Prawiek i inne czasy

Istnieją takie książki, które hipnotyzują, czytasz je jednym tchem. Istnieją takie zdania, których nigdy się nie zapomina, zostają z Tobą na zawsze.

Do takich pozycji należy “Prawiek i inne czasy”. Tematem przewodnim książki jest przemijanie człowieka i jego bezradność w obliczu niezwykle szybko mijającego czasu.

Jesteśmy świadkami zwyczajnego życia mieszkańców Prawieku, ich smutków i radości. Starsze pokolenia odchodzą, rodzą się wnuki, prawnuki, a każde z nich strona po stronie zapisuje własną historię. Ramy czasowe zdarzeń obejmują okres od I wojny światowej do końca XX wieku, obserwujemy więc także przemiany polityczno-kulturowe zachodzące w wyniku burzliwych dziejowych wydarzeń. Poznajemy historię wielu bohaterów (Misi, zamożnego dziedzica; ubogiej, samotnej i nieco zdziwaczały mieszkanki wsi; rozwiązłej, poniżanej przez wszystkich dziewczyny; ambitnego chłopca, pragnącego odciąć się od prostej wiejskiej rodziny). Postacie są niezwykle barwne, a ich losy splatają się ze sobą. Na przestrzeni lat obserwujemy także czy zaszły w nich przemiany.

Każdy z nich przemija, jak wszyscy. Warto zwrócić uwagę, czy nie zatracają w czasie swoich ideałów i zasad?

Wszystkie wydarzenia i losy bohaterów są powiązane ze światem natury, co uważamy za mistrzowskie połączenie. Udowadnia to, że człowiek zawsze będzie uzależniony od środowiska naturalnego. Jest ono świadkiem zdarzeń i zapamięta je dłużej niż my…

Czytając “Prawiek” poniekąd czujemy się jakbyśmy byli bezpośrednimi świadkami wydarzeń. Myślimy sobie: one dzieją się “tu i teraz”. Pojawia się radość i smutek. Nadzieja i bezradność. Nie chcemy dopuścić myśli, że przemijamy, ale tak właśnie jest.

Prawiek skłania do refleksji nad życiem. Przywołuje kawał historii Polski z perspektywy szarego człowieka. Pomimo, a może z powodu, swej refleksyknosci i nostalgiczności, książka jest niezwykle wciągająca.

Genialny zapis po prostu duszy Kotliny Kłoszkiej! Przepiękna opowieść o miłości do przyrody, zwierząt i przywiązaniu do świata, ale też prawdziwy, pierwszy w literaturze polskiej tak odważny ekomanifest!

Prawiek i inne czasy to jedna ze starszych i mniej znanych powieści autorstwa Olgi Tokarczuk. Myślę, że to świetna pozycja dla osób, które do tej pory nie miały styczności z twórczością naszej Noblistki. W powieści znajdziemy elementy realizmu magicznego, w naszym swojskim - słowiańskim wydaniu. Mnie osobiście bardzo to przypadło do gustu. Zwłaszcza, że od jakiegoś czasu interesuję się podobną tematyką. Kolejna sprawa to język. Autorka operuje przepiękną barwną polszczyzną. Jej opisy są niezwykle plastyczne. Podsumowując z całego serca polecam książkę Prawiek i inne czasy. Ja na pewno za jakiś czas do niej wrócę...

Jedna z najbardziej rozpoznawalnych powieści Olgi Tokarczuk to książka "Prawiek i inne czasy". Autorka z wyjątkową dla siebie lekkością, ale też magią, opisuje tytułową wieś w czasie wojny. Losy dwóch rodzin splatają się z historią ich miejscowości, która w tym utworze ukazana jest przez filtr snu i zadumy. Bohaterowie stworzeni przez polską noblistkę są z pozoru zwyczajni, lecz czytelnik utożsamia się z nimi i z ciekawością śledzi ich losy. Mnie magia powieści Olgi Tokarczuk bezustannie urzeka, czytając jej książki wtapiam się w ten niezwykły klimat. "Prawiek i inne czasy" to takie dzieło, których się nie zapomina.

Do czynienia z Tokarczuk i jej książkami nigdy wcześniej nie miałem, no ale w końcu noblistka, więc jednak stwierdziłem, że wypada się zapoznać.

Na pierwszy ogień padło właśnie na "Prawiek..." i muszę przyznać, że byłem mocno zaskoczony, bo spodziewałem się czegoś raczej bardzo przyziemnego, raczej jakiegoś sprawozdania z życia. Trafiłem za to na mocno refleksyjny tekst osadzony w trochę jakby baśniowych klimatach, ale jednocześnie poprzewlekanych historycznymi odniesieniami. Dużo tu też symboliki i miejsca poświęconego relacjom człowieka i przyrody. Ot, literacka niespodzianka! (ale na szczęście jedna z tych pozytywnych ;) No nie powiem, zaciekawiła mnie ta Tokarczuk :)

Moim zdaniem "Prawiek i inne czasy" to niezwykle interesująca powieść o nieco baśniowym charakterze. Przedstawione w niej wątki nawiązują do historii, ale są ponadczasowe. Ze wszystkich książek Olgi Tokarczuk, jakie przeczytałam, ta wydaje mi się jedną z najbardziej magicznych. Odbieram ją też jako dzieło nieco pesymistyczne, bo ukazujące ogrom ludzkiego okrucieństwa i nieuchronność cierpienia.

Jest to moim zdaniem pozycja obowiązkowa dla każdego czytelnika zainteresowanego twórczością polskiej noblistki, chociaż przedstawiony w niej punkt widzenia może zdawać się niektórym zbyt feministyczny. Według mnie ta książka sprawia wrażenie napisanej szczególnie dla kobiet i mam wrażenie, że to właśnie im najbardziej się spodoba.

Książka Olgi Tokarczuk, która udowadnia, dlaczego autorka została nagrodzona najbardziej prestiżowym wyróżnieniem w literackim świecie - Nagrodą Nobla. Magiczny świat, gdzie to co prawdziwe miesza się z mitem i magią jest tłem dla historii kilku pokoleń pewnej rodziny. Duża doza poezji i niezwykle umiejętne posługiwanie się słowem - mieszanie sacrum z profanum - to wszystko elementy, które sprawiają, że ta książka jest w mojej ocenie bardzo dobra. Przyznam szczerze, że w jakiś szczególny sposób do mnie trafia i wracam do niej więcej, niż 1 raz - sama nie wiem dlaczego, ale tak jest. Polecam wszystkim bibliofilom, nie tylko fanom Tokarczuk :)

Niezwykła opowieść o tym co najważniejsze w życiu na tle bardzo ciekawej historii czternastu wspomożycieli (dzięki Autorce dowiedziałam się dopiero kim byli). Oparta w realiach Dolnego Śląska, co było dla mnie dodatkowym atutem, jestem z Kamiennej Góry :) Przeczytałam jednym tchem, brawo!