Pozorantka

"Pozorantka" okazała się być debiutem Alexandry Andrews, co napawa mnie niemałym optymizmem. Wyszeprałam tę informację, gdy tylko zamknęłam książkę. Chociaż początkowo nie zapowiadało się na to, że tak mi spodoba. Przez zdecydowaną większość stron lektura przebiegała bez większych emocji, ale mimo wszystko błyskawicznie pochłaniało się treść. Andrews ma naprawdę przyjemny styl narracji. Dodatkowo świetnie poradziła sobie z kreacją bohaterów. Byłam zafascynowana złożoną osobowością głównej bohaterki. Ta to dopiero miała charakterek. Już sama nie wiedziałam co mam o niej myśleć. Kolejnym i największym plusem, który ostatecznie przeważył za tym, że jestem pozytywnie zaskoczona tą historią, było kilkadziesiąt ostatnich stron. Totalna petarda, która zmotywowała mnie do sprawdzenia innych książek autorki. Liczę, że kolejna będzie totalnie elektryzująca bliżej początku, niż końca.

Alexandra Andrews otwiera przed nami historię pełną możliwości. Jej główna bohaterka stanie przed niełatwym wyborem a podjęte decyzje będą miały tragiczne konsekwencje. Jak więc potoczy się "Pozorantka" oparta na złudzeniach i ułudzie? Czy jej historia okaże się równie intrygująca co sama postać?

Fabuła rozpoczyna się powoli i właściwie cała lektura jest niespieszna. Skupiamy się na faktach, na wyborach głównej postaci i największa uwagę przywiązujemy do profilu psychologicznego, który jest tutaj nie tylko istotny, ale i rewelacyjnie przedstawiony. Poznajemy bowiem Florence Darrow, która od zawsze chciała zostać pisarką a której okazja spadła z nieba, gdy dostała propozycję bycia asystentką cenionej Maud Dixon. Jednak ich wspólna przyszłość stanęła pod znakiem zapytania, gdy doszło do wypadku a Florence musiała wybrać co jest dla niej ważniejsze: prawda czy kariera.

Florence budzi się w szpitalu, wie że cudem uniknęła śmierci i czuje, że to jej jedyna szansa by zaistnieć. Tutaj również pojawiają się liczne wartości moralne z jakimi przyjdzie się jej zmierzyć a sam czytelnik nie wie czy kibicować jej w obranej drodze, czy jednak uznać ją za czarny charakter, ponieważ trudno postawić się w całej tej szalonej sytuacji. Alexandra Andrews bardzo dobrze zagrała manipulacją otoczenia, grą pozorów oraz mydleniem oczu co przełożyło się na zaskakującą fabułę oraz kilka kluczowych twistów.

To thriller, który bardziej przekonuje do siebie klimatem niż samą akcją. Nie jest to co prawda historia spektakularna, ale za to nieustannie trzyma napięcie, zmusza do intensywnego myślenia, budzi skrajne emocje odnośnie wyboru bohaterki a także łatwowierności otoczenia. Wpływa na podświadomość, pobudza nasze szare komórki, stawia przed nami moralne wyzwanie. Pokazuje złą stronę sławy, poświęcenia a także pasji, która przejmuje władze nad człowiekiem i zmusza go do zaskakujących czynów.

"Pozorantka" to klimatyczny, kameralny, spokojny thriller psychologiczny, który ma jednak wiele obliczy. Niech Was nie zwiedzie leniwy początek, ponieważ z czasem wszystko przybierze zupełnie inny obrót. Bardzo podobał mi się zamysł na fabułę i chociaż dodałabym trochę więcej pazura niektórym sytuacjom to i tak muszę przyznać, że świetnie się bawiłam. Uwielbiam motyw gry pozorów a ten był tutaj utrzymany na wysokim poziomie, więc spędziłam wieczór w towarzystwie książki, którą dziś śmiało mogę Wam polecić.

„Naturą każdej tajemnicy jest to, że ma moc coś zniszczyć.”

„Ludzie myślą, że chcą znać prawdę, ale zawsze są nią rozczarowani. Prawda jest mniej ciekawa niż tajemnica.”

Mocne zakończenie, mimo słabego początku. Mnóstwo mniej lub bardziej zaskakujących zwrotów akcji i niezwykle wyraziste kobiece postaci. Wszystko to znajdziecie w „Pozorantce” - literackim debiucie Alexandry Andrews.

Florence to pracownica jednego z nowojorskich wydawnictw, która marzy o pisarskiej karierze.

Pewnego dnia otrzymuje propozycję objęcia posady asystentki sławnej pisarki, Helen Wilcox. Nie waha się ani chwili. Wspólna praca, a w szczególności wyjazd do Maroka nieodwracalnie zmienią życie obydwu kobiet...

Thriller psychologiczny w wykonaniu Alexandry Andrews to przede wszystkim starannie i bardzo szczegółowo budowana psychologia postaci. Zarówno tajemnicza, pewna siebie i nieco wyniosła Helen, jak również zahukana, pozostająca w skomplikowanych relacjach z matką, sabotująca własne marzenia Florence, choć nie budzą sympatii czytelnika, niezwykle intrygują. Autorka dość szczegółowo kreśli także tło rozgrywających się wydarzeń. Fani mrocznych, trzymających w napięciu, a przede wszystkim dynamicznych thrillerów mogą czuć się nieco rozczarowani. Zawrotne tempo, napięcie, liczne zwroty akcji to ledwie końcówka „Pozorantki”.

W moim odczuciu debiut Andrews to ciekawa i oryginalna (nie tylko ze względu na miejsce akcji) propozycja. Opowieść o niepohamowanych ambicjach, uporze i bezwzględności w dążeniu do realizacji marzeń. Interesująca intryga i tajemnica, która nigdy nie powinna ujrzeć światła dziennego. Andrews pokazała pisarski świat niejako od kuchni. Po lekturze „Pozorantki” słowa skierowane do Florance przez dyrektora wydawniczego: „za tym, co piszesz, musi stanąć więcej doświadczenia życiowego” nabierają zupełnie innego znaczenia. Jakiego? Przekonajcie się sami.

(współpraca z @wydawnictwo_wab)

„Pozorantka” miała niedawno swoją premierę i z całą pewnością była to jedna z najbardziej przeze mnie oczekiwanych premier lutego.

Książka opowiada historię kobiety, która pragnęła zostać słynną pisarką i jej marzenie ma szansę się spełnić. Jednak jak długo można oszukiwać?

Cała fabuła została dość ciekawie poprowadzona, chociaż muszę przyznać, że początkowo podczas jej czytanie czułam pewien opór. Książka nie potrafiła mnie porwać. Jednak po kilkunastu stronach stało się coś nieoczywistego. Fabuła wciągnęła mnie do tego stopnia, że zarwałam dla niej nockę. Stopniowo wychodzące na jaw tajemnice, uczucie napięcia i niepokoju dało się odczuć na każdym kroku. Za wszelką cenę pragnęłam się dowiedzieć co przydarzyło się Helen i co najważniejsze do czego jeszcze zdolna będzie Florence. Jej portret psychologiczny bardzo mnie intrygował, a to co wydarzyło się na koniec było kompletnie nieprzewidywalne. Nigdy nie spodziewałabym się, że ta historia może mieć taki finał. Autorce w genialny sposób udało się mnie wpuścić w przysłowiowe maliny i nawet jeżeli początki z książką były cięższe to zdecydowanie warto dać jej szansę.

„Pozorantka” to całą pewnością świetna pozycja dla fanów thrillerów psychologicznych. Książka podkreśla siłę manipulacji i sprawia, że ciężko się od niej oderwać. Daje ona do myślenia o istocie moralności i uświadamia nam do czego może być zdolny człowiek pragnący za wszelką cenę osiągnąć swój wymarzony cel.

Nie pozostaje mi nic innego jak tylko polecić Wam tę książkę. Pamiętajcie, że jeżeli początek Was nie porwie to i tak dajcie szansę tej pozycji. Zdecydowanie warto!

Główna bohaterka 26-letnia Florence Darrow ma pasję i ambicję. Pragnie, by doceniła ją matka i świat literacki. Marzy o tym, by zostać sławną pisarką. Ucieka od toksycznej matki i zatrudnia się w nowojorskim wydawnictwie. Niestety na skutek pewnych wydarzeń zostaje zwolniona z pracy.

Gdy pewnego dnia dostaje ofertę pracy jako agentka literacka sławnej autorki ukrywającej się pod pseudonimem Maud Dixon natychmiast przyjmuje tę ofertę. Zamieszkuje w domu autorki na totalnym odludziu. Wkrótce autorka wybiera się z Florence w podróż do Maroka w celu szukania inspiracji do swojej nowej książki.

Podczas ich wspólnego pobytu w Maroku dochodzi do tragedii. Maud znika, a Florence budzi się w szpitalu. To właśnie wtedy Florence postanawia zmienić swoje życie. Dziewczyna wykorzystuje szansę daną jej przez los. Stwarza na nowo swoją tożsamość i sięga po sławę, o której zawsze marzyła.

Czy jej plan kradzieży tożsamości uda się?

Przeczytajcie, a przekonacie się sami.

Genialna powieść. Wciągająca fabuła, świetnie wykreowani bohaterowie, książka pełna nieoczekiwanych i zaskakujących zwrotów akcji, trzymająca w napięciu z rewelacyjną intrygą.

Autorka ma świetny styl pisarski, a historię którą wymyśliła jest pełna tajemnic i zagadek. Autorka potrafi budować napięcie i wodzić czytelnika za nos. Świetny thriller z niesamowicie przemyślaną intrygą.

To prawdziwy rollercoaster emocjonalny.

Musicie sami przeczytać, aby przekonać się czy dążenie po trupach do celu popłaca i jakie konsekwencje poniesie Florence za kradzież tożsamości.

Nie nudziłam się ani przez moment.

Uprzedzam Was, że ta książka mocno wciąga i trzyma w napięciu do samego końca.

Uwielbiam takie historie. Od tej nie mogłam oderwać się.

Rewelacja!

Serdecznie polecam!

„Pozorantka” przeplata thriller psychologiczny z dramatem obyczajowym, ale to pragnienia, a tym same związane z nimi ludzkie słabości, są najbardziej wyrazistym punktem tej książki. Autorka buduje napięcie stopniowo, akcja przez całą fabułę zwalnia i przyspiesza, jakby poruszała się po drodze, na której często tworzą się korki. Jednak te wahania tempa okazały się dla mnie na tyle nieistotne, że nie mogłam się od tej historii oderwać. Byłam permanentnie zaintrygowana dalszym rozwojem wydarzeń. W pewnym stopniu jest to historia, której przebiegu można się domyślić, ale jest również bogata w plot twisty, których absolutnie odbiorca się nie spodziewa. Już samo zakończenie to wisienka na torcie, która obrazuje misternie tkany przez wszystkie strony portret psychologiczny. Złożoność tej historii jest w pełni zadowalająca, a liczne tajemnice i atmosfera niepokoju tylko to ukontentowanie potęguje. Z kolei istotny dla fabuły motyw literatury stanowi przyjemny element dla każdego książkoholika, który po ten tytuł sięgnie. Nadmierne, chorobliwe ambicje mogą prowadzić do sukcesu, ale także do zguby i konsekwencji, od których nie ma już odwrotu. Jednak wizja obsesji, którą wykreowała autorka, nie przybiera wyłącznie ciemnych barw dla bohaterów. Dlatego ta historia nie jest banalna, a obrazuje słodko-gorzkie skutki powiedzenia, że „cel uświęca środki”. Ta nieszablonowość przejawia się także w kreacjach bohaterów i zmianach, jakie w nich zachodzą na skutek sprzyjających im mrocznych okoliczności. „Pozorantka” to pełen kłamstw i zbrodni lekki w kreacji thriller o mocnym zarysie psychologicznym podkreślającym siłę manipulacji, który nie posiada wartkiej akcji, ale potrafi mocno zaskoczyć. Oryginalna fabuła i skrupulatna intryga oplata czytelnika na długie godziny, sprawiając, że zapomina ON o otaczającej go rzeczywistości tak jak bohaterki o moralności w obliczu potencjalnych korzyści. Poczujecie ciarki na skórze po przełożeniu ostatniej strony, gdy dotrze do was nagle, do czego zdolny jest człowiek, który z całych sił czegoś pożąda.

"Pozorantka" to debiut Alexandry Andrews. Warto powiedzieć, że przed lekturą nie warto czytać opisu tej książki – zdradza zbyt wiele, a lektura to dobra zabawa. Polega ona na odkrywaniu postaci Florence i Maud Dixon oraz wydobywaniu na jaw szczegółów intrygi.

Powieść można podzielić na dwie części. W pierwszej czytelnik pozna główną bohaterkę – jej stosunki z matką, pracę, życiowe cele. Ta część ma wiele z cech dramatu obyczajowego i niekoniecznie może pochłonąć odbiorcę, który nastawi się na pełen zwrotów akcji thriller. Jest jednak istotna, by stworzyć coś w rodzaju “podłoża” dla całej intrygi, która nabiera tempa (choć zmiennego) w drugiej części.

Świetnie się bawiłam próbując odgadnąć kolejne etapy w odkrywaniu rozwiązania zagadki. Ciężko było określić, w jakim kierunku potoczą się wydarzenia i co w rzeczywistości rozpoczęło ich ciąg. Finał, po złożeniu elementów układanki, był już w zasadzie do przewidzenia.

"Pozorantka" to świetnie wykreowane i intrygujące postaci. Zarówno Maud Dixon, Florence jak i bohaterowie drugoplanowi są dopracowani w sposób wyjątkowo przemyślany. Moją fascynację budzi przede wszystkim Florence. Z jednej strony uparcie dąży do realizacji swoich celów, nie ma skrupułów wobec otaczających ją ludzi. Z drugiej nie jest pewna siebie, próbuje stworzyć na nowo swoją tożsamość, żyjąc w przekonaniu, że wszystko się jej należy.

Na plus zaliczam także wybór miejsc akcji – przede wszystkim Monako. Gorące, obce, gdzie wszystko można zacząć na nowo.

Myślę, że "Pozorantka" może podzielić czytelników. Sama mam świadomość słabszych stron tej powieści, jednak lektura była świetną zabawą. Lekki styl Alexandry Andrews pozwolił jej wykreować oryginalny klimat, ale nie zabrakło także poczucia humoru.

Warto się pochylić nad tą powieścią, żeby przekonać się, czy szukanie dróg na skróty może skończyć się powodzeniem.

Główna bohaterka powieści Florence budzi się w szpitalu po zagrażającym życiu wypadku samochodowym. Nic nie pamięta, cudem przeżyła. Czy to był przypadek, że ten wypadek miał miejsce, czy może ktoś to upozorowal, aby mogła nie przeżyć? Czy ktoś, by mógł coś na tym zyskać? Może to jej szefowa u której pracowała jako asystentka slawnej pisarki, która wydawała ksiazki pod pseudonimem Maud Dixon, a tak naprawdę nikt nie wiedział jak się w rzeczywistości nazywała ??? W zasadzie Florence od początku również pragnęła zostać sławna pisarka i tylko czekała na okazję, aby spełnić swoje marzenie. Może praca u Maud to właśnie było to, o czym O zawsze w głębi duszy marzyła? Może wykorzysta szanse, aby stać się właśnie Maud , a nie Florence i przywłaszczy sobie tożsamość słynnej pisarki ? Jedno jest pewne Florence z pewnością zrobi wszystko, aby do tego doszło. Być może ktoś zginie, być może Florence rozwiąże zagadkę kim tak naprawdę jest Maud Dixon ? Kto przekroczy niebezpieczna granice pomiędzy dobrem i złem i zrobić dosłownie wszystko, aby osiągnąć swój życiowy cel o byciu sławna pisarka na całym świecie? Czy to Florence stanie się ostatecznie Maud Dixon ? Czy marzenie się spelni i zajmie ostatecznie to Ona jej miejsce ? Kto wygra, a kto przegra w tej bitwie o wszystko, a nawet o swoje własne życie?

Podsumowanie:

Mnie osobiście podobał się niezwykle profil psychologiczny Florence Darrow. Pomimo wielu trudnych chwil w jej życiu, chcąc nie chcąc potrafiła wykorzystać okazję, aby stać się kimś kim tak naprawdę od zawsze pragnęła być, a że pewne okoliczności przyczynily się do tego, to wykorzystała i to w mistrzowski sposób. Akcja powieści miejscami może i była powolna, ale sam klimat tego thrilleru i pomysl sprawił, że ksiazka trzymała w napięciu do samego końca! Ja osobiście uwielbiam takie historie i nie mogłam się oderwać:)

Ewelina Ł.

"Pozorantka" Alexandry Andrews, debiut autorski i od razu thriller z dreszczykiem. Czy nas wciągnie i zaskoczy? Zobaczymy.

"Była jak statek bez balastu, dziko rozkołysany na falach".

Początek dość długo się rozkręca by nabrać tempa i bardziej nas wciągnąć. Przez to odczuwamy jakby fabuła była podzielona na dwie nierówne części. Z oryginalnym i niebanalnym zakończeniem, za to plus z mojej strony.

Mamy tutaj historię młodej kobiety Florence Darrow, która prowadzi nudne i monotonne życie. Ma niezbyt absorbującą pracę związaną ze światkiem literackim a skrycie marzy, by zostać poczytną autorką bestsellerów. Szansa na rozwinięcie skrzydeł nadarza się gdy dostaje pracę asytentki pisarki, piszącej pod pseudonimem Maud Dixon. Pierwsze początki nie wyglądają zachęcająco, jednak niespodziewana propozycja wyjazdu do Maroka i dalsze wydarzenia z wiązku z tym, zupełnie zmieniają życie Florence.

Obie kobiety zarówno młoda asystentka jak i dojrzała starsza madam sukcesu, mająca ustabilizowaną pozycję na rynku wydawniczym. Wydają się postaciami trudnymi do oceny. Bardziej złożonymi z pewnym mrokiem i tajemnicą w sobie.

Szczególnie wydobywa się to z pracownicy, która obserwując swoją chlebodawczynię skrycie marzy o takim życiu, pozycji i statusie. Sytuacja zmienia się diametralnie, gdy dochodzi do pewnego niespodziewanego i tragicznego w skutkach wydarzenia.

Jak ono wpłynie na dalsze życie bohaterek, komu los będzie sprzyjał a komu nie? Czy przypadnie Wam ta opowieść do gustu, będziecie musieli zadecydować sami😁

Ja wolę zdecydowanie wartką akcję, więcej adrenaliny i napięcia. Tutaj to wszystko było dość rozciągnięte, chwilami wiało nudą (środkiem książki). Czegoś mi zabrakło do tej przysłowiowej kropeczki nad i.

Powieść polecam osobom bardziej cierpliwym i nastawionym na thriller psychologiczny, dający do myślenia niż rozlewy krwi i brawurowe pościgi. Oczywiście do przeczytania zapraszam wszystkich. Być może to wy odkryjecie to "coś".

Pozory, pozory, i jeszcze raz pozory. Karmimy się nimi siebie i innych, czy dlatego, że tak łatwiej? Maska, którą przywdziewamy pozwala czasem być kimś innym, zupełnie lub częściowo, pokazujemy się od strony jaką chcemy by świat widział lub jakiej się od nas oczekuje. A co z prawdą? No cóż bywa skomplikowana i często nie do końca wiarygodna.

Sięgnięcie po to, czego się pragnie niekiedy jest dziełem przypadku albo wytrwałości w dążeniu do celu. Florence do tej pory okoliczności jakoś nie sprzyjały, a co do tego drugiego – trudno powiedzieć by konsekwentnie pokonywała drogę do urzeczywistnienia swych marzeń. Jednak chyba tym razem los do niej uśmiechnął się, praca asystentki Maud Dixon daje jej nadzieję, iż w końcu jej aspiracje nabiorą konkretnych kształtów. Uznana pisarka i adeptka tego fachu, duet idealny, przynajmniej tak to wygląda początkowo. Tyle, że później dochodzi do sytuacji, która zniszczy wszystko na co ostatnio pracowała Florence. Czy powinna zdać się na to, co właśnie staje się jej udziałem czy odrzucić nadarzająca się okazję? Wystarczy jedynie skorzystać z szansy, jaka sama przyszła. Kiedy, jak nie właśnie w tej chwili, po prostu sięgnąć po sławę i stać się kimś, kim zawsze chciała być? Wystarczy tylko utrzymać pozory stworzone przez przypadek, a co z całą resztą? Jak daleko można posunąć się gdy tak niewiele brakuje do stania się lepszą wersją siebie samego? Na to pytanie nie ma jednej odpowiedzi, każdy musi sam sobie na nie odpowiedzieć …

Bezwzględność ma wiele twarzy, bywa wyrachowana, ale i rodzi się z przypadku lub jak można by powiedzieć wykorzystuje sprzyjające okoliczności. Alexandra Andrews wyciąga na światło dzienne ludzkie pragnienia, które prowadzą bohaterów do radykalnych decyzji. Chęć zdobycia sławy, uznania lub po prostu odniesienia sukcesu w „Pozorantce” są fundamentami do pokazania jak przeradzają się w coraz bardziej obsesyjne działania. Nic nie zapowiada co wydarzy się później, wręcz pierwotnie wydaje się, że fabuła potoczy się w całkiem innym kierunku, lecz gdy spojrzymy już na nią po przeczytaniu książki widzimy doskonale, że autorka doskonale zaplanowała nagłe zwroty, zmieniające nasze spojrzenie na całość. Za każdym razem po takiej wolcie mamy wrażenie, że już teraz akcja będzie przebiegała tak jak na to wszystko wskazuje, bo cóż jeszcze może wydarzyć się? No właśnie jeszcze wiele i po raz kolejny zostaniemy zaskoczeni tym, co właśnie czytamy. Alexandra Andrews oplata czytelnika siecią stworzoną przez ambicje, coraz większe wyrachowanie i apetyt na sukces, wpierw niedostrzegalną, lecz z kolejnymi wydarzeniami coraz mocniej zauważalną i przede wszystkim odczuwalną. Gdzieś po drodze coraz mocniej widoczne jest nie tyle wzorowania się kimś ile wykorzystania czyjeś tożsamości do zdobycia to, czego do tej pory nie udało się zdobyć. Inne ścieżki już nie są brane pod uwagę, tylko ta jedna, wprost sama wchodząca w ręce, nie pozwalająca o sobie zapomnieć. Ale i tutaj kryje się haczyk, a może coś całkiem więcej, czego nikt nie podejrzewa?

Florence od dziecka ma jedno marzenie- pisać książki. Jednak wena nie przychodzi a dziewczyna musi się z czegoś utrzymywać, podejmuje pracę jako asystentka znanej choć ukrywającej się na odludziu i pod pseudonimem pisarki. Chwyta każde słowo autorki a kiedy wyjeżdżają na reaserch do Maroko, Florence czuje, że złapała Pana Boga za nogi. Dochodzi jednak do wypadku samochodowego. Dziewczyna budzi się w szpitalu a jej przełożona ginie bez śladu. Wszystko na co pracowała znika razem z nią, ale czy na pewno? Może sława, o której marzyła właśnie zapukała do jej drzwi? Jak daleko człowiek gotów jest zabrnąć w pogoni za życiem, jakiego pragnął?

Alexandra Andrews stworzyła thriller, który opiera się na wątku psychologicznym, na relacjach między dwoma kobietami i na tym co się dzieje w ich głowach. Całkiem niezły plan biorąc pod uwagę, że zło zazwyczaj czai się w naszych umysłach i to w nich budzą się demony. Moim zdaniem to jest najważniejszy wątek tej historii- to do czego jesteśmy w stanie się posunąć goniąc za naszymi marzeniami, to o czym myślimy oraz to gdzie te uczucia mogą nas zaprowadzić.

Chociaż lubię książki, które wolno się rozwijają a tempo pozwala nam na przystosowanie się do fabuły, to tym przypadku wszystko szło żółwim tempem, które na początku trochę mnie męczyło i mocno trwałam w oczekiwaniu na to kiedy w końcu "coś" się wydarzy.

Doceniam pomysł i twisty jakie zaserwowała nam autorka, koniec książki uważam za bardzo udany, ale mały minus muszę postawić. Nie zmienia to jednak faktu, że książkę przeczytałam w jeden dzień spędzając z nią przemiła sobotę pod kocem i z kotem. To dobry thriller, który zasługuje na poświęcenie mu czasu.

"Pozorantka" to debiutancka powieść Alexandry Andrews.

Muszę przyznać, że początkowo byłam średnio zainteresowana, lecz głębokie i niezwykle detaliczne studium psychologiczne głównej bohaterki, sprawiło, że zapragnęłam odkryć wszystkie warstwy, z których jest złożona.

Florence jest intrygującą postacią, pracę w wydawnictwie traktuje jako coś przejściowego, bo w głębi duszy pragnie być znaną pisarką, co ma zapewnić jej przepustkę do lepszego życia. Bez chwili wahania przyjmuje więc posadę asystentki najbardziej tajemniczej pisarki Ameryki, wierząc, że może to ją przybliżyć do osiągnięcia celu. "Helen była wszystkim, czym ona pragnęła się stać". Jak dalece jest w stanie się posunąć, by to zdobyć?

"Nigdy nie rozumiała ludzi, którzy odmawiali sobie rzeczy, których pragnęli. Ona miała inny problem - rzeczy, których pragnęła, ciągle były poza jej zasięgiem".

W momentach nadmiernej ekscytacji tudzież gniewu bywa nieobliczalna. Ma całkiem niezłe zadatki na psychopatkę. Florence jest jak fascynujący robal oglądany pod mikroskopem, budzi ciekawość, niepokój i wstręt. Lecz czy to na pewno jej należy się obawiać?

Pierwsza połowa to nieźle napisana powieść z pogłębioną psychologią postaci, druga ma w sobie więcej z thrillera, za to końcówka jest niezwykle satysfakcjonująca. Przyjemny styl, fajnie zbudowane napięcie i mistrzowska konstrukcja postaci sprawiła, że będę wypatrywać kolejnej powieści Andrews.

Chociaż początkowo książka nie budziła we mnie większych emocji, poza antypatią do głównej bohaterki, okazała się naprawdę dobrą lekturą.

„Pozorantka” opowiada o Florence - asystentce znanej pisarki urywającej się pod pseudonimem Maud Dixon. Niespodziewane sploty wydarzeń sprawiają, że niepozorne życie Florence wpada w wir zaskakujących wydarzeń.

Nie ukrywam, że początkowo książka mnie trochę nudziła. Nie działo się w niej za wiele, a główna bohaterka budziła moją irytację. W pewnym momencie całość nabrała rozpędu i nie zauważyłam kiedy czytałam ostatni rozdział. Autorka dobrze to wszystko obmyśliła i co chwilę byłam zaskakiwana nowymi zwrotami. I chociaż niektórych posunięć bohaterów się domyślałam, to i tak wiele wydarzeń było szokujących.

Książkę polecam tym, którzy chcą otrzymać coś świeżego i nieoczywistego.

"Pozorantka" to thriller subtelny. Nie ma tutaj trupów wyskakujących z szafy, niebezpieczeństwo skrada się pomału i cichutko jakby ukrywało się pod skórą. Chociaż cała opowieść praktycznie od początku jest przewidywalna i czerpie ze znanych schematów, to i tak wciąga czytelnika w swój świat. Czułam się uspokojona, zahipnotyzowana, nawet nie zauważyłam, kiedy przekroczono granicę szaleństwa.

Bardzo podobała mi się główna bohaterka, według mnie została świetnie skonstruowana. Na pierwszy rzut oka jest miłą i uprzejmą pracownicą biurową, jednak im głębiej wnikamy w jej psychikę, tym większą pustkę dostrzegamy. Florence jest niepełna, jest skorupą, która dopiero szuka swojej definicji. Zauważyliście jak często, zamiast po prostu intuicyjnie reagować na jakąś sytuację, bohaterka zastanawia się, co POWINNA zrobić, co jest w tej chwili właściwe? Dłuższe przebywanie z tą dziewczyną aż każe nam się zastanowić, czy czasem nie każdy z nas jest trochę psychopatą...

Równie ciekawa jest jej relacja ze znaną pisarką, która staje się dla niej mentorką. To, co zepsuła we Florence jej matka, ma naprawić Helen. Tylko czy na pewno chodzi o uzdrowienie w tej relacji? Czy Helen nie zniszczy jej jeszcze bardziej?

Polecam książkę jako bardzo dobry debiut.

Większość z nas ma w sobie ten specyficzny popęd do bycia zauważonym. Marzymy o sławie, rozpoznawalności i oczywiście odpowiednio wysokim stanie konta. Nie inaczej było z Florence Darrow; w wyniku nie do końca przemyślanego romansu i kolejnych decyzji kobiety jej czas w firmie, w której pracowała, właśnie dobiegł końca. Bez środków do życia, bez planu na przyszłość bezowocnie szuka nowego zatrudnienia. Co prawda marzy o karierze pisarskiej, ale jak dotąd nie przyszedł jej do głowy żaden mocny i oryginalny pomysł na książkę, która pozwoliłaby jej przebić się przez tysiące innych początkujących autorów.

Los jednak chyba jej sprzyja. Po mało owocnych poszukiwaniach ktoś jednak postanowił w końcu odpowiedzieć na jej ogłoszenie. Jedna z popularniejszych autorek poszukuje nie tyle asystentki, co dziewczyny od wszystkiego. Warunkiem jest działanie w całkowitej tajemnicy- Florence nie może nikomu powiedzieć, kto jest jej nową szefową, ta bowiem ukrywa przed światem swoje prawdziwe personalia. I tak rozpoczyna się jej nowe życie, pozornie opierające się na zwykłych, codziennych zajęciach. Podróż do Maroka ma być dla Maud Dixon -tajemniczej autorki- researchem do jej nowej powieści. Tam jednak dochodzi do wypadku, w którym kobieta ginie. Oszołomiona po tragicznych wydarzeniach Florence budzi się w szpitalu, w którym każdy bierze ją za jej szefową. Dziewczyna postanawia wykorzystać szansę, którą tak skrzętnie podsunął jej los...

Pytanie tylko, czy możliwość przybrania czyjejś tożsamości to dar, czy przekleństwo?

Zawsze ciekawiło mnie, ile problemów przysporzyłaby mi próba podszycia się pod kogoś innego. Nie to, żebym kiedykolwiek chciała tego spróbować- czysta ciekawość. Zagadnienie, które po dziś dzień mnie nurtuje. Tyle się przecież słyszy o podejmowanych przez ludzi próbach. Chyba właśnie z tego powodu zaintrygowała mnie Pozorantka- byłam ciekawa, jak główna bohaterka poradzi sobie "z nową skórą". I byłam niemalże pewna, że cała historia będzie kręciła się właśnie wokół tego, skradzionej tożsamości i późniejszych problemach z tym związanych. Ale nie. Pani Andrews poszła o krok dalej i stworzyła intrygujący thriller, w którym nic nie jest takim, jak początkowo się wydaje.

Florence Darrow zawsze chciała dla siebie czegoś więcej, a jednak -jak wielu ludzi- nie mogła znaleźć skutecznego sposobu, by osiągnąć cel. Książka jakoś nie chciała się pisać, a praca na etacie i romans z szefem zamiast doprowadzić ją do chociażby podreperowania stanu konta bankowego, doprowadziły jedynie do zwolnienia. Praca dla ukrywającej się wręcz autorki poczytnych książek miała być dla niej nie tylko sposobem na życie, ale czymś więcej. Liczyła, że będzie dla Maud Dixon jak najpilniejsza uczennica, która ogrzewana blaskiem twórczości kobiety sama stworzy wreszcie coś niepowtarzalnego. Niestety, w tym przypadku również się nie powiodło. I Florence wciąż nie może zrozumieć, jak z roli asystentki przeszła do kobiety, która podszywa się pod zmarłą. Ale nie zamierza przyznać się przed policją.

Dopóki jej nowa tożsamość nie zaczyna rodzić kolejnych problemów. A jednym z nich jest trup.

Autorka miała bardzo dobry pomysł na fabułę i myślę, że w pełni go wykorzystała. Jak już wspomniałam na początku, myślałam, że historia będzie się opierać na skradzionej tożsamości i "nowym" życiu naszej głównej bohaterki, ale nic bardziej mylnego. Zostajemy wciągnięci w śledztwo, gdzie nagle z jednego ciała robi się dwa. Zabawnym jest fakt, jak pewna swego była Florence- skoro wszyscy wokół biorą ją za Maud, to ona po prostu nią zostanie. Zupełnie nie przemyślała faktu, że wspomniana już pisarka miała swój własny plan, skrzętnie stworzony o wiele, wiele wcześniej. Jestem pod wrażeniem pomysłowości, naprawdę. Pozorantka wciąga od pierwszych stron, zaś pani Andrews dozuje nam wrażenia, tak, by w tej całej niepewności wytrwać aż do końca. Przy ostatnich stu stronach byłam już tak żądna odpowiedzi, że jednocześnie chciałam dotrzeć do finiszu jak najszybciej, a z drugiej strony było mi szkoda. Trochę też się obawiałam, że zakończenie mimo wszystko będzie... marne. Ale nie, nie w tym przypadku. Wszystko tutaj jest dokładnie zaplanowane, dobrze opisane- czujemy, jakbyśmy towarzyszyli kobietom w podróży do Maroka, jak również w kolejnych wydarzeniach.

Ja bawiłam się przy Pozorantce świetnie, a Ty?

Jeżeli jeszcze omijasz wzrokiem tę pozycję, to szybko to zmień!

W moje ręce trafił debiutancki thriller autorki, której książka bardzo mnie zaintrygowała. Dlatego ochoczo wzięłam się za jej czytanie. Czy przepadłam?

Historia jest dosyć ciekawa i ma wielki potencjał, jednak moim zdaniem akcja jest tu tak wolna, a opisy o wiele za długie, że niestety strasznie dłużył mi się czas jaki poświęciłam na lekturę. Pochwalić muszę końcówkę powieści, gdyż tam tempo zdecydowanie przyśpieszyło i spowodowało, że poczułam tak uwielbiany przeze mnie mroczny, tajemniczy klimat.

Główna bohaterka to Florence Darrow, która marzy by zostać sławną pisarką. Okazja nadarza się, gdy przyjmuje ofertę jako asystentka sławnej autorki piszącej jako Maud Dixon. Niktt jej nie zna, gdyż ta ekscentryczna kobieta żyje w całkowitym odosobnieniu. Podczas wycieczki do Maroka dochodzi do katastrofy samochodowej. Florence budzi się w szpitalu a jej pracodawczyni znika bez śladu.

Co się wydarzyło i gdzie podziała się Maud? Co zrobi młoda asystentka i jak wykorzystuje zaistniałą sytuację? Czy uda jej się zaistnieć w światowym rynku wydawniczym?

Poruszone przez panią Alexandrę tematy dają wiele do myślenia. Chęć sławy, wielkie aspiracje, chciwość, konsekwentne dążenie do celu, matactwa i oszustwo to główne cechy Florence.

Do czego jest zdolny człowiek w swych dążeniach do spełnienia marzeń? Jakie granice zdoła przełamać by osiągnąć zamierzony cel? Czy ja zrobiłabym coś takiego, gdybym była na miejscu bohaterki. Te pytania opanowały moją głowę po zakończeniu tej pozycji i długo o tym myślałam. Przyznam, że ja nie zachowałabym się tak jak ona. Brakuje mi chyba tej odwagi i konsekwencji w działaniu.

Kreacja postaci zachwyca. Uważam, iż autorka genialnie uchwyciła ich osobowości, siłę, charakter. Styl jakim posługuje się Andrews jest poprawny i przystępny. Wie jak posługiwać się piórem i potrafi stworzyć coś wyjątkowego. Jeżeli popracuje jeszcze nad wzbudzeniem w odbiorcach emocji i zrezygnuje z nużących opisów, to kolejne jej książki będą genialne.

Finalne karty są tak wstrząsające i zaskakujące, że potrzebowałam dłuższej chwili by dojść do siebie. Dlatego zachęcam was do sięgnięcia po tę lekturę i wyrobienia sobie własnego zdania. Sami zadecydujcie czy warto ją czytać.

"Pozorantka" Alexandra Andrews

Książka składa się z czterech części. Trzy pierwsze były rozgrzewką, ponieważ akcja długo się rozkręcała. Czwarta część jednak była tego warta.

Główna bohaterka to Florence, która jest dość płytką postacią. Ciężko ją polubić czy znaleźć sens w jej poczynaniach. Jej życie to pasmo niepowodzeń i pochopnych decyzji.

Pewnego dnia los uśmiecha się do niej. Florence zostaje asystentką bardzo popularnej pisarki, która wydaje pod pseudonimem Maud Dixon. Helena, bo tak naprawdę ma imię Maud, to mocna osobowość. Bezkompromisowa, nieugięta i bardzo wyrazista kobieta. Fascynuje i intryguje. Praca z zakwaterowaniem i wyżywieniem w domu zamożnej pisarki wydaje się ucieleśnieniem marzeń młodej asystentki z aspiracjami pisarskimi.

Akcja nabiera rumieńców podczas pobytu obu kobiet w Maroku. Muszę przyznać, że wtedy ciężko było mi się rozstać z książką. Feralny wypadek samochodowy staje się okazją do przejęcia tożsamości. Czy uda się żyć w tej sposób, bez wyrzutów sumienia i oglądania się za siebie?

Książka jest warta tego, aby po nią sięgnąć i się przekonać czy każdy wybór jest takim prostym moralnie, czy da się da to odpowiednio ocenić dopóki sami nie staniemy przed konkretnym wyborem? W tej książce nic nie jest takie proste i oczywiste jak mogłoby się wydawać. Charakteru i pazura nabiera Florence, która nie pozostawia już swojego życia przypadkowi. Bohaterka przestaje irytować, a zaczyna imponować.

Pozorantka to thriller psychologiczny, który jest dobrze skonstruowany. Długo się rozkręca, ale gdy już to nastąpi to zaskakuje i z mocnym przytupem szokuje. Polecam Wam ten debiut @[Adres usunięty]r

Kim jest Maud Dixon? Jak daleko można się posunąć w drodze ku realizacji własnych marzeń?

Florence Darrow od zawsze chciała być sławną pisarką. Kiedy otrzymuje ofertę pracy jako asystentka popularnej autorki, ukrywającej się pod pseudonimem Maud Dixon, zgadza się bez wahania. Podczas ich wspólnego pobytu w Maroku dochodzi do katastrofalnego w skutkach wypadku samochodowego. Maud zniknęła jak kamień w wodę, tymczasem Florence budzi się w szpitalu ze świadomością, że cudem uszła z życiem.

Uważam, że opis na tym powinien się zakończyć, bo nie chcę zdradzać tego, co czeka na Was w dalszych częściach, a dzieje się tam dużo!

Nie jest to książka, przy której zapomniałabym o całym świecie po kilku rozdziałach. Długo musiałam się wkręcać, bo pierwsza połowa była... poprawna, ale zabrakło mi iskry. Do tego główna bohaterka, Florence, nie jest postacią do której żywi się sympatię. Jest osobą trywialną, prostą i przekonaną jednocześnie o swoim niedocenionym talencie pisarskim. Mimo iż w pierwszej części nie było wartkiej akcji, z zainteresowaniem przechodziłam od rozdziału do rozdziału. Druga część książki wynagrodziła mi przeciętny początek - od ostatnich kilkudziesięciu stron zupełnie nie mogłam się oderwać. Odgadywanie kolejnych etapów historii było dla mnie świetną zabawą.

Pozorantka to dla mnie książka o chorych ambicjach, niespełnionych marzeniach, determinacji, dążeniu po trupach do celu, o zawziętosci, zazdrości innym, którzy realizują się i osiągają więcej. Autorka wykreowała ciekawe portrety psychologiczne bohaterów, zwłaszcza Florence. Procesy zachodzące w jej głowie, geneza jej zachowań i kierujących nią motywów była nieustannie przedmiotem mojej analizy podczas czytania.

Uważam, że to bardzo udany debiut, po którym chętnie sięgnę po kolejne dzieła autorki.

Ambicje, konsekwencja w dążeniu do wyznaczonego celu i upór- to główne cechy, którymi musi się kierować każdy człowiek, chcący odnieść sukces, spełniając swoje marzenia. Co zatem jeszcze powinno kierować ludźmi, którzy pragną „być kimś” i jak wiele są w stanie zrobić by to osiągnąć? Na to i wiele innych pytań próbuje odnaleźć odpowiedź Alexandra Andrews w swoim debiutanckim thrillerze psychologicznym. Jak zatem jej poszło? O tym słów kilka poniżej…

Młoda Florence Darrow od zawsze chciała zostać światowej sławy pisarką, w której książkach rozczytywaliby się fani na całym świecie. Nic zatem dziwnego, że kiedy otrzymuje propozycje pracy jako osobista asystentka znanej i żyjącej w całkowitym odosobnieniu i ukrywającej się pod pseudonimem Maud Dixon autorki, zgadza się bez mrugnięcia okiem. Gdy dochodzi do katastroficznego w skutkach wypadku w trakcie wycieczki do Maroka, Florence budzi się w szpitalu oszołomiona, by po krótkiej chwili znaleźć w sobie na tyle determinacji ażeby uznać, że sława o której zawsze marzyła jest na wyciągnięcie ręki. Wystarczy tylko po nią sięgnąć.

„Pozorantka” to thriller psychologiczny, którego akcja nie pędzi w zastraszającym tempie. Autorka skupiła się głównie na budowaniu psychologicznego wizerunku głównych bohaterów, co okazało się w mojej opinii strzałem w dziesiątkę. Z wielkim zaciekawieniem zagłębiałem się w fabułę by być naocznym świadkiem przemiany sabotującej zdaje się własne marzenia marzycielki w kobietę niezwykle zdeterminowaną by je osiągnąć. Pomimo iż początek historii nie powala na kolana to trzeba przyznać, że zakończenie jest naprawdę zaskakujące, a całość finalnie składa się na bardzo dobrą lekturę, która z pewnością dostarczy wielu czytelniczych wrażeń fanom thrillerów. Autorka poprzez wybory dokonywane przez Florence i Helen skłania czytelnika do wielu refleksji, zmuszając po części do spojrzenia na własne życie zawodowe z nieco innego punktu widzenia. Mnie ten punkt widzenia bardzo się podobał…

Współpraca z wydawnictwem W.A.B.

"Pozorantka" to debiutancka powieść Alexandry Andrews.

Muszę przyznać, że początkowo byłam średnio zainteresowana, lecz głębokie i niezwykle detaliczne studium psychologiczne głównej bohaterki, sprawiło, że zapragnęłam odkryć wszystkie warstwy, z których jest złożona.

Florence jest intrygującą postacią, pracę w wydawnictwie traktuje jako coś przejściowego, bo w głębi duszy pragnie być znaną pisarką, co ma zapewnić jej przepustkę do lepszego życia. Bez chwili wahania przyjmuje więc posadę asystentki najbardziej tajemniczej pisarki Ameryki, wierząc, że może to ją przybliżyć do osiągnięcia celu. "Helen była wszystkim, czym ona pragnęła się stać". Jak dalece jest w stanie się posunąć, by to zdobyć?

"Nigdy nie rozumiała ludzi, którzy odmawiali sobie rzeczy, których pragnęli. Ona miała inny problem - rzeczy, których pragnęła, ciągle były poza jej zasięgiem".

W momentach nadmiernej ekscytacji tudzież gniewu bywa nieobliczalna. Ma całkiem niezłe zadatki na psychopatkę. Florence jest jak fascynujący robal oglądany pod mikroskopem, budzi ciekawość, niepokój i wstręt. Lecz czy to na pewno jej należy się obawiać?

Pierwsza połowa to nieźle napisana powieść z pogłębioną psychologią postaci, druga ma w sobie więcej z thrillera, za to końcówka jest niezwykle satysfakcjonująca. Przyjemny styl, fajnie zbudowane napięcie i mistrzowska konstrukcja postaci sprawiła, że będę wypatrywać kolejnej powieści Andrews.

Sięgacie po debiuty literackie? Ja bardzo chętnie, bo przecież każdy początkujący pisarz może pojawić się z fascynującą historią, która zdobędzie nieoczekiwanie niesamowity rozgłos.

"Pozorantka" to debiutancki thriller psychologiczny Alexandry Andrews. Czytałam już kilka opinii na jej temat i zgadzam się z tym, że początek książki dość mozolnie się toczy. Być może autorka chciała przedstawić nam bohaterów, których warto bliżej poznać. I rzeczywiście dzięki temu możemy bardziej zrozumieć czym się kierują w życiu, co czują, myślą i do czego dążą.

Florence Darrow pragnie zostać sławną pisarką, ale spotykają ją same porażki i niepowodzenia. Gdy pojawia się szansa na zostanie asystentką znanej autorki ukrywającej się pod pseudonimem Maud Dixon, zgadza się bez wahania. Wierzy, że ta praca pozwoli jej rozwinąć skrzydła i pobudzić do napisania własnej powieści. Pewnego dnia muszą wyjechać do Maroka. Tam dochodzi do wypadku, który odmienia nie tylko życie obu kobiet, ale i autorka nieźle zaczyna nas zwodzić. Nie pozwala domyślić się co też czeka nas w dalszej części historii, co tylko podkręca atmosferę i rodzi pytania.

Ogromny plus za bardzo dobrze wykonane portrety psychologiczne bohaterów, które nadają pewnej głębi książce. I Florence, która z pozoru wydaje się być nieporadna...czyżby to nie był koniec jej historii?

Za egzemplarz dziękuję @wydawnictwowab

Pozornie nic się nie dzieje. Pozornie nie ma zaskoczenia. Pozornie autorka gra w otwarte karty. Dopóki nie wyjdzie na jaw kim jest tytułowa Pozorantka.

Na pewno jest to klasyczny thriller psychologiczny. Początek to wprowadzenie, dokładne nakreślenie postaci, przez to może wywoływać lekkie znużenie. Dopiero dobrze po 100 stronie, akcja przyśpiesza, żeby pod koniec zaserwować nam coś, czego raczej nie można było przewidzieć. Przynajmniej ja nie spodziewałam się takiego obrotu sprawy. Jest to debiut, i właśnie w tym przydługim początku to czuć, jednak całość wypadła całkiem dobrze. Jest napięcie, można gdybać, a i sam pomysł jest fajny. Styl autorki oceniam jako przyjemny i angażujący, bo nawet ta bardziej obyczajowa część była wciagająca.

Możliwe, że jest to powieść która nie wzbudzi ogromnych emocji i nie zapisze się w myślach na długo, jednak to bardzo przyzwoity thriller. Spokojnie można mu poświęcić dwa wieczory, bez poczucia straconego czasu.