Powiedz tak! Właśnie tak! Tom 2

Czasami nachodzą mnie przemyślenia, że wygrałam los na loterii życia. Dlaczego? Bo mam prawie wszystko, czego można zapragnąć. Przede wszystkim mam kochającą rodzinę, która jest zawsze przy mnie, chłopaka, którego kocham nad życie, wspaniałych przyjaciół, względnie dobre zdrowie, wystarczająco pieniędzy, by mieć co jeść i pozwolić sobie na przyjemności. Czego mogę chcieć więcej? Zwykle odpowiadam, że rodzeństwa, ale no wszystkiego chyba naprawdę nie można mieć. Choć to też bardzo dyskusyjna sprawa. Podsumowując ten krótki opis, jestem najszczęśliwszą osobą na świecie, która coraz częściej podchodzi do tego bardzo sentymentalnie i wręcz rozczulająco. Pewnie się zastanawiacie, czemu akurat teraz postanowiłam się podzielić z Wami moimi życiowymi odczuciami. Otóż książka, którą dosłownie przed chwilą skończyłam czytać, pogłębiła jeszcze bardziej tę refleksję.

Stefania jako bardzo młoda osoba musiała zmierzyć się z okrucieństwem losu oraz złymi decyzjami dorosłych. Jednak nie sprawiło to, że stała się zgorzkniałą i nieszczęśliwą kobietą. Szła przez życie, pokonując wszelkie przeszkody i doprowadziła do momentu, gdzie znalazła odwagę i siłę, by podzielić się nią z innymi osobami. Przyszedł czas, by Stefcia sprawdziła się jako matka Melanii oraz narzeczona swojego ukochanego, czyli Michała. Przyszłość tej niezwykłej, młodej kobiety zapowiada się w pięknych barwach, jednak do czystego szczęścia dochodzi się przez wiele przeszkód. Jedną z nich może być rodzina, która niekoniecznie pochwala związek swojego syna z młodszą i według nich niedoświadczoną dziewczyną. Czy Stefania zdobędzie sympatię rodziców i siostry Michała? Czy okaże się dobrą matką? I czy poradzi sobie z demonami przeszłości?

Jeśli czytacie moje recenzje, to doskonale wiecie, że rzadko decyduję się na tego typu powieści. Wydaje mi się, że jestem zbyt młoda i niedojrzała, by je docenić i odebrać tak, jak powinnam. Choć może nie ta mniemana młodość tylko brak dojrzałości niszczy mi odbiór tych historii. Jednak tym razem postanowiłam dać szansę książce "Powiedz tak!" i jest to z mojej strony pewnego rodzaju szaleństwo, gdyż ani nie znałam wcześniej autorki i żadnych opinii o niej, ani też nie czytałam pierwszego tomu cyklu "Właśnie tak!". Po prostu stwierdziłam, że ta powieść przypadnie mi do gustu i da wiele do myślenia. Już z samego opisu wiecie, że dokładnie tak było.

Pani Ania Szafrańska pisze bardzo płynnie. Gdy czytałam, miałam wrażenie, że wszystko jest perfekcyjnie poukładane i przemyślane. Dzięki temu czytało mi się przyjemnie oraz potrafiłam zamknąć się na rzeczywisty świat i obserwować z zaciekawieniem poczynania Stefci. Towarzyszyła temu lekkość, która tak bardzo kojarzy się z codziennością, lecz nie oznacza to, że historia porusza same łatwe tematy. Potrafi ukazać również te trudne i emocjonalne wydarzenia w taki sposób, że jesteśmy w stanie poradzić sobie z nimi i przede wszystkim wyciągnąć jakąś naukę z nich. Co prawda mam pewne zastrzeżenia do stylistyki autorki, ale nie są one na tyle istotne, by je rozważać.

Fabuła okazała się czymś cudownym mimo mojego dość sceptycznego podejścia. "Powiedz tak!" sprawiało, że czułam ciepło w sercu. Miałam przed sobą obraz przepięknej i prawdziwej miłości, która urzekała na każdym kroku. A przy tym była tak bardzo rzeczywista i codzienna, że nikt nie może mieć wątpliwości, że taka miłość może zdarzyć się w prawdziwym życiu, a nie tylko na kartach jakieś powieści. Dla samego tego uczucia byłam gotowa zapomnieć o wszystkich wadach i niedociągnięciach. Miałam głębokie poczucie sensowności i spokoju, który w nieinwazyjny sposób zmuszał mnie do zmiany zdania w wielu aspektach. Pisarka ukazuje nam całkowicie normalne życie wielu osób. Lecz życie niesie ze sobą wiele przeszkód i tragedii, które w opowieściach mrożą krew, ale w rzeczywistości stają się smutną normą, która przynosi ze sobą cierpienie, niepewność i nierozumienie, ale musi zostać zaakceptowana. Poza tym cała historia Stefanii i Michała jest zamknięta w ckliwej otoczce. Niestety dla mnie o wiele za bardzo ckliwej. Nie chcę nawet myśleć, ile razy główna bohaterka opowiadała o swojej miłości do bliskich. Oczywiście to piękne, lecz nie trzeba aż tyle opisów, by to zrozumieć dogłębnie.

Co do samej Stefci to mam wyjątkowo mieszane odczucia. Żeby nie było – uwielbiam tę kobietę i naprawdę ją podziwiam. Ale czasami tak bardzo trudno było mi ją zrozumieć. Albo się całkowicie nie zgadzałam z jej opinią, albo nie byłam w stanie stwierdzić, czemu tak a nie tak. To mnie dość mocno irytowało, jednak to jest tak jak z dobrym przyjacielem – nie zawsze musimy się z nim zgadzać, nie zawsze musimy go rozumieć i często nas drażni, ale i tak to nasz przyjaciel, którego szanujemy i kochamy. Identycznie miałam ze Stefcią. Natomiast Michał już nie wywołał we mnie tylu najróżniejszych emocji. Po prostu go lubiłam, bo był uroczy ze swoją miłością, czasami nieporadnością i niekiedy zazdrością. Taki prawdziwy człowiek, który przeżywa i te pozytywne emocje, i te negatywne. I teraz przechodząc do Meli... Pokochałam to dziecko całym sercem. Okazała się bardzo empatyczną i mądrą dziewczynką, a przy tym pełną energii i nie dającą się stłamsić życiu.

"Powiedz tak!" to jeden z moich najlepszych wyborów ostatnich miesięcy. Książka nie jest wybitna, lecz ma w sobie to coś, co porusza i sprawia, że człowiek chce spojrzeć w podobny sposób na swoje własne życia. Daje porządny zastrzyk motywacji, by nie użalać się nad sobą, swoimi niepowodzeniami i problemami, tylko działać i kochać całym sobą. Wtedy życie jest prostsze i wspaniałe.

Przychylność rodziny partnera są dla wielu bardzo ważne.. A tymbardziej gdy w najbliższym czasie ma dojść

do ślubu. Niestety w wielu przypadkach relacje rodzinne nie są dobre. O tym przekonała się Stefania.

Już po zaręczynach wiedziała,że siostra Michała oraz jego matka nie darzą jej sympatią. Obie chciałyby aby Michał

związał się znów z byłą żoną z którą ma córkę lecz Michał nie ma zamiaru kontaktować się z nią gdyż go zdradzała i

zrezygnowała z wychowania córki. Dla niego już nie istniała.

Stefania i Michał za wszelką cene chcą być razem i mieszanie jego rodziny nic w tym nie zmieni.

Dziewczyna ma też inne rozterki gdy dowiaduje się,że jej ojciec,który zostawił ją po śmierci matki chce nawiązać z nią

kontakt nie może sobie poradzić z tą wiadomością. Z jednej strony chcę się z nim spotkać a z drugiej boi się tego,że

nie będzie potrafiła na niego spojrzeć.. Czy da mu szanse? Czy rodzina Michała zaakceptuje jego wybory?

Prawdziwa książka. Prawdziwa dlatego,zę ukazuje tak naprawdę wszystko to co zdarza się bardzo często.

Bardzo lekka i przyjemna obyczajówka.Nie odczułam nawet tego,że ten grubasek ma troszkę ponad 500 stron. Tak dobrze się to czyta.  Wzbudza wiele emocji gdyż w niektórych momentach łza kręci się w oku.

Teraz jest okres ślubów,więc taka lektura będzie dobra na rozluźnienie się przed tym dniem.

Okładka książki przedstawia dziewczynę, która jest ruda i nietrudno domyślić się, że jest nią Stefcia, nasza główna bohaterka. W białej sukni z kwiatem we włosach. Ma skrzydełka, które stanowią dodatkową ochronę przed uszkodzeniami mechanicznymi. Na jednym z nich przeczytamy kilka słów o autorce, a na drugim fragment książki. Stronice są kremowe, czcionka wystarczająca dla oka. Marginesy i odstępy między wersami zostały zachowane.

Dawno nie czytałam nic, co napisała autorka. Muszę Wam przyznać, że bawiłam się dobrze podczas lektury. Strony uciekały mi szybko, a powieść była niezwykle przyjemna, niejednokrotnie powodująca uśmiech na mojej twarzy. Styl, jakim posługuje się autorka nie jest skomplikowany. Kontynuacja losów Stefanii z pewnością umili Wam czas i wciągnie, ponieważ jest to o wiele dłuższy tom niż pierwszy. Myślę, że tak z 1,5 więcej objętości co najmniej jak przy pierwszej części. Dlatego trochę poobserwujecie główną bohaterkę i całą resztę.

Ja bawiłam się dobrze; z ciekawością śledziłam dalsze koleje losu tej babeczki i trzymałam mocno za nią kciuki. Akcja jest dynamiczna - ciągle coś się dzieje, ze Stefanią nudy nie ma. Raz jest dobrze, a raz źle, ale za każdym razem miałam nadzieję, że jakoś wszystko się ułoży... Na nudę na pewno nie będziecie narzekać, tego jestem pewna. Emocji może nie czułam, nie powaliły mnie na kolana, a trochę ich się przewinęło. Niemniej jednak i tak uważam, że to bardzo dobra książka. Są tu sceny +18, więc dla odpowiedniej kategorii wiekowej, jeśli nie lubicie o tym czytać, nie sięgajcie.

Bohaterów jest kilku, ale wiadomo, że Stefania gra pierwsze skrzypce. Po czasie nadal wzbudza we mnie dobre odczucie, ale intrygujący mi się wydał Marek. Lekarz, który potocznie nazywany jest mrukiem. Ogromne jestem ciekawa, jaką historię skrywa w sobie, do momentu gdy styka się we Stefanią. Droga Autorko, może to pomysł na kolejną powieść? Postacie wykreowane są dobrze, nie brakuje im niczego, a każdy z nich jest inny.

Reasumując tą krótką recenzję, chciałabym Wam polecić tę powieść. Jest to obyczajówka, która rozbawi niejedną osobę. Podejmowane są w niej tematy straty, wybaczania, miłości, trudnych sytuacji, czyli wszystko to, co spotyka i nas. Bez zbędnego koloryzowania świata mierzymy się z problemami innych. Świetne uzupełnienie pierwszej części, uważam, że w pełni wykorzystane. Polecam!

Kto nie zna przygód związanych z potyczkami rodzinnymi. Boimy się teściów, boimy się ingerencji w nasze prywatne życie, obawiamy się, że awanturom nie będzie końca. Moim fartem są teściowie, którzy są wspaniałymi ludźmi, a nasze „wspólne” życie jest pełne uśmiechów i radości. Nie każdy jednak ma farta mieć tak jak ja.

Panią Szafrańską czytałam po raz pierwszy. Język jakim się posługuje jest moim jednym z ulubionych, bo autorka nie stroni od żartów i lekkiego pióra. Dialogi nie są naciągane, a bohaterowi od ręki przypadli mi do gustu. Nasza bohaterka, Stefania, ma przed sobą nie lada wyzwanie – przypodobać się rodzinie ukochanego. Chodź może to złe słowo. Zostać z nimi na przyjacielskich relacjach to lepsze sformułowanie.

Jednym z ważniejszych aspektów tej publikacji jest więź jaką zbudowała Stefania z Melanią, córką ukochanego Michała. To ogromnie trudne zadanie jeśli próbuje się być poniekąd macochą. Mimo faktu, ze nie czytałam wcześniejszej części, nie mogłam oderwać się od owej kontynuacji. Ta historia jest jednym wielkim wulkanem emocji co bogaci tę książkę ogromnie. Przychodzi taki moment powieści, że dochodzimy do wniosku, iż każdy z nas mógłby się borykać z takimi właśnie problemami. To nie tylko lekka obyczajówka to opowieść o docenianiu, przebaczeniu, poszukiwaniu wspólnego języka, o tym, żeby być do siebie, nie od siebie.

Lubię takie książki, lubię takie pozycje, przy których po prostu można odpocząć. Mimo swojej sporej objętości, książkę czyta się ekspresowo. Do bohaterów mimochodem człowiek się przywiązuje i dopinguje swojemu ulubieńcowi. Polecam, bo takie książki po prostu są doskonałe do czytania!

Powiedz tak! to drugi tom serii, który swego czasu recenzowałam, jednakże bez problemu można go czytać nie znając poprzedniej części i czytać go jako osobną powieść. Książka Właśnie tak! (poprzedni tom) skradła moje serce i zakończyła się w takim momencie, że myślałam, że oszaleję, jak zaraz nie dowiem się co będzie dalej. A tutaj zaczęło się bez żadnych emocji, a tamto zakończenie trochę pominięte. Nie było już tego klimatu. Historia wydawała mi się o wiele słabsza. Brakowało mi emocji, specyficznego poczucia humoru. Nagle jakby w tej powieści tego wszystkiego zabrakło. Wszystko to pojawiało się sporadycznie. Tym razem moją ulubioną postacią została babcia, która w całej historii pojawiała się bardzo rzadko i tylko na chwilę. A szkoda. Powieść jest lekka i przyjemna, ale nie ma w niej nadzwyczajnego.

ZARĘCZENI

Główna bohaterka staje w obliczu wielu trudnych sytuacji. Pozytywna, gotowa na kolejne wyzwania, ciepła osoba, która naprawdę się stara, żeby wszystko było dobrze. Stefania nie jest jedną z tych, co to siedzą z założonymi rękoma tylko użalając się nad swoim losem. Potrafi zawalczyć, kiedy trzeba, choć jak każdy człowiek – miewa momenty wątpliwości. A tych przysporzy jej rodzinka ukochanego. Michał zaś wydaje się idealnym kandydatem na męża, nic więc dziwnego, że jej na nim zależy. Czuły, opiekuńczy, wykonujący szanowaną oraz odpowiedzialną pracę lekarza. Czegóż zatem chcieć więcej? Oni sami z pewnością chcieliby innych bohaterów drugoplanowych. Czytelnik – niekoniecznie. Wtedy nie byłoby tak ciekawie.

CZARNE OWCE

Oprócz uroczej małej Melci czy osób życzliwych otaczających Stefanię, autorka spory nacisk położyła na przewijające się przez karty historii czarne owce. Po pierwsze, wredna siostra Michała. Po drugie, rodzice. Pomimo tego, że Stefania nic złego im nie zrobiła, nie potrafią pogodzić się z myślą, że ich wnuczce przyjdzie dorastać u boku nowej „mamy”, przy czym dość otwarcie prezentują swoją postawę i swoje zdanie. Uwaga, jest jeszcze po trzecie. Przecież była żona Michała, która dotąd nie angażowała się w wychowanie córki, wciąż żyje i na pewno nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa. Jak widać, na brak biorących aktywny udział w tej książce bohaterów narzekać nie można.

SŁODKA, ALE TEŻ ŻYCIOWA

Choć ukryta pod płachtą lekkiego stylu i pozytywnej aury, książka „Powiedz tak!” to bardzo życiowa historia uwita wokół niesprawiedliwości, trudnych do przebycia momentów, ludzkich słabości i walki o szczęście. Pojawiają się rozliczne dylematy i niełatwe do podjęcia decyzje, które mogą nadejść w życiu każdego, nawet tak kochających się osób, jak to jest w przypadku głównych bohaterów. Kiedy człowiek natrafia na przeszkodę nie może udawać, że jej nie ma. Tylko rozmową, szczerością i zaangażowaniem można pokonać te trudne momenty. Jest zwyczajna zazdrość, złośliwość, adopcja, są powracające i nierozwiązane kwestie minionych lat. Jest także wspomniana miłość, z czym wiążą się rozpalające sceny. W końcu, kiedy w grę wchodzi Michał, nie może być inaczej.

Drzewica- właśnie w tym miejscu Stefania zdecydowała się rozpocząć swoje nowe życie, przyjęła oświadczyny Michała i stała się matką dla małej Melanii. Problemy zaczynają się wraz z pojawieniem się na ich przyjęciu zaręczynowym siostry Michała, która podobnie jak ich rodzice, nie pała sympatią do Stefy, i wcale tego nie kryje. Czy tej dwójce uda się przetrwać próbę?

~~~~~

Szczerze mowiąc, nie wiem nawet od czego zacząć wychwalając tę książkę. Przede wszystkim, część druga jest zdecydowanie lepsza niż jej poprzedniczka (i to wcale nie dlatego, że w zasadzie dostajemy w niej 2x wiecej stron😆). Zostaje nam tu ukazany nie tylko romans, ale przede wszystkim dążenie do tego, żeby stworzyć normalną, kochającą rodzinę. Stefania, mimo tego, że akcję tych dwóch książek dzielą jedynie dwa lata, stała się naprawdę dojrzałą i mądrą kobietą. Jej decyzje i odwaga niejednokrotnie mi imponowały, a nie ukrywam, że w tej części zostały przed nią postawione dość ciężkie wyzwania dorosłego życia. Kolejna sprawa to tytuł. Zdawać się może, że to kolejna prostolinijna historia dążąca do jednego zakończenia- nic bardziej mylnego. Jak wielkie było moje zaskoczenie i wzruszenie, kiedy okazało się, że ON tak naprawdę odnosi się do zupełnie odrębnego aspektu jej życia. Jakiego? Przekonajcie się sami😊 Kolejnym plusem są niezwykli bohaterowie. Michał i Stefania, pomimo swoich kryzysów, są nadal jedną z lepiej wykreowanych par o jakich czytałam, oraz Melania czyli mały aniołek, który wraz z rodziną Stefy wprowadza do książki niemałą dawkę humoru.

Kolejna kwestia warta uwagi to akcja, wszystko dzieje się dla czytelnika naprawdę szybko a mimo tego, ciężko jest przewidzieć co stanie się dalej. To wszystko sprawia, że niemożliwym jest nudzić się czytając o ich perypetiach.

Słowem zakończenia, naprawdę polecam Wam tę książkę ŚWIETNEJ POLSKIEJ AUTORKI, która może być przyjemnym i lekkim książkowym zakończeniem wakacji🌞❤

Miłość to nie wszystko. Trzeba jeszcze zdobyć sympatię rodziny...

Wygląda na to, że Stefania w końcu odnalazła swoje miejsce na ziemi. Zdecydowała się na przeprowadzkę do Drzewicy, przyjęła oświadczyny Michała i stworzyła prawdziwą, rodzicielską więź ze swoją pasierbicą, małą Melanią. Tymczasem na kilka godzin przed uroczystym przyjęciem zaręczynowym w domu Michała pojawia się jego siostra, która najwyraźniej nie pała do Stefanii sympatią. Niechęci do kandydatki na synową nie kryją także rodzice Michała. A to dopiero początek problemów, które mogą okazać się początkiem końca tego związku...

Pamiętacie jeszcze Stefcię i Pana Wolno-Mi-Wszystko? Michał, bo to o nim mowa, każda kobieta chciałaby mieć takiego mężczyznę u swego boku. Opiekuńczego, troskliwego, dla którego wszystko inne schodzi na dalszy plan, a liczy się tylko ona. A Stefcia, jak to Stefcia, dla mnie jedna z kobiecych postaci książkowych, którą polubiłam najbardziej. Bo zwykle w literaturze spotykamy się, z delikatnie mówiąc głupiutkimi, irytującymi bohaterkami. To jak dojrzałe podejmuje decyzje sprawia, że podziwiamy ją. A wątek konfrontacji z byłą żoną Michała - rewelacja! I jest jeszcze słodka Melcia. Wspaniałe, rezolutne dziecko. Myślę że pokochacie ją równie mocno jak ja. Ogólnie wszyscy bohaterowie zostali dobrze wykreowani. Ukazano ich zalety, jak i wady i słabości, nad którymi pracują.

"Ten człowiek zostanie świętym. Akceptował taką bombę emocjonalną, jaką byłam od początku naszej znajomości. I nic nie wskazywało na to, żebym w najbliższym czasie się zmieniła."

Autorka podkreśla jak ważna jest rodzina, jej akceptacja i wsparcie oraz szczera przyjaźń i oczywiście prawdziwa miłość, której siła pokona wszelkie przeciwności. Sporo miejsca poświęcono także wybaczeniu. I to nie tylko wybaczeniu drugiej osobie, ale może przede wszystkim sobie. Bo nie sztuką jest popełniać błędy. Sztuką jest przyznać się do nich i spróbować je naprawić.

"Dopiero teraz zrozumiałam, ile znaczy słowo "dom". To nie ściany, podłoga, dach, okna... To ludzie. Oni tworzą dom. Ich miłość, opieka, wsparcie w radosnych i smutnych chwilach. Dom to rodzina. I ja ją miałam."

Wątek miłosny również się pojawia. Autorka tak pięknie i szczerze potrafi pisać o uczuciach, że nie sposób zapragnąć znaleźć się na miejscu bohaterów. Oczywiście nie zabrakło też między parą głównych bohaterów tej zadziorności, małych utarczek słownych, które mogliśmy obserwować w "Właśnie tak!". Odpowiednio wyważony humor dodaje powieści polotu.

Powieść została napisana w obrazowy sposób, w rezultacie jej fabuła silnie przemawia do czytelnika, uderza emocjami. Autorka buduje naturalne, dynamiczne dialogi, a lekki styl sprawia, że czyta się niebywale przyjemnie i szybko.

Ani Szafrańskiej ponownie udało się mnie oczarować. Szczerze powiedziawszy kontynuacja podoba mi się jeszcze bardziej. Zaglądając do świata Stefci, Michała i Melci znów poczułam się jakbym była jednym z elementów ich wspólnego życia. Trudno jest rozstać się z bohaterami, których tak się pokochało.

"Powiedz tak!" to wzruszająca, niezwykle ciepła i nasycona emocjami powieść o trudnej sztuce wybaczania. To książka o zrozumieniu własnych błędów oraz tego, że inni również je popełniają. To idealna propozycja na lato. Zdecydowanie warto powiedzieć tej lekturze TAK! A czy Stefcia to zrobi?