Powrót do Whistle Stop

Powrót do Whistle Stop to kontynuacja kultowej i uwielbianej przeze mnie książki Smażone zielone pomidory. Smażone...kocham miłością wielką i przynajmniej raz w roku ponownie je czytam.

Nic więc dziwnego, że po kontynuacji tak wspaniałej powieści wiele sobie obiecywałam. I muszę przyznać, że nie zawiodłam się.

Nie ma oczywiście takiej euforii, jaka była moim udziałem wiele lat temu gdy po raz pierwszy czytałam Smażone..., ale nadal uważam, że Fannie Flagg świetnie pisze, a Powrót... ma tę samą kultową, cudowną, jedyną w swoim rodzaju atmosferę. Lektura była wielką przyjemnością.

Powrót...to cudowna, taka porządna w ludzkim wymiarze i bardzo rozczulająca (co nie znaczy, że infantylna, broń Boże) powieść. Czyta się ją z wielką przyjemnością i niemałym wzruszeniem.

Ponownie wracamy do Whistle Stop, niewielkiego miasteczka w Alabamie, które na kartach Smażonych... zaludniają niesamowite, kuriozalne, wspaniale postaci. To tam w pierwszej powieści wszyscy mieszkańcy zajadali się smażonymi zielonymi pomidorami z patelni Sipsey, które były zdecydowanie czymś więcej niż tylko wspaniałą potrawą.

Powrót...to wiele wspomnień. Autorka snuje je wspaniale zręcznie przeskakując po różnych płaszczyznach czasowych. Przeszłość zręcznie łączy się z terażniejszością. Przypominając wydarzenia sprzed wielu lat autorka prezentuje także póżniejsze losy wybranych, najbarwniejszych bohaterów.

Znowu jest niezwykle ciekawie, śmiesznie, cudownie i przytulnie, swojsko, jak u najlepszych przyjaciół, do których wraca się po latach.

Ponownie Fannie Flagg napisała taki plasterek na duszę. To książka ciepła, trochę bajkowa, ukazująca świat, który wierze, gdzieś tam jest, a którego większość z nas szuka przez całe życie.

Wierzę, że są tacy ludzie, że (szczególnie w dzisiejszych, tak nieciekawych i trudnych czasach) są miejsca, gdzie ludzie po prostu są normalnie, ciepli, przyjacielscy.

Z ogromnym żalem odłożyłam książkę na półkę. Byłam zachwycona lekturą, a jednocześnie było mi żal, że to już koniec...liczę, że tylko na jakiś, że Fannie Flagg niedługo napisze kolejną część....

Oby, jak najszybciej. Gorąco zachęcam do lektury.

Jakiś czas temu na moją listę książek do przeczytania trafiła książka „Smażone zielone pomidory”. Ma ona już wiele lat, lecz ja dopiero niedawno po nią sięgnęłam. Zrobiłam to w idealnym momencie, gdyż autorka zdecydowała się wrócić do Whistle Stop i napisać kontynuację przygód. Mogłam więc sięgnąć po drugą cześć od razu po skończeniu pierwszej. Skorzystałam z tej możliwości i mam już za sobą lekturę książki „Powrotu do Whistle Stop”.

Książkę „Smażone zielone pomidory” czytało mi się bardzo dobrze i byłam ciekawa o czym autorka napisała w drugiej części. Ucieszyłam się, kiedy spotkałam się z bohaterami z pierwszej części i ich potomkami. Do ich świata weszłam z wielkim uśmiechem. Byłam ciekawa jak potoczyły się losy bohaterów i ich dzieci, wnuków. W książce „Powrót do Whistle Stop” nie spotkałam już takiego chaosu w chronologii wydarzeń jak w jej poprzedniczce, co spowodowało, że wygodniej się ją czytało. Jeśli było cofnięcie się w czasie to było to umiejętnie zaznaczone i poprzedzone powiązanymi wydarzeniami z teraźniejszości.

Czytanie o kolejnych pokoleniach ludzi z Whistle Stop to była dla mnie przyjemność. W książce „Powrót do Whistle Stop” znajdziemy odniesienia do poprzedniej części, więc jeśli ktoś czytał ją jakiś czas temu to ma szansę sobie przypomnieć fabułę. „Powrót do Whistle Stop” czytało mi się bardzo szybko i z wielką ciekawością. Jestem pewna, że kiedyś wrócę do tej serii, gdyż pozostawia w mojej głowie same pozytywne wspomnienia.