Powroty

Rodzina Barbary się rozpada, co sprawia, że chce zmienić swoje życie. Rezygnuje z bycia dyrektorką szkoły, przeprowadza się do niewielkiego miasteczka i zaczyna pracę jako nauczycielka w technikum. Chce zacząć wszystko od nowa, po prostu cieszyć się życiem, swoją codziennością i zamierza to zrobić. Jednak pewien program telewizyjny wiele zmienia. Do kobiety wracają wspomnienia, a niestety nie są one piękne i kolorowe. To były trudne czasy pierwsze lata po wojnie, w ich domu panowała skrajna nędza, ojciec był agresywny, a matka zastraszona. Barbara postanawia „wyruszyć do przeszłości”, odkryć rodzinne tajemnice i przepracować traumę z tym wszystkim związaną. Czy jej się uda? Co odkryje? Co jeszcze się stanie? Czy Barbara odnajdzie swoje miejsce na ziemi? Czy odnajdzie szczęście?

Książkę czytamy z kilku perspektyw, co moim zdaniem wiele wnosi. Poznajemy czasy obecne, przeszłość Barbary, a także historię matki kobiety. Mnie książka się podobała i to bardzo. Po mimo że mamy kilka perspektyw, „przeskoki” między nimi są na tyle „sprawne”, że nie ma najmniejszego problemu, w zrozumieniu wszystkiego.

Historia ciekawa, wciągająca, wywołująca wiele emocji. Momentami byłam mocno wzruszona, a jednocześnie były momenty, w których nie schodził mi uśmiech z twarzy. Akcja sprawnie poprowadzona, znalazłam w niej ciekawe zwroty. Książkę czytało się dość szybko, dla mnie była to pozycja na jeden wieczór.

Bohaterowie ciekawi, dobrze wykreowani, wywołujący emocje w czytelniku. Niestety tym razem nie mogę Wam zdradzić nic więcej niż w zarysie historii. Powiem tylko, że warto poznać ich bliżej.

„Powroty” to ciekawa książka, która wywołuje emocje podczas czytania. Ze swojej strony z przyjemnością polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

"Powroty" Maria Tuszyńska.

Kto z nas nie wspomina cudownych lat dzieciństwa, gdy wakacje spędzał u Babci na wsi? Nie wszyscy byli takimi szczęściarzami, ale wybrańcy do dziś mają wspaniałe wspomnienia. Czy wszyscy jednak uświadamiamy sobie, jakie fakty często kryły się w życiorysie naszych babek i prababek? I czy wszyscy wiedzą, że wbrew opiniom obiegowym, które głoszą tezę, że pod strzechą była bieda, ale wszyscy się kochali tkwi stereotypowy fałsz?

Udowodniła nam to już książka Joanny Kuciel-Frydryszak „Chłopki. Opowieść o naszych babkach”, reportaż o kobietach żyjących na wsi.

Nie bez kozery wspominam książkę Joanny Kuciel-Frydryszak, albowiem recenzowana przeze mnie tutaj powieść Marii Tuszyńskiej „Powroty” zachwyciła mnie równie mocno, jak „Chłopki. Opowieść o naszych babkach”, albo nawet jeszcze bardziej. Skoro już porównuję te dwie książki, to chciałabym zwrócić uwagę na istotną różnicę między nimi, albowiem „Chłopki. Opowieść o naszych babkach”, to reportaż z suchymi faktami i świadectwem wielu kobiet żyjących na wsi, natomiast „Powroty”, to powieść osobista autorki, pełna emocji i uczuć, które wręcz wylewają się gorącą lawą z kart książki.

Ale teraz zajmę się już tylko książką Marii Tuszyńskiej „Powroty”, którą szczerze polecam. Ta powieść obyczajowa z elementami romansu opowiada nam historię jednej rodziny na dwóch płaszczyznach czasowych. Relacje głównej bohaterki, Barbary, która opowiada nam wspomnienia jej matki Julii z czasów jej młodości, które przypadały na okres wojenny i kilka lat przed i po wojnie oraz dzieli się z nami własnymi przeżyciami z dzieciństwa, przeplatają się tu z czasami współczesnymi, gdy Barbara próbuje odkryć rodzinne tajemnice podążając śladami swoich przodków.

A dzieciństwo Barbary i jej rodzeństwa nie było usłane płatkami róż. Żyli niemal w skrajnej nędzy, musieli ciężko pracować pomagając swoim rodzicom w zdobywaniu środków na utrzymanie. I nie zawsze się udawało. Bieda pociągała za sobą choroby oraz agresywne konflikty i to wśród najbliższych sobie ludzi. Rodzice Barbary, Julia, z domu Byra i Wojciech Sobkowie, założyli rodzinę na terenach Roztocza, niedaleko Tomaszowa Lubelskiego. Po wojnie przenieśli się na północny-zachód, na Ziemie Odzyskane, na Pomorze Zachodnie, gdzie przejęli poniemieckie gospodarstwo rolne. Były to ciężkie czasy, gdy każdy nowy osiedleniec wyrywał, co się da z majątków pozostawionych przez Niemców dla siebie i swojej rodziny, ale ludzie również dzielili się rzeczami na miarę własnych możliwości. Skąpstwo i pazerność niektórych, a z drugiej strony naiwna uczciwość wpędzała wiele rodzin w kolejną biedę. I także rodzinę Barbary.

„Wiele zła kryło się za zamkniętymi drzwiami domów, wiele cierpienia.” Tak też było w domu Sobków i ich krewnych oraz sąsiadów. Czytając niektóre fragmenty chce się zatrzasnąć książkę i wymazać z pamięci opisy okrucieństwa wobec bliskich, łzy same się cisną do oczu. Pokora i poddaństwo Julii, egoizm i okrucieństwo Wojtka wobec żony i dzieci miało swoje podłoże w ich rodzinach, z których pochodzili. „Skończyłaś osiem lat, to powinnaś na siebie zarobić’, te słowa obecnie przerażają, a kiedyś były normą. Praca ponad siły, brak stałych dochodów, głód, zwłaszcza na przednówku, brak opału zimą, ciężkie choroby, takie jak tyfus, gruźlica i brak lekarzy często szybciej zabijały, niż wojna. „Bieda drugą biedę do uciechy zaprasza…”. Tylko bardzo silne organizmy miały w tamtych czasach szansę przetrwać. Siła i determinacja, żądza życia.

Autorka bardzo obrazowo opisuje czasy dzieciństwa Barbary i jej rodzeństwa, zmagania rodziców, traumatyczne momenty, ciężkie chwile, ale również jaśniejsze strony ich przeszłości, wzajemnej opieki i troski pomiędzy matką i jej dziećmi. Jest tu również kilka wątków opisujących miłość młodzieńczą. A co za tym idzie, pojawiają się tajemnice dobrze strzeżone, które bohaterka pragnie poznać, aby w pełni zrozumieć przeszłość swojej rodziny i wyjaśnić nieporozumienia i zagadki z niej wynikające. Czy jej się to uda?

Generalnie powieść Marii Tuszyńskiej „Powroty” jest o życiu, pełnym rozpaczy, nieszczęść i biedy, pełnym wstrząsających, łamiących serca momentów, ale i nadziei, trudnej miłości i wybaczaniu, troski i wsparciu, jak to w rodzinach bywa. Czyli właśnie… o życiu.