Postrach

Autor miał genialny pomysł na fabułę, która wciągnęła mnie bez reszty. Ciągłe zwroty akcji utrudniały wytypowanie osoby stojącej za porwaniami. Każda z postaci została znakomicie wykreowana, a ogromna doza humoru przekazana w dialogach sprawiała, że uśmiech wielokrotnie pojawiał się na mojej twarzy, a momentami wręcz rechot.

W Warszawie zostaje uprowadzonych sześć siedemnastoletnich dziewczyn. Każda z nich została porwana w środku nocy z własnego, strzeżonego domu. Porywacz został okrzyknięty przez media Postrachem. Świetnie zaciera ślady, bardzo dobrze radzi sobie z systemami ochrony, policja jie jest wstanie go zidentyfikować. W końcu Postrach zostaje zatrzymany, ale nie przyznaje się do winy.

Kolejny wątek dotyczy dwóch mężczyzn, Macieja i Borysa, którzy prowadzą ciekawy interes, chociaż nie jest on do końca legalny. Panowie wymierzają sprawiedliwość w sytuacji, gdy wyrok dla skazanego jest zbyt łagodny. Pewnego dnia dostają chyba najtrudniejsze zlecenie w swojej karierze - mają wydostać Postracha z aresztu i oddać w ręce rodziców porwanych dzieci. Czy akcja im się powiedzie? Czy koszmar zgotowany przez Postracha nareszcie się skończy? A może to dopiero początek jeszcze większego koszmaru?

"Postrach" Michała Śmietana to książka, ktora wywarła na mnie ogromne wrażenie. Bardzo podobała mi się i świetnie czytało mi się tę powieść. Interesująca i nieoczywista fabuła, zwroty akcji, ciekawe dialogi, świetnie skonstruowane postacie oraz zaskakujące zakończenie sprawiają, że od tego thrillera nie można się oderwać! Tam tyle się dzieje, że podczas lektury książki nie można się nudzić. Cieszę się, że mogłam przeczytać tę powieść i szczerze polecam miłośnikom thrillerów. Z pewnością się nie zawiedziecie! 😊

Hej ❤️

Czy zdarza się Wam, że przypadkowo przeczytana książką okazuje się bardzo dobra? Ja tak miałam z książką “Postrach” @[Adres usunięty]ak Dostałam ją w prezencie od @wydawnictwo_initium Gdyby nie to pewnie nie sięgnęłabym po nią. Może dodałabym ją na legimi bo strasznie podoba mi się okładka, ale czy kiedykolwiek bym ją przeczytała? Nie mam pojęcia 🤷🏻‍♀️

W Warszawie zostają uprowadzone młode dziewczyny. Wszystkie pochodzą z bogatych rodzin, wszystkie mają tyle samo lat. Sprawca ,nazywany Postrachem, doskonale wykonuje swoje zadania i nie zostawia żadnych śladów.

Maciej i Borys prowadzą nielegalny biznes. Wymierzają sprawiedliwość, gdy organy ścigania zawodzą. Pewnego razu dostają zlecenie, by złapać Postracha i oddać go w ręce rodziców zaginionych nastolatek.

Sprawę Postracha prowadzi Iga Ziemna oraz Robert Murawski. Gleba, jak nazywają Ige, nie przepada za Murawskim, którym parę lat temu zachował się wobec niej niestosownie.

Czy uda im się rozwiązać sprawę “Postracha”.

“Postrach to jedna z tych książek, która wciąga od pierwszych stron. Już sama postać porywacza jest bardzo intrygująca. Ciągle pojawiające się pytanie czy człowiek złapany przez policję to faktycznie on czy nie.

Pomysł na fabułę jest świetny, gdy wydaje się, że już nic nowego nas nie zaskoczy pojawiają się nowe okoliczności, które utrudniają, ale też urozmaicają prowadzone śledztwo.

A oprócz głównego śledztwa, Iga prowadzi swoje na temat Murawskiego. Które również było ciekawe i dawało nowe światło na współpracownika Gleby.

Jestem szalenie szczęśliwa, że ta książka trafiła w moje ręce i w końcu udało mi się ją przeczytać. Bo inaczej przeszłaby mi koło nosa świetna książka, oraz twórczość kolejnego polskiego autora. Bo to było moje pierwsze spotkanie z Michałem Śmielakiem. No i teraz nie mam wyjścia tylko musze nadrobić pozostałe książki autora 🤭

Jeżeli jeszcze nie czytaliście “Postacha” to musicie to zrobić koniecznie. Książka jest genialna i jak tak sobie myślę, to chyba jedna z lepszych przeczytanych w tym roku.

@onaczytanoca

Książka wciąga od pierwszych stron i zaczyna się naprawdę mocno. W stolicy zaczyna dochodzić do tragicznych porwań. Niestety nikt nie wie kto za tym stoi, a zaczynają ginąć kolejne kobiety. Autor wykreował coś mocnego i naprawdę dobrego! Tutaj do samego końca nie możemy być pewni prawdy. Całość trzyma w napięciu i sprawia, że tę książkę ciężko jest odłożyć. Zdecydowanie jest to jeden z lepszych thrillerów, jakie ostatnio czytałam. Trzyma w napięciu do ostatnich stron i jest naprawdę fascynujący. 

Książka nieco nietypowa, która niby nie ma w sobie niczego mocno strasznego, ale i tak straszy. Zwłaszcza początek zwraca naszą uwagę zapowiadając, że trzeba się przygotować na to o czym tu przeczytamy. Jak w każdej książce mamy tu sprawcę, policję i skrzywdzone rodziny, które chcą wymierzyć sprawiedliwość. Pragną zadośćuczynienia, gdyż Postrach potrafił zniszczyć psychikę ich dzieci. Mają ku temu bardzo wymyślny plan, ale nie powiem, czy się powiódł. W ogóle bardzo zróżnicowany dobór postaci, gdyż niemal każda miała tu swoją osobowość i nie koniecznie w tą mądrzejszą stronę. Czytając ją zdarzało się, że to, co oni przeżywali bardzo mnie zaskakiwało. Nie było tak jak w innych pozycjach, że łapią sprawcę i sprawa zakończona. Co prawda raz go złapali, ale nie zdradzę co działo się później. Jeśli ktoś lubi książki w których ktoś do was szepcze i nie jest to osoba, która chce dla was dobrze, to pewnie wam się spodoba. Ja z pewnością będę chciała czytać książki autora i wam też polecam!

Puk, puk, puk. Czy jesteś gotowa wpuścić śmierć?

Zaginęło sześć dziewcząt z prominentnych rodzin. Nigdy nie odnaleziono ich ani ich ciał. Złoczyńca został złapany i oczekuje na proces jednak ojcowie siedemnastolatek woleliby sami wymierzyć sprawiedliwość. Maciej i Borys mają trudne zadanie wydostać Postracha z więzienia. Nie wiedzą, że to dopiero początek koszmaru.

Powieść Śmielaka długo czekała na swoją kolej. Za długo. To znakomity kryminał z elementami grozy w tle. Autor potrafi w swoim gatunku stworzyć coś, co zaskoczy, wciągnie bez reszty i będzie niepowtarzalne. Szokujące, zagdkowe. Oprócz świetnie skonstruowanej zagadki kryminalnej i płynącej jak rzeka fabuły mamy tu gamę pełnokrwistych, wyrazistych postaci. Sprawa Postracha ukazana jest dwutorowo: śledztwo oficjalne i to, prowadzone drogą prywatną. Poznajemy także przeszłość złoczyńcy oraz głównej bohaterki Igi Ziemnej zwanej Glebą. Bezkompromisowej, ambitnej policjantki, której zależy na sprawiedliwości. Autor potrafi niezwykle zręcznie wplątać w napiętą akcję fantastyczny humor. Często czarny. Kupił mnie tym bardzo szybko. Lekturę ciężko jest przerwać, a bohaterów łatwo polubić. I choć w pewnym momencie nabrałam podejrzeń i obstawiałam dobrze to i tak byłam po mistrzowsku prowadzona za nos. Jestem pod wrażeniem. Książkę szczerze polecam! Nie popełniajcie mojego błędu i chwytajcie za książkę już teraz!

Do tej pory nie miałam jeszcze okazji, by poznać twórczość Michała Śmielaka. Czytałam wiele dobrego o książkach autora i podskórnie czułam, że historie, jakie tworzy mogą mi się spodobać. Czy zatem po lekturze najnowszej książki, "Postrach", zaiskrzyło a może wręcz przeciwnie?

"Puk. Puk. Puk.

Szum, poruszenie, odgłos kroków, ręka na klamce, szczęk zamka, szpara w drzwiach, uśmiech.

Przyszła miłość, kochanie, skąpana w wiośnie. ⠀ Przyszła śmierć, kochanie, skąpana w krwi”.

W Warszawie ktoś uprowadza sześć młodych dziewcząt z bogatych domów. Każda z nich znika w środku nocy. Porywacz doskonale wie, jak zatrzeć ślady, nagrania z monitoringu w niczym nie pomagają śledczym, a system ochrony zawodzi. Zostaje okrzyknięty przez media Postrachem. Gdy w końcu wpada w ręce policji nie przyznaje się do zarzucanych mu czynów.

Maciej i Borys prowadzą nie do końca legalny biznes. Pewnego dnia dostają zlecenie, które może okazać się najtrudniejsze w ich karierze. Ktoś chce, by wydostali Postracha z aresztu i przekazali go w ręce rodziców porwanych dzieci. Wyruszają w pościg, jednak niebawem okazuje się, że dotychczasowy koszmar był tylko preludium tego, co przygotował Postrach dla swoich ofiar.

Od pierwszych stron wiedziałam, że „Postrach” to książka, która idealnie wpasowuje się w mój gust czytelniczy. Autor stworzył niesamowicie dobry thriller, w którym napięcie wzrasta z każdą przeczytaną stroną. Umiejętnie jesteśmy wodzeni za nos, co chwilę dostajemy nowe tropy, jednak tak naprawdę do niczego nas one nie prowadzą, a już na pewno nie do poznania prawdy.

Sięgając po „Postrach” musimy poświęcić tej książce trochę czasu, bowiem wymaga ona od czytelnika skupienia. Autor wlata w historię mnóstwo wątków, intryg i bohaterów. Tworząc wielowątkową fabułę, wydawać, by się mogło, że wszystko będzie nam się mieszać, nic bardziej mylnego. Autor tak poprowadził całą historię, że czytając pomału składamy puzzle, które ostatecznie tworzą bardzo ciekawy obraz.

„Postrach” to genialnie skonstruowany thriller, napisany świetnym stylem, na bardzo wysokim poziomie. Już dawno nie czytałam tak dobrej książki. Nie brakuje tutaj emocji i wartkiej akcji, a smaczku dodają doskonałe skrojone dialogi i wyraziści bohaterowie. W przyszłości będę chciała nadrobić twórczość autora. Dla fanów gatunku z pewnością będzie to prawdziwa uczta czytelnicza. Polecam.

To moje pierwsze spotkanie z twórczością autora i uważam je za bardzo udane. Uwielbiam, gdy podsuwane są nowe tropy, a ja zastanawiam się, kto za nimi stoi. Podejrzewałam kogoś innego, niż się okazało. W sumie, to nie wiem, czy ta osoba pasuje mi na sprawcę. Chyba wolałabym kogoś innego. Znalazłam też błędy, ale bez obaw, one i tak nie umniejszają na jakości fabuły. Wodzenie czytelnika za nos, napięcie i stworzenie realnych bohaterów, to jest mistrzostwo. Moją szczególną uwagę zwróciła postać żeńska, silna i niezawodna policjantka Iga Ziemna pseudonim „Gleba” (nie bez powodu przyjęła taki przydomek ;)). Jestem pod ogromnym wrażeniem kunsztu literackiego oraz skonstruowaniu zawiłej historii. Znakomita uczta dla miłośników tego gatunku. Gorąco zachęcam do kroczenia po śladach tytułowego bohatera. 😉

Świetna książka:) Pan Śmielak jak zwykle nie zawodzi swoich czytelników. Czytajcie :)

To moje pierwsze spotkanie z twórczością Michała Śmielaka i powiem,że jest ono bardzo udane."Postrach" to wielowątkowa historia, której główną oś fabularną stanowią porwania warszawskich nastolatek. Wszystkie pochodzą z bogatych domów, mają po siedemnaście lat i znikają w mrokach nocy z pilnie strzeżonych domów.To jednak nie tylko ta jedna historia w tej powieści.Mamy tu ogrom wątków i mnóstwo spraw oraz drobiazgowych intryg ,co dodatkowo sprawia,ze jest tu sporo bohaterów, którzy przewijają się na kartach powieści, mają swoje wady i zalety i niewątpliwie charakterek.Wszystko to wymaga od czytelnika skupienia, by dotrzymać tempa historii i nie zagubić się w meandrach tej drobiazgowo zaplanowanej opowieści. Dodatkowo do samego końca nic nie jest takim, jak się wydaje, a czytelnik jest wprowadzany na manowce. Polecam

"Postrach" Michała Śmielaka to bardzo wciągający thriller kryminalny.

Intrygująca fabuła, nietuzinkowi bohaterowie, próby zmylenia czytelnika i dużo dialogów budujących tę powieść. No i oczywiście sarkastyczny humor, który bardzo mi pasował. Przyznam się, że wiele razy się uśmiechnęłam.

Historia ze strony na stronę robiła się ciekawsza. Duża ilość postaci zupełnie mi nie przeszkadzała i swobodnie się orientowałam kto, co, z kim i dlaczego. Lubię takie urozmaicenie.

Tytułowy Postrach powoli wbijał się w moją głowę. Wszystko układało się w całość, ale w pewnym momencie zaczęło mi coś nie pasować. Oczywiście były to tylko poszlaki, bo nie miałam jednoznacznych dowodów kto tak naprawdę jest Postrachem, ale autor co chwilę podawał na tacy nowe fakty. Zakończenie było tylko potwierdzeniem moich przypuszczeń.

Książkę polecam, bo spędziłam fajny czas przy tej lekturze i na pewno sięgnę po inne książki Michała Śmielaka. Poza tym w "Postrachu" pojawiła się wzmianka historii jednego z bohaterów "Wnyków". Teraz już wiem co będzie czytane...

„Postrach” to kryminał, na wysokim poziomie, w którym nie brakuje emocji i szybkiego tempa akcji. Świetny styl pisania, okraszony poczuciem humoru autora bardzo mi przypadł do gustu. Fabuła zaskakuje oryginalnością rozwiązań, jest przewrotna, nie nudzi i nie ma większych przestojów. Czytałam ją jednym tchem z wypiekami na twarzy i z ogromnym zaangażowaniem. Autor wykreował sporo postaci i serwuje wiele niespodziewanych wydarzeń. Ta wielowątkowość ma swój niezaprzeczalny urok, bo chociaż wszystko wydaje się zagmatwane i trudne do zrozumienia, to gdy te wszystkie nitki z pozoru niepasujące do siebie się łączą, powstaje niezwykle interesujący obraz.

Muszę przyznać, że Michał Śmielak cały czas wodził mnie za nos. Tu trop, tam ślad, tu rzucone podejrzenie i do tego robił to tak sprytnie, że chociaż sprawcę miałam w zasięgu wzroku, to zagadki kim jest „Postrach” i tak nie udało mi się rozszyfrować. Wszystkie podrzucane tropy i nieoczekiwane zwroty akcji, skutecznie odwracały moją uwagę i jeśli nawet gdzieś z tyłu mojej głowy rodziło się podejrzenie co do osoby sprawcy, to Śmielak sprytnie zacierał ślady i kluczył tak, że nie sposób było mi skupić się i dojrzeć nawet tego, co miałam tuż przed nosem. Kiedy byłam już całkowicie pewna kto, następował gwałtowny zwrot i zabawa zaczynała się od nowa. Wielowątkowość, spora ilość pojawiających się postaci dodatkowo utrudniało mi to zadanie.

Wartka akcja, niejednoznaczni bohaterowie oraz doskonałe dialogi, to wszystko mi się w książce bardzo podobało. „Postrach” to rozrywka w czystej postaci. Świetnie skrojony kryminał napisany w bardzo dobrym stylu i na wysokim poziomie. Te wtrącane mimochodem uwagi dotyczące naszej rzeczywistości, to istny majstersztyk. Pojawiały się w dialogach, przy okazji różnych rozmów, aż trudno było się nie uśmiechnąć. Michał Śmielak wykazał się przewrotnym sarkastycznym humorem i nie musiał na siłę wciskać do fabuły swoich poglądów, co niektórym autorom się zdarza, a ja tego bardzo w literaturze nie lubię. Jak wygląda rzeczywistość, przecież każdy widzi.

Bardzo dobry kryminał, w którym oprócz świetnej zabawy nie szukałabym na siłę przesłania. Chociaż może jedno maleńkie, znalazłam. To nie dzieciństwo determinuje to, jacy jesteśmy, to od nas zależy, jacy będziemy. I jak będzie wyglądała nasza przyszłość. Dwie postaci o podobnej przeszłości, a każda poszła inną drogą. Jedno dobrą, drugie złą.

Tytułowy Postrach sam nadał sobie taki przydomek. To człowiek (hmm, czy to faktycznie człowiek?), który porwał sześć młodych dziewcząt. Trzeba przy tym przyznać, że wykazał się nie lada sprytem: starannie wybrał ofiary – córki bogatych rodziców, nie pozostawił żadnych śladów na miejscach zbrodni, systemy alarmowe zawiodły, nagrania z monitoringów uczyniły go niewidzialnym lub nierozpoznawalnym. Geniusz zbrodni, można by rzec. Jednak nawet geniusze wpadają.

Rodzice porwanych dziewcząt mają pieniądze, wpływy i szemrane znajomości. Postanawiają wymierzyć sprawiedliwość na własną rękę, bojąc się, że Temida okaże się ślepa. Za pośrednictwem adwokata – Macieja, docierają do Borysa – człowieka, który za odpowiednim wynagrodzeniem wyłuska Postracha z więzienia i odda w ręce żądnych sprawiedliwości ojców.

Tyle chyba mogę zdradzić, bo znajdziecie to w każdym opisie tej książki. Powiem Wam jeszcze, że do odnalezienia Postracha zostanie powołany specjalny zespół złożony z najlepszych policjantów, wśród których znajdzie się Iga Ziemna, przez wszystkich zwana Glebą. Polubiłam ją i myślę, że Wy też ją polubicie.

pełna recenzja w serwisie W Roli Mamy

„Postrach” to piąty kryminał w karierze pisarskiej Michała Śmielaka, a zaraz moja pierwsza stycznościa z jego piórem. I muszę przyznać, że mimo niepewności na początku, bawiłam się przy niej naprawdę dobrze! Fabuła kręci się wokół dwóch śledztw w sprawie jednego złoczyńcy – tytułowego Postracha, który porwał i prawdopodobnie zamordował sześć nastoletnich dziewczyn. Został złapany, ale uciekł, a teraz zaczął mordować od nowa… Intryga poprowadzona jest sprawnie, fabuła jest pełna zaskoczeń, a krótkie rozdziały i spojrzenie z różnych perspektyw sprawiają, że czytelnik nie ma czasu na nudę. Postacie, przede wszystkich śledczych, wykreowane są sprawnie, to twardzi, uparci w dążeniu do wymierzenia sprawiedliwości ludzie, jednak niepozbawieni własnych słabości i traum. Styl powieści jest dosadny i potoczny, momentami lekko uszczypliwy, z odniesieniami i komentarzami do polskiej codzienności. Książka trzyma w napięciu od początku do końca, a kilka nawiązań do prozy Kinga dodaje lekturze smaczku. Polecam wszystkim fanom kryminałów i thrillerów!

⭐RECENZJA PRZEDPREMIEROWA⭐

Pisarza @[Adres usunięty]ak poznałam przy książce "Pomruk", którą słuchałam sobie w audiobooku. Wiedziałam, że po tym będę nadrabiać jego twórczość i tak się stało. Ostatnio (jakieś półtora tygodnia temu) na tapecie miałam "Znachor", a teraz "Postrach" przedpremierowo 😊 Autor ma świetny kunszt pisarki, język i styl są dobre oraz przyjemne. Mimo, iż lektura ma ponad 450 stron, to nie czuć tego, właśnie dzięki temu, że Michał umie w pisaniu. Polubiłam jego pióro, w nim można się zatracić, mówię Wam 🤭 Historia w ów lekturze zaczęła się z pozoru niewinnie, toczy się swoim tempem, żeby w pewnym momencie nas zaskoczyć. Tak naprawdę nie wiedziałam czego mogę się spodziewać z kartki na kartkę. Każdą stronę czytałam z zapartym tchem i niedowierzaniem. Pisarz tak zagmatwał fabułę, tak poprowadził bohaterów, żeby spowodować nam papkę z mózgu 🤯 Głównych bohaterów wykreował na wysokim poziomie. Nie szczędził im charakteru, kłopotów, trudnych chwil, ale tak właśnie wygląda życie. Momentami myślałam, że te postacie są realne, że są obok mnie i ja razem z nimi uczestniczę w tych wydarzeniach. Fajne uczucie, mówię Wam! Końcówka zwaliła mnie z nóg, powiem Wam, że to, co tutaj się podziało, do tej pory wywołuje u mnie niedowierzanie 😳 Kurcze! Michał w bardzo pomysłowy, kreatywny i niesamowicie inteligenty sposób zakamuflował naszego zbrodniarza i nie sposób było się domyślić kto to. Owszem, ja gdzieś miałam jakieś prześwity, ja coś tam podejrzewałam, ale doszłam do wniosku, że to za proste by było, że nie ma takiej opcji. A tu proszę 😆 Kolejny autor zrobił sobie ze mnie żart 😆🤭 Ale właśnie dzięki tej lekturze mam dość duży niedosyt i czuję się taka samotna bez naszych bohaterów 😅 Ludziska! Jeśli nie znacie pióra Michała, jeśli zastanawiacie się, czy warto sięgać po jego powieści, to ja Wam powiem, że tak, warto! Nie zastanawiajcie się, sięgajcie po nie i dawajcie znać, co myślicie o nich. Premiera tej jakże świetnej, dobrej i niezapomnianej powieści już we środę, 7-go września! Czekajcie na nią!

😱

Współpraca z @wydawnictwoinitium 💚

😱

Nie czytałam wcześniej nic od Michała Śmielaka, więc nie miałam pojęcia, czego spodziewać się po jego piątej już powieści. Słyszałam jednak wiele dobrego o książkach tego autora, dlatego z ciekawości sięgnęłam po najnowszą.

“Postrach” to dobrze skonstruowany thriller z mroczną zagadką i niespodziewanymi zwrotami akcji. Uprowadzenie sześciu dziewczyn z bogatych rodzin przypisuje się przestępcy znanemu jako Postrach, jednak czy to na pewno on jest odpowiedzialny za te porwania? Tego próbuje dowiedzieć się nie tylko miejscowa policja, ale też Maciej - prawnik, któremu czasem zdarza się działać poza prawem - oraz Borys, wspólnik Macieja i człowiek od brudnej roboty.

W książce występuje wielu bohaterów, w których początkowo ciężko było mi się połapać. Wątków pobocznych nie ma z kolei zbyt dużo, ale za to historię poznajemy z różnych perspektyw, przez co fabuła jest dynamiczna, co w połączeniu z wartką akcją i kilkoma naprawdę mocnymi i drastycznymi scenami daje naprawdę porządny i trzymający w napięciu thriller.

Czegoś mi w nim jednak zabrakło - może jakiegoś takiego przywiązania do bohaterów? Pragnienia, by czym prędzej poznać rozwiązanie zagadki? Zaangażowania emocjonalnego w opisywaną historię? Sama nie wiem.

Podobało mi się za to, że autor w swojej książce poruszył także temat nadmiernego nakręcania spirali strachu przez media, które bardziej niż przekazywać rzetelne wiadomości wolą podsycać plotki i podbijać sobie oglądalność.

“Postrach” to książka, która w gruncie rzeczy była całkiem dobra, ale nie zrobiła na mnie aż takiego wrażenia, na jakie liczyłam. Mimo wszystko dałabym jej mocną siódemkę, ale obniżam ocenę za obraźliwe określenie osób trans, które pojawiło się w treści. Nawet jeśli autor umieścił te obraźliwe słowa w ustach jednego z bohaterów, aby - no nie wiem - przybliżyć czytelnikowi jego charakter (?), to uważam, że było to bardzo niepotrzebne.

Puk.

Puk.

Puk.

" Śmierć puka do drzwi trzykrotnie, z mocą zadzierzgniętych na gardle palców, powoli, równo, metodycznie, głośno. Uderzenia jej kościstej dłoni na dębowej desce rozbrzmiewają jak walenie młota przykuwającego ostatni gwóźdź do trumny."

Puk.

Puk.

Puk.

⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐

Maciej z Borysem mają umowę. Współpracują, nie do końca legalnie, ale za to w dobrej wierze. Ścigają tych złych i wymierzają sprawiedliwość. Tym razem dostają zlecenie na wyciągnięcie z więzienia Postracha i dostarczenie go w ręce rodziców zaginionych córek. Nie wszystko idzie zgodnie z planem, a podejrzany ucieka. W między czasie śledztwo dotyczące zbiega prowadzi komisarz Murawski, a do jego zespołu dołącza niezastąpiona Gleba, która jest jedną z najlepszych policjantek. Kobieta ma również w planach wyrównanie rachunków z Murawskim.

Na ogół nie zamieszczam w recenzjach cytatów, ale w przypadku tego tytułu chciałam pokazać jak napięcie budowane jest już od pierwszej strony. Te dwa zdania upewniły mnie, że zasiadając do książki przeżyje niezapomniane emocje. Tak właśnie było. Michał Śmielak jest autorem, który nigdy nie zawodzi. Jego historie zawierają w sobie wszystko co powinno znaleźć się w prawdziwym thrillerze. W przypadku "Postracha" przeszedł nawet samego siebie.

Śledztwo prowadzone jest na dwa sposoby. Legalnie i nielegalnie. Mimo, że Postrach jest ścigany przez wielu ludzi, ten bawi się z nimi w kotka i myszkę przy okazji zostawiając po sobie ofiary. Czytelnik ma mętlik w głowie i może jedynie domyślać się kto tak naprawdę jest mordercą. Ja po zakończeniu książki byłam w tak wielkim szoku, że patrzyłam na nią i zwyczajnie nie wierzyłam. Każdy chyba podczas lektury w pewien sposób przywiązuje się do bohaterów, poszczególni są przez nas lubiani, inni natomiast znienawidzeni. Co się dzieje w sytuacji, gdzie bohater którego podziwiasz staje się mordercą? Właśnie to mnie spotkało w tej książce i nadal nie mogę się po tym otrząsnąć.

W historię "Postracha" wyciągnęłam się do tego stopnia, że w momencie gdy nie mogłam fizycznie trzymać w rękach książki, słuchałam jej na @storytel. Dużym zaskoczeniem było umieszczenie w książce bohatera poznanego we "Wnykach". Swoją drogą ten tytuł również polecam! Pozostaje mi czekać na kolejną książkę spod pióra autora. Będę jej wypatrywać z niecierpliwością!

W Warszawie zostaje porwanych sześć młodych dziewczyn z bogatych domów. Porywacz nie zostawia żadnych śladów. Jednak w końcu wpada w ręce policji. Nie przyznaje się do winy, nie rozmawia ze śledczymi.

Maciek jest adwokatem. Po godzinach wraz z przyjacielem, Borysem, przyjmuje inne zlecenia. Kiedy wyrok sądu jest zbyt łagodny, oni wkraczają do akcji.

Rodziny porwanych dziewczyn nie chcą czekać na wyrok. Chcą oskarżonego dostać w swoje ręce. Borys musi go wydostać z więzienia, co nie jest proste.

Nikt jeszcze nie wie, że porwania to był początek. Postrach szykuje dla rodzin porwanych coś o wiele gorszego.

To było moje pierwsze spotkanie z twórczością Michała Śmielaka. Żałuję, że nie znałam autora wcześniej. "Postrach" to bardzo dobry thriller. Nie brakuje silnych emocji, napięcia i zwrotów akcji.

Bohaterowie są wyraziści, ciekawi i niejednoznaczni. Fabuła wciąga od pierwszej strony i ciężko się od niej oderwać. Zakończenie mocno mnie zaskoczyło.

Jestem bardzo pozytywnie zaskoczona tą lekturą. Jestem ciekawa czy inne książki autora są równie dobre. Czytaliście może?

„To było dziwne, uczucie, oglądać przemowę mężczyzny, który chwilę później brutalnie zamordował młodą dziewczynę, a następnie sam spotkał się ze śmiercią w niezbyt przyjemny sposób”, czyli najnowszy thriller Michała Śmielaka.

Postrach to moje czwarte spotkanie z Michałem Śmielakiem. Jego thrillery jak dotąd mnie nie rozczarowały, dlatego nie wahałam się przed sięgnięciem po jego najnowszą książkę. Jest to oddzielna historia, dlatego, jeśli nie znacie powieści tego autorka, to nic nie stoi na przeszkodzie, aby rozpocząć swoją przygodę od Postarchu.

W Warszawie uprowadzonych zostaje sześć dziewczyn z bogatych rodzin. Wszystkie mają po siedemnaście lat i znikają w środku nocy z własnych domów na strzeżonych osiedlach. Porywacz doskonale zaciera ślady, nagrania z monitoringu nie rozpoznają twarzy, zawodzą systemy ochrony. Z domów nic nie ginie, nikt nie żąda okupu. Media nazywają przestępcę Postrachem i napędzają spiralę strachu. Gdy ten wreszcie wpada w ręce policji, uparcie milczy i nie przyznaje się do winy. Nie zdaje sobie jednak sprawy, że ktoś już wydał na niego wyrok… ⠀

Maciej i Borys prowadzą całkiem intratny, choć nie do końca legalny biznes. Dostarczają sprawiedliwości, gdy Temida zbyt mocno przymyka oczy. Pewnego dnia dostają zlecenie, które może okazać się najtrudniejsze w ich karierze – muszą wydostać Postracha z aresztu i oddać w ręce rodziców porwanych dzieci. Ruszają do akcji, okazuje się jednak, że dotychczasowy koszmar był zaledwie preludium do tego, co Postrach przygotował dla swoich ofiar.⠀

Lubię to w książkach tego autora, że niewiele dostajemy opisów. Zamiast tego akcja opiera się na dialogach, które tutaj zabarwione są humorem i sarkazmem. Historia wciąga od pierwszych stron i trzyma w napięciu do samego końca. Akcja toczy się dynamicznie, dzięki czemu nie ma miejsca na nudę. Całość jest dobrze skonstruowana i wszystko logicznie się łączy. Autor stworzył ciekawą fabułę bez zbędnych wątków obyczajowych. Nie zagłębiamy się w przemyślenie czy też życie codzienne bohaterów.

Śmielak ma lekkie pióro, dzięki czemu Postach czyta się błyskawicznie i z przyjemnością. Bohaterów można polubić i kibicować im. To właśnie Iga Ziemna skradła moją sympatię. Mamy tuta sporo różnych postaci, dlatego należy uważnie czytać, by nie pogubić się w tym, kto jest kim. Historia jest pełna różnorodnych emocji, przyciąga swoim klimatem. Nie brak tutaj także brutalności i manipulowania czytelnikiem przez autora, który rzuca po nogi bohaterom kolejne kłody.

Jestem mile zaskoczona tą powieścią. Jest to naprawdę dobry thriller z ciekawym śledztwem oraz świetnie wykreowanymi bohaterami. Do tego mamy też błyskotliwe dialogi i sporo śmiechu. Całość wypada bardzo dobrze. Jeśli szukacie dobrego kryminału z wartką akcją, to Postrach na pewno się sprawdzi. Jest to dotychczas moja ulubiona książka Michała Śmielaka. Książka zbiera praktycznie same pozytywne opinie i z większością z nich się zgadzam.

"Noc ciemna, śmierć pewna, przyjdź do mnie, przyjmę cię godnie."

Warszawą wstrząsa seria zaginięć. Ofiarami są młode dziewczyny. Zwyrodnialec o chorym umyśle, dopuszcza się brutalnych, okrutnych zbrodni. Wszystko ma precyzyjnie zaplanowane. Działa pod osłoną nocy i skrupulatnie zaciera ślady. Cały czas jest o krok przed prawem.

Kolejny raz iskrą rozniecającą płomień cierpienia staje się traumatyczne dzieciństwo, pełne bólu i strachu. "Przerażało go, że powinien być innym człowiekiem, kochać, ale nie bić, ale może wpojono mu, że bez bicia nie ma miłości?"

Działania seryjnego sieją postrach wśród lokalnej młodzieży. Kto będzie następny? Do kogo zapuka zło?

Z jednej strony tajemnicze porwania, z drugiej skrupulatne śledztwo, a oprócz tego silne emocje targające rodzinami ofiar.

Trzeba przyznać Panu Michałowi, że ma rękę, a raczej pióro do pisania intrygujących powieści. Lekko i płynnie prowadzi narrację, sukcesywnie buduje napięcie. Fabuła nie posiada dłuższych przestoi, a wręcz przeciwnie, zaskakuje licznymi zwrotami akcji.

Polecam!

Po przeczytaniu kilku kryminałów autorstwa Michała Śmielaka, rzeczą naturalną stał się fakt, że każdą kolejną książkę czytam bez zastanowienia i nadaję jej czytelniczy priorytet. Dawno bowiem, nie trafiłam na pisarza równie pomysłowego, lotnego i dowcipnego. Pytanie tylko, czy i tym razem autor sprostał zadaniu? Idąc więc tokiem rozumowania klasyków, rzec mogę jedynie: jeszcze jak!

Tym razem rzecz dzieje się w Warszawie. Śledztwo, które toczy się zawzięcie od dłuższego czasu, dotyczy tajemniczych porwań nastolatek i prób złapania mężczyzny, którego znakiem rozpoznawczym jest koszulka z napisem "POSTRACH". Mimo, że człowiek ten trafia za kraty, to udaje mu się uciec i uskuteczniać kolejne zbrodnie.

Wydawać by się mogło, że Śmielak skorzystał tutaj ze schematu, który w łatwy sposób poprowadzi czytelnika po nitce do kłębka i pozwoli na szybsze rozwiązanie zagadki. Jednak w znany sobie tylko sposób, historię pogmatwał, przetasował ustawienia i zwiódł wszystkich na manowce, stawiając na nieoczywiste i niebanalne zakończenie.

Autor nadal zachwyca stylem, doskonałym poczuciem humoru i znajomością tajników prowadzenia śledztwa. Zagłębia się w nie z pieczołowitością i próżno tu szukać wpadek czy niepasujących do siebie elementów. Ta niemalże katorżnicza praca przygotowawcza, wyczuwalna jest w każdym rozdziale i wiele wnosi do fabuły.

"Postrach" to nie tylko świeży i inteligentny kryminał, ale też cały wachlarz różnych osobowości, które w całej sprawie odgrywają mniejszą lub większą rolę. Bohaterowie to ludzie z krwi i kości. Rzutcy, swojscy, popełniający błędy. Nie ma tu miejsca na idealizm czy superbohaterów rodem z Marvela. Tu są ludzie, z którymi moglibyśmy się minąć na ulicy lub spotykamy ich w realnym świecie.

To doskonała porcja polskich, kryminalnych zagadek, których nie powstydziliby się zagraniczni śledczy. Ci jednak, jednego mogą nam pozazdrościć – Gleby, najbardziej pyskatej, używającej ironicznych i sarkastycznych odzywek, inteligentnej śledczej!

Polecam najgoręcej!

Śmierć to dopiero początek koszmaru…

W Warszawie zostaje uprowadzonych sześć kobiet z bogatych domów. Wszystkie mają po siedemnaście lat i znikają w środku nocy z własnych domów na strzeżonych osiedlach. Porywacz doskonale zaciera ślady, nagrania z monitoringu nie rozpoznają twarzy, zawodzą systemy ochrony. Z domów nic nie ginie, nikt nie żąda okupu. Media nazywają przestępcę Postrachem i napędzają spiralę strachu. Gdy ten wreszcie wpada w ręce policji, uparcie milczy i nie przyznaje się do winy. Nie zdaje sobie jednak sprawy, że ktoś już wydał na niego wyrok… Za to Maciej i Borys dostarczają sprawiedliwości, gdy Temida zbyt mocno przymyka oczy. Pewnego dnia dostają zlecenie, które może okazać się najtrudniejsze w ich karierze – muszą wydostać Postracha z aresztu i oddać w ręce rodziców porwanych dzieci. Ruszają do akcji, okazuje się jednak, że dotychczasowy koszmar był zaledwie preludium do tego, co Postrach przygotował dla swoich ofiar.⠀

No co tu dużo mówić Michał Śmielak po raz kolejny udowadnia, że jest stworzony do pisania thrillerów. Fabuła jest wielowątkowa oraz wciąga od pierwszych stron i trzyma nas w swoich sidłach do ostatniej. A gdy już przychodzi koniec to pozostaje niedosyt.

Całość napisana jest naprawdę świetnie i wartko. Nie ma zbędnych opisów, które powodowałyby znużenie i niesmak. Książka charakteryzuje się także ciekawym klimatem, który działa na wyobraźnię czytelnika.

Postarch za to jest postacią świetnie skonstruowaną. Mordercą, który z finezją dobiera swoje ofiary i bawi się z nimi. Prowadzi podwójną grę, gdzie nie możemy być pewni jak ona się skończy. Niejednokrotnie czytając książkę czułam strach, niepokój i niedowierzanie. Autor potrafi zaskoczyć czytelnika i rozwinąć książkę w kierunku, o którym nawet byśmy nie pomyśleli.

„Postrach” to książka, gdzie autor pokazał się od jak najlepszej strony. Pomysł na fabułę książki był niebanalny, a jego wykonanie genialne. Nie ma co się długo zastanawiać nad wyborem tej pozycji. „Postrach” po prostu trzeba przeczytać.

Thriller który rozbawi? Ale w taki wiecie… pozytywny sposób ;).

Zdecydowanie śmiałam się czytając dialogi między niektórymi bohaterami. Poczucie humoru autora zaskakuje i świetnie wpisuje się w moje. Momentami było to przerysowane, ale moim zdaniem takie właśnie miało być.

Bohaterzy głęboko wykreowani i których od razu będziecie lubić. Zbrodnia z podłoże m psychologicznym.

Iga Ziemna - pseudonim Gleba. Maciej i Borys - nieustraszeni wymierzacze kar… Postrach - którego nie sposób dorwać. Nie będę ukrywać, że najbardziej polubiłam Borysa.

Dużo stron, dużo się dzieje a rozwiązanie sprawiło, że… Brawo dla autora. To było moje pierwsze spotkanie z twoją twórczością, ale mam nadzieję, że nie ostatnie. Lubię kryminały, thrillery, horrory a tutaj poniekąd dostałam wszystko. Podoba mi się to, że w samej książce jest również masa przekazu. To, co ma w głowie Śmielak i co przedstawia w swojej twórczości (jak dotąd znam tylko tę książkę, ale podejrzewam, że pozostałe są na równym poziomie!), to przyjemność czytać.

„MIŁOŚĆ - ŚMIERĆ. Dwie litery różnicy”.

Zdecydowanie zrobię re-read.

PUK…

PUK…

PUK…

Sześć bogatych rodzin łączy fakt, że wszystkim zostały porwane siedemnastoletnie córki. Policja bada tropy, ale na niewiele się to zdaje, bo przestępca jest sprytny i nie zostawia za wiele śladów. Na mieszkańców pada strach, a media okrzyknęły porywacza Postrachem. Jednak gdy w ręce policja trafia podejrzany, rodzice porwanych dziewcząt mają inny plan, chcą sami wymierzyć sprawiedliwość.

POSTRACH to thriller, który wywoła u was niezłe zamieszanie. Jeśli planuje po niego sięgnąć, to zarezerwujcie sobie czas, bo gwarantuje wam, że odłożycie go dopiero wtedy, gdy przeczytanie ostanie słowo!🔥

Cóż to była za książka! Rewelacyjna, trzymająca w napięciu, z zabawnymi dialogami, z niesamowitymi zwrotami akcji i taką intrygą oraz zakończeniem, że zbierałam szczękę z podłogi. Panie Michale chapeau bas🤩.

Z początku obawiałam się ilości bohaterów, że się pogubię w wątkach, ale autor tak opowiada tę historię, że moje obawy szybko się rozwiały, a powieść wręcz pochłonęła mnie. Czytając ją nic innego się nie liczyło, byłam tylko ja, bohaterowie i morderca do schwytania.

Uprowadzonych zostaje sześć dziewczyn z bogatych rodzin. Wszystkie mają po siedemnaście lat i znikają w środku nocy z własnych domów na strzeżonych osiedlach. Porywacz doskonale zaciera ślady, nagrania z monitoringu nie rozpoznają twarzy, zawodzą systemy ochrony. Z domów nic nie ginie, nikt nie żąda okupu. Media nazywają przestępcę Postrachem. Gdy ten wreszcie wpada w ręce policji, uparcie milczy i nie przyznaje się do winy. Nie zdaje sobie jednak sprawy, że ktoś już wydał na niego wyrok…

Maciej i Borys prowadzą nie do końca legalny biznes. Dostarczają sprawiedliwości, gdy Temida zbyt mocno przymyka oczy. Dostają zlecenie, które może okazać się najtrudniejsze w ich karierze – muszą wydostać Postracha z aresztu i oddać w ręce rodziców porwanych dzieci. Ruszają do akcji, okazuje się jednak, że to nie koniec koszmaru jaki przygotował dla nich Postrach.

Michał Śmielak przyzwyczaił nas do tego że w swoich książkach zabiera nas w górskie klimaty. A tutaj mam coś nowego, akcja dzieje się w moim mieście czyli Warszawie😁 Jednak nie ma tu żadnych opisów miasta. Autor jak zwykle dużo heheszkuje, i już na samym początku książki uśmiałem się kilka razy. Nie oszczędził nawet niejakiego Mateuszka kłamczuszka, za to ma u mnie oczywiście wielkiego plusa 😅 Bardzo się wciągnąłem w tę historie i polubiłem bohaterów, w szczególności Igę Ziemną - ksywa Gleba. Książka czyta się sama, a autor nie kiedy zaskakuje akcją i co chwila miałem "Jeszcze jeden rozdział..." Mamy tu trochę opisów złok, generalnie to taka fajna przygoda która napędza się z rozdziału na rozdział. Kto czytał "Wnyki" znajdzie tu pewnego znajomego policjanta 😁

Bardzo zachęcam do zapoznania się z "Pomrukiem" jak i z pozostałymi książkami aurora. Wszystkie są MEGA!👌

Zapraszam na mój Instagram/Bookstagram - @lukasz_czyta

Zaczynałam pisać początek recenzji „Postracha” Michała Śmielaka chyba z dziesięć razy i za każdym razem stwierdzałam, że to nie to i moje słowa nie są w stanie oddać tego, jak bardzo najnowszy kryminał autora jest rewelacyjny. Spodziewałam się, że tak może być, wcześniejsze książki Śmielaka są mi już znane i nie było żadnej mowy o rozczarowaniu. Lecz ten kryminał przeszedł moje najśmielsze wyobrażenia i ja nie wiem, co autor będzie jeszcze musiał zrobić, by tak wysoko zawieszoną poprzeczkę przeskoczyć. Wierzę jednak, że zrobi to w lekkim stylu i w tak fajnym specyficznym humorem. A wracając do „Postracha” – na okładce można przeczytać, że „Śmierć to dopiero początek koszmaru” i to prawda – groźny przestępca urządzi takie widowisko, że klękajcie narody!

W Warszawie żyło sobie sześć siedemnastoletnich i pochodzących z bogatych rodzin dziewczyn. Żyły sobie spokojnie, dopóki do ich domów nie zapukał porywacz – dziewczyny zostały uprowadzone ze strzeżonych osiedli i ślad po nich zaginął. Z każdym dniem maleje nadzieja, że jeszcze żyją, lecz istnieje coś gorszego dla rodzin porwanych – brak możliwości zobaczenia ciała i pochowania dzieci. Media bardzo szybko podchwytują sprawę i nazywają sprytnego porywacza Postrachem. Gdy policji jednak udaje się go złapać – ten milczy i nie chce współpracować. Czy złapana została właściwa osoba? Dla rodzin najważniejsze jest to, że podejrzany siedzi, bo teraz można samemu zadbać o to, by dosięgnęła go sprawiedliwość. Zadanie, by wydostać Postracha z aresztu otrzymają Maciej i Borys, którzy zajmują się dość nielegalnymi sprawami. Czy im się to uda? Jeszcze nie wiedzą, że ta sprawa okaże się największym błędem w ich życiu, a gra zacznie się od nowa!

„Postrach” to rasowy kryminał, o którym powiedzieć, że jest rewelacyjny, to wręcz mało! Mamy tutaj wyścig z czasem, śledczych, którzy miotają się i dają się wraz z czytelnikiem wyprowadzić w pole. Jest też oczywiście sprytny morderca, który steruje każdym, jak chce i dosłownie czuć jego oddech na karku, znajdzie się też rytuał (może lepiej go nie przeprowadzajcie, bo wiecie, będzie później puk, puk, puk do drzwi i zostaniecie z dylematem: otworzyć, czy nie). Jako deser i złapanie chwili odpoczynku od ciągłego myślenia: kim jest ten Postrach, autor serwuje cięty i ironiczny humor, który jak zawsze sprawia, że uśmiecham się od ucha do ucha! Jeśli czujecie się gotowi, by pobawić się w detektywa oraz nie zwieszacie nosa na kwintę, gdy jednak Wasze teorie odpadną – sięgnijcie KONIECZNIE! O samym mordercy można tu napisać wiele, jednak ja napiszę tylko tyle, że przeżył traumę w dzieciństwie – lecz czy to był powód, by zabijać? Podejmijcie grę i go gońcie! Zamiast o Postrachu wspomnę, że bardzo spodobała mi się policjantka Iga Ziemna vel Gleba, która będzie w zespole poszukującym mordercy. To kobieta, która też trochę przeszła, ale wyciągnęła wnioski i stała się świetną gliną i nie boi się spotkania z Postrachem. To oczywiście nie wszyscy bohaterowie, którzy tu się pojawią: jest przecież Borys, Dagmara i prześwietny spec od komputerów! Co ciekawe, jeśli czytaliście „Wnyki”, to przygotujcie się na spotkanie z pewnym policjantem (yeah!). Łapcie szybko za „Postrach” – nie pożałujecie, a może jak i ja nabierzecie ochoty, by jeszcze raz i znacznie wolniej i uważniej przeczytać ten kryminał.

Wśród mieszkańców Warszawy zaczyna królować ogólna panika, kiedy to na jej ulicach dochodzi do porwania sześciu nastolatek z bogatych rodzin, a media nieuchwytnego do tej pory dla organów ścigania przestępcę zaczynają nazywać Postrachem, potęgując tylko panujące już uczucia. Kiedy ten wreszcie wpada w ręce policji zdaje się, że terror dobiegł końca. Nic jednak bardziej mylnego, bo „Postrach” przygotował dla swoich ofiar wyjątkowo koszmarne przeżycia, o których mają się dopiero dowiedzieć…

Najnowsza książka Michała Śmielaka to doskonały thriller i to należy sobie powiedzieć już na samym początku. Ten do niedawna jeszcze mało komu znany autor, dziś wyrasta na prawdziwego mistrza w swoim fachu, którego książek nie powstydziliby się ci najwięksi z największych. Fabuła jest niczym narkotyk- łapie w swoje sidła i uzależnia od samego prologu, a kiedy kończysz największym z uczuć jest uczucie niedosytu skutecznie wymieszanego z szokiem i niedowierzaniem.

Olbrzymią wartością dodatnią książki jest jak zwykle poczucie humoru, którego Śmielak nie żałuje, gdy tylko jest ku temu sposobność. Lekkość budowania narracji i sytuacji sprawiało, że lekturę czytało mi się z wypiekami na twarzy. Całość wbrew pozorom nie została w tym przypadku nasączona wyjątkowo ohydną brutalnością, czy też wulgaryzmami w co drugim akapicie. „Postrach” to nadspodziewanie dobry wytwór, będący efektem olbrzymiego talentu i niebanalnego pomysłu na fabułę, bo nie oszukujemy się- takie książki po prostu trzeba umieć pisać.

Dla mnie osobiście spędzanie czasu z taką książką w ręku jest wartością samą w sobie, w której celebruję każdą chwilę, racząc się jej treścią. To jeden z tych momentów, które mam tylko dla siebie i chcę by tak zostało. „Postrach” jest ponad czterystustronicową odpowiedzią na pytanie: „dlaczego tak bardzo kocham czytać książki”. No właśnie dlatego…

Współpraca z wydawnictwem Intium.

„Zrządzenie losu! Oto co jest sprawcą wszystkich zdarzeń na świecie. Właściwy czas i miejsce, odpowiednie osoby. Z niepozornych przypadków tworzą się właśnie takie wspaniałe historie jak ta”.

MIŁOŚĆ

ŚMIERĆ

„Dwie litery różnicy”.

Widzisz to?

To taka słowna gra, „jednemu zabierze, drugiemu da”.

Zasady są proste. Gdy jednak słowo staje się czynem i zderza się z ciałem.. ta niewinna gra przepoczwarza się w niebezpieczny machiawelizm, okrutną zbrodnie, ale za to z fantazją..

Poznajcie zatem gracza numer jeden, prowodyra zamieszania. To wytrawny kuglarz, seryjny morderca pierwszej wody – POSTRACH. Poukładany, pewny siebie, z gotowym planem na niejeden osobliwy wieczór. Lubiący zagrywki pod publiczkę, granie na „nutce terroru”, huczne imprezy z balonami i konfetti.. i z kobietami w rzeczy samej. Same „cukiereczki i ciasteczka” ociekające krwią i powodujące „stan wrzenia duszy”. Aranżowane spotkania ze śmiercią twarzą w twarz. Z miłości rzecz jasna. Ale żeby nie było, jest pełna kultura – jako gość, najpierw grzecznie puka do drzwi i czeka, aż mu ktoś otworzy. A potem jest wielkie wejście, jak „cios boksera w splot słoneczny”. Ta mroczna gra zapiera dech, dusi, dławi. Serwuje „przerażenie level master”. Jest wbrew pozorom spokojna i metodyczna, ale i natarczywa, szczerze brutalna.

Na początek ON zaprasza do gry 6 dziewczyn. „Przypadek? Nie sądzę”.

Myślicie, że wiecznie niedocenieni, często przepracowani i niekiedy jednak skuteczni stróże porządku publicznego połapią się w zasadach tej nietypowej, skomplikowanej i wybitnie okrutnej hulanki, której stawka jest niebagatelnie wysoka?

„Postrach” – „LUBIĘ TO”. A już szczególnie za to autorskie poczucie humoru – wytrawne i schłodzone z nutą ironii i sarkazmu oraz olbrzymim dystansem do świata.

Polecam.

Michał Śmielak nie przekonał mnie do siebie "Znachorem". Pamiętam, że odłożyłam tę książkę z myślą, że może kiedyś ją dokończę (na razie nadal jestem na tej samej stronie). "Postrach" był kolejnym podejściem i tu muszę przyznać — czapki z głów! Bardzo dobrze napisany, z wartką, wielowątkową akcją, w którą gdzieś pomiędzy wierszami wplecione zostają siły nadprzyrodzone, co nadaje całości ciekawy klimat. Niby thriller kryminalny, bo i morderstwa i śledztwo, ale gdzieś tam zahacza o horror, jednak nie taki, gdzie nad łóżkiem wisi czarnowłosa postać, albo gania facet w masce, a inteligentny, działający na wyobraźnię czytelnika, bo przedstawiony w formie pewnego obrzędu, legendy. Czy naprawdę działa, nie zamierzam sprawdzać!

Tytułowy Postrach jest mordercą finezyjnym — jeżeli można takie osoby określić w ten sposób. Prowadzi podwójną grę, o czym czytelnik przekonuje się na samym końcu. Niejednokrotnie autor zaskakuje, tym w jakim kierunku popycha akcję powieści, sposób, w jaki ona się rozwija, w jakim kierunku zmierza, przypomina jazdę na kolejce górskiej — powoli do przodu, a nigdy nie wiadomo, w którym momencie z hukiem lądujemy w dół, a gdzie nagle pojawi się ostry skręt. Polecam.

Bardzo dobrze zaplanowana fabuła, trzyma w ciągłej niepewności i ciężko ją przejrzeć

Tym razem na tapet wzięłam najnowszą książkę autora, o którym słyszałam co nieco, a mowa o Michale Śmielak i książce „Postrach” która na końcu spowodowała, że na głos powiedziałam „ale że to już? Mam nadzieję, że będą kolejne historie z bohaterami tej książki”? Poważnie fajnie jest czytać coś takiego i mieć ten niedosyty, który z drugiej strony denerwuje, i to przez wielkie D.

Teraz tak jednak sobie myślę, że może dobrze, że nie znam poprzednich książek autora, bo porównywałabym, a tak mam czystą kartkę. Opisów książki jest pełno w internecie, więc z całego serca zachęcam do przeczytania oraz zapoznania się z komentarzami, ale pamiętajcie, że tak naprawdę to wyłącznie Wy jesteście w stanie stwierdzić, czy książka jest warta uwagi, czy nie. Recenzje nie pomidorowa nie każdy musi je lubić. Jedyne skojarzenie, jakie miałam z tą pozycją to film „Piła” i ten ludek na rowerku. Czas start i teraz walka o…? No wybaczcie, ale spojlerów nie będzie za to podpowiedz, że nie każde PUK, PUK, PUK świadczy o życzliwym gościu, który przyszedł nas odwiedzić. Poza fantastycznymi, śmiesznymi dialogami spotkasz ciekawą wciągająca akcje, która na każde PUK przyprawi o ciarki na rękach. Zdaje sobie sprawę, że nie każdy ma ten sam stan lękowy co ja, ale mnie ta książka naprawdę się podoba.

Kolejnym elementem, jaki lubię to opisane sceny zwłok osób, które „Postrach” zabił. Kim jest i dlaczego porwano sześć dziewcząt wiek siedemnaście lat i każda z bogatego domu. Fajna przygoda i niezły rollercoaster spirali, jaka sama się nakręca z biegiem czasu i rozdziałów, ale to już sami musicie przeczytać.

Ja z całego serca polecam.