Portret Lucrezii

Florencja/Ferrara XVIw.

Lucrezii di Cosimo de' Medici, przyszła na świat jako piąte dziecko książęcej pary Florencji, Eleonory i Cosima. Od urodzenia była uważana za dziwne dziecko, odtrącona przez matkę, wychowana przez mamki i piastunki. Obdarzona bystrym umysłem dziewczynka szybko przyswajała wiedzę, a jej talent malarski przewyższa umiejętności jej nauczycieli. Dziewczynka cieszy się dużą swobodą, a jej przeznaczeniem nigdy nie było poślubienie księcia. Jednak, gdy jej starsza siostra Maria umiera z powodu gorączki, Lucreziia zostaje nową narzeczoną księcia Ferrary Alfonsa II d’Este. Lucrezia „jeszcze dziecko”, które „niebawem skończy trzynaście lat” zostaje przyrzeczona następcy tronu Ferrary i wkrótce staje się prawowitą małżonką. Mąż szybko zaczyna się domagać od niej spełnienia obowiązków małżeńskich. Początkowo mąż pozwala jej na dużą swobodę, jednak z czasem, zaczyna ją coraz bardziej ograniczać. Po przyjeździe do Ferrary, Alfonso zamawia dla niej obraz, który ma w pełni oddać jej piękno. Jednocześnie Lucrezia staje się coraz bardziej przekonana, że jej mąż pragnie jej śmierci.

„Portret Lucrezii” to powieść historyczna, oparta na historii Lucrezii di Cosimo de' Medici, która zmarła w wieku szesnastu lat, jako księżna Ferrary, żona Alfonsa II d’Este. Różnice historyczne, pomiędzy historią opisaną w powieści, a faktycznymi wydarzeniami zostały opisane w „Od Autorki”, warto do niech zajrzeć czy to przed czy to po lekturze. Portret Lucrezii (a właściwie jego fragmenty) widoczny na okładce, to wersja portretu wykonana przez Allessandra Alloriego i aktualnie wisi w Muzeum Sztuki Karoliny Północnej. Niestety wspaniale opisany portret Lucrezii, będący również podstawą wiersza Browninga, jest prawdopodobnie fikcyjny. Jeśli jest choć w połowie tak wspaniały, jak podpowiedziała mi wyobraźnia, byłby ozdobą każdej galerii sztuki na świecie.

„To ona, a jednak nie ona. Jest tak niepokojąco podobna do niej i zarazem zupełnie inna. To Lucrezia, ale i ktoś inny. Ta dziewczyna jest księżną, widać to wyraźnie w klejnotach zdobiących jej uszy i szyję, nadgarstki i głowę, w zrobionej ze złota i pereł cinturze wokół jej talii, w zdobieniach na staniku sukni, w jej fałdach i haftach. Masz przed sobą, krzyczy ten portret, nie kobietę z gminu, lecz niewiastę szlachetnie urodzoną i o wysokim statusie.”

Jak już wspomniałam, powieść została osadzona w XVI-wiecznej Italii, wśród rodów rządzących znaczącymi miastami, rodów, wśród których korzystne małżeństwo oznaczało korzystny sojusz. W tych czasach miłość w małżeństwie była luksusem tych z niskim stanem społecznym.

Choć trzeba przyznać, że w powieści małżeństwo rodziców Lucrezii wydaje się udane, oparte na wzajemnym szacunku i bliskości. Początkowo małżeństwo Lucrezii i Alfonsa również wydaje się udane, do czasu, gdy okazuje się, że młoda księżna nie zachodzi w ciążę. Jako, że mamy XVI wiek, winna tego stanu rzeczy jest oczywiście kobieta. Rady dawane przez „medyka” Alfonsowi i jego świcie, mające na celu sprowadzenie na świat następcy tronu, są wręcz przerażające. Po takiej „terapii” zajście w ciążę graniczyło z cudem, już nie mówiąc, że kobieta jej poddana, albo umarłaby z głodu, albo z nudów, albo kombinacji obu tych czynników. W przypadku Lucrezii, która żyła wręcz sztuką, pięknem i która mogła w miarę swobodnie poruszać się po Palazzo, zamknięcie w komnacie musiało być istną torturą.

Autorce udało się odmalować nie tylko architekturę, sztukę czy modę panującą zarówno we Florencji, jak i w Ferrarze, ale oddać atmosferę tych miast i sposób myślenia ich mieszkańców.

Kobiety, zwłaszcza te szlachetnych rodów, były zamykane w Palazzo i strzeżone jak skarb. Ich aktywność fizyczna zostawała ograniczana do przechadzek/przejażdżek po pałacowych ogrodach, wiejskich posiadłościach. Ich życie, to życie w złotej klatce, a cel ich życia, to zaspokajanie pragnień męża. A zamknięte w pałacach kobiety, zaczynają snuć intrygi i plotkować. A to najgorsze co może przytrafić się, zwłaszcza młodziutkiej kobiecie, z dala od domu, gdy nie ma nikogo komu mogłaby zaufać.

Ilość bohaterów została zredukowana do kilku głównych postaci i kilku pobocznych, głównie służby. Niezależnie od statusu bohatera, został przedstawiony dokładnie i opisany tak plastycznie, że nie miałam najmniejszych problemów z wyobrażeniem sobie ich powierzchowności.

Czytając powieść, dobrze jest zwracać uwagę na czas akcji danego rozdziału, gdyż autorka często skacze po linii czasowej, raz pisząc o „teraźniejszych” wydarzeniach, raz wracając do przeszłości. Zgubienie się w czasoprzestrzeni powieści może spowodować lekkie zgubienie wątku.

Po przeczytaniu tej powieści wcale się nie dziwię, że stała się międzynarodowym bestsellerem. Wspaniale wykreowani bohaterowie, świetny research, porywająca historia, a wszystko to osadzone w XVI-wiecznym klimacie. Czego chcieć więcej?

Serdecznie polecam!

Zapraszam Cię w podróż do słonecznej Italii XVI wieku. W roku 1545, we Florencji przychodzi na świat Lucrezia de’Medici. To ona staje się główną bohaterką tej powieści historycznej. W tamtych czasach kobiety nie miały za wiele do powiedzenia, ślub z miłości? Nie, nie, ten miał przynosić profity zwłaszcza dla rodzin zamożnych i książęcych. I tak w wieku 15 lat młoda Lucrezja wychodzi za mąż. Pierwsze co przychodzi nam do głowy to myśl… ale to jeszcze dziecko?! Wtedy to nie miało żadnego znaczenia. Mężem dziewczyny zostaje książę Ferrary i Moden, Alfons II. Dzieciństwo, choć nie do końca szczęśliwe, bowiem jej zachowania uchodziły za specyficzne, kończy się bezpowrotnie. Przez chwilę dziewczyna cieszy się swobodami, których nie miała w domu rodzinnym, ale szybko to się zmienia, ponieważ niespełna rok po zaślubinach ta ma pewność, że mąż chce ją zamordować.

Uwielbiam historie, które osadzone są w historii, które czerpią prawdę z danych czasów, które pokazują realnych bohaterów. I ta właśnie taka jest. Autorka doskonale potrafi oddać klimatach tamtych lat. Przemierzamy korytarze zamków, pałacy, razem z Lucrezią, przykładamy ucho do ścian i podsłuchujemy co dzieje się w… rodzinie. Tu każdy ruch naznaczony jest konkretnym celem, nie ma miejsca na emocje, skrupuły. Czujemy ciężar każdej decyzji.

To historia o samotności. Lucrezia, choć tak wiele osób ma dookoła siebie, czuje się niezwykle opuszczona. Walczy każdego dnia, ale czy ta walka ma sens? Czy ta cała historia musi zakończyć się jej śmiercią?

Polubiłam tę dziewczyną, choć tak odległą w czasach, lubiła marzyć, chciała pogłębiać swoją wiedzę, chciała oddać się malarstwu, pragnęła czerpać z życia garściami, ale na jej drodze zawsze pojawiały się przeciwności losu. Nikt nie chciał usłyszeć jej wołania, dostrzec jej ciekawości świata… była jak kolorowy ptak zamknięty w złotej klatce…

Jednym słowem: znakomita!

🏰🔥 Maggie O’Farrell po raz kolejny udowadnia, że potrafi tchnąć życie w historyczne postacie i przenieść czytelnika w sam środek minionych epok. Portret Lucrezii to opowieść pełna napięcia, piękna i grozy – od pierwszych stron czuć, że w tej historii coś wisi w powietrzu. O’Farrell maluje świat XVI-wiecznych Włoch z niezwykłą dbałością o detale, ale nie jest to jedynie piękna sceneria – to duszny, klaustrofobiczny świat, w którym kobieta jest jedynie pionkiem w grze mężczyzn. Każdy wybór, jaki podejmuje Lucrezia, może być jej ostatnim. Każde spojrzenie, każdy gest może zostać źle odebrany, a każda nieostrożna decyzja – sprowadzić zgubę. To świat, w którym młoda dziewczyna, wychowana w złotej klatce, nagle musi nauczyć się walczyć o swoje przetrwanie. W świecie, gdzie każdy dzień jej życia może być ostatni, jeśli nie spełni oczekiwań mężczyzny, który miał ją przecież kochać i bronić przed złem. Czy tak delikatna dusza jak Lucrezia będzie umiala ocalić własne życie ?

🏰🔥 Relacja między Lucrezią a jej mężem, księciem Alfonso, to jeden z najmocniejszych i najbardziej wciągających elementów tej powieści. Alfonso jest postacią niemal teatralną – przyzwyczajony do władzy, nieznoszący sprzeciwu, skrywający mroczne sekrety. Pozornie czuły, pełen godności i elegancji, w rzeczywistości jest człowiekiem, który traktuje swoją żonę jak element dynastycznej układanki, narzędzie do osiągnięcia celu. Jego miłość jest toksyczna, wymagająca, oparta na kontroli i brutalnej sile. To, w jaki sposób O’Farrell oddaje tę dynamikę – subtelnie, poprzez gesty, spojrzenia, niedopowiedzenia – jest mistrzostwem narracyjnym. Każda scena między nimi to emocjonalna rozgrywka, w której napięcie gęstnieje jak jedwabne zasłony w alkowie. Czy Lucrezia podda się przeznaczeniu, czy znajdzie sposób, by przechytrzyć męża?

🏰🔥Powinniśmy koniecznie wspomnieć o samym stylu O’Farrell, który był dla mnie wręcz hipnotyzującym doświadczeniem. Jej opisy są niczym pociągnięcia pędzlem – plastyczne, intensywne, działające na wszystkie zmysły. Czujemy zapach drogich olejków, widzimy blask jedwabnych sukni, słyszymy echo kroków na zimnych kamiennych posadzkach. Ale to nie tylko estetyczna uczta – każde zdanie buduje napięcie, prowadząc nas ku nieuniknionej kulminacji. O’Farrell nie mówi wprost – ona pozwala czytelnikowi wyczuć grozę między wierszami, dostrzec niepokój w szczegółach, usłyszeć w milczeniu to, co najbardziej przerażające. Portret Lucrezii to dowód na to, że literatura może być niczym sztuka malarska – złożona, wielowymiarowa, przepełniona symboliką i emocjami, które zostają z nami na długo po odłożeniu książki.

ㅤ

🏰🔥 Portret Lucrezii to książka, która nie daje o sobie zapomnieć. To historia o kobiecej sile, strachu i walce o przetrwanie w świecie, który nie daje kobietom głosu. Maggie O’Farrell oddała sprawiedliwość postaci Lucrezii d’Oeste, przywracając ją do życia w sposób, który jest zarówno piękny, jak i poruszający. To opowieść, która pulsuje od emocji – gniewu, lęku, determinacji – a jednocześnie zachwyca literackim kunsztem i głęboką refleksją nad losem kobiet w historii. Jestem pewna, że ta książka zostanie ze mną na długo, tak jak zostaje z czytelnikiem każdy mistrzowsko namalowany portret.

,,Portret Lucrezzi” to niesamowita powieść opierająca się na prawdziwej historii życia Lucrezzi di Cosimo de' Medici.

Życie nie rozpieszczało Lucrezzi. Już od pierwszych lat życia została oddana w opiekę do służb, by nie gorszyła rodzeństwa swym odmiennym zachowaniem. Z czasem jej życie nie wyglądało lepiej. Punkt kulminacyjny jej życia nastąpił w 1560 roku, kiedy to w wieku piętnastu lat rodzice kazali jej pomimo jej wyraźnej niechęci, poślubić księcia Alfonsa II d'Este, księcia Ferrary. Pozorna sielanka nie trwała zbyt długo. Zaledwie rok po ślubie każda myśl Lucrezzi podpowiadała jej, że jej mąż chce ją zabić. Czy przeczucie okazało słuszne?

Maggie O’Farrell za pomocą świetnego stylu pisarskiego przeniosła nas do XVI Italii. Już od pierwszych stron czuć klimat tamtego miejsca i czasów. Czytając mogłam wejść w ,,buty” Lucrezzi i razem z nią przeżywać wszystkie jej życiowe rozterki. Lucrezzia jawi się nam jako młoda, pełna pasji artystka, której przyszło z dnia na dzień zmienić rolę swojego życia. W jednej chwili jest dzieckiem, w następnej zaś musi stać się kobietą i żoną dla dużo starszego od niej mężczyzny. Niegotowa na to co ją czeka, oderwana od rodzinnej przystani, pozostawiona sama sobie w obcym miejscu u boku mężczyzny, który był przeznaczony dla jej siostry.

,,Portret Lucrezzi” przez wszystkie strony maluje słowami obraz, w którym widzimy różne odbicia Lucrezzi, od narodzin, aż po samą śmierć.

Książka skradła moje serce, a emocje w niej zawarte pozostaną ze mną jeszcze na długo.

Bardzo polecam.❤

Jako wierna fanka wszelakich filmów i seriali kostiumowych, a także powieści historycznych, z wielką przyjemnością sięgnęłam po powieść autorstwa Maggie O’Farrell. I już na wstępie mogę zapewnić, iż ta historia pozostanie ze mną na długo, bo stała się dla mnie prawdziwą ucztą dla zmysłów.

Kiedy młodziutka Lucrezia de Medici kończy trzynaście lat, jej dotychczasowe życie zostaje wystawione na próbę. Starsza siostra Maria umiera, a dziewczynka musi zająć jej miejsce jako przyszła żona księcia Ferrary. Do ślubu dochodzi po niespełna dwóch latach i pomimo, iż początkowo młode małżeństwo wydaje się być w pełni szczęśliwe, a kobieta nareszcie może cieszyć się swobodą, jakiej nie doświadczyła w palazzo swych rodziców, szybko okazuje się, że jej mąż Alfonso skrywa mroczną naturę. Kobieta zaczyna obawiać się o własne życie, a wizje jej rychłej śmierci z rąk Alfonsa nawiedzają ją każdej nocy. Czy słusznie?

„Portret Lucrezii” to jedna z tych powieści, które potrafią przenieść czytelnika w czasie, nie tylko za sprawą umiejscowienia fabuły, ale także dzięki plastycznemu i poetyckiemu językowi. Autorka w przepiękny sposób oddała realia XVI-wiecznych Włoch w dobie renesansu, kiedy obok rozkwitu sztuki i piękna życie kobiet dobrze urodzonych, z pozoru sielankowe, wcale nie było usłane różami. Na przykładzie głównej bohaterki, tak bardzo odstającej od rygorystycznych zasad życia rodzinnego, czytelnik obok wspaniałości i bogactwa może poznać rolę kobiet ograniczającą się jedynie do posłuszeństwa wobec mężczyzn. Powieść O’Farrell to zgrabnie wykreowany świat, gdzie historyczne wydarzenia w kreatywny sposób łączą się z fikcją literacką, nadając całości szczególnego charakteru.

Przedstawienie życia Lucrezii od chwil poczęcia poprzez pryzmat płomiennego i nietuzinkowego charakteru głównej bohaterki oraz narastające poczucie osaczenia i grozy podbudowują nastrój całej historii i sprawiają, iż od lektury nie można się oderwać nawet na moment. To przede wszystkim fantastyczne studium ludzkiej psychiki oraz klimatyczna opowieść o roli kobiety przeplatana wieloma metaforycznymi warstwami. Z całego serca polecam ten tytuł wszystkim fanom powieści historycznych, bo jest to jedna z lepszych, po jakie dane mi było sięgnąć w ostatnim czasie

"Portret Lucrezii" to wprost genialnie napisana historia, oparta na autentycznych wydarzeniach i życiu Lukrecji Medycejskiej. Niesamowita atmosfera książki oraz styl, w jakim pisze Maggie O'Farrell przenoszą nas do XVI-wiecznych Włoch, w których piękno natury i bogate pałacowe wnętrza kontrastują z ludzką brutalnością, przebiegłością i wyrachowaniem.

Lucrezia w wieku piętnastu lat wychodzi za księcia Ferrary, Alfonso. Mimo iż traktuje on Lucrezię z należytym szacunkiem, jest dla niej dobry, a jego zachwytom nad nią, nie ma końca, to dziewczyna od początku przeczuwa, że mąż może ją skrzywdzić w najgorszy możliwy sposób — doprowadzając do jej śmier*i. Jest ostrożna, ale targają nią wątpliwości. Kiedy na chwilę odpuszcza złe myśli, dochodzą do niej słuchy o okropnościach, których potrafi dokonać jej mąż. Dziewczyna na nowo zaczyna drżeć o swój los. Po roku od zamążpójścia Lucrezia zostaje znaleziona martwa. Czy jej przypuszczenia mogły okazać się prawdą? Do tej pory nikt tego nie wie...

Po pierwsze — jestem pod ogromnym wrażeniem, że współczesna autorka napisała książkę tak genialną literacko i tak świetnie wystylizowaną językowo. Przez cały czas miałam wrażenie, że czytam klasykę literatury, a nie powieść napisaną w XXI wieku. Przy tym czyta się ją bardzo szybko, bo dosłownie pochłania od pierwszych stron. W szalonym tempie zabiera czytelnika do świata pełnego mroku, układów i zamkniętych komnat. Mimo iż zarówno z opisu książki, jak i historii wiemy, jak skończy się historia Lucrezii, to brniemy w nią, chcąc dowiedzieć się więcej i więcej, chcąc spróbować wyłuskać prawdę i udowodnić, że młoda księżniczka miała rację, twierdząc, że mąż czyha na jej życie.

Autorka połączyła fakty z fikcją, tym samym oddając w nasze ręce niezwykłą powieść historyczną z elementami powieści gotyckiej. Świetna jest w tej książce również rola narratora. Wchodzi on w postać świadka, który chwilami jest wszechwiedzący, zwłaszcza kiedy chodzi o myśli, uczucia czy wrażenia Lucrezii.

Cały czas jej towarzyszy, opowiada nam o tym, co robi, w co jest ubrana, po jaki przedmiot sięga, co widzi. Dzięki temu czytelnik ma wrażenie, iż stale jest obecny przy dziewczynie. A baczne śledzenie każdego elementu jej życia może pomóc w dojściu do prawdy, w kwestii jej rychłej śmie*ci. Nic bardziej mylnego, ale jako odbiorca — dałam się temu porwać.

Intrygi, aranżowane małżeństwo, tajemnice, a nawet lwy — historia Lucrezii sama w sobie jest niesamowita, a ta książka daje jej nomen omen — drugie życie. To niesamowita powieść historyczna, a przy tym literatura piękna najwyższych lotów, łączące elementy thrillera i wspomnianej wcześniej, powieści gotyckiej. Czytajcie koniecznie, bo naprawdę warto.

„Portret Lucrezii” to thriller historyczny. Może zacznę od tego, że inspiracją do powstania tej książki był wiersz Roberta Browninga „Moja ostatnia księżna” oraz powiedzmy to, co ludzie sobie podawali.

Prawdą jest, że piętnastoletnia Lucrezia di Cosimo de’Medici w 1560r. wzięła ślub z Alfonso II d’Este, księciem Ferrarry. Prawdą też jest, że niespełna rok później zmarła. Oficjalnie z powodu choroby, nieoficjalnie mówiono, że została zamordowana przez księcia.

Co do samej książki, to uważam, że sam pomysł na napisanie jej był doskonały.

Autorka wykreowała Lucrezię jako silną, młodą dziewczynę, posiadającą w sobie żar, upór i bunt. Doskonale nakreśliła tło historyczne szesnastowiecznych Włoch. Naprawdę mnie to wciągnęło. Miałam wrażenie, że czuję to piekące słońce i liczne intrygi, które odbywały się na dworze w Ferrarze.

Jednak to, co najbardziej podobało mi się w tej powieści to to, że autorka pisała ją w czasie teraźniejszym, raczej używając krótkich zdań. Dzięki temu miałam wrażenie, że jestem w samym centrum wydarzeń, tak jakbym stała dosłownie obok. Bawiąc się długością zdań, autorka raz przyspieszała akcję, innym razem ją spowalniała, przez co nie czułam znużenia, a wręcz ciągłe zaciekawienie.

Dodatkowo wplatała kulminacyjne rozdziały, w których Lucrezia już wie, że zaraz umrze, przez co moja ciekawość była jeszcze bardziej rozbudzona.

Na samym wstępie możemy przeczytać króciutką notę historyczną na temat piętnastoletniej Lucrezii di Cosimo de'Medici, która w 1560 roku wyszła za mąż za księcia Ferrary, Alfonsa II d'Este. Obok tego dostajemy informację, która intryguje, bo zdradza wiele, a jednocześnie zostawia pole do popisu dla autorki, bo wydarzeniu brak potwierdzenia w swojej konkretnej formie. Może się domyślacie o co chodzi, a może nie, więc zostawiam tę myśl ku zaintrygowaniu.

Nie było dla mnie zaskoczeniem, że będzie to powieść smutna i trudna, gdy w młodym wieku Lucrezia musi się godzić na aranżowane małżeństwo. Też jej wczesne dzieciństwo skrywa w sobie wiele smutku, bo jako dziewczynka o dużej wrażliwości, nieraz doświadcza braku zrozumienia ze strony innych. Jestem pod wrażeniem z jakimi niuansami współczesna autorka potrafiła osadzić akcję powieści w XVI wieku, a przede wszystkim jak trafnie przekazała mentalność i osobowość bohaterów, którzy żyli w tamtym czasie. Zdarza się, że w książkach historycznych, które pisane są obecnie, gdzieś przeplata się echo współczesności, a tutaj czułam się tak jakbym, czytała powieść klasyczną co w przypadku powieści historycznej jest dużym komplementem.

Thrillerowym elementem jest umieszczenie krótkich rozdziałów wyprzedzających obecne wydarzenia, które doprowadzą Lucrezię do momentu, w którym czuje, że mąż chce ją zabić. Jest to o tyle z początku zaskakujące, że przez większą część książki zachowanie Alfonsa odbiega od tego przedstawionego w późniejszych wstawkach przez jego żonę i czeka się na ukazanie jego drugiego oblicza. Książka mimo tego napięcia ma swoje bardziej spokojne tempo, skupione na wnętrzu Lucrezii i zdarzają się lekkie przestoje, które nie każdemu mogą odpowiadać. Fabułę docenią za to osoby, które lubią wątki sztuki, bo sama Lucrezia kocha malować i ta pasja odgrywa dużą rolę w jej życiu, a również na dwór przybywa malarz z uczniami, by ją namalować, co ma dość duże znaczenie przy zakończeniu.

Przez możliwość użycia fikcji literackiej zakończenie staje się nie tak oczywiste, jak można się było spodziewać po początkowej notce historycznej. Też na samym końcu dostajemy informację od autorki co zmieniła, a jakie były fakty, co zawsze bardzo sobię cenię przy tego typu powieściach, które bazują na prawdziwych wydarzeniach.

Maggie O’Farrell, opierając się na wydarzeniach historycznych, potrafi tak mocno się w nie zagłębić, że każda z jej powieści wydaje się być czymś niezwykłym. Historyczne tło i jej charakterystyczny, opisowy styl nadają jej książkom pewnego majestatu i szlachetności. Autorka, podobnie jak w swojej poprzedniej książce „Hamnet”, skupia się na postaci odrzuconej przez historię. Tym razem ożywia losy Lukrecji Medycejskiej.

Zawarta na początku książki nota historyczna pokrótce przedstawia historię Lucrezii. W 1560 roku, jako piętnastoletnia dziewczyna, poślubia ona księcia Ferrary. Niecały rok później Lucrezia umiera.

Historia tej dziewczyny mogłaby zostać uznana za jedną z wielu podobnych. Takich jak ona było znacznie więcej, a zagłębienie się w tę opowieść ukazuje tragizm sytuacji, w jakiej znajdowało się wiele młodych kobiet. Główna bohaterka jest jedynie pionkiem na szachownicy. Retrospekcje, które ukazują sceny z dzieciństwa Lukrecji, pozwalają nam dokładnie przeanalizować jej portret psychologiczny. W dzieciństwie miała pewien stopień wolności. Jako trzecia córka nie znajdowała się w centrum uwagi, co pozwoliło jej na naukę i rozwijanie swojej pasji, czyli malarstwa. Wszystko zmienia się, gdy jako trzynastolatka zostaje zaręczona z przyszłym księciem Ferrary. Choć jest jeszcze dzieckiem, zmuszona jest sprostać oczekiwaniom innych.

Uwielbiam sposób, w jaki autorka „grzebie” w historii i snuje własne interpretacje. W książce pojawia się wiele symboli, które jeszcze bardziej uwydatniają naturę głównej bohaterki. Lukrecja z pewnością mogłaby zostać uznana za wolną duszę, jednak ostatecznie przypomina zwierzę uwięzione w klatce, z niewielkimi szansami na poprawę swojego losu Autorka opisuje wszystko z niezwykłą dbałością o szczegóły, dzięki czemu każda emocja i każde słowo potrafią dosięgnąć czytelnika i sprawić, że ta historia wciągnie go bez końca.

Książka porwała mnie od pierwszych stron. Wspaniale było przenieść się do XVI wiecznych Włoch i być świadkiem tego wszystkiego co widzi i czuje młoda dziewczyna, która została poślubiona mężczyźnie o połowę starszego od niej, tylko po to by przedłużyć linię rodu i zawrzeć polityczne sojusze.

Narracja tu jest pierwszoosobowa dzięki czemu czytelnik jeszcze bardziej może wczuć się w emocje Lucrezii. Natomiast akcja początkowo posiada swoje tempo, aż w pewnym momencie staje się bardziej dynamiczna i dostarcza wiele emocji. Głownie czuć napięcie, które rośnie z każdą stroną. Cały czas byłam ciekawa czy to co przeczuwa dziewczyna spełni się, czy tylko jej młoda wyobraźnia płata figle.

Autorka świetnie oddała realia panujące w epoce renonsu. Zarówno kreacje damskie jak i męskie zostały wspaniale przedstawione. A wszystko to opisane pięknym językiem, który na początku trochę mi przeszkadzał, ale im bardziej zagłębiałam się lekturę tym mnie mi on przeszkadzał, a stawał się piękny.

Lucrezia nie miała poślubić Alfonsa, Lucrezia to jeszcze dziecko. Okoliczności sprawiły, że to tak odmienne dziecko La Fecundissimy staje przed ołtarzem z księciem Ferrary. Dziewczyna czuje, że małżonek pragnie jej śmierci. Szybkim odkrywa, że czarujący książę ma dwie twarze, a ta druga jest brutalna i bezwzględna. Czy młoda księżna ma szansę na szczęśliwe życie?

Maggie O'Farrell stworzyła historię inspirując się prawdziwymi wydarzeniami. Ubrała w słowa życie pełne nadziei, niepokoju i strachu. Życie pełne kolorów i emocji. Oddaje atmosferę XVI-wiecznych Włoch, ukazuje nam historię oczami młodej dziewczyny. Księżnej, małżonki, kobiety, która ma być posłuszna swemu mężowi. Dziewczynki, która dojrzewa, która się buntuje. Dziewczyny rozumnej, dobrej obserwatorki. Trzeba przyznać, że autorka pisze pięknie, poetycko, plastycznie, jednak w jej narracji było coś co burzyło harmonię. Zabawa czasem. Wybijała mnie z rytmu czytania. Do mocnych stron zaliczyć można także atmosferę powieści. Wyczuwalne na każdej stronie elementy napięcia, niepokoju, walki o przetrwanie, walki o życie, stałej czujności. To znakomita, drobiazgową proza przepełniona sztuką, utkana z emocji. Pozycja niewątpliwie ciekawa i warta poznania. Zwłaszcza wśród miłośników historii i sztuki.

Współpraca reklamowa

Powieści historyczne to dla mnie magiczny wehikuł czasu. Choć nie mogę przenieść się do przeszłości cieleśnie, moja wyobraźnia staje się kluczem do niezwykłych podróży, co zwykle jest bardzo oryginalnym przeżyciem. Tak też było w przypadku tej książki.

"Portrer Lucrezii" wiernie oddaje realia życia w renesansowych Włoszech XVI wieku. Najbardziej urzekła mnie możliwość obserwowania ówczesnego świata oczami młodziutkiej bohaterki o temperamencie niczym płomień. Dawno nie spotkałam tak plastycznie nakreślonej postaci. Jej losy, od samych narodzin, przypominają scenariusz pełen nieoczekiwanych zwrotów.

Sielanka beztroskiego dzieciństwa zostaje brutalnie przerwana, gdy Lucrezia kończy trzynaście lat. Śmierć starszej siostry, mającej poślubić księcia Ferrary, zmienia wszystko - ojciec postanawia, że to ona zajmie jej miejsce.

W wieku piętnastu lat zostaje małżonką księcia Alfonso, musi zostawić za sobą całe dotychczasowe życie i ruszyć w nieznane. Złudny blask miesiąca miodowego szybko gaśnie w cieniu dziwacznych zachowań męża. Mrok zaczyna się nawarstwiać, a bohaterka z każdym dniem pogrąża się w coraz większym niepokoju, by w końcu zacząć drżeć o własne życie. Czy słusznie?

Twórczość Maggie O'Farrell charakteryzuje się niezwykle emocjonalnym oraz poetyckim warsztatem pisarskim, dlatego też tak bardzo zżyłam się z główną bohaterką. Silnie odczuwałam jej lęk i ogromnie współczułam położenia w jakim się znalazła.

Ponad to książka odsłania bezlitosną prawdę o pozycji kobiet w dawnych czasach - często były jedynie pionkami w politycznych rozgrywkach, pozbawionymi własnego głosu. Ich egzystencja, mimo przepychu, była zmaganiem się z bezwzględnymi regułami świata rządzonego przez mężczyzn.

Zdecydowanie nie chciałabym żyć w renesansowych Włoszech, lecz ta podróż na kartach powieści była niesamowita i wiem, że zapisze się na długo w mojej pamięci. Chciałabym móc czytać więcej tego typu historii!