Porzucenie

Książka jest smutna. Jeżeli ktoś szuka takiej książki, która jest w stanie poprawić mu humor, to tutaj jej nie znajdzie. Jeżeli ktoś chciałby znaleźć lekturę, dzięki której jest w stanie przemyśleć kilka ważnych rzeczy, to koniecznie powinien zajrzeć do środka. Wydaje mi się, że do tej książki należy podejść z odpowiednim nastawieniem, dzięki czemu słowa autorki będzie można wziąć sobie naprawdę do serca. Jest tu poruszonych kilka ważnych tematów. Mi podobał się ten, który mówi o tym, jak wydarzenia z przeszłości, tyczące się innych osób, mają wpływ bezpośredni na nasze życie. Warto zajrzeć do środka.

Podobno autorka napisała tę książkę w dużej mierze dla siebie. To powieść autobiograficzna, która z pewnością niczym forma autoterapii pozwoliła na rozliczenie się z przeszłością i rodzinnymi losami. Jedna z bohaterek to alter ego autorki.

Podobno ta historia nie zagrała w duszy każdego czytelnika. Z moją rezonuje całkowicie i czuję się uwiedziona każdym zdaniem i pięknymi, poetyckimi cytatami, które zaznaczyłam w trakcie lektury. Naprawdę, dawno nie przeczytałam książki, która wydałaby mi się tak piękna i wywołała tyle emocji już na poziomie samego stylu jej napisania. To też z pewnością zasługa tłumaczki. Ciekawa jestem czy trudno oddać w rodzimym języku tyle niuansów i smaczków, które składają się na opowieść. Połączyć w całość zdania, by miały dalej sens, a nie zatraciły swojej subtelności i poetyckości. Czy o tułaczce na jaką Żydzi byli skazywani od setek lat można w ogóle pisać z taką delikatnością i artyzmem?

Porzucenie to niezwykle osobista i intymna opowieść rodzinna, która sięga czasów średniowiecznych i wygnania Żydów sefadryjskich z Hiszpanii. To właśnie wtedy rozpoczyna się opowieść o porzuceniu, zarówno dawnego życia, ukochanych miejsc jak i najbliższych, ponieważ rodzinne relacje przedstawione w tej powieści jawią się jako wyjątkowo trudne. Słowo porzucenie po przeczytaniu tej historii to dla mnie też całkowite wymazanie, zapomnienie, stan gdy dana sytuacja nie zaprząta żadnej myśli. To przerażające jak lata żydowskiej kultury zostały po prostu zepchnięte w najdalsze zakamarki pamięci. Przeczytałam już całkiem sporo książek o czasach II wojny światowej, pogromie Żydów, a jednak w tej historii, gdzie odnalazłam najmniej zdań mówiących o tych wydarzeniach wprost, odkryłam paradoksalnie ogrom różnorodnych emocji. Podróż bohaterki do miasta Saloniki i stąpanie po nagrobkach zmarłych jest niezwykle symboliczny i wymowny.

Zachęcam do sięgnięcia po tę książkę. Czyta się wyśmienicie, a więc jeśli sama historia was nie porwie tak jak mnie to mam nadzieję, że zrobią to przepiękne zdania w niej zawarte.

,, Przez dwadzieścia lat sekret, którego przez niego musiała dotrzymywać, jej wstyd, dręczył ją jak choroba, jak chroniczny stan zapalny wściekłości".

Przyznam szczerze, że powieści biograficzne zaskakują mnie coraz bardziej. Czasami pisane w bardzo pobieżny i surowy sposób, w ogóle nie potrafią przyciągnąć czytelnika. Tutaj, wręcz emanuje niecodziennymi frazami i opisami odczuć, które docierają prosto do naszego serca. Książkę czytałam z lekkością i zachętą, gdyż co chwila była mowa o ważnej tajemnicy, którą jeszcze z niewiadomych powodów Rita musiała przed wszystkimi utrzymywać.

Jej życie brnęło do przodu w bezbarwnych kolorach, gdyż szczęście uleciało z niewiadomych powodów. A kiedy już ma nadejść, coś sprawia, że zanika. Bohaterka ma bardzo pesymistyczne myśli i ciężko jest powiedzieć, czy kiedykolwiek i gdziekolwiek jest jej dobrze. Powiedziałabym nawet, że samotność jest jej przyjaciółką i wrogiem jednocześnie. Jednak książka nie kończy się tylko na Ricie. W drugiej części poznamy wspomnienia jej wnuczki, kiedy to poszukiwała swoich rodaków w Salonikach. By było barwniej, pisarka wciela się tu w trzy postacie, które łączy nieokiełznana samotność, niesprawiedliwość losowa i nienawiść do tego, co zostało niewypowiedziane. Przeżywają tragedię, gdyż nie mogą przyznać się do swoich korzeni z obawy przed odrzuceniem przez społeczeństwo.

Trzecia część przeznaczona jest Katherine, która najbardziej zapadła mi w pamięci. Oprócz swojej historii przedstawiała nam opisy miejsc, gdzie kiedyś mieszkał jej dziadek. To bardzo wrażliwa kobieta, która czasem zbyt mocno i obszernie opisywała nam uliczki, czy też inne miejsca, które wywoływały w niej wiele wspomnień. Jedne był dobre, drugie mniej pozytywne.

Ogólnie książkę przedstawiłabym jako nostalgiczną, podkreślającą niezrozumienie wśród społeczności. Miłość ma tutaj bardziej obszerne znaczenie, gdyż ludzie, którzy zobowiązali się kochać i szanować, tak naprawdę tego nie robili.

Powieść skłania nas do refleksji nad własnym życiem i nad momentem wartym zatrzymania się. Tutaj każda z bohaterek bardzo potrzebowała bliskości i uczucia, które w jakiś sposób zawsze je omijało. Śliczna:-)