“Porozmawiaj ze mną” to niezwykła książka opowiadająca o życiu w PRLu, przeplatana współczesnymi przemyśleniami i decyzjami podejmowanymi przez autorkę.
Czy tęsknimy za czasami młodości? Bez wątpienia! Za beztroską, pierwszymi decyzjami, nieświadomością, wolnością. Kinga Dębska postanowiłą spojrzeć na swoje dzieciństwo z perspektywy dorosłej kobiety, o czym opowiedziała w książce “Porozmawiaj ze mną”.
W powieści przeplatają się dwie narracje. Poznajemy czterdziestokilkuletnią, sfrustrowaną życiem aktorkę oraz jej głos z przeszłości, kiedy miała zaledwie dwanaście lat. Obie pełne humoru i pikanterii oceniały od zawsze otaczającą je rzeczywistość. Bohaterka aktualnie przechodzi kryzys w związku, odczuwa stagnację na polu zawodowym i nie jest zadowolona ze swojego życia, nad którym straciła całkowitą kontrolę. Jako dwunastoletnia dziewczynka wchodzi natomiast właśnie w trudny okres dorastania. W tle pojawia się ówczesny świat celebrytów ukazany w krzywym zwierciadle, nierówny i nigdy nie będący w pełni szczerym. Powracają wspomnienia o zabawie na blokowisku, jedzeniu na kartki i wiecznej szarości, jaka panowała w Plosce.
“Porozmawiaj ze mną” to opowieść o relacjach międzyludzkich i pokoleniu, które znalazło się w przełomowym i nieuporządkowanym momencie w historii. Chociaż nie wiedzieli czym do końca jest wolność, nigdy nie zapomną tego okresu i wspomnień, jakie z nimi pozostały.
O autorce
Kinga Dębska jest polską reżyserką i scenarzystką filmową. Laureatka wielu nagród festiwalowych. Do tej pory największy sukces przyniósł jej film “Moje córki krowy”. Członkini Stowarzyszenia Filmowców Polskich.
W jakim stylu narracyjnym została napisana książka "Porozmawiaj ze mną" autorstwa Kingi Dębskiej?
Powieść wykorzystuje podwójną narrację pierwszoosobową, prowadzoną z perspektywy dojrzałej kobiety oraz jej dwunastoletniego wcielenia. Autorka stosuje dynamiczny język pełen swady i pikanterii, co pozwala na głębokie wniknięcie w świat wewnętrzny bohaterek. Czytelnik obserwuje dialog dorosłej Marty z jej wewnętrznym dzieckiem, co nadaje całości unikalny, psychologiczny wymiar. Taka konstrukcja sprawia, że historia jest niezwykle intymna i angażująca emocjonalnie.
Czy powieść skupia się wyłącznie na realiach życia w czasach PRL-u?
Książka łączy wątki historyczne z 1982 roku z obrazem współczesnego świata celebrytów i problemami dzisiejszych czterdziestolatków. Obok przygód w blokowisku z okresu stanu wojennego, czytelnik śledzi losy sfrustrowanej aktorki zmagającej się z kryzysem zawodowym i osobistym. Dzięki temu zabiegowi tło społeczne jest zróżnicowane i pokazuje ewolucję obyczajową na przestrzeni dekad. Jest to zatem wielowymiarowa opowieść o relacjach rodzinnych, a nie tylko kronika minionej epoki.
Jakie dwie perspektywy czasowe przeplatają się w fabule tej historii?
Akcja utworu toczy się równolegle w roku 1982 oraz w czasach współczesnych, tworząc spójny portret tej samej bohaterki. Czytelnik poznaje Martę jako dorastającą dziewczynkę oraz jako dojrzałą kobietę walczącą ze stagnacją w karierze. Te dwa plany czasowe przenikają się poprzez bezpośrednie rozmowy bohaterki z samą sobą z przeszłości. Pozwala to na ciekawą analizę tego, jak dziecięce doświadczenia kształtują dorosłe życie i codzienne wybory.
Dla kogo ta powieść obyczajowa może okazać się mało interesująca lub nieodpowiednia?
Pozycja ta nie jest polecana czytelnikom szukającym typowej, lekkiej komedii romantycznej lub prostej literatury faktu o PRL-u. Ze względu na silny nacisk na introspekcję i psychologiczny dialog, osoby preferujące szybką akcję mogą odczuć brak dynamizmu. Tematyka frustracji zawodowej i kryzysu wieku średniego jest skierowana głównie do dojrzałych odbiorców, potrafiących docenić sarkastyczny humor. Książka zawiera również elementy pikanterii, co czyni ją lekturą przeznaczoną dla osób dorosłych.
Czy problemy dorosłej Marty są przedstawione w książce w sposób humorystyczny?
Autorka posługuje się ironią i krzywym zwierciadłem, aby ukazać świat współczesnych celebrytów oraz osobiste porażki bohaterki. Mimo że Marta zmaga się z poważnym kryzysem w związku, jej spostrzeżenia są pełne humoru i dystansu do rzeczywistości. Takie podejście sprawia, że trudne tematy stają się łatwiejsze w odbiorze, nie tracąc przy tym na swojej autentyczności. Jest to proza słodko-gorzka, która bawi, ale jednocześnie skłania do refleksji nad własnym życiem.
