Porzucone dziecko

Fabuła prowadzi nas przez życie Kornela, rozdartego między przeszłością a teraźniejszością. W retrospekcjach wracają straszne obrazy dzieciństwa, w teraźniejszości mamy próbę normalności w Bieszczadach, chorobę ukochanej i pytanie: czy da się odciąć od tego, co boli? Książka jest pełna smutku, ale także nadziei. Zdecydowanie jeden z mocniejszych thrillerów, jakie ostatnio czytałam i zdecydowanie i szczerze polecam! Ma w sobie to coś!

Mrokiem tej historii można by obdzielić dwie książki. Po pierwsze choroba żony Kornela, która jest trudna i ściska za gardło, a kontrastem do tej sytuacji jest podejście chorej do zbliżającej się śmierci. Szczególnie jeśli ma się podobne doświadczenia, ten wątek porusza człowiekiem. Po drugie sytuacja małego Kornela, jego pierwsze lata życia okupione bólem, pogardą, brakiem miłości i domowego ciepła. Na dokładkę autor postanawia zabawić się z czytelnikiem i gdy sobie to uświadomiłam, lektura stała się jeszcze fajniejsza. Czy zemsta to dobry pomysł? Do czego posunie się zraniony człowiek, który nosi w sobie urazę przez całe życie? Czy można się zmienić i przewartościować swoje życie? Wiele pytań nasuwa się podczas czytania tej książki, a jednak nie jest to reportaż, a dobrze skrojony thriller z elementem kryminału. Zakończenie książki słowami CIĄG DALSZY NASTĄPI, daje nadzieję, na kolejne spotkanie z Kornelem i jego demonami.

Nie pamiętam, kiedy ostatnio książka tak mocno mnie poruszyła. "Porzucone dziecko" rozwaliło mnie emocjonalnie, ale w najlepszy możliwy sposób. To była sinusoida uczuć: smutek, gniew, współczucie, a czasami nawet nadzieja. Uwielbiam w Mossie to, że nie idzie na łatwiznę – pokazuje bohaterów w całym ich skomplikowaniu. Kornel nie jest ani aniołem, ani potworem, tylko człowiekiem, którego życie naznaczyła trauma. Długo nie otrząsnę się po tej historii i właśnie za to kocham tę książkę.

"Porzucone dziecko" Marcela Mossa to przede wszystkim wstrząsająca historia przemocy, której ofiarą jest dziecko, porzucone przez matkę na poboczu drogi. To, czego doświadczył ten chłopiec, a później dorosły już mężczyzna, odcisnęło na nim nieusuwalne piętno. Trauma z przeszłości nie pozwala mu zaznać spokoju, a los wciąż wystawia go na kolejne próby - jego ukochana żona zmaga się z ostatnim stadium nowotworu.

Akcja powieści rozgrywa się w niewielkiej miejscowości u podnóża Bieszczad. Kornel przybywa tam wraz z bliskimi do miejscowej kliniki, jednak jego pobyt ma znacznie głębsze znaczenie. W tle pojawia się skandal obyczajowy z udziałem miejscowego proboszcza, a także chęć rozliczenia się z przeszłością i doznanymi krzywdami.

Główny bohater nie jest postacią krystaliczną. Po tak głębokich traumach trudno o wewnętrzną równowagę czy "normalność". Kornel jest złożony, wewnętrznie rozdarty, nieprzewidywalny i moralnie niejednoznaczny, słowem ma swoje demony i niejedno "za uszami".

Historie tworzone przez Marcela Mossa zawsze uderzają z ogromną siłą. Są brutalne, okrutne, często balansują na granicy patologii i budzą w czytelniku dyskomfort. Każdy z bohaterów ma drugą twarz, skrywa mroczne sekrety i pielęgnuje w sobie bestię, która tylko czeka na okazję, by się ujawnić i siać zniszczenie.

"Porzucone dziecko" to powieść dramatyczna, pełna napięcia i emocji, literatura rozrywkowa w najmocniejszym, najbardziej prowokującym wydaniu. Moss znów serwuje historię, która szokuje, wytrąca z równowagi i zmusza do konfrontacji z najciemniejszymi zakamarkami ludzkiej natury.

" [...] Teraz to ja jestem myśliwym, a ty łowną zwierzyną. [...]"

Wow! Na taką powieść Marcela Mossa długo czekałam. To, co otrzymałam w "Porzuconym dziecku", dogłębnie mną wstrząsnęło. Wzbudziło we mnie tyle emocji, że jeszcze do teraz nie mogę się pozbierać. Szczerze powiem, że jest to jedna z lepszych książek tego autora. Fabuła jest rewelacyjna, chociaż znajdziecie w niej przerażające sytuacje, które jak rollercoaster wywrócą wasze myślenie do góry nogami. Zwroty akcji to już jest norma u Marcela Mossa. Cała akcja jest wartka i nigdy nie zwalnia. Dlatego nie ma szansy na nudę. Zakończenie powala na kolana i jak cała historia na pewno nie da o sobie zapomnieć. Po przeczytaniu tej książki Marcela Mossa czuję się, jakbym była wyciskaną cytryną. Dlaczego? Przekonajcie się sami.

Moss w swoim najnowszym dziele porusza bardzo ważne tematy: co się stanie z psychiką dziecka, które najpierw było maltretowane przez rodziców, a potem porzucone przez ukochaną mamę? Oczywiście nikt nie powinien znęcać się psychicznie i fizycznie nad własnym dzieckiem. Dziecko nigdy nie powinno doświadczyć takiej patologii. A co się stanie, gdy do tego dojdzie porzucenie? Czy takie dziecko, a później osoba dorosła odnajdzie się w społeczeństwie?

Kolejnym ważnym tematem jest zemsta. Czy warto ją latami pielęgnować w sobie? Do czego ona może doprowadzić? Moss bardzo dobrze przedstawił ten temat. Były momenty, że dosłownie miałam ciarki na plecach, łzy lały mi się ciurkiem i byłam przerażona. Jednym zdaniem: bałam się o głównego bohatera i jego otoczenie. Tutaj dosłownie wszystko może się zdarzyć.

Głównym bohaterem jest mąż i ojciec, Kornel Malicki. Jest autorem wielu książek. Pisze wspaniałe reportaże. Dzięki nim zdobył wiele cennych nagród literackich. Mając cztery lata, przeżył prawdziwą traumę z rąk najbliższych. Dzięki Marcelowi Mossowi poznajemy zarówno czteroletniego jak i ponad trzydziestoletniego Karola. W dorosłości nasz bohater przeżyje również życiowe dramaty. Czy jego demony ujrzą światło dzienne? Czy po raz kolejny uda mu się je poskromić?

Z przyjemnością sięgnę po kolejną powieść Marcela Mossa. W sumie już się nie mogę jej doczekać.

Jeżeli tak jak ja uwielbiacie mroczne thrillery, to nie powinniście przegapić najnowszej powieści Marcela Mossa pod tytułem "Porzucone dziecko".

Czy przeszłość ma prawo definiować całe nasze życie? A jeśli tak, to czy zemsta jest jedynym sposobem, by wreszcie odzyskać spokój?

„Porzucone dziecko” Marcela Mossa to powieść, która od pierwszych stron nie pozwala czytelnikowi odetchnąć. Zaczyna się w 1991 roku - dramatyczną sceną porzucenia małego chłopca, który błąka się nocą przy drodze. Jego los zdaje się przesądzony: sierociniec, brak rodziny i piętno traumy, której nikt nie powinien doświadczać. Ale dopiero po latach dowiadujemy się, jak głęboko ten jeden moment wpłynął na życie Kornela - bohatera, którego poznajemy już jako dorosłego, odnoszącego sukcesy reportażystę. Tyle że pod tą maską kryje się człowiek rozdarty, zdeterminowany, by wyrównać rachunki z przeszłością.

Marcel Moss po raz kolejny udowadnia, że doskonale rozumie, jak działa ludzka psychika. Kornel nie jest postacią jednowymiarową - to człowiek targany sprzecznymi emocjami: miłością do chorej żony, troską o córkę, a jednocześnie obsesją na punkcie zemsty. Ta mieszanka czyni go bohaterem, którego trudno ocenić jednoznacznie. Z jednej strony współczujemy mu za koszmar dzieciństwa, z drugiej - z przerażeniem śledzimy, jak coraz głębiej wciąga go mrok.

Jednym z najmocniejszych elementów książki jest kontrast pomiędzy ciszą Bieszczad a burzą, która toczy się w głowie Kornela. Cisowice - pozornie urokliwa miejscowość - stają się scenerią dla opowieści o bólu, rozpaczy i potrzebie sprawiedliwości. Moss mistrzowsko buduje napięcie: spokojne tempo pierwszych rozdziałów jest tylko ciszą przed burzą. Potem fabuła nabiera tempa i nie daje szans, by choć na chwilę odłożyć książkę.

Nie mogę nie wspomnieć o prologu - Moss słynie z tego, że jego otwarcia są mocne i pamięta się je jeszcze długo. Tutaj też jest podobnie. Pierwsze zdania to emocjonalny cios, który natychmiast wciąga i nie pozwala się od książki oderwać.

„Porzucone dziecko” to nie tylko historia o zemście. To także opowieść o chorobie, o kruchości ludzkiego życia, o wyborach, które zawsze mają swoją cenę. Wątek Gabrysi - żony Kornela - wprowadza w tę mroczną opowieść nutę czułości, sentymentu i smutku. Pokazuje, że nawet w cieniu traumy i nienawiści jest miejsce na miłość i poświęcenie.

Moss stawia trudne pytania. Czy trauma z dzieciństwa może być wytłumaczeniem dla brutalnych decyzji w dorosłym życiu? Czy każdy z nas, gdyby miał podobne doświadczenia, nie poszedłby tą samą drogą? I wreszcie: czy zemsta kiedykolwiek przynosi prawdziwe ukojenie?

Zakończenie pozostawia lekki niedosyt – ale nie w złym sensie. To zapowiedź, że ta historia jeszcze się nie skończyła. I właśnie to sprawia, że nie mogę się doczekać kolejnej części.

Ocena: 9/10 - bo to jedna z tych książek, które nie tylko się czyta, ale które zmuszają do myślenia i zostają w głowie na długo.

Czy można pisać książki w terminie ekspresowym i przez lata utrzymywać doskonałą jakość fabuły? Okazuje się, że w bardzo wymagającej mieszance gatunkowej, jaką jest kryminał/sensacja/thriller Marcel Moss nie ma sobie równych. Tym samym nie zawodzi on stałych, jak i nowych czytelników. Autor wielu książek nie zamierza wyłącznie straszyć odbiorców czy wywoływać dreszczy na ich ciałach. Jeżeli nawet takie symptomy się pojawiają, to są one w pełni oczywiste. Treść „Porzuconego dziecka” zapewne ma nam szerzej otworzyć oczy na wciąż postępujące problemy społeczne. Pięknie wyglądające rodziny na fotografiach to często mylna otoczka w stosunku do tego, co dzieje się za tak zwanymi zamkniętymi drzwiami. Zastraszeni bliscy nie mogą szukać pomocy. Ba, najbardziej boją się ośmieszenia i krytyki otoczenia, a wiemy dobrze, że poczta pantoflowa działa w sposób podstępny i kłamliwy. Marcel Moss omówił już wiele spraw, nierzadko pisał z własnego doświadczenia. Niestety, bolesna przeszłość zawsze w nas pozostaje, nie można jej wyrwać niczym chwastów w ogrodzie albo wymazać gumką. Nawet po 34 latach…

Główny bohater, Kornel, zostaje nam początkowo przedstawiony jako czterolatek wychowujący się w ekstremalnie patologicznym domu. Obelgi słowne, przemoc fizyczna, a także nieprzyzwoite otoczenie to jego codzienność. Chłopiec boi się własnego ojca jak ognia, bo mężczyzna nie ma żadnych skrupułów, by fundować swojej rodzinie piekło. Gdy autor serwuje nam rozdziały opisujące przeszłość chłopca, aż trudno nam, czytelnikom, uwierzyć, że takie sceny mogą dziać się naprawdę. A jednak może tak być, tym bardziej, jeśli weźmiemy pod uwagę, jak szkodliwa i zła jest moc narkotyku. Pewnego dnia Kornel opuszcza z matką dom rodzinny, tyle że to dopiero początek koszmaru, z jakim zmierzy się bohater powieści. Jestem pewna, że zachowanie matki zszokuje niejednego odbiorcę. Radziłabym jednak, by wszelkie osądy zostawić na później. Marcel Moss słynie z tego, że to zakończenie powieści jest fundamentem fabuły, a dotarcie do ostatnich wersów jest swego rodzaju labiryntem pełnym zagadek. Warto je jednak wszystkie rozwiązać, gdyż nie będzie to stracony czas, a raczej głęboka refleksja nad ludzką psychiką.

W wystraszonym i odrzuconym przez rodzinę Kornelu latami kiełkowała chęć zemsty i wyrównania rachunków. Bohater uważa nawet, że trzeba być brutalnym i posłużyć się maksymą pt. oko za oko, ząb za ząb. Czy zatem porzucone niegdyś dziecko odegra się na rodzinie? Teraz, jako szanowany i niezwykle znany reportażysta Kornel ma masę możliwości na zrealizowanie swojego planu. Jakie są jego części składowe i jak się potoczą? Czy człowiek naprawdę potrafi nie cofnąć się przed niczym, byle tylko poczuć smak zwycięstwa? W wydaniu Marcella Mossa nie można nastawić się na oczywistość- coś, co początkowo wydaje się proste, zawala się niczym domino, a jedna tragedia rodzi za sobą kolejną.

„Porzucone dziecko” to jednak książka nie tylko o zemście. Poznajemy bowiem Gabrysię i Patrycję- żonę i córkę Kornela. Autor bardzo mocno podkreśla, jak kruche jest ludzkie życie, ponieważ wspomniana Gabrysia jest nieuleczalnie chora, a ostatnia możliwość to umieszczenie kobiety w hospicjum. Poza wątkiem czysto sensacyjnym, o którym tu nie wspomnę, trzeba zwrócić uwagę na bardzo ważną kwestię. NIGDY nie powinniśmy sądzić, że umieszczenie chorego w hospicjum to droga do samotnego i smutnego końca. To absolutny nonsens! Niemniej jednak, autor upiekł dwie pieczenie na jednym ogniu. Zaserwował nam wątek pełen wzruszeń, ale też idealnie połączył przeszłość Kornela z jego współczesną chęcią zemsty. Szczegóły pozostawiam spragnionym lektury czytelnikom.

Marcel Moss idealnie opisuje jeszcze inne, ważne kwestie. Okazuje się, że mroczna czy bolesna przeszłość człowieka zawsze ma wpływ na jego rozwój i późniejsze działania. Ba, Kornel nie doświadczył nawet naturalnego stanu, jakim jest amnezja dziecięca. Jego wspomnienia były zbyt traumatyczne, by w sposób biologiczny uległy zatraceniu. Czy taki stan naprawdę jest możliwy? Warto zagłębić się w ten wątek, a literatury na ten temat nie brakuje.

Nowa książka Marcela Mossa to też świetna okazja, by dowiedzieć się, jak działa chorobliwa zazdrość, jak trudna i niekiedy mroczna staje się praca doświadczonego reportażysty. Jakby tego było mało, autor konieczne chce, byśmy zastanowili się, czy osoba duchowna jest dziś synonimem czystości i dobra? Może się wydawać, że tematów w tej powieści jest aż nazbyt dużo, ale to nieprawda. Zgrabnie ułożone rozdziały nie powodują w czytelniku poczucia chaosu.

Celowo nie zdradzam wszystkich wątków czy imion bohaterów, ponieważ lepiej samemu zapoznać się ze szczegółami powieści. Marcel Moss nie powiedział jeszcze ostatniego słowa, gdyż pozostawił czytelników z magiczną kwestią CIĄG DALSZY NASTĄPI. Zapewne nie będziemy musieli długo czekać.

Ostatnio wysłucham książki Marcela Mossa „Porzucone dziecko”. Szczerze to nie spodziewałam się rewelacji, bo ostatnio książki autora są w mojej ocenie mocno średnie. Czy tak było i tym razem?

Kornel Malicki mimo ciężkiego dzieciństwa zdołał „wyjść na ludzi”. Jest słynnym, często nagradzanym reportażystą. Do tego równania dochodzą kochająca żona oraz córka Patrycja. Niestety, wciąż tkwią w nim demony i od czasu do czasu wydostają się na światło dzienne. Przed Kornelem kolejna próba. Jego ukochana żona choruje na raka i mimo wielu podjętych prób leczenia Gabrysia z dnia na dzień gaśnie. Kornel zabiera ją więc do ośrodka w Cisowicach, by tam w spokoju mogła odejść. Pod tą podróżą kryje się także inny cel. Pragnienie zemsty…

Jak zawsze autor zaczyna z grubej rury, bo opisy dzieciństwa małego Kornela nie należą do przyjemnych. Tak samo manifestacja demonów bohatera jest dość brutalna. Ale im dalej poznawałam całą historię tym bardziej przekonywałam się, że to wszystko miało jakiś cel. Tym razem mamy naprawdę przemyślaną fabułę. Brakowało mi tego ostatnio w książkach autora. Pozorny chaos również czemuś służył. I mimo, że autor posłużył się zagraniem, które średnio lubię w książkach, tym razem zdobył moje uznanie i koncertowo wpuścił mnie w maliny. Myślałam, że będzie tragicznie jak zawsze, ale nasz główny bohater wyciągnął wnioski z tego, że nie warto się mścić. Karma zawsze do człowieka wraca, więc czasami warto odpuścić. Również zaciekawił mnie fakt, że najprawdopodobniej będzie kontynuacja tej historii co spotkało się z moją pełną aprobatą. Takie książki autora lubię. Dopracowane, nieścisłości zostają wyjaśnione i wszystko dzieje się po coś. Może czasami jest to zbyt przerysowane, ale „Porzucone dziecko” zdecydowanie zasługuje na uwagę. Polecam.

Rok 1991: przy drodze pojawia się mały porzucony chłopiec. Rok 2025: Kornel Malicki — znany autor i człowiek na pozór ułożony — przyjeżdża z rodziną do Cisowic. Oficjalnie szuka spokoju i pomocy dla żony, prywatnie pielęgnuje plan, który dojrzewał w nim całe życie: zemstę za traumy z dzieciństwa.

Moss buduje powieść na napięciu między tymi dwiema ramami czasowymi — stopniowo odsłaniając przeszłość chłopca i teraźniejszość mężczyzny, który może być tym samym człowiekiem.

To bardzo mocna i poruszająca lektura — pełna emocji, bolesnych wspomnień i dylematów moralnych. Autor świetnie prowadzi czytelnika przez labirynt wspomnień, manipulacji i rosnącej obsesji; robi to bez taniego szokowania, ale skutecznie — są momenty, które ściskają za gardło. Postacie mają trudne, złożone motywacje, a granica między ofiarą a katem bywa tu nieostra.

Jeżeli sięgniecie po tę książkę, przygotujcie się na:

• napięcie psychologiczne i narastającą grozę;

• temat traumy, zemsty i kosztów dążenia do „sprawiedliwości”;

• opowieść o tym, jak przeszłość potrafi wrócić i wstrząsnąć teraźniejszością.

Marcel Moss po raz kolejny pokazuje, że potrafi pisać thrillery, które nie tylko wciągają, ale też zmuszają do myślenia. Dla fanów mrocznych, psychologicznych kryminałów — pozycja obowiązkowa.

To moja pierwsza książka Marcela Mossa i od razu wiem, że nie ostatnia! ‘Porzucone dziecko’ totalnie mnie wciągnęło – od dramatycznych scen dzieciństwa Kornela po mroczne, pełne napięcia fragmenty z teraźniejszości. Bardzo podoba mi się, że autor porusza tak trudne tematy i robi to w sposób, który wywołuje ciarki. Jeśli wszystkie jego książki są tak mocne, to właśnie znalazłam nowego ulubionego autora!

Jako osoba, która śledzi całą serię, mogę powiedzieć, że „Porzucone dziecko” ma w sobie coś wyjątkowego. Moss zawsze porusza trudne tematy, ale tutaj zrobił to z jeszcze większą siłą. Retrospekcje dzieciństwa Kornela są jednymi z najbardziej przejmujących scen, jakie spotkałam w jego książkach. Uwielbiam, jak autor konsekwentnie tworzy historie, które nie tylko wciągają, ale też zmuszają do spojrzenia na własne emocje. To część, do której na pewno wrócę, żeby poczuć te same dreszcze.

Już od samego początku polecam ją wszystkim, którzy uwielbiają wiele tajemnic i powolne ich odkrywanie. Zanim jednak to nastąpi, to będziemy źli na bohatera i będziemy mu współczuli jednocześnie. Główną rolę odgrywa tutaj dzieciństwo podczas którego mały chłopiec został porzucony w lesie przez jego matkę. W innym czasie widzimy dorosłego mężczyznę, któremu życie wali się na twarz. Jego małżonka jest umierająca, a młoda jeszcze nastoletnia córka nie wyobraża sobie życia bez mamy. Kobieta została ukazana tutaj jako Anioł, który potrafił być najlepszym przyjacielem, najlepszą kochanką i powierniczką. Mówią, że te ideały są szybko zabierane z ziemi, ale to oni sami często mają wpływ na to jak ich życie się potoczy. Dużo uwagi jest skupione na mężu kobiety, który ma swoje dosyć spore demony i które uwalnia w objęciach innej kobiety. Jest typem człowieka, który niczym szatan wychodzi ze skóry u obcej, aby dużym podparciem mógł być dla tej, która najbardziej go potrzebuje. Tak naprawdę cokolwiek się tutaj dzieje jest jakby po części zaplanowaną instrukcją, której celem jest konkretne coś i ktoś. Ja sama nie jestem osobą mściwą, dlatego to, o czym tutaj czytałam wywoływało moje zaskoczenie, że można aż tak nienawidzić. Jeśli jednak patrzeć na to z perspektywy kogoś młodego, kto do dorosłego życia żył w ciągłym strachu, a później przeistoczyło się to w traumę, to trudno jest stanąć po tej właściwej stronie, gdyż jej jakby nie ma. Wyrzuty sumienia targają również mężczyznę podczas wspomnień, kiedy zapoznał swoją małżonkę. Jest przekonany, że gdyby go nie zapoznała, wciąż mogłaby żyć gdzieś szczęśliwa. My poznajemy to z jego opowieści i mamy ochotę nim potrząsnąć i powiedzieć aby przestał, bo takim myśleniem rani nie tylko siebie, ale i całą swoją rodzinę.

Postać męska jest tutaj poczytnym autorem, który też boi się, że gdy nie zacznie pisać kolejnej książki, to jego sława przeminie. Czuję, że to było prawdziwe zapytanie autora, jakbyśmy się do tego donieśli. Ja uważam, że mógł mieć rację, ale ze względu na samo zapomnienie lubienia jego książek. Każdy z nas na jakimś etapie swojego życia jeśli się rozwija w czymkolwiek, to zmienia się jego punkt widzenia w zależności od jego potrzeb. Tacy ludzie mogą po naukach wyciągniętych z przekazu chcieć pójść dalej, tam, gdzie jest jego cel. Ale wciąż zostaną na świecie ci, którzy żyją rutyną- słowem, które buduje i niszczy jednocześnie, w zależności czy potrafimy zastosować ją do przemijającego czasu i wykształcenia. Ci będą wierni po kres jego dzieł widząc dar w treści życia w książce, a nie swojego własnego. To trudna do zaakceptowania prawda, ale doszłam do niej na pewnym etapie swojego życia.

Powracając do lektury, przeczytaj ją jeśli oczekujesz wspaniałego thrillera psychologicznego i jesteś w stanie oddzielić własne przykre doświadczenia od tych czytanych. Bo w przeciwnym razie treść cię zwyczajnie zaboli. Będzie tak, bo w dużej mierze można przypisać ją do prawdopodobnych wydarzeń. A te zawsze czuje się wewnątrz.

PORZUCONE DZIECKO Marcela Mossa to powieść, która wciąga od pierwszych stron i nie pozwala odetchnąć do samego końca 😊. Już prolog ze słowami „KOCHAM CIĘ. NAJBARDZIEJ NA ŚWIECIE. I PRZEPRASZAM” nadaje dramatyczny ton historii, w której trauma i pragnienie zemsty splatają się z wątkiem rodzinnym.

Akcja rozgrywa się dwutorowo: w roku 1991 mały chłopiec zostaje znaleziony nocą przy jezdni, samotny i bez rodziców. W roku 2025 dorosły już mężczyzna – Kornel Malicki, znany autor reportaży – przyjeżdża z rodziną do urokliwej miejscowości u podnóża Bieszczad, by pomóc chorej żonie i córce… ale również, by zmierzyć się z demonami przeszłości.

Główny bohater jest złożoną postacią: z jednej strony kochający mąż i ojciec, z drugiej – człowiek naznaczony bólem dzieciństwa, który pielęgnuje w sobie plan wyrównania rachunków. Taka psychologiczna warstwa dodaje historii prawdziwej głębi. Styl autora jest dynamiczny – krótkie rozdziały, intensywne emocje i coraz mocniej narastające napięcie powodują, że książkę czyta się jednym tchem.

To, co szczególnie podkreślam, to świetne zakończenie – zaskakujące, zostawia czytelnika z pytaniami i z przyspieszonym oddechem. Rewelacyjny plot twist, a ja takie właśnie uwielbiam. Dzięki temu cały dramat bohatera i jego wybory nabierają ogromnej wagi. PORZUCONE DZIECKO to nie tylko thriller – to również opowieść o krzywdzie, o konsekwencjach przemocy psychicznej, o tym, że przeszłość może determinować dorosłe życie. O przemocy w rodzinie, która objawia się na różny sposób, o tym, że nawet dobre intencje mogą przerodzić się później w coś bardzo, bardzo złego!

Mimo trudnej tematyki – odrzucenie, manipulacja, trauma – książka niosła ze sobą także nadzieję. To dla mnie ważne: historia, która choć ciężka, pokazuje, że człowiek może stawić czoła swoim wewnętrznym demonkom i że wybory, choć bolesne, mogą prowadzić ku pewnemu wyzwoleniu ✨.

Jeśli szukasz powieści, która zostanie z Tobą długo po przeczytaniu, która poruszy, zmusi do refleksji i zaoferuje wielowymiarowe postacie – ta książka spełni Twoje oczekiwania. Polecam ją z całego serca – i już z niecierpliwością czekam na kolejne książki autora (jedna już czeka w kolejce).

🍁𝚁𝚎𝚌𝚎𝚗𝚣𝚓𝚊🍁

// współpraca reklamowa //

🄾🄲🄴🄽🄰: 8/10⭐

🅃🅈🅃🅄🄻: Porzucone dziecko

🄰🅄🅃🄾🅁: @[Adres usunięty]

🅆🅈🄳🄰🅆🄽🄸🄲🅃🅆🄾: @wydawnictwofilia

🅂🅃🅁🄾🄽🅈: 351

Czy potrafilibyście trzymać w sobie urazę i chęć zemsty przez całe życie?

Kornel Malicki jest wybitnym pisarzem reportaży. Niestety, ale jego żona ciężko zachorowała. Postanawia więc z całą rodziną przenieść się do Cisowic, gdzie jego partnerka rozpocznie leczenie w miejscowej klinice. Nikt poza Kornelem jednak nie wie, jaki tak naprawdę jest cel tej podróży.

I to jest Marcel jakiego lubię!

Porzucone dziecko jest książka pełną mroku, trudnych i bolesnych emocji i mroku. Jak pewnie wiecie, ostatnią książką tego autora byłam zawiedziona. Więc z napięciem i ciężkością sięgałam po tę pozycję. Jak możecie zobaczyć, nie zawiodłam się.

Historia, która przedstawia nam Marcel w tej książce jest niezwykle ciekawa i trzymająca w napięciu. Pochłonęłam tę książkę tak naprawdę w jeden wieczór, bo nie mogłam się od niej oderwać! Bohaterowie jak zawsze są bardzo ciekawymi i dobrze zarysowanymi postaciami. Każdy z nich ma swój charakter i dzięki temu możemy sobie wyobrazić, że to wszystko wydarzyło się naprawdę!

Gorąco polecam każdemu fanowi ciężkich thrillerów psychologicznych!

Przed trzydziestoma czterema laty matka zostawiła czteroletniego Kornela samemu sobie, wypowiadając tylko kilka słów. Teraz mężczyzna zmaga się ze śmiertelną chorobą ukochanej żony i powracającymi raz za razem demonami przeszłości. To chyba już najwyższa pora na zemstę, tylko czy ona pozwoli uzyskać spokój...

Czegóż można się spodziewać po książce spod pióra Marcela Mossa. Ciekawej i intrygującej fabuły. Brutalności wynikającej z drastycznych i tragicznych doświadczeń. Przedstawienia sprawy, w tym wypadku krzywdy niewinnego dziecka w sposób niezwykle działający na psychikę. Oraz, drodzy, nieoczekiwanego, niespodziewanego plot twistu...takiego po którym będziecie chcieli albo rzucić książką o ścianę albo...trzeba będzie zbierać szczękę z podłogi. To już zależy od Was.

Powieść opowiada w bardzo dosadny sposób o krzywdzie jaką dorośli wyrządzili dziecku. Ci którzy mieli chronić okazali się katami. Dziecko stało się dla nich kartą przetargową. Wychowany w takim środowisku nie radzi sobie z emocjami w dorosłym życiu. Tylko czy zemsta okaże się tym co uwolni Kornela od przeszłości.... Zapowiada się na ciąg dalszy z czego się cieszę. Na pewno przy czytaniu nie zabraknie Wam skrajnych emocji. Bardzo dobry thriller, zresztą kolejny tego autora.

Marcel Moss po raz kolejny udowadnia, że potrafi pisać thrillery psychologiczne, które trzymają w napięciu od pierwszej do ostatniej strony. „Porzucone dziecko” to mroczna, przejmująca i głęboko emocjonalna opowieść o przeszłości, która nie pozwala o sobie zapomnieć, i o traumie, która kształtuje całe życie człowieka.

Głównym bohaterem jest Kornel Malicki – autor bestsellerowych reportaży. Na pierwszy rzut oka jego wyjazd do Cisowic, malowniczej miejscowości w Bieszczadach, ma być próbą ucieczki przed problemami i szansą na spokojniejsze życie dla jego rodziny, zwłaszcza chorej żony. Jednak za tą decyzją kryje się coś więcej – pragnienie zemsty za koszmarne doświadczenia z dzieciństwa, które Kornel przeżył jako porzucone dziecko.

Fabuła powieści toczy się dwutorowo – w przeszłości (rok 1991) poznajemy dramatyczne losy małego chłopca znalezionego nocą przy drodze, a w teraźniejszości (rok 2025) obserwujemy, jak dorosły Kornel wraca do miejsc, w których doświadczył krzywd, by wyrównać rachunki. Ta narracja daje czytelnikowi poczucie wnikania w psychikę bohatera i pozwala lepiej zrozumieć motywy jego działań.

Moss w mistrzowski sposób buduje napięcie i kreśli portrety psychologiczne postaci. Kornel jest postacią złożoną, pełną gniewu, bólu, ale i miłości do rodziny, co czyni go niezwykle wiarygodnym i ludzkim bohaterem. Historia zmusza czytelnika do zadawania trudnych pytań o sprawiedliwość, winę i granice zemsty.

Styl autora jest jak zawsze dynamiczny i wciągający – krótkie rozdziały, pełne emocji dialogi i stopniowe odkrywanie tajemnic sprawiają, że książkę czyta się jednym tchem. Moss nie unika trudnych tematów – porusza problem krzywdy doświadczanej w dzieciństwie, przemocy i jej wpływu na dorosłe życie. Dzięki temu powieść jest nie tylko intrygującym thrillerem, lecz także refleksją nad ludzką psychiką i tym, jak przeszłość potrafi determinować nasze wybory.

„Porzucone dziecko” to książka, która wzbudza wiele emocji – od współczucia i wzruszenia, po gniew i niepokój. To opowieść o bólu, stracie, ale też o sile, by stawić czoła swoim demonom.

Polecam tę powieść wszystkim miłośnikom thrillerów psychologicznych i historii pełnych mrocznych tajemnic. To idealna lektura dla tych, którzy lubią wciągające, wielowarstwowe fabuły i chcą przeczytać coś, co poruszy i pozostanie w pamięci na długo po zamknięciu książki.

Tym razem autor również sprawił, że w oczach stanęły łzy. A to za sprawą tego co spotkało w dzieciństwie małego chłopca. Miał zaledwie 4 lata w widział sceny, których małe dziecko nie powinno widzieć. Swoje dzieciństwo spędził w sierocińcu.

Kornel ma dzisiaj ponad 30 lat. Ma córkę i żonę, która umiera. Chce zapewnić jej jak najlepsza opiekę i zabiera ją do ośrodka w Bieszczadach. Nikt nie wie jednak, ze to nie jedyny powód dla którego jedzie do Cisowic. Pragnie zemsty.

Jak skończy się ta historia nie zdradzę. Powiem za to, że warto sięgnąć po nią. Trzyma w napięciu i wywołuje ogrom emocji. Zarówno wydarzenia związane z przeszłością, jak i obecne związane z chorobą ukochanej Kornelia sprawiają, ze od książki nie można oderwać się.

Mamy tutaj dwie linie czasowe, które wzajemnie przeplatają się. Możemy dzięki temu dowiedzieć się, co tak naprawdę wydarzyło się 34 lata temu. Co to było, że aż tak pragnie ziemisty główny bohater.

Mamy tutaj dość dynamiczną akcję, wspaniale wykreowanych bohaterów z ciekawym portretem psychologicznym. No i zakończenie… Hmmm… no muszę przyznać, ze nie tego się spodziewałam. Ale z drugiej strony sprawia ono, że już nie mogę doczekać się kolejnej części.

Jeśli znacie twórczość Marcela Mossa i lubicie dobre thrillery psychologiczne, to koniecznie przeczytajcie „Porzucone dziecko”

Akcja powieści jest rozpięta między dwoma momentami w życiu głównego bohatera, Kornela Malickiego. Rok 1991. Mały chłopiec zostaje znaleziony samotnie błąkający się przy drodze i trafia do sierocińca. To traumatyczne dzieciństwo odciska piętno na jego całym późniejszym życiu 😢 Rok 2025. Kornel, teraz bestsellerowy autor reportaży, przyjeżdża z chorą żoną i córką do kliniki w Cisowicach u podnóża Bieszczad. Oficjalnym powodem jest leczenie żony, ale prawdziwy cel to... zemsta. Kornel chce wyrównać rachunki z kimś z przeszłości.

✅️ Mocne strony książki to głębia psychologiczna. To nie jest tylko thriller, ale także głęboka powieść o traumie i demonach przeszłości. Autor świetnie pokazuje, jak wydarzenia z dzieciństwa kształtują dorosłego człowieka. Emocjonalny rollercoaster. Przeżywałam skrajne emocje bohaterów. Od współczucia dla małego Kornelka (którego po prostu chce się przytulić 🤗) po frustrację wobec decyzji dorosłego Kornela, który dla zemsty jest w stanie zaryzykować wszystko 😣 Klimatyczne tło. Sceneria Bieszczad z jednej strony spokojna i piękna, z drugiej mroczna i nieprzewidywalna. Doskonale współgra z napięciem i brutalnością wspomnień głównego bohatera. Wciągająca akcja. Fabuła jest dynamiczna, a autor serwuje niespodziewany zwrot akcji (plot twist) 🤯 i kończy książkę w sposób, który zapowiada kontynuację – "ciąg dalszy nastąpi".

🤔 Co warto wiedzieć przed lekturą?

To nie jest lekka lektura. Autor porusza trudne tematy (porzucenie, przemoc, choroba, żądza zemsty) i ma bardzo mocny, emocjonalny wydźwięk. To kawałek mocnej literatury, która zmusza do myślenia 🤯 Bohater jest niejednoznaczny. Kornel nie jest czarno-biały. Z jednej strony jest troskliwym mężem i ojcem, a z drugiej człowiekiem opętanym pragnieniem zemsty. Niektóre jego decyzje mogą budzić w czytelniku sprzeciw.

🎯 Dla kogo jest ta książka?

"Porzucone dziecko" to idealna propozycja dla Ciebie, jeśli jesteś fanem mocnych thrillerów psychologicznych z dobrze zarysowanymi postaciami. Lubisz historie, w których przeszłość ma bezpośredni wpływ na teraźniejszość. Cenisz sobie książki, które wzbudzają silne emocje i nie boją się poruszać trudnych tematów.

"Porzucone dziecko" to wciągająca i emocjonalnie wymagająca powieść, która udowadnia, że Marcel Moss mistrzowsko łączy wartką akcję z głęboką analizą psychologiczną swoich bohaterów. To historia, która może wywołać uśmiech, smutek, a nawet złość, ale na pewno nie pozostawi obojętnym.

Przeszłość zawsze dopada...😨 #PorzuconeDziecko to mocny thriller psychologiczny o traumie i zemście. Marcel Moss jak zawsze w formie! 🤯 Moja ocena: 10/10🌟 Polecam!

Czy warto po nią sięgnąć? Zdecydowanie TAK! 👍 Jesteście gotowi na tę emocjonalną podróż?

BRUNETTE BOOKS

To niewiarygodne, jak bardzo nie znamy tych, których kochamy.

Ciekawość sama w sobie nie jest zła, ale czasem potrafi napędzić nam kłopotów.

Dziecko zawsze będzie dla matki centrum wszechświata..

Do czego prowadzi zazdrość ojca o dziecko?

Kornel Malicki jest uznanym w całym kraju autorem reportaży z licznymi nagrodami na koncie.

Jego rodzina wydaje się być spełnieniem marzeń wielu osób- ukochana żona Gabrysia i nastoletnia córka Patrycja wydają się być całym światem mężczyzny.

Kłopot w tym ,że Kornel nieustannie walczy z demonami drzemiącymi w jego wnętrzu i rozgrywającymi duszę.

Tymczasem w teraźniejszości bohaterów również dochodzi do poważnego tąpniecia - Gabriela zachorowała na nowotwór , którego nie sposób wyleczyć.

I właśnie to staje się impulsem do wyjazdu..

W Cisowicach kobieta ma mieć fachową opiekę, zaś jej mąż stworzyć kolejną książkę.

Przynajmniej oficjalnie..

Za tą decyzją kryje się bowiem coś znacznie mroczniejszego..

Cóż to była za trudna i niesamowicie emocjonalna lektura.

Opisy tego co spotkało Malickiego - w dzieciństwie- zresztą bardzo realistyczne wbiły się w moją psychikę tak mocno ,że kilka razy odkładałam powieść była się pozbierać.

Marcel jak zawsze pokazał ,że ma wiele pomysłów, a jego dynamiczne pióro i umiejętnie dawkowanie emocji oraz tajemnic sprawiły, że ciągle czekałam na kolejne wydarzenia bojąc się i jednocześnie walcząc z ciekawością.

W centrum historii znajduje się dziecko odrzucone — nie tylko fizycznie, ale przede wszystkim emocjonalnie. Moss bezlitośnie pokazuje, jak brak miłości, obojętność dorosłych i zaniedbanie potrafią naznaczyć całe życie, prowadząc do dramatycznych konsekwencji.

„Porzucone dziecko” to książka, która nie daje ukojenia ani prostych odpowiedzi. Zmusza do spojrzenia na relacje rodzinne bez złudzeń i filtrów, obnażając mechanizmy krzywd, które potrafią ciągnąć się przez całe życie. Marcel Moss po raz kolejny pokazuje, że największy horror nie rodzi się w mroku — lecz w domach, które z zewnątrz wyglądają na idealne.

To lektura bolesna, momentami przytłaczająca, ale niezwykle potrzebna. Autor przypomina, jak ogromną odpowiedzialność ponoszą dorośli i jak łatwo jedno zaniedbanie, jedno milczenie lub jedno złe słowo może stać się początkiem tragedii. Ta historia zostaje w głowie na długo po przewróceniu ostatniej strony, nie pozwalając o sobie zapomnieć.

Polecam 💙🐻

Czy zemsta może przynieść ulgę?

To pytanie dźwięczało mi w głowie po lekturze „Porzuconego dziecka”.

Już po kilku stronach wiedziałam, że to typowy Moss – charakterystyczny styl, prosty, przystępny język, emocjonalna intensywność i ta niełatwa, mroczna prawda o ludzkiej naturze. Tym razem pisarz skupia się na dzieciństwie pełnym traumy – na dorastaniu w rodzinie, w której dziecko staje się kartą przetargową, zabawką, przedmiotem manipulacji, pozbawionym miłości, wsparcia i poczucia bezpieczeństwa. Nie ukrywam, że czytało się to momentami z ciężkim sercem.

Nie chcę zdradzać fabularnych szczegółów, by nie odbierać Wam przyjemności z odkrywania tej historii, ale zdradzę jedno - główny bohater, Kornel, pod koniec bardzo skojarzył mi się z Ebenezerem Scroogem. 😉

Miałam pewien problem z wiarygodnością postaci małego Kornela. Niektóre jego zachowania, sposób komunikacji, postrzegania świata i zapamiętywania zdarzeń wydawały mi się zbyt dojrzałe jak na czteroletnie dziecko. Gdyby miał kilka lat więcej – byłoby to bardziej autentyczne.

Sama intryga prowadząca do wymarzonej zemsty chwilami wydawała mi się grubymi nićmi szyta, naciągana. Ale z drugiej strony myślę, że ta historia ma być przede wszystkim analizą ludzkich emocji i psychiki. I w tym aspekcie książka się broni.

Autor pokazuje, jak głęboko mogą w nas tkwić rany z przeszłości. Jak nienawiść i urazy pielęgnowane latami potrafią zawładnąć człowiekiem, zaślepić go, a czasem nawet pozbawić człowieczeństwa.

Na duży plus zasługuje również finałowy plot twist – zaskakujący, świetnie rozgrywający emocje czytelnika. Nie spodziewałam się, że czeka nas ciąg dalszy tej opowieści.

Poczucie braku bezpieczeństwa, bezradność i ostatecznie porzucenie – tego zaznał Kornel będąc małym chłopcem. Trafia do domu dziecka, by ostatecznie wyrosnąć na kochającego męża, czułego ojca oraz autora bestsellerowych reportaży. Chcąc ulżyć żonie w ciężkiej chorobie, przyjeżdżają całą rodziną do kliniki w urokliwej bieszczadzkiej miejscowości. Jednak nikt nie wie, co naprawdę kieruje Konradem w tej podróży, jaki jest jego prawdziwy cel. Bo traume dziecięcych lat pozostawiły po sobie niezmazywalny ślad.

Marcel standardowo wprowadza w historii historii dyskomfort. Czujemy, że coś na zgniecie, szukamy przyczyny, by ostatecznie i tak zbłądzić. Wypływa na psychikę, wzbudza emocje takie jak złość, niezrozumienie, poczucie beznadziejności sytuacji. Chęć zemsty na ojcu tyranie i nieodpowiedzialnej matce.

Autor przedstawia zatrutą traumą duszę, która obleczona w dorosłe ciało, pięknie prowadziła grę pozorów, by przekonać wszystkich o normalnym szczęśliwym życiu. Czy rodzina to tylko przykrywka? Jak długo można żyć w zatrutym sercem?

Porzucenie to jedna z najgorszych sytuacji, jake mogą spotkać dziecko.

Bardzo dobra lektura.