Prochy. Żywioły Podkarpacia. Tom 3

Nic nie trawi człowieka tak bardzo jak zemsta. A ta, która dojrzewa przez lata. Bywa silniejsza niż mogłoby się wydawać.

Historia, która mogłaby się wydarzyć, ale jest tylko fikcją literacką. Chce się ją czytać. Wręcz chłonąć strona po stronie. Akcja, która wciąga. Podoba mi się to napięcie. Równie co koniec bohaterów, w których zemsta została wymierzona. Wszyscy, którzy wiedzieli, a mogli zapobiec tragedii lub zrobić cokolwiek - nie zrobili zupełnie nic. Aż tu nagle, po latach sprawiedliwości stało się za dość.

Cierpka, wartka akcja. Wciąga mnie od pierwszej strony. W trakcie trzyma w napięciu. A na koniec pozostawia niedosyt i lekki niepokój. Podoba mi się!

Trochę zbędnych opisów, które nic nie wnoszą. Wtrącanie wątków z jednej, drugiej, a nawet trzeciej perspektywy. Szybko prowadzą do mojej irytacji i gubienia wątku. Mam wrażenie, że mimo, iż autorka chciała na koniec wyjśnić wszystkie wątki. To czegoś zdecydowanie zabrakło pod koniec.

Myślę, że sięgnę po pozostałe części.

Trzeci tom serii, "Prochy", to kolejna dawka emocji i tajemnic. Dobrosława Machniewicz staje przed nowym wyzwaniem, gdy w okolicy dochodzi do serii tajemniczych zgonów. Autorka zgrabnie prowadzi wielowątkową fabułę, wplatając w nią elementy lokalnego folkloru i wierzeń. Kusiak po raz kolejny udowadnia, że potrafi budować napięcie i zaskakiwać czytelnika. Powieść porusza również tematykę traumy i radzenia sobie z przeszłością, co dodaje jej głębi i emocjonalnego ładunku.

"Prochy" to po "Iskrze" i "Rzece", kolejna, i chyba ostatnia, część serii o detektywce Dobrosławie. I w moim odczuciu to chyba najlepsza część serii, chociaż, aktywnego udziału Dobrosławy w tej sprawie było niewiele.

W tym tomie oprócz zagadki kryminalnej dowiadujemy się również kilku faktów z przeszłości Dobrosławy. Wątki się łączą, tajemnicze śmierci wydają się mieć dużo wspólnego, ale "grzebanie" w przeszłości zawsze niesie konsekwencje.

Podobał mi się pomysł na fabułę, konsekwentne przedstawienie, a i rozwiązanie jest spójne i bardzo udane. Na pewno jest tu dużo dramatu, emocji, skrzywdzonych postaci, ale to wszystko dodaje takiego ciężkiego klimatu tej powieści.

Podsumowując, to dobry kryminał, z tych z elementami obyczajowymi, bez opisów brutalności i lejącej się krwi. Ciekawy, wciągający i mocno angażujący.

"Ze­msta jest okrop­nym uczu­ciem. Nisz­czy i burzy wszyst­ko wokół, lecz roz­sa­dza też od środ­ka i spra­wia, że w nas sa­mych zo­sta­ją tylko gruzy."

🪨🪨

Po tragicznych wydarzeniach w Rzeszowie, detektywka Dobrosława Machniewicz, wraca w rodzinne strony. Jeżeli liczyła na chwilę spokoju, to niestety życie szybko pokrzyżowało jej plany. W Trzcinicy dochodzi do morderstwa kobiety, które będzie zaledwie zarzewiem tego, co jeszcze czeka na naszą bohaterkę.

Dobrosława, oprócz aktualnej zbrodni, będzie musiała się zmierzyć z równie dramatycznymi zdarzeniami sprzed lat, z którymi, być może, powiązani będą jej najbliżsi.

" Prochy", to zdecydowanie najmocniejsza i najmroczniejsza część serii "Żywioły Podkarpacia". Fabuła z każdym rozdziałem odkrywa kolejne tropy, które krok po kroku prowadzą do dramatycznego finału. Dzieje się tutaj dużo zarówno pod względem samej intrygi, jak i w kwestii kreacji bohaterów. Tym razem szczególną uwagę zwróciłam na to, jak została poprowadzona postać komisarza Michała Czarneckiego, na którego do tej pory niezbyt zwracałam uwagę.

Gdybym się miała do cze­goś przyczepić, to jedynie na zbyt długą przerwę pomiędzy drugim a trzecim tomem.

Idealne zamknięcie bardzo dobrej serii.

Każdy z nas potrzebuje chwili wytchnienia od problemów dnia codziennego. Nie inaczej sprawa się ma w przypadku prywatnej detektyw Dobrosławy Machniewicz. Opuszcza Rzeszów i wyprowadza się do rodzinnej miejscowości, Trzcinicy. Tam, w otoczeniu rodziny, liczy na złapanie oddechu po ostatnich trudnych sprawach.

Czy to możliwe, że kobieta przyciąga do siebie mroczne historie?

Odkryte w pobliżu skansenu archeologicznego kobiece zwłoki nie dają Dobrosławie spokoju. Co prawda obiecała sobie brak zaangażowania w jakiekolwiek śledztwa, a jednak ta sprawa wybitnie przyciąga jej uwagę. Szczególnie, że w czasach, gdy była jeszcze małą dziewczynką, Trzcinicą wstrząsnęła tragedia - śmierć młodej dziewczyny i zaginięcie jej siostry. Jaki związek może mieć sprawa sprzed lat z tą obecną? Nie tylko chęć poznania prawdy motywuje Dobrosławę do podjęcia prywatnych poszukiwań - wpływ na to ma również dziwne zachowanie jej siostry, Ludmiły. To jej przyjaciółka wówczas zaginęła.

Śledztwo otrzymuje komisarz Marcin Czarnecki z Komendy Wojewódzkiej. Mężczyzna również stara się uporać ze swoimi problemami, a otrzymana sprawa nie należy do najprostszych. Szczególnie, że w jej toku bohater otrzymuje różnorodne poszlaki, prowadzące w zupełnie odmiennych kierunkach.

Tylko prawda może wyzwolić tych, którzy ukrywają tę tajemnicę od lat. Czy się odważą? Czy sprawca, który dopuścił się zbrodni na młodej kobiecie ma związek ze sprawą sprzed lat? A może winny jest zupełnie z nią niezwiązany?

Nie mogę wyprzeć się faktu, iż najnowszy thriller pani Kusiak zaintrygował mnie szczególnie dlatego, że główna bohaterka zamieszkiwała w Rzeszowie. I tego, że całość ogólnie dzieje się na podkarpaciu, czyli - jakby nie było - w moim regionie. Oczywiście nie tylko to przeważyło szalę - Prochy po samym opisie od wydawcy wydawały się pozycją bardzo interesującą.

Czasami, widząc posty na Facebook'u informujące o zaginięciu danej osoby, zastanawiam się, co muszą przeżywać jego bliscy. Codzienność otoczona niepokojem o jej zdrowie i życie. Niepewność, co tak naprawdę się wydarzyło - ktoś ją/jego porwał, zabił, doszło do wypadku, a może ta osoba po prostu miała dość i uciekła? Nie wyobrażam sobie tego bólu i całej tej gromady pozostałych emocji. I mam nadzieję, że nigdy nie będę musiała przechodzić przez coś podobnego. Z tego względu też przyciągnęła mnie do siebie ta lektura. Podwójna tragedia sprzed lat, tajemnica, która być może może zostać rozwiązana. Dać ukojenie bliskim.

Autorka skupia uwagę Czytelnika nie tylko na osobie Dobrosławy i prowadzonego przez nią prywatnego śledztwa, lecz również na komisarzu Czarneckim i jego historii, która wciąż go dręczy. Mimo że teoretycznie obie sprawy nie są ze sobą powiązane, to i tak nie dało się tu wyczuć żadnego zgrzytu. Rzekłabym nawet, że goniące komisarza demony również nadały całej historii pewnego... smaczku.

Co jak co, ale na nudę na pewno nie możemy narzekać; w końcu dla Czytelnika nie ma nic lepszego niż tajemnice sprzed lat. A te bolą, jątrzą się niczym nigdy niezagojona rana. Po początkowym powolnym wchodzeniu w całą historię cała akcja rusza z kopyta. Szczerze powiedziawszy, po raz pierwszy od dawna nie mogłam obstawić winnego, a gdy dostałam go na tacy, jakoś nie mogłam uwierzyć w jego winę, choć wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazywały właśnie na tę osobę. Pani Kusiak skrzętnie splątała pajęczynę niedopowiedzeń oraz tajemnic, tak, byśmy nie mogli zbyt łatwo dojść do rozwiązania. A to się chwali.

Czy polecam? Oczywiście. Myślę, że cała seria Żywioły Podkarpacia jest warta uwagi.