Potwór

Nele Neuhaus

"Potwór"

@[Adres usunięty]nictwo

* "Ten, kto walczy z potworami, niech uważa, żeby sam nie stał się potworem. Gdy długo spoglądasz w otchłań, otchłań patrzy tez w ciebie."

* "Śmierć była egalitarna, nie rozróżniała między złem a dobrem."

* " - Ale rzeczywistość to coś zupełnie innego niż wyobraźnia."

* " - Bo żaden z nich nie jest psychopatą czerpiącym satysfakcję z cierpienia i śmierci. To są ludzie, którzy nadal zdrowe rozeznanie między dobrem i złem - dodał Bodenstein. - Problemów innym przysparzają zawsze ci, którzy sami mają problemy."

Przeniesiemy się do Niemiec, gdzie sprawa goni sprawę. Najpierw trafimy na kogoś, kto znajduje zwłoki szczesnastolatki. Potem na odludziu ginie mężczyzna. Te dwie sprawy to dopiero początek lawiny.

Fabuła jest niczym czołg super ciężki, który po włączeniu tempomatu jedzie przed siebie I niszczy wszytko na swej drodze, nie zważając na nikogo i na nic. Nie interesuje go to, czy będziesz przeżywać to co dzieje się bohaterom, czy się z nimi zżyjesz. Czy klimat nie zostanie zniszczony, jeżeli zrobi coś czego nie chcesz. On ma to gdzieś idzie do przodu i za siebie się nie ogląda, skupia się na tym co przed nim i na tym by dojechać do końca.

Akcja jest jak granie w szachy. Widzisz pionki i to w jakim kierunku idzie, ale nigdy nie wiesz jaki wykona ruch. Co się wydarzy, co gracz ma w głowie i jaki ma plan. Czy każdy ruch jest przemyślany dokładnie, czy może idzie na żywioł i zdaję się na chybił trafił. Tak moi mili, nie wiemy w jakim kierunku potoczy się akcja, ani nie możemy się nawet tego spodziewać, autorka świetnie potrafi tu zagrać na naszych umysłach i domysłach!

Bohaterów mamy dużą ilość, ale dzięki ich dobrej kreacji nie ma możliwości pogubienia się w tym kto kim jest i jaką pełni rolę. Dostaniemy różnorodność charakterów jak i różne osobowości, przez co każdy znajdzie swoją bratnią duszę i osobę, z którą przejdzie tą historię ramię w ramię.

Emocje są gwarantowane, nie da się przeczytać tej historii bez zaangażowania. Nie da się nie denerwować, wzruszać czy uspokoić serca, kiedy trafimy na momenty pełne strachu czy bólu, jaki również sami odczujemy, dzięki dopracowanym opisom.

Opisy są rewelacyjne, dodają klimatu całej powieści jak i dreszczyku niepokoju. Poczułam, zobaczyłam i dzięki dokładnym opisom również doświadczyłam tego co spotkało bohaterów. Ale spokojnie opisów jest dużo, ale pamiętajcie, że to dzięki nim książka nabiera intensywności i wzbudza zaangażowanie. Sprawiają, że książka zaczyna żyć w naszej głowie.

Dodatkowym plusem jest warstwa psychologiczna bohaterów oraz rozwinięcie tego w każdym z wielu postaci, bo też z wielu różnych perspektyw będziemy poznawać historie. To jak autorka zadbała, aby odbiór owej historii był różny, zależny od obserwatora, pozwala nam czytelnikom poznać bohaterów jak i historie jeszcze bardziej, dokładnie i na wielu płaszczyznach.

Kolejny plus za całokształt. To jest kryminał z prawdziwego zdarzenia, tak samo jak śledztwo, które obserwujemy od samego początku, aż do jego końca. Nie ukrywam, autorka potrafi stworzyć tak zawiłą historie, że nie raz zostałam postawiona z pytaniem 'ale jak?'.

Autorka ma niesamowity lekki styl, który jest przejrzysty i sprawa, że trudno jest oderwać się od lektury. A wątki, które porusza autorka sprawiają, że chce się tylko więcej.

Podsumowując "Potwór" to idealny kryminał dla lubiących i dla tych, którzy chcą zacząć z tym gatunkiem przygodę. Dobra fabuła, która angażuje, akcja, która nie zwalnia oraz różnorodność bohaterów, gwarantuje bardzo dobrą zabawę i świetnie spędzony czas. A zagadka to czysta przyjemność!

Perun stwierdza, że ten tytuł poleca każdemu kryminolubowi! Bo jest to zacna lektura, którą warto się delektować!

Ps. To 11 tom serii, przez co czeka mnie dużo przyjemności z nadrabianiem! I nie miałam dużych problemów z rozumieniem, ale lubię poznać bohaterów bardziej, dlatego przyjemnością będzie poznać serię od początku. 🤭

Już od pierwszych stron wiedziałam, że przepadnę, a Nele Neuhaus trafi do grona moich ulubionych pisarek. Potwór to absolutny sztos!

I ja się pytam dlaczego dopiero teraz trafiłam na tak fenomenalny duet głównych bohaterów!?

Pia i Oliver - dwójka śledczych, którzy nadają ton całej książce.

Sama historia napisana przez autorkę porusza do cna. Zagłębiając się w te "brzydkie", czarne zakamarki duszy, autorka obnaża coś, co może pojawić się w każdym z nas na skutek traumatycznych wydarzeń. Neuhaus z świetną precyzją zakrzywia moralność. Ukazuje rozpacz, ból i małą nadzieję na jego złagodzenie.

Ale do czego doprowadzi nas pisarka to już musicie przekonać się sami!

A ja jak najszybciej muszę nadrobić zaległości w poprzednich tomach tego cyklu!

Nele Neuhaus stworzyła serię kryminalną, która ma już jedenaście tomów i prawdopodobnie wielu czytelników będzie miało nadzieję na to, że na tym się nie skończy. Wiele jest takich długodystansowców w świecie literackim, jak chociażby Lee Child czy James Patterson. Jednak Neuhaus z jakiegoś powodu aż tak popularna nie była, a czy słusznie?

Znalezione zostają zwłoki szesnastolatki. Dziewczyna została uduszona, a sprawca wydaje się być oczywisty. DNA Afgańczyka zostaje znalezione na miejscu zbrodni, ale ten znika mimo, że ma już swoje za uszami i skazanie na więzienie w pakiecie. Sprawę usiłuje rozwiązać para detektywów, Pia i Oliver, ale nie jest ono wcale proste, bo pojawiają się kolejne ciała, znikają kolejne osoby.

W między czasie zdarza się także sytuacja, w której spanikowany mężczyzna wybiegając z lasu wpada pod koła samochodu. Ma rany kąsane, na koncie morderstwo i przed kimś ucieka. Z czym będą musieli się zmierzyć główni bohaterowie?

Nele Neuhaus według wielu osób nie sięga po schematy, a stara się wkładać w swoje powieści coś nowego, zaskakującego i plątać czytelnikowi myśli. W zasadzie się z tym zgadzam, bo faktycznie nie mamy tutaj klasycznie trupa, śledztwa, rozwiązania sprawy, ale pojawiają się ciała w najmniej spodziewanych momentach, a autorka mocno zahacza także o thriller. Wpadamy w mroczne odmęty ludzkiej psychiki i tego, do czego ludzie są zdolni.

Z jednej strony to naprawdę soczysty kryminał, a z drugiej dreszczowiec powodujący uczucie niepokoju. Mimo, że jest to jedenasty tom, to nie odczułam tego, żebym o czymś nie wiedziała, ale także autorka nie przywołuje całej historii bohaterów dzięki czemu czuć pewną dozę niepewności i nie można się spodziewać niczego typowego.

Nie jest to pierwsza autorka, po której powieści sięgnęłam od końca i nie żałuję, bo teraz mogę nadrobić całość, ale dziwi mnie też nieco to, że została okrzyknięta królową niemieckiego kryminału, gdzie powinna stanąć ramię w ramię z Charlotte Link. A czy pisze równie schematycznie, to będę w stanie powiedzieć jak sięgnę po jej pozostałe powieści.

Podsumowując, Neuhaus stworzyła świetny kryminał, zaskakujący i przede wszystkim nie jest na siłę upychana treść, a to sześćset stron powieści. Będę nadrabiać pozostałe tomy, ale ten skradł moją sympatię!

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Media Rodzina.

"Potwór" to jeden z tych kryminałów, przy którym nie ma czasu na oddech. Wartka akcja, kilka wątków, mnóstwo szczegółów, poszlak - to wszystko sprawia, że książka wciąga jak rwącą rzeka.

Historię poznajemy, gdy ktoś znajduje zwłoki 16-letniej dziewczyny. Na jej ciele śledczy znajdują DNA afgańskiego uchodźcy, który niedawno został skazany za gwałt, jednak udało mu się uniknąć aresztu. Detektywi Pia i Bodenstein nie mogą go jednak przesłuchać, bo mężczyzna znika bez śladu.

Następnej nocy z lasu wybiega mężczyzna, wprost pod koła samochodu i umiera. Mężczyzna ma rany kąsane na ciele i zmasakrowaną twarz, dodatkowo dowiadujemy się, że zabił kobietę.

W trakcie swojego śledztwa Pia i Bodenstein trafiają na kolejne ofiary zaginięcia, mnóstwo tropów, kłamstw i niewiadomych.

Akcja cały czas trzyma czytalenika w napięciu i sprawia, że ma się ciarki na ciele. Z każdą stroną chcesz wiedzieć więcej i więcej.

Co mnie zaskoczyło na plus to to, że w książce znajdziemy spis postaci. Mamy tutaj naprawdę sporo bohaterów więc to świetne rozwiązanie.

Autorka porusza ważne i bardzo aktualne tematy takie jak problem nielegalnych imigrantów czy nieudolność sądownictwa, tym bardziej warto zapoznać się z tą pozycją.

Książka jest dosyć gruba bo ma prawie 600 stron, ale czyta się ją bardzo szybko, nie ma przestojów i nie wieje nudą.

Jest to jedenasty tom serii z komisarzem Oliwerem von Bodensteinem i Pią Sander i nie wiem dlaczego wcześniej nie wiedziałam o tych książkach.

Nie trzeba znać poprzednich części, aby sięgnąć po ten tytuł, ja na pewno będę chciała nadrobić wcześniejsze pozycje bo spodobało mi się pióro Nele Neuhaus i żałuję, że wcześniej nie znałam tej autorki.

Dodam jeszcze, że ta książka jest pięknie wydana, ta okładka jest cudowna, całkowicie oddaje klimat fabuły. Cudna!

Polecam!

Są takie opowieści, po których dosłownie się płynie, w całkowitym niebycie, nieopisanym zapomnieniu. Tak właśnie jest w przypadku najnowszej powieści Nele Neuhaus, czytelnik chłonie kolejne słowa w amoku, czuje się jakby był w transie, a przerwanie tej ekscytującej lektury staje się zadaniem ponad siły. Co najlepsze, im dalej zabrniemy, tym ciężej się uwolnić spod władającej nadzwyczaj sugestywnym piórem autorki, a sam finał silnie potrząsa i nie pozwala na odzyskanie spokoju jeszcze długo po przeczytaniu ostatniego słowa.

Morderstwo młodej dziewczyny, sieć misternie utkanych kłamstw, zaginięcie głównego podejrzanego - uchodźcy, jaki niedawno został skazany na karę więzienia, której o dziwo udało mu się uniknąć, a wreszcie kolejne tajemnicze śmierci i pamiętnik ofiary skrywający szokujące treści...

Autorka mistrzowsko stopniuje napięcie, kolejne elementy układanki odkrywa w sposób przemyślany, pomału, doprowadzając czytającego do białej gorączki. Angażuje się on w to zawiłe śledztwo wyjątkowo mocno, czuje się niemal jak naoczny świadek czy nawet jeden z bohaterów powieści. Na szczęście, znalezienie rozwiązania wcale nie jest łatwe, pisarka postarała się, by rozsznurowanie łamigłówki odbyło się na jej zasadach. Rozstrzygnięcie problemu nastąpi dopiero wtedy, gdy ona tak zadecyduje i będzie ono chyba dla każdego ogromnym szokiem, po jakim ciężko ochłonąć.

„Potwór” to wciągający, dopełniony niebanalnym, niepokojącym klimatem kryminał, od którego nie sposób się oderwać. Misternie uknuta intryga, plejada nietuzinkowych charakternych postaci, mgliste i zawiłe powiązania między bohaterami i mroczne sekrety, będące siłą napędową do niegodnych czynów, a wszystko to dopieszczone solidną dawką mocnych wrażeń. Jeśli kochacie powieści dotykające tematu ludzkiej moralności i sumienia, owiane nutką tajemnicy, gdzie z każdą stroną wzrasta napięcie, ale i niebezpieczna fascynacja, będziecie zachwyceni. Polecam gorąco!

„Potwór” to kryminał, który oscyluje wokół szeroko rozumianych problemów społecznych i wokół działania wymiaru sprawiedliwości. To historia, którą cechuje świetnie utkana fabuła i zwroty akcji, które nie tylko zaskakują ale potrafią doprowadzić odbiorcę do autentycznego zdziwienia. W końcu to książka, która finalnie szokuje i wstrząsa pozostawiając czytelnika z ogromnym niedowierzaniem.

Wczesnym, mroźnym rankiem zostaje odnalezione ciało szesnastoletniej Larissy poszukiwanej przez policję. Okazuje się, że dziewczyna została uduszona. Podejrzenia padają na afgańskiego uchodźcę doskonale znanego już policji, jednak ten znika bez śladu. Niedługo potem ginie mężczyzna, który wybiega z lasu wprost pod koła nadjeżdżającego samochodu. Czy obie sprawy coś łączy? Czy policji uda się odnaleźć mordercę zanim dojdzie do kolejnej zbrodni?

Przyznam się, ze podczas lektury tej książki pytania mnożą się na potęgę. Nic tutaj nie jest oczywiste, nic się ze sobą nie łączy i co więcej niecierpliwość czytelnika zostaje wystawiona na ogromną próbę. Nele Neuhaus stworzyła kryminał podczas lektury którego nie uniknie się przebiegającego po kręgosłupie dreszczu grozy. Mało tego niedowierzanie i zaskoczenie będzie bliskim towarzyszem tej historii. Autorka opracowała kryminał dynamiczny i intensywny, taki, któremu nie brakuje nagłych zwrotów akcji i napięcia. I choć to literacka fikcja - jest odbiciem buntu społeczeństwa…

„Potwór” to kryminał, który zwraca uwagę na działanie systemu sprawiedliwości, na postrzeganie migrantów i w końcu na chęć zemsty człowieka na człowieku. Ale to też historia o manipulacji społeczeństwem przez media…

Mimo iż to 11 już tom śledztwa, Pia i Bodenstein nie zawodzą. Szukają powiązań miedzy podejrzanymi, podejmują tropy, poszukują poszlak i w końcu docierają do prawdy, która niewątpliwie szokuje odbiorcę.

𝐀𝐮𝐭𝐨𝐫~ Nele Neuhaus

𝐓𝐲𝐭𝐮𝐥~„Potwór"

𝐖𝐲𝐝𝐚𝐰𝐧𝐢𝐜𝐭𝐰𝐨~ 𝐆𝐨𝐫𝐳𝐤𝐚 𝐜𝐳𝐞𝐤𝐨𝐥𝐚𝐝𝐚

[𝐰𝐬𝐩𝐨́𝐥𝐩𝐫𝐚𝐜𝐚 𝐛𝐚𝐫𝐭𝐞𝐫𝐨𝐰𝐚 @𝐠𝐨𝐫𝐳𝐤𝐚.𝐜𝐳𝐞𝐤𝐨𝐥𝐚𝐝𝐚.𝐰𝐲𝐝𝐚𝐰𝐧𝐢𝐜𝐭𝐰𝐨]

𝐇𝐞𝐲

🔪 Przychodzę do was dzisiaj z recenzją książki „Potwór". Książka jest idealna dla osób które lubią kryminały.

🔪 Jest idealną książka na halloween.

🔪 Ma wątki psychologiczne.

🔪 Dużym plusem jest to że każdą książkę Nele Neuhaus nie trzeba czytać od początku serii bo czytanie w taki sposób, po prostu przybliża nam wiedzę o życiu głównej bohaterki, Pii Sanders.

🔪 Styl pisania autorki bardzo przypadł mi do gustu.

🔪Historia Pii jest bardzo wciągająca od pierwszych stron.

🔪 Mam tylko jeden minus co do tej książki. Powieść jest napisana w 3 osobie.

🔪 Naprawdę polecam tą książke każdemu miłośnikowi kryminałów.

Zostaje zamordowana szesnastoletnia Lissa. Dość szybko zostaje wytypowany sprawca, którego DNA znaleziono na ciele denatki. Niedawno został on skazany jednak jakoś udało mu się uniknąć kary. Nim prowadzący śledztwo mają szansę z nim porozmawiać, ten znika. Niedługo po tym, na odludziu ginie mężczyzna. Ma podejrzane ślady na ciele. Ewidentnie przed czymś uciekał z lasu. Prowadząc jednak sprawę Lissy, śledczy wpadają na trop, który wskazuje na bardziej skomplikowaną taktykę mordercy.

✨

Byłam ogromnie ciekawa tej historii. Jest to spora cegiełka licząca 600 stron, więc bałam się troszkę dużej ilości opisów. Często w kryminałach jest ich nadmiar. Zdziwiłam się, kiedy odkryłam, że więcej tu dialogów, a samych opisów jest tyle, ile potrzeba by nakreślić sprawę. Nie wdajemy się zbytnio w życie prywatne śledczych, co mnie bardzo ucieszyło bo chciałam skupić się typowo na sprawie morderstw. Pojawił się nawet malutki polski akcent.

Co do samej sprawy śmierci Larissy to przyznam, że autorka wodziła mnie za nos. Ani razu nie byłam pewna konkretnego sprawcy. Wszystko zostało tak ułożone, że podążałam trochę jak ślepiec za fabułą. Koniec końców śledczym udało się rozwiązać dwie sprawy. Bowiem śmierć Lissy i śmierć mężczyzny z lasu okazały się dwiema różnymi sprawami. Ta druga jednak dość mocno mnie zaskoczyła. Była bardziej skomplikowana i rozwinięta niż się spodziewałam. Fajny zwrot akcji.

Co do Lissy to jej morderstwo było niezaplanowane. Wynikało ze złości, żalu a może i w pewnym stopniu nienawiści. Zbrodnia, której można było uniknąć i w pewnym momencie przerwać by nie skończyła się w taki sposób. Przykra sprawa. Przykład Lissy pokazuje, do czego zdolny jest człowiek zraniony, którego wciąż się lekceważy.

Świetnie napisana książka. Jedno co mnie rozpraszało to mnogość niemieckich nazwisk i miejscowości. Nie do końca odnajduje się w tym języku, więc sprawiało mi to lekki problem i dyskomfort jednak nie wpłynęło na odbiór historii. Jestem pewna, że książka spodoba się fanom dobrych kryminałów.

*współpraca reklamowa*

Lubicie seriale lub filmy kryminalne? Ja przy lekturze książki, miałam wrażenie jakbym była w środku takiego serialu czy filmu. To zagmatwany kryminał z elementami thrillera, w którym dzieje się bardzo dużo.

Wszystko zaczyna się od zaginięcia nastolatki, która wkrótce zostaje odnaleziona martwa, z śladami wskazującego na afgańskiego uchodźcę. Niedługo później na leśnej drodze ginie mężczyzna, który wybiega z lasu pod pędzący samochód, a jego strój sugeruje, że przed czymś uciekał. Badając obie sprawy policjanci odkrywają coś dziwnego. Cała sprawa nabiera na sile po wybuchu w budynku sądu, w którym ginie policjantka.

To było po prostu GENIALNE, dosłownie przez całą fabułę siedziałam wbita w fotel. Książka jest sporą cegiełką i czytałam ją na raty, jednak z niecierpliwością oczekiwałam momentów, w których wrócę do lektury. Autora zaczyna historię dość niewinne, jest zbrodnia która rozpoczyna dochodzenie, jednak śledztwo dotyka wielu kontrowersyjnych aspektów życia. Gdy fabuła się rozkręca wraz z detektywami odkrywamy pewne informacje i zbieżności, które prowadzą na trop grupy przestępczej, ten wątek pomimo powagi i specyfiki jest niesamowity. Autorka dawkuje nam informacje i wydarzenia, każda akcja powoduje reakcję, każda nowa poszlaka przybliża do rozwiązania którejś ze spraw, a zakamuflowane działanie grupy przestępczej niemal nie mieści się w głowie.

Fabuła jest zagmatwana, dostajemy bardzo dużo tropów, poszlak i podejrzanych, w których natłoku rozwiązanie zagadki jest bardzo trudne i trzeba się mocno pogłówkować. Co mi się podobało najbardziej to, to że powili, krok po kroku rozwiązujemy zagadkę, są szczegóły i detale.

Książkę czytało mi się bardzo dobrze, jestem w szoku że to już 11 tom serii, a ja o niej dotąd nie słyszałam, i nie wykluczam, że w wolnych chwilach zacznę ją nadrabiać. To wspaniały kryminał, choć bardzo lubię się czepiać, tutaj dosłownie nie mam czego się przyczepić.

Mnie ostateczne rozwiązanie nie zaskoczyło, ale do końca nie byłam go pewna. Jestem pod wrażeniem.

*olilovesbooks2*

Kolejny już jedenasty raz Pia i Olivier wkraczają w wir kryminalnej intrygi uplecionej niczym pajęcza sieć. Akcja powieści zawiązuje się dość szybko, bo od znalezienia zwłok kobiety, ze śladami DNA mężczyzny, który dla policji nie jest anonimową postacią…

Dla mnie ta część jest nieco inna od poprzednich, dotyka ona znacznie bardziej problemów społecznych, jak problemy migracji, wszechobecnych uprzedzeń społecznych i sprawiedliwości, która dla każdego może mieć inne oblicze.

Autorka kolejny już raz, doświadcza swoich śledczych niemiłosiernie, ponieważ za każdym razem gdy sprawa wchodzi na właściwe tory, pojawia się nowy wątek, który zupełnie zmienia oblicze śledztwa, a wszystko się komplikuje.

Fanów życia prywatnego Sander i Bodensteina zapewniam, że na te wątki w książce tez znalazło się miejsce.

Muszę przyznać, że jest jedna rzecz, której Neuhaus zdecydowanie mnie nauczyła i jest to cierpliwość i delektowanie się powieścią. Zawsze miałam z tym spory problem jednak autorka, która w swoich powieściach, czy to dramaturgie czy akcje dozuje stopniowo, niczym kroplówka nauczyła mnie literackiej cierpliwości i szczerze jestem za to wdzięczna, bo dzięki temu „Potwór” jeszcze bardziej wyrył się w mojej świadomości.

„Potwór” zdecydowanie mnie nie zawiódł, a dodatkowo zaskoczył szerokimi wydźwiękiem na temat dylematów moralnych czy etycznych. Każdy, kto zna chociaż część twórczości autorki nie będzie zawiedziony, bo znajdzie tu wszystko, z czego Neuhaus dała się poznać.

Jako że to aktualnie ostatnia powieść cyklu to chciałam tylko napisać - piękna to była przygoda i polecam każdemu poznać tę serię, bo jest o niej zdecydowanie za cicho.

Recenzja powstała w ramach współpracy z Wydawnictwem Gorzka Czekolada