Pożegnanie z bronią

Przyznaję, że chociaż uwielbiam starsze powieści i wszelkie klasyki to z prozą Ernesta Hemingway'a wciąż jestem na bakier. Dopiero niedawno zaczęłam nadrabiać zaległości i "Pożegnanie z bronią" to trzeci tytuł autora, który wpadł w moje ręce. To jak dotąd najlepsza, najbardziej angażująca historia, która zabrała mnie w niezwykle emocjonalną podróż, zdecydowanie wartą do odkrycia przez każdego czytelnika.

Nie jest to łatwa historia i na pewno nie przeczytacie jej w jeden wieczór. Wymaga zaangażowania, intensywnego myślenia a także przyswajania dość ciężkiego języka, ale nie są to absolutnie minusy a elementy budujące niezwykłą atmosferę. Trzymając tą powieść w swoich dłoniach warto zatopić się w ulubionym fotelu, odciąć się na moment od codziennych obowiązków i dać porwać opowieści pełnej ukrytych znaków, podszeptów i sygnałów, że to co działo się kiedyś, zaskakująco łatwo przełożyć na teraźniejszość.

Frederic Henry to amerykański porucznik służący w korpusie ambulansów armii włoskiej. Spotyka pielęgniarkę Catherine Barkley i szaleńczo się w niej zakochuje. Jednak nie jest to opowieść o romantycznej miłości a o okrucieństwie wojny, trudnych wyborach i jeszcze cięższych perspektywach. Frederic będzie musiał zdecydować czy zostać dezerterem, czy może jednak uciekinierem, jednak każda z tych opcji wydaje się zgubna. Kwestie moralne staną więc na pierwszym planie i podyktują własne warunki udowadniając, że wojna nie uznawała półśrodków.

Podczas pisania tej książki Hemingway czerpał inspirację z własnych doświadczeń co można wyczuć niemalże od pierwszej strony. Więcej w tym wszystkim wiarygodności i dodatkowych emocji, więc może właśnie dlatego to jedna z moich ulubionych powieści autora. Czytamy o okrucieństwie wojny, o jej bezsensowności oraz wpływie na pojedyncze osoby, które, gdy do głosu dopuszczona zostaje siła wyższa, nie mogą mieć własnego zdania. Powieść pisana w przeszłości a jakże aktualna i bolesna, pokazująca wojnę w surowych barwach a i tak w żaden sposób nie uciekająca od silnych emocji. W tle przewija się cudownie napisany, ale niestety nie do końca szczęśliwy miłosny motyw, w którym serce i rozum konkurują o uznanie.

"Pożegnanie z bronią" to obowiązkowa lektura dla każdego. Demaskuje absurd wojny, daje do myślenia i budzi wiele uczyć podszytych złością oraz bezradnością. Czytamy o człowieku zagubionym we własnych pragnieniach, który chciałby jedynie kochać i ułożyć sobie szczęśliwe życie nie prosząc się o czas wojny i życie w tak surowych realiach. Czytając tą opowieść miałam w głowie wiele myśli a w sercu skrajne emocje i chociaż wszystko to było bardzo ciężkie to nie żałuję ani jednego przeczytanego słowa. Więcej! Jestem pewna, że jeszcze kiedyś, nie raz, nie dwa, odświeżę sobie lekturę.

Czy w czasie wojny można się zakochać? Czy poryw serca może stłumić dźwięk wojennego ostrzału?

Choć najczęściej i najchętniej sięgam po książki kryminalne, to historie wojenne oraz wątki miłosne również nie są mi obce. To właśnie na tych kwestiach opiera się „Pożegnanie z bronią”- znana, doceniana, klasyczna, a przede wszystkim ponadczasowa opowieść Ernesta Hemingwaya.

Sporo można by powiedzieć o tej powieści, ale na pewno nie można uznać ją za lekką, łatwą i przyjemną. Nie od początku udało mi się ja polubić. Lektura przychodziła mi z pewnym trudem. Wymagała skupienia i uwagi. Ale kiedy już się jej poświęciłam, zaczęłam doceniać to, czym autor postanowił podzielić się z czytelnikami. W tym miejscu warto zaznaczyć, że „Pożegnanie z bronią” zostało w pewnym stopniu oparte na przeżyciach pisarza i jego wojennych doświadczeniach.

Mam wrażenie, że książkę warto jest ocenić z różnych perspektyw, inaczej patrząc na wątek wojenny, a inaczej na miłosny. Ten pierwszy w moich oczach wypada zdecydowanie lepiej. Autor pozwala nam przez chwilę doświadczyć tego, co przeżywali żołnierze na froncie I Wojny Światowej. Mamy szansę razem z nimi udać się na pole walki, ale także spędzić moment na pogaduszkach o kobietach, podzielić się jedzeniem, nawiązać przyjaźnie. Tę część książki oceniam bardzo dobrze. Hemingway mnie poruszył i wpłynął na moją wyobraźnię.

Kwestia miłosna to już zupełnie inna historia. Choć to ten wątek wysuwał się często na prowadzenie, w moich oczach zdecydowanie nie zająłby pierwszego miejsca. Podoba mi się, że autor postanowił skupić się na emocjach i pokazać, że w czasie wojennej zawieruchy także można pokochać, a ta miłość może pozwolić przetrwać. Ale… Dawno nie czytałam tak kiepskiej historii miłosnej. Płaska, nieprzekonująca, przekoloryzowana, mało realistyczna. I przede wszystkim oparta na błahych dialogach. Bardzo mnie to zmęczyło, a każda kolejna rozmowa między bohaterami była jak cichy szept, by tę książkę porzucić.

Do gustu całkiem przypadł mi styl autora. Podczas lektury nie odczułam, że mam do czynienia z książką prawie stuletnią. Narracja miała całkiem swobodny i dość przyjemny wydźwięk, oczywiście jak na ciężar poruszanych tematów.

Nie mogę powiedzieć, bym żałowała czasu spędzonego przy tej historii. Podoba mi się sposób, w jaki Hemingway przedstawił wojnę, spojrzenie na głównego bohatera, sceny z pola walki i spoza niego. Klasyka zdecydowanie powinna gościć w rękach czytelników. Ale bardzo trudno pogodzić mi się z tą książkową miłością. Nie tak to powinno wyglądać.

Drugie spotkanie z twórczością Ernesta Hemingway'a zaliczam do znacznie bardziej udanych. Co prawda już wiem, że to nie do końca moje klimaty i raczej już nie będę poznawała innych książek autora, ale muszę przyznać, że "Pożegnanie z bronią" zdecydowanie bardziej do mnie przemawia niż "Wiosenne wody", które czytałam jakiś czas temu.

Poznajemy tutaj Frederick'a Henrego, angielskiego porucznika, który służy włoskiej armii w czasie pierwszej wojny światowej. To właśnie w tych ponurych o niezwykle trudnych czasach poznaje pielęgniarkę Catherine Barkley. Wpadają sobie w oko i zaczynają ze sobą flirtować. Tylko czy okrutne czasy wojny to odpowiedni czas ja rozwijanie takiej znajomości?

Warto zaznaczyć, że autor w książce "Pożegnania z bronią" zainspirował się własnymi doświadczeniami. Uważam, że to niezwykle cenne, dzielić się własnymi spostrzeżeniami i zawsze nieco inaczej patrzę na książki, które oparte są na prawdziwych wydarzeniach, a inaczej na te, które są wymysłem wyobraźni.

Znajdziecie tu trudy wojny, ból, cierpienie, podejmowanie trudnych decyzji, które przeplatane są rodzącym się uczuciem.

No właśnie- uczucie... Tu pojawia się problem. Dla mnie wątek miłosny trudny do przebrnięcia. Nie podobały mi się dialogi, nie polubiłam się za bardzo z Catherine... Jednak mimo wszystko nie żałuję, że przeczytałam tę pozycję. Tym bardziej, że bardzo chciałam poznać twórczość autora, a wiem, że ta pozycja zbiera bardzo pozytywne opinie. Dla mnie okej, do przeczytania na raz. Nie wbiła mnie w fotel, ale tak jak wspomniałam - to nie do końca mój klimat, bo sama historia ma w sobie to "coś" i jestem przekonana, że znajdzie się spore grono odbiorców, którzy będą zachwyceni.

Zachęcam do przeczytania i podzielenia się swoją opinią. Szczególnie na uwagę zasługuje wydanie widoczne na zdjęciu- okładka jest przepiękna, a sama książka dopracowana w każdym calu.