Powtórka

Kiedyś zaczytywałam się tylko w kryminałach. Teraz w obliczu tak wielu różnych tematyk trudno jest mi skupiać się tylko na jednym motywie a poza tym lubię eksperymentować. Dlatego kryminały, sensacje i thrillery przestały już tak często gościć na moich półkach, ale kiedy już mam okazję przeczytać - liczę na naprawdę dobrą przygodę.

Tak właśnie zapowiadała się książka Marcela Woźniaka, która miała szansę okazać się naprawdę dobrym polskim kryminałem. Postanowiłam sama sprawdzić co z tego wyniknie, bo doświadczenie autora podpowiadało mi, że choć książka jest jego prozatorskim debiutem, to pomysłowości mu nie brakuje. Poza tym kto nie lubi morderczej gry i pościgu na czas z mordercą na pierwszy rzut oka niemożliwym do schwytania?

Leon Brodzki, czołowa postać w książce to bohater z charakterem. Chociaż wyczuwałam w nim pewien dystans, polubiłam go od razu. Mam już przesyt bohaterów sarkastycznych, ironicznych i wymyślnych - pośród grona moich ulubionych postaci tego typu nie ma już zbyt wiele miejsca na nowych towarzyszy. Leon jest zupełnie inny - dojrzały, pewny siebie, który nie sądzi że zjadł wszystkie rozumy. Angażuje się w akcję, choć miał już zakończyć policyjną karierę i wychodzi mu tu na dobre - zapewne gdyby nie on, nikt nie poradził by sobie z tak trudnym wyzwaniem.

Toruń staje się miejscem idealnym dla niewyjaśnionych zbrodni. Morderca, samozwańczy Heraklit, rozpoczyna grę z Leonem, w której powrót do przeszłości odegra tutaj kluczową rolę. Brodzki będzie musiał przypomnieć sobie wszystkie swoje najtrudniejsze zagadki, bo jak się okazuje - są one ze sobą powiązane. Teraz, w obecnym czasie także dochodzi do makabrycznych zbrodni, tylko jakby gorszych, bo przecież Heraklit robi wszystko, by były one doskonałe. Gdy w sprawę zostaje zamieszana córka policjanta, ten nie cofnie się przed niczym. Wyścig z czasem został rozpoczęty - nadszedł czas dowiedzieć się kto kryje się pod tajemniczym numerem i kto brutalnie okalecza ofiary.

Lubię kryminały z pazurem a nie zabrakło go w "Powtórce". Autor dołożył wszelkich starań by jego książka była nie tylko ciekawa, ale też zaskakująca i naprawdę mu się udało. Przyznaję, że czytałam poczynania Leona z dużym zaangażowaniem, bo byłam ciekawa kto też kryje się pod z pozoru tak błyskotliwym umysłem, jakim wykazał się tajemniczy Heraklit. Dobrą zabawę zapewniły mi przede wszystkim zwroty akcji, które w połączeniu z dobrze przemyślaną fabułą, realnymi bohaterami i wymieszaniem przeszłych wydarzeń z tymi w teraźniejszości stworzyły naprawdę intrygującą całość.

Chociaż książka jest debiutem - wcale tego nie widać. To dobrze napisany kryminał, w którym widać spore zaangażowanie autora. Cieszę się, że "Powtórka" rozpoczyna serię, bo przeczuwam naprawdę intrygujące historie. Mnie książka Marcela Woźniaka do siebie przekonała a jako fanka kryminałów wszelakich - myślę, że trochę się na tym znam. To doza tajemnicy dodała tej powieści uroku, ale osadzenie książki w Toruniu też dodało swoje. Bo w końcu to bardzo klimatyczne miasto, prawda?

Błądzić jest rzeczą ludzką – cytując za Seneką Starszym. Każdy z nas popełnia błędy. Mniejsze lub większe, świadomie lub nie. Z niektórych nawet nie zdajemy sobie sprawy, bądź są one błędami tylko w oczach innych osób. Jak byście zareagowali, gdyby ktoś po latach wyciągnął przysłowiowe, dawno zapomniane trupy z waszej szafy? Marcel Woźniak w swoim debiucie kryminalnym Powtórka, zaserwował swemu głównemu bohaterowi nie lada zadanie.

„Czy gdybym mógł przeżyć wszystko od początku, mieć powtórkę z życia, nie popełniając znanych mi błędów, popełniłbym inne?”

Kwiat polskiej policji, bohater i zasłużony detektyw, Leon Brodzki, przechodzi w stan spoczynku na zasłużoną emeryturę. Czuje się zmęczony i zagubiony. Niespełna pięćdziesięcioletni mężczyzna, w sile wieku, wysportowany i nadal przystojny, musi zmierzyć się z rzeczywistością. Co ma ze sobą zrobić po zdjęciu munduru policyjnego? Dawno temu, oddając się pracy nadwyrężył stosunki z córką i rozwiódł z żoną. Co mu pozostaje? Stróżowanie? Praca w ochronie? Może naprawi relacje z Sarą, która wciąż czeka na pierwszy ruch ojca?

„Nie przypuszczał, że w tym wieku stać go będzie jeszcze na takie momenty wzruszenia. Na taką szczerość i na zmierzenie się z tak smutną prawdą o sobie i o glinie, z której był ulepiony – dosłownie i w przenośni.”

Miasto Kopernika, słynące z pierników obrał sobie za scenę dla swej zbrodni prawdziwy zwyrodnialec, zwący siebie Heraklitem. Leon Brodzki zostaje przywrócony do służby, by wyjaśnić sprawę brutalnego zabójstwa młodej dziewczyny, zainscenizowanego jak zbrodnia z przeszłości. Dzięki tamtej sprawie kariera policjanta nabrała rozpędu i ugruntowała jego pozycję. Sprawca zdaje się bawić w kotka i myszkę z wymiarem sprawiedliwości podrzucając strzępki informacji, wskazując na winę Brodzkiego. Co takiego ma na sumieniu detektyw? Jakie grzechy popełnił w przeszłości? Czy zdoła dopaść mordercę, zanim ten ponownie dokona zbrodni? Kto wysłał do Brodzkiego sms z numeru 511 867 571? Odważycie się zadzwonić pod ten numer?

„A mówią, że nie da się dwa razy wejść do tej samej rzeki, nie? – wypalił Brodzki. – A my się znów grzebiemy w tych trupach. Niech to szlag.”

Woźniak dopracował swoją powieść w najdrobniejszych szczegółach. Zachwyca stylem i językiem, obrazowym przedstawieniem miejsc, faktów oraz rozważań bohaterów, nawiązujących do historii, sztuki i literatury. Pisarz doskonale uchwycił klimat Torunia. Mieszkańcy miasta pierników nie będą mieli problemu, aby w pamięci odtworzyć trasy, którymi przemieszczali się bohaterowie. Widać, że pisarz jest scenarzystą. Poszczególne sceny układały się w mojej głowie niczym klatki filmowe.

Fabuła została gruntownie przemyślana. Sięgając po Powtórkę czytelnik dostaje pudło wymieszanych ze sobą puzzli, składających się na kilka układanek. Nic nie jest oczywiste. Dostajemy mały fragment, by za chwilę trafić inny fragment innego wątku. Pisarz droczy się z nami, zaskakuje tak, że ciężko przewidzieć jak rozwinie się sytuacja. Smaczku dodaje także ironiczny humor pisarza, ukryty w tekście. Choć akcja toczy się wolno i obfituje w opisy oraz rozważania, to całość jest spójna i stanowi całkiem udany debiut. Zwolennicy wartkiej akcji mogą poczuć się zawiedzeni, jednak po przeczytaniu całości z pewnością docenią pomysł pisarza na powieść.

W Powtórce nie znajdziecie banalnych postaci. Każda z nich została powołana do życia, by zaskoczyć czymś czytelnika. Jedne pozytywnie, drugie wręcz przeciwnie. Początkowo nie polubiłam Brodzkiego. Drażniły mnie jego przemyślenia i sposób bycia. Gdyby był prawdziwym policjantem, pomimo swej aparycji amanta, nie zaskarbiłby sobie mojego szacunku. Jednak to, co zaplanował dla niego morderca, tak mocno wpłynęło na detektywa, boleśnie ciskając mu prawdę w oczy, że przewartościowało jego świat i zmusiło do zmierzenia się z przeszłością. Zmiana, która następowała w Brodzkim, sprawiła, że lepiej pojęłam zamysł autora i postanowiłam dać policjantowi drugą szansę.

„Dźwięk przypominający zassanie powietrza przez wielką trąbę doleciał do uszu Leona Brodzkiego. Jego superświadomość już wiedziała, co się wydarzy, ale jeszcze wstrzymywała się z podaniem ostatecznych wyników do wiadomości świadomości.”

Woźniak zasłużył sobie na pochwałę szczególnie za wykreowanie postaci toruńskiego taksówkarza, pana Henryka. Ta żywa legenda, przemierzająca ulice miasta Kopernika w dużym fiacie 125p, jest jednym z nielicznych przyjaciół Brodzkiego, zawsze w pogotowiu, by przyjechać na wezwanie. Podobnie sprawa się ma z aspirantem Tomaszem Żółtko. Młody i ambitny policjant z zasadami, taki jakich z chęcią widzielibyśmy w szeregach naszej policji. Choć z wyglądu niepozorny, szybko zyskuje uznanie i sympatię kolegów. Urzekł mnie od samego początku. Pokochałam go i kibicowałam jego poczynaniom.

Niestety zostałam też niemile zaskoczona. Panie Woźniak, tak się nie robi! Pan dobrze wie, o co mi chodzi. Jeśli i Wy chcecie się dowiedzieć, nie zwlekajcie i zafundujcie sobie Powtórkę. Debiut kryminalny pisarza zasługuje na uwagę i jeśli szukacie powieści wyróżniającej się na tle innych kryminałów, to polecam Wam ten tytuł.

Zapraszam do zapoznania się z recenzją na blogu Lustro Rzeczywistości :)

[Adres usunięty]

[Adres usunięty]

Toruń, to właśnie tu rozgrywa się akcja Powtórki, szybka akcja. Nigdy nie byłam w Toruniu, ale dzięki tej książce miałam wrażenie jakbym tam była, jakbym spotkała wszystkie te postaci, gdzieś w tłumie osób mijających mnie na ulicy, jakbym była częścią tego wszystkiego. Może nawet Wy, jeśli byliście w Toruniu wpadliście na Leona Brodzkiego, albo na Sarę , a może nawet skorzystaliście z usług Heńka i gdzieś Was podrzucił? Dlaczego tak piszę? Bo Pan Marcel Woźniak stworzył tak realistyczną opowieść, z tak wyrazistymi postaciami, że ja jestem pewna, że oni gdzieś tam są. Heniek nadal stoi na parkingu i czeka na kolejne zlecenie, a Leo próbuje ułożyć swoje życie, ale przeszkadzają mu pewni opryszkowie, których musi ustawić. Okej, od początku!

Leon Brodzki, przechodzi na zasłużoną emeryturę. Powinien poukładać swoje życie, nadrobić stracony czas, bo życie tak oddanego pracy detektywa nie jest łatwe. Stawiając zawsze na pierwszym miejscu pracę, zawsze ktoś oberwie rykoszetem. No i oberwały, jego żona i córka, ale Leo też oberwał, bo jeśli córka widzi w Tobie bohatera miasta, a nie własnego - to boli, a ta przepaść, której szybko się nie zasypie, pogłębia się coraz bardziej. Każdy nieodebrany telefon, każdy zawód z powodu posiłku zjedzonego samotnie, zamiast z ojcem, przyczyniały się do powiększenia dystansu między Sarą a Leonem. Jednak nie dane mu "odsapnąć" na emeryturze. Zamordowana zostaje dziewczyna, aby śledztwo mogło ruszyć, wrócić do służby musi emerytowany chwilę wcześniej Leon. Zapewne nie wróciłby, gdyby wszystko nie łączyło się z głośną sprawą sprzed trzydziestu lat- zabójstwem dziewczyny w czerwonym płaszczu. Szybko okazuje się, że nic w nowym zabójstwie nie jest przypadkowe i powiązania ze starą sprawą są pewne. Mało tego, zabójca przybierający imię Heraklit, wysyła bardzo jasny przekaz " Brodzki jest winny". Tylko pytanie, który Brodzki? Czy chodzi o Leona, który 30 lat temu dopiero zaczynał karierę w policji, czy może chodzi o jego ojca Franka? Obaj mężczyźni pracowali nad sprawą trzy dekady wstecz. Który z nich jest winny? A przede wszystkim, winny czego? Kim jest Heraklit? Jaką prawdę odkryje Leo? Czy jest na nią gotowy? Z jakimi demonami sam się zmaga? Czy wyjdzie cało z szaleńczego pościgu za mordercą? Czy przetrwa Powtórkę? Czy zdąży, by ocalić niewinnych? Czy odbuduje relacje z córką?

W tej książce nic nie jest czarne albo białe. Ci dobrzy, wcale nie są tacy nieskazitelnie biali i mają swoje za uszami, a ci źli, nie są źli do szpiku kości, a przynajmniej nie wszyscy. Motywy jakimi się kierowali wzbudzały we mnie smutek i chyba nawet litość, współczucie. Ta książka wywołała we mnie wiele uczuć. To przez Leona i przez jego rozważania o samotności, straconych szansach i przemijaniu. Tak więc, możecie być pewni, że polubicie tą wyrazistą postać detektywa.

Świetna pozycja, jeśli lubicie trzymające w napięciu thrillery. Bo tu napięcie trzyma do samiutkiego końca. Gdy sprawa była już teoretycznie rozwiązana, stwierdziłam że coś mi nie pasuje. Dlaczego kurczę zostało jeszcze tak sporo stron?! I nie wiem, czy to jest możliwe, ale wtedy to się dopiero zaczęło! Moje skołatane serce jeszcze mocniej przyspieszyło, a ręce zaczęły się pocić. Mistrzowskie zagranie. Punkt dla Woźniaka. Jestem bardzo ciekawa kolejnych części i już wiem, że nie rozstanę się szybko z Leonem Brodzkim, bo naprawdę go polubiłam. No chyba, że Pan Marcel ma inne plany, bo jednego bohatera też już bardzo polubiłam i zdążyłam opłakać, co nie wiem, czy kiedykolwiek wybaczę autorowi..

Toruń jednoznacznie kojarzy się większości z pysznymi piernikami i czymś jeszcze, nieważne czym. Teraz przyszła pora na kryminalną opowieść, którą przeczytałem z zainteresowaniem.

Morderca stawia sobie za cel pewnego inspektora, a co więcej jego zbrodnia, czy też zbrodnie, mogą wiele namieszać w życiu Brodzkiego. Ale o co może chodzić? Przekonajcie się sami.

Zaciekawiła mnie ta opowieść na tyle, że z chęcią zaznajomiłbym się z kolejną częścią, a wiele na to wskazuje, że taka powstanie, czy też może jest już gotowa. Kto wie.

Bohatera można polubić od razu, to nie ulega wątpliwości. A sama sprawa skomplikowana i na prawdę trudno samemu dojść do rozwiązania. Także polecam, zachęcam do lektury.

TORUŃ - miasto Kopernika, przepysznych pierników, słynnego Ojca Dyrektora i... literackiego kryminału! Kryminału tworzonego przez młodych, odważnych i piekielnie uzdolnionych pisarzy, z Robertem Małeckim i Marcelem Woźniakiem na czele. I właśnie dziełu autorstwa tego drugiego z Panów zamierzam poświęcić niniejszą recenzję, w której to podzielę się swoimi wrażeniami, przemyśleniami i wnioskami płynącymi z lektury powieści "Powtórka", która to ukazała się nakładem Wydawnictwa Czwarta Strona.

Debiutancka opowieść prozatorska Marcela Woźniaka, znanego dotychczas głównie z dokonań na polu biografii literackiej, przenosi nas swoją fabułą do Torunia roku 2016. Tam zostają odnalezione zwłoki brutalnie zamordowanej i okaleczonej dziewczyny, która tuż przed śmiercią urodziła dziecko. Okoliczności, charakter i przebieg tej zbrodni budzą skojarzenia z brutalnymi morderstwami sprzed lat, których sprawcy zostali zatrzymani i poddani karze. Do rozwikłania tej tajemniczej zbrodni zostaje powołany legendarny w mieście komisarz Leon Brodzki - świeżo emerytowany policjant, który na to jedno dochodzenia zostaje ponownie przywrócony do służby. Jak się bowiem wkrótce okazuje, zabójstwo wiąże się ściśle z osobą komisarza, jego ojca i dramatycznych wydarzeń z przeszłości, które po latach wydają się powracać niczym najgorszy z koszmarów...

"Powtórka" to intrygująca, barwna, świetnie napisana i przede wszystkim niezwykle inteligentna powieść kryminalna, oferująca sobą moc wrażeń i wielkich emocji. Znajdziemy tu nieprzewidywalną historię, fascynujących bohaterów, logiczny i prawdopodobny ciąg zdarzeń, oraz ten wyjątkowy, męski, mroczny i zarazem fascynujący klimat miejskiej opowieści ze zbrodnią w tle, który to udaje się stworzyć tylko najlepszym z autorów literatury kryminalnej. Dodatkowo uświadczymy tu także rzadko spotykanego w tym gatunku piękna współczesnego języka, przesyconego inteligencją, filozoficzną wrażliwością, momentami wręcz poetycką nostalgią, która to idealnie oddaje charakter głównego bohatera, jak i opowieść o tej brutalnej zbrodni... Na deser zaś otrzymujemy tu jedną z najbardziej fascynujących literackich relacje o mieście Toruniu, które na kartach tej książki przybiera naprawdę wyjątkowy, jak i również zaskakujący obraz...

Książka ta stanowi prozatorski debiut Pana Marcela, co niewątpliwie widać w trakcie lektury tej pozycji. Widać w swoistej naturalności, lekkości, żywiołowości toczenia tej opowieści, która wydaje się przez to inna i wyróżniająca z szeregu wielu kryminałów na polskiej scenie literackiej. Początkowo było to nieco irytujące, gdyż nie zawsze wszystko było do końca czytelne i tym samym sprawiało wrażenie pewnego bałaganu, widocznego chociażby w dialogach bohaterów, które nie zawsze było łatwo przyporządkować danej postaci. Niemniej po kilkudziesięciu stronach i wdrążeniu się w ten styl i tę historię, stało się to absolutnie niezauważalne, nieprzeszkadzające i zupełnie nieistotne, a nawet bardzo przyjemne. Otóż po lekturach dziesiątek dzieł doświadczonych i popularnych autorów polskiego kryminału, spotkanie z tą książką wniosło sobą pewną świeżość, własny charakter i indywidualny styl w toczeniu opowieści o zbrodni, który okazał się naprawdę wielce intrygujący. Dodatkowa aura filozoficznej dygresji i metafizycznego spojrzenia na życie, starość, miłość i rolę zła w dzisiejszym świecie, dodaję tej książce niezwykłego kolorytu, jak i również bardzo dobrze świadczy o jej autorze...

Fabularna strona opowieści stoi na bardzo wysokim poziomie, oferując nam liczne zaskoczenia, nagłe zwroty akcji, logiczne i inteligentne następstwa wydarzeń oraz intrygujące poczynania bohaterów, jak i wreszcie bardzo zaskakujący finał, który w zasadzie można podzielić na dwa odrębne, ale za każdym razem wielce efektowne finały. Po bardzo mrocznym prologu zostajemy wprowadzeni w życie, przeszłość i teraźniejszość naszych bohaterów, by po chwili zostać wraz z nimi wrzuconymi w wir ekscytujących wydarzeń kryminalnych. To z jednej strony żmudna, policyjna robota, z drugiej zaś pełne akcji pościgi, konfrontacje z bronią w ręku, dramatyczne chwile decydujące o życiu lub śmierci. W międzyczasie poznajemy od kuchni policyjną pracę, a także odkrywamy mroczną stronę Torunia, który to jawi się tu naprawdę iście zjawiskowo. Całość przedstawia się zatem nie tylko efektownie i barwnie pod względem literackim, ale również niezwykle przekonująco w tym, by jak najbardziej uwierzyć w tę dopracowaną pod każdym względem opowieść. Naturalnie, jak każdy kryminał, tak i ta książka posługuje się pewnymi znanymi i wielokrotnie wykorzystanymi już schematami, ale w żadnym wypadku w niczym to nam nie przeszkadza i nie umniejsza jej wielkiej wartości literackiej.

Na wielkie słowa uznania zasługują wykreowane przez autora postacie, jakie to poznajemy na kartach tej opowieści. To zarówno twarde policyjne "psy", jak i powiązani z funkcjonariuszami, czy to z racji koniugacji rodzinnych, czy też koleżeńsko - przyjacielskich, zwykli mieszkańcy Torunia i innych miast naszego kraju. Każdy z tych bohaterów jest inny, ale przy tym niezwykle intrygujący, naturalny i przekonujący do tego, by mu uwierzyć. Główną rolę odgrywa tu oczywiście komisarz Leon Brodzki - twardy, doświadczony, z lekka zgorzkniały facet po 50-tce, którego opuściła żona, córka ma mu za złe że nie poświęca jej czasu i uwagi, a młoda kochanka wypełnia jego samotne i przepełnione koszmarami noce. To glina starej daty, o niezwykle twardych zasadach, jak i również doskonale zdający sobie sprawę z tego, iż granica pomiędzy dobrem a złem, często musi być w tym zawodzie niezwykle płynna i cienka... Da się polubić Leona, jak i również cieszyć jego postacią przez całą naszą przygodę z tą lekturą, w której taki bohater po prostu powinien być. Równie ciekawie prezentują się także jego koledzy po fachu, z komendantem Halickim oraz aspirantami Żółtko i Nowakiem, na czele. I znów każdy z nich jest inny, począwszy od zmęczonego służbą starego wygi, poprzez sprytnego i wrażliwego intelektualistę, a na typowym "osiłku" w policyjnym wydaniu, skończywszy, I wreszcie kobiety wypełniające tę opowieść: była żona Brodzkiego - Dagmara, jego utalentowana artystycznie córka - Sara, czy też młoda kochanka Leona i zarazem policyjna Pani psycholog - Marta, które wspólnie wnoszą pierwiastek emocji, delikatności, subtelności w ten mroczny i na wskroś męski świat...

Bardzo ważne, kto wie czy nie najważniejsze miejsce w tej opowieści, zajmuje samo miasto Toruń. Toruń ukazany tu z iście kartograficzną szczegółowością, ukazującą przed nami rozkład dzielnic, ulic i placów, jak i również przedstawiającą nam drobiazgowy opis najważniejszych budynków tego miasta, włącznie z kolorem farby użytej do ich tynków. Jednak na tym się kończy, gdyż Marcel Woźniak opowiada tu także o mieszkańcach Torunia, podziałach natury społeczno - egzystencjalnej, odwiecznych animozjach i codziennym, a także tym mniej codziennym życiu mieszkańców "piernikowego" miasta... To również odwiedzane przez nas miejsca, jakich nie znajdziemy w przewodnikach turystycznych, a które to chyba trzeba poznać, by móc w pełni zrozumieć to piękne miasto... Świetna, misterna i godna pochwały praca autora, który tym wszystkim sprawił to, iż podczas lektury tej książki czujemy się tak, jakbyśmy naprawdę przechadzali się po toruńskich ulicach...

"Powtórka" to świetny kryminał, który trzyma nas w napięciu od pierwszej do ostatniej swojej strony, a po drodze serwuję szczyptę strachu, odrobinę goryczy, pokaźną porcję mocnych wrażeń, a na deser dużo soczystego, męskiego i wielce inteligentnego humoru, raczej spod znaku tego bardziej czarnego. Tym samym spotkanie z tą książką będzie z pewnością udane dla każdego miłośnika polskiego kryminału, który na pewno doceni jakość i inteligencję tej opowieści. Oby takich debiutów było na naszym podwórku jak najwięcej, gdyż to właśnie one podnoszą poziom polskiej literatury, zmuszając bardziej doświadczonych i znanych mistrzów pióra do jeszcze większego wysiłku. Polecam sięgniecie po tę książkę z pełnym przekonaniem, zaś sama oczekuję już kontynuacji tej historii, która niechybnie powstanie:)

Co mogę powiedzieć o lekturze debiutanckiej powieści kryminalnej Marcela Woźniaka? Jedno słowo: MAJSTERSZTYK! Ale nie byłabym sobą, gdybym nie rozwinęła tematu w mojej recenzji dostępnej na Portalu Kryminalnym: [Adres usunięty]