Zaczyna się i kończy w osadzonym na bagnach chutorze, małej chatce, która staje się miejscem wygnania, ale i schronieniem w trudnych czasach. Narracja siedmioletniej Magdy, której życie nie szczędzi bolesnych emocji odrzucenia i żałoby, wraz z upływem czasu zmienia się w perspektywę dorosłej już kobiety, która zmaga się z własnymi uczuciami. I każda z nich równie mocno trafiła w moje serce.

Autorka bardzo obrazowo oddaje życie niewielkiej wsi, w której dziewczyna dorasta - toczące się zgodnie z rytmem pór roku, pachnące żniwami, ubogacone magią ludowych tradycji i nierzadko wysokoprocentowej „pocieszycielki”. Ta sielanka miesza się jednak z sąsiedzkimi niesnaskami i zawiścią, która potrafi skłócić kobiety walczące o względy tego samego mężczyzny.

I dopiero wybuch wojny, rozcinający tę opowieść i życie mieszkańców Zagórka brutalnie na pół niczym ostrze noża, sprawia, że to, co dzieliło dwie kobiety, zaczyna je łączyć i daje im siłę, by trwać. Ich codzienna walka z bezlitosną zimą i głodem, napędzana miłością i tlącą się w sercach nadzieją, mimo obrazów bestialstwa, których już nigdy nie wymażą spod powiek, to dla mnie najbardziej przejmujący obraz w całej powieści.

Autorka potrafi w piękny, ale i bolesny sposób tkać splątane nici ludzkich losów, wplatając w nie zarówno burze w sercu, jak i tę prawdziwą, wojenną zawieruchę w tle. Nie szczędzi nam scen, z którymi nie sposób się pogodzić, bo nie może być zgody na bestialstwo wobec tych najbardziej bezbronnych i niewinnych. Zakończenie zostawiło mnie z zadrą w sercu, poczuciem głębokiej melancholii i bolesnym wspomnieniem tamtych tragicznych czasów.

Czy mimo tych trudnych emocji warto poznać tę poruszającą historię? Zdecydowanie tak, bo to właśnie ten ciężar nadaje jej wartości i prawdziwej, emocjonalnej głębi.

Historie opowiedziane w czasie trwania wojny zawsze niosą ze sobą ogromny ładunek emocjonalny. Ostatnio coraz częściej sięgam po książki w tematyce wojennej i muszę przyznać, że każda z tych historii potrafi mnie zaskoczyć czymś innym.

W swojej najnowszej powieści „Zanim do mnie wrócisz” Magdalena Wojtkiewicz przenosi czytelnika na Polesie, krainę rozległych mokradeł i dzikiej przyrody, gdzie codzienność toczy się własnym rytmem. To właśnie tam rozgrywa się historia Magdaleny, młodej kobiety, której przyszłość zostaje naznaczona przez dramatyczne wydarzenia wojenne. Wychowana przez Jurę i jego rodzinę, znajduje w ich domu bezpieczeństwo i miłość. Z biegiem lat jej uczucie kieruje się ku Władymirowi. Los okazuje się jednak przewrotny. Wybuch wojny burzy spokojne życie mieszkańców. Mężczyźni opuszczają rodzinne strony, by stanąć do walki, a Magdalena pozostaje z obietnicą oczekiwania na ukochanego. Nadzieję na jego powrót wystawiają jednak na ciężką próbę kolejne wydarzenia oraz brutalna rzeczywistość, która dociera na Polesie wraz z wkroczeniem wojsk sowieckich.

To opowieść o tęsknocie, która nie słabnie mimo upływu czasu, o wierze wystawianej na nieustanne próby oraz o człowieku zmuszonym odnaleźć w sobie siłę do dalszego życia, gdy wszystko wokół zdaje się tracić sens.

Autorka z dużą dbałością o szczegóły przedstawia codzienność mieszkańców poleskiej wsi, ich zwyczaje, sposób myślenia, religijność oraz lokalną gwarę.

To opowieść pisana emocjami. Czytając tę książkę czułam to rozdarcie bohaterów i ich bolączki oraz zmartwienia. Autorka w ujmujący sposób opisała życie ludzie w czasie wojny.

„Zanim do mnie wrócisz” to poruszająca, pełna emocji powieść o utracie, nadziei i sile ludzkiego ducha. Taka historia, która zostaje w sercu na długo po odłożeniu jej na półkę. 🤍 Nie mogę nie wspomnieć, że książki Magdaleny Wojtkiewicz biorę w ciemno! 🤍

🟩 Kresy Wschodnie.

Magdalena - dziewczyna po śmierci matki dorastająca w przybranej rodzinie, której głową jest kochający ją całym sercem Jura, ojczym. Magdalena od lat przyjaźni się z Władymirem, który z czasem staje się jej wielką miłością.

🟩 Jednak los ma dla nich odmienny plan - chłopak zostaje zaręczony z inną dziewczyną. Jednak zarówno ani miłość Magdaleny i Władymira, ani ślub chłopaka z wybraną mu dziewczyną nie mogą mieć swojego finału, ponieważ z powodu wojny na ich tereny wkraczają Sowieci. Zaczyna się wojna, która swoje żniwa rozpoczyna od wyjazdu mężczyzn z wioski. Magdalenę przy życiu trzyma jedynie myśl o powrocie Władka i cicha nadzieja na wspólną przyszłość.

🟩 Czy wojna jest w stanie okazać chociaż kawałek skruchy?

🟩 Jak potoczą się losy Magdaleny czekającej na ukochanego, który nawet nie jest jej obiecany?

🟩 Zawsze po przeczytaniu ostatniej strony danej historii przymykam na chwilę oczy i czekam na jedno słowo, które skojarzy mi się z powieścią. Niekiedy czekać nie muszę: wiem od razu jak określić konkretną opowieść. Ta, o której opowiedziałam Wam przed chwilą powinna nosić miano "autentyczna". Klimat Polesia, przyrody go otaczającej oraz mentalności ludzi zasługuje na ogromne brawa z racji bijącej od opisów namacalnej prawdy. Ja, która przydługich charakterystyk (zwłaszcza przyrody) raczej nie lubię - tutaj przepadłam.

🟩 Główne bohaterki oraz ich ewoluująca relacja skonstruowane są pięknie, choć nie bez wad. Wnikliwość Autorki w portretowaniu emocji bohaterów to było coś, co również zwróciło moją uwagę na plus.

🟩 Technicznie - genialnie wyeksponowana gwara. Dawno nie czytałam powieści, w której Autor/Autorka z takim smakiem, wyczuciem i swobodą manewrowaliby w dialogach właśnie gwarą. Za to - wielki plus!

🟩 Bardzo dobra powieść obyczajowa, choć nie należąca do najłatwiejszych przez wzgląd na wojnę. Ukazująca zarówno ludzkie słabości jak i wolę walki oraz siłę uczuć.

🟩 Polecam każdemu dorosłemu Czytelnikowi.

Pewnego dnia, na bagnistych ziemiach Kresów Wschodnich świat siedmioletniej Magdaleny i jej taty zatrząsł się w posadach. Ich ukochana mama i żona odeszła zabierając ze sobą nienarodzone dziecko. Porzucają dom na bagnach i przenoszą się do rodziny ojca. Tam powoli dochodzą do siebie, chociaż o zapomnieniu nie może być mowy.

Nic to, kiedy świat kręci się dalej. Dziesięć lat później nadchodzą nowe problemy. Najpierw, zakochanie, młodzieńcza miłość i żal...bo jest jeszcze ta druga. Helenka, dziewczyna o wiele bardziej pasująca do Władka. Pojawia się coś jeszcze gorszego, widmo wojny, a wróg wcale nie uderza z tej strony, z której się spodziewano. Przychodzi znienacka, siejąc spustoszenie, ogień i śmierć. Po raz kolejny świat Magdy legnie w gruzach...czy tym razem da radę się podnieść?

Już dawno nie czytałam tak...smutnej powieści. I to nie jest absolutnie jakiś zarzut. Wręcz przeciwnie, uważam, że takie książki też warto czytać i poznawać. Po co?

O tym za chwilę.

Powieść opowiada o dziewczynce, której ukochana mama zmarła. Nagle, bez zapowiedzi, bez przygotowania siedmiolatki na dalsze życie. To pierwszy moment wielkiego smutku. Wtedy okazuje się, że są na tym łez padole ludzie, którzy kochają nas równie mocno. Trzeba tylko pozwolić się im do siebie zbliżyć. Rodzina, to największy skarb jaki posiadamy.

Później pojawia się miłość. Co ciekawe, można z kimś bawić się od małego, ale dopiero po długim czasie poczuć coś więcej, odkryć, że ta miłość jest zgoła inna niż przyjacielska. Dobrze kiedy jest odwzajemniona i akceptowana przez innych. Gdy jest inaczej sprawy się komplikują. Pojawia się ktoś jeszcze, bardziej odpowiedni, wymarzony przez rodzinę drugiej strony.

Można poświęcić swoją miłość dla dobra ukochanego, tylko po co. Czy to nie prosta droga do unieszczęśliwienia siebie nawzajem?

W końcu jest jeszcze coś gorszego. Wojna. Obdzierająca człowieka z ludzkich uczuć.

Pełna nienawiści, strachu, poniżania, radości z krzywdzenia innych, bestialstwa i śmierci.

Wojna, która w jednej chwili niszczy cały znany nam świat. Pozbywa nas ludzi bliskich, znajomych i obcych, najczęściej niewinnych.

Nasza bohaterka Magdalena, przeżyła to wszystko. Została, prawie sama. Prawie, bo jest z nią ktoś jeszcze. Teraz pozostaje im jakoś przeżyć.

I właśnie tutaj pojawia się odpowiedź na pytanie, po co czytać takie smutne powieści.

Po to, aby zobaczyć, że pomimo ogromu nieszczęść warto mieć iskierkę nadziei. Może dzięki temu kogoś uratujemy, a na pewno nie pozwolimy zapomnieć o tych, którzy mówić już nie mogą. Damy świadectwo, powiemy prawdę.

Książka jest ogromnie emocjonalna, więc należy czytać ją w odpowiednim dla siebie czasie. Ale warto. Bardzo warto i ja polecam.