Poradnik grzebania kotów

Słuchajcie, jak tę książkę się fajnie i szybko czytało. Polubiłam Stefanię, bo tak jak ona, lubię moje cztery ściany i nie lubię ich opuszczać jak nie muszę 😂. Ale jednak ona dokonała czegoś więcej.

Kiedy po piętnastu latach postanowiła wrócić do swojej rodzinnej wioski, kiedy to zostało odnalezione ciało jej przyjaciółki z dzieciństwa, ale tak naprawdę sprawa nie została rozwiązana, a wręcz nazbyt szybko zamknięta. To Stefania postanawia sama dowiedzieć się prawdy. Kto zabił jej przyjaciółkę ze szkolnej ławki, Martynę i dlaczego to zrobił.

Całkowitym przypadkiem w tym wszystkim postanawia pomóc jej sąsiad, Wincenty. Do którego Stefania skutecznie zaczyna się przekonywać.

Żadno z nich jednak nie spodziewa się finału tej historii. I choć Stefania jest fanką historii true creme, i analizowała całą tą sytuację na podstawie różnych, wysłuchanych w podcastach historii, to coś przegapiła. Coś bardzo istotnego co mogło zaważyć na jeszcze kilku życiach.

Wow, ale to się dobrze czytało, nawet mimo morderstwa, bo było ono przed laty, no i później też.. to tak, zdecydowanie bardzo ciekawie się czytało tę książkę. Wciągnęła mnie całkowicie. Zdecydowanie zachęcam do przeczytania.

Ale tytuł to tak średnio mi w sumie pasuje, bo nawiązanie do nie było tylko raz i w sumie.. czemu taki tytuł? 😛 Jeśli jesteście tego ciekawi, to zajrzyjcie na profil Autorki, to się dowiecie, bo w jednym poście o tym mówiła 😊.

📕Tytuł: „Poradnik grzebania kotów”

🖋️Autor: Mika Modrzyńska

📃Ilość stron: 302

🏢Wydawnictwo: zysk_wydawnictwo

🐈‍⬛Stefania Miałkowska powraca do rodzinnej miejscowości, aby rozwikłać sprawę tajemniczej śmierci swojej szkolnej przyjaciółki. Dziewczyna czuje się w obowiązku odkrycia prawdy, ponieważ feralnej nocy miała uciec wraz z zaginioną Martyną. Śledztwo przez 15 lat prowadzone było w kierunku zaginięcia i dopiero po odkryciu zwłok przez przypadkowego turystę zostaje ponownie otwarte. Choć nie na długo. Stefania zniechęcona pracą lokalnej policji, postanawia wziąć sprawę w swoje ręce. Z pomocą przychodzi jej mieszkający po sąsiedzku Wincenty. Wspólnie opracowują swój plan działania, zbierają informacje od mieszkańców, analizują wszystkie szczegóły.

Czy uda im się rozwikłać zagadkę i doprowadzić sprawcę przed oblicze sprawiedliwości?

A co jeśli odkryją coś, co zmieni ich życie już na zawsze?

🐈‍⬛Bardzo polubiłam główną bohaterkę, która jest osobą ciekawską i zdeterminowaną. Ostatnie wydarzenia tylko wzmocniły w niej chęć odkrycia prawdy. Do tego wydaje się postacią barwną, lubiącą przygody (często zmienia miejsca zamieszkania, poznaje nowe kultury), a zarazem lekko wycofaną. Potrafi się wyłączyć i zamknąć w swoim świecie. Być może małomiasteczkowość, z jej ograniczonymi perspektywami i plotkami oraz sprawa zaginięcia Martyny odbiły się na jej psychice.

🐈‍⬛”Poradnik grzebania kotów” przede wszystkim przyciągnął mnie intrygującym tytułem. Jak on się odnosi do całej fabuły, musicie rozwikłać sami.

🐈‍⬛Styl autorki jest przyjemny, angażuje czytelnika w śledztwo, ale nie jest to natarczywe. Zostajesz wciągnięty w niespieszny wir wydarzeń. Dzięki temu bliżej poznajesz wieś Brzóski i jej mieszkańców. A wszystko po to, aby pod koniec dynamika akcji ruszyła do przodu i nieprzewidywalny zwrot akcji zaskoczył czytelnika. Mam odczucie, że Modrzyńska połączyła mroczny temat ze specyficzną dla siebie ironią. Złagodziło to ciężar narracji. Bardzo podobne odczucia miałam podczas czytania innej książki autorki pt. „Cypek”.

Obie pozycje serdecznie polecam.

Współpraca: zysk_wydawnictwo

Najbardziej niebanalny tytuł książki, którą przeczytaliście to? U mnie w czołówce z całą pewnością będzie "Poradnik grzebania kotów" - to właśnie ten oryginalny tytuł przyciągnął mnie, do poznania treści.

Fabuła stanowi intrygujący, małomiasteczkowy kryminał, z mocno wyczuwalną dusznością zaściankowej, mazurskiej społeczności.

Odgrzebywanie wydarzeń sprzed 15 lat to zadanie niełatwe, utrudniane dodatkowo przez mentalność mieszkańców, którzy wiele widzą, ale niewiele mówią.

Główna bohaterka to dawna mieszkanka Brzózki, która przyjaźniła się z ofiarą. Kobietę do działania pcha zarówno ciekawość, poczucie winy, jak i niezgoda na tuszowanie zbrodni. Społeczność bowiem w momencie zaginięcia dziewczyny, przed laty, uznała je za ucieczkę z domu i nie przejęła się zupełnie losem nastolatki.

Stefanii w śledztwie pomaga tutejszy artysta, uznawany powszechnie za dziwaka. Ta oryginalna para oprócz kolejnych tropów śledztwa odkrywa też tajemnice mieszkańców i prawdę o samych sobie.

Ta historia wciąga i porywa. Kolejne ujawniane sekrety, portret zamkniętej społeczności, znieczulica- to wszystko buduje wielowymiarowy obraz. A koniec dostarcza dodatkowej dawki emocji.

Dla miłośników kryminałów, ta książka będzie dobrym wyborem.

Mika Modrzyńska zahacza o różne gatunki literackie. Jej debiutem była książka obyczajowa, w między czasie wydała powieść fantastyczną, a teraz rzuciła czytelnikom na stół... kryminał. Z jednej strony cieszy wszechstronność, ale z drugiej, czy to aby na pewno możliwe aby w każdym gatunku czuła się dobrze?

Dom, w którym się nie przelewa i generalnie nie jest kolorowo? Do tego wieś, mała społeczność, wszyscy wiedzą o wszystkich dosłownie wszystko. Czego brakuje aby nastolatka nie mogła sobie z tym wszystkim poradzić, przemocy domowej? No właśnie niekoniecznie, bo nie każdy musi spaść na dno, by chcieć coś zmienić. W ten sposób trzynastoletnia dziewczynka znika. Czy ktoś się tym przejął? Nie, każdy z mieszkańców uznał to za ucieczkę. No, prawie każdy, bo główna bohaterka, Stefania, obiecała jej, że zrobią to razem, ale stchórzyła.

Po latach zostaje znaleziono ciało Martyny więc i Stefania pod byle pretekstem wraca do maleńkiej wioski by poprowadzić własne śledztwo mając wrażenie, że policja albo jest bezradna, albo nie chce być skuteczna...

Z jednej strony to kryminał, gdzie mamy od razu ciało, śledztwo, a do tego włącza się w poszukiwanie prawdy także bohaterka, której zapewne ciąży to wszystko na sumieniu i do tego wciąga małą społeczność w swoje próby dowiedzenia się co tak naprawdę zaszło lata temu, a z drugiej to obyczajówka. Nie można tego nazwać thrillerem, ani kryminałem w pełnej krasie, bo odczuwa się, że śledztwo i zaginięcie dziewczynki jest tylko dodatkiem.

Stefania chce przede wszystkim rozliczyć się z przeszłością, a także uciszyć własne wyrzuty sumienia. Jednak zamiast pociągnąć wątek, skupić się na śledztwie i małej społeczności, nagle zaczynają pojawiać się kolejne ciała.

No właśnie, główna bohaterka jest tutaj najważniejszą postacią i jednocześnie najlepiej wykreowaną. Dokładanie na siłę partnera, do tego przystojnego niekoniecznie ma sens. Tak samo rozpoczynanie wątku małej, zamkniętej społeczności, a później porzucanie go jak gdyby nigdy nic. Cała atmosfera niepokoju, niedomówień i tajemnic zwyczajnie pryska.

Po tytule także spodziewałam się zupełnie czegoś innego, a jest on... "z czapy". Dosłownie nie wnosi nic do fabuły, według mnie.

I choć bardzo lubię pióro autorki, dopracowanych bohaterów, to jest to już kolejna książka, gdzie widać, że był pomysł, ale tylko na początek opowieści i brak zdefiniowanego zakończenia. Przez to się to wszystko rozjeżdża i ma się odczucie, że treść jest wyciągana na siłę. Może lepiej by było gdyby stworzyć opowiadanie zamiast na siłę dociągać tekst do tych trzystu stron?

Podsumowując, nie jest to powieść, którą poleciłabym każdemu i w zasadzie ciężko stwierdzić czy bardziej fanom kryminałów podejdzie, czy tych, którzy wolą obyczajówki. Zdecydowanie dla samego warsztatu, pomysłowości autorki warto na sobie sprawdzić czy coś kliknie lub potraktować to jako czystą rozrywkę bez żadnych wymagań.

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Zysk i S-ka.

Najbardziej intrygujący tytuł książki jaki zdarzyło Ci się przeczytać to…? 💬
U mnie bez wątpienia wygrywa „Poradnik grzebania kotów” autorstwa Miki Modrzyńskiej.

Twórczość Miki Modrzyńskiej znam dobrze, a nawet zdarzyło mi się patronować jednej z jej książek. Muszę jednak przyznać, że w przypadku „Poradnika grzebania kotów” nie było wielkiej miłości ani ochów i achów.

Zacznijmy od tego, że fabuła jest naprawdę ciekawa i dobrze rozegrana. Pierwsza połowa strasznie mnie wciągnęła — to tutaj pojawia się wątek rozliczenia z przeszłością, interesująca zagadka do rozwiązania oraz świetnie oddany klimat wiejskiej miejscowości z hermetyczną społecznością. Kto czyta moje recenzje, ten wie, że każdy z tych elementów uwielbiam w kryminałach i thrillerach.


Jednak w drugiej połowie coś zaczęło się psuć. Klimat małego miasteczka wyparował, pojawia się cała masa trupów, a samo zakończenie nie do końca mnie usatysfakcjonowało. Oczywiście zdaję sobie sprawę, że całość została oparta na prawdziwych zbrodniach, ale brakowało mi twistu, który sprawiłby, że pomyślałabym: „No nie! Tego się nie spodziewałam!”. Niestety, wszystko było dla mnie dość przewidywalne, i w pewnym momencie zaczęłam się po prostu nudzić. Może to przez fakt, że mam na koncie wiele przeczytanych kryminałów? Być może. Niemniej jednak to zaważyło na mojej końcowej ocenie książki.

Jeżeli chodzi o bohaterów, to jest to chyba najmocniejszy element powieści. Są bardzo dobrze wykreowani, a jak na Mikę Modrzyńską przystało, główna bohaterka — Stefania — jest nieco specyficzna. Śmierć przyjaciółki z pewnością odcisnęła na niej ogromne piętno. Dziewczyna jest mocno pogubiona w życiu, ale potrafi myśleć metodycznie i logicznie, dlatego nie dziwi fakt, że po odnalezieniu ciała przyjaciółki bierze sprawy w swoje ręce i zaczyna szukać mordercy.

Warto zaznaczyć, że pojawia się tu również wątek romantyczny między Stefanią a Wincentym. Rozwija się on dość spokojnie, realistycznie i dodaje książce pewnego uroku.

„Poradnik grzebania kotów” to z pewnością dobra książka, która zasługuje na uwagę. Choć mnie do końca nie przekonała, uważam, że znajdzie wielu fanów, zwłaszcza wśród osób, które szukają czegoś lekkiego na rozpoczęcie przygody z gatunkiem. Polecam!

🙀 Sięgacie czasem książkę tylko ze względu na sam tytuł?

📖 Ostatnia miłość

✒️ Mika Modrzyńska

🏢 Wydawnictwo Zysk i S-ka

[współpraca reklamowa] z Zysk i S-ka Wydawnictwo Mika Modrzyńska

🙀 Stefania zmienia swoje życie. Wraca z Kanady do rodzinnej miejscowości o nazwie Brzózka. Nie wszystko w jej życiu idzie zgodnie z planem. Jej rodzice wyjeżdżają, a Stefania na 2 tygodnie ma zająć się domem i kotami Flipem i Flapem. Swoją drogą super dobór imion dla zwierzaków. W tym czasie dziewczyna ma za zadanie wymyślić co dalej chce zrobić ze swoim życiem.

🙀 Międzyczasie odkryte zostają pozostałości ciała po zamordowanej przyjaciółce z lat dziecięcych Martynie. Wieść niosła, że dziewczynka uciekła. Prawda okazuje się jednak zupełnie inna.

🙀 Stefania jako fanka podcastów true crime postanawia na własną rękę rozwiązać tajemnicę z przeszłości, bo policja zamknęła dochodzenie z powodu braku dalszych tropów. Czy Stefanii uda się odkryć prawdę? Jakie tajemnice skrywa pamiętnik Martyny? A może pomoc sąsiada okaże się nieoceniona?

🙀Już dawno nie czytałam książki, która tak by mnie wciągnęła! Już sam tytuł jest bardzo oryginalny i ma swoje odniesienie w treści powieści. Stefania to bohaterka, z którą można się utożsamić, ponieważ, każdy z nas na pewno miał moment w życiu, gdy nie wiedział, gdzie dalej zmierza jego życie.

🙀 Dodatkowo jest ona miłośniczką kotów, jak można by jej nie polubić. Mamy tutaj także odrywanie tajemnicy sprzed lat i kilka wątków rozwijanych pobocznie. Całość daje nam świetny efekt w postaci historii, która trzyma w napięciu i nie daje o sobie zapomnieć. Chętnie sięgnę po inne książki tej autorki!

“Wystarczająco jest ścieżek w życiu do spróbowania, by móc skorzystać z tych mniej uczęszczanych”.

Niewielkie miasteczko na Mazurach - Brzózki, po dłuższej nieobecności do rodzinnego domu wraca Stefania Miałkowska. Młoda kobieta przez jakiś czas mieszkała w Kanadzie, gdzie pracowała w jako opiekunka do dzieci. Stefania skończyła studia, jest gorliwą słuchaczką podcastów true crime, ma prawie trzydzieści lat i wciąż nie ma pomysłu na życie. Jej przyjazd zbiega się z wydarzeniami, od których huczą całe Brzózki. Po piętnastu latach na bagnach znaleziono ciało Martyny, dziewczyny, z którą Stefania się przyjaźniła. Wtedy uznano, że Martyna uciekła. Sfrustrowana opieszałością policji, postanawia wziąć sprawę we własne ręce. Pomoc ofiaruje jej młody sąsiad, Wincenty, niebawem wpadają na pewien trop.

Emocjonująca, pełna tajemnic historia, która ma swoje drugie dno. Akcja powieści toczy się swoim rytmem, wyraźnie czujemy małomiasteczkowy, specyficzny klimat. Fabuła ciekawie poprowadzona, intryguje, wzbudza dreszczyk delikatnego niepokoju i napięcia. Znaleziony pamiętnik zamordowanej dziewczyny przybliża nas do odkrycia przerażającej prawdy. Autorka ma lekkie, naturalne, przyjemne pióro, ze szczyptą ironicznego, wyważonego humoru. Z wnikliwością i wrażliwością ukazane emocje, jakie stają się udziałem naszych bohaterów. A ci bardzo dobrze wykreowani, ciekawy psychologiczny rys na ich osobowości. Wiarygodni, realni, zwyczajni, to ludzie, jakich mijamy w naszej codzienności. Do Stefanii poczułam sympatię to spokojna, małomówna, zamknięta w sobie kobieta, która stroni od ludzi. Moje serce skradł Wincent, jego poczucie humoru i ogromne wsparcie dla Stefanii. Z ciekawością śledziłam ich perypetie.

Klimatyczna mieścina, w której prywatność prawie nie istnieje, wścibscy ludzie, plotki. Stefania dorastała w tym miejscu, nigdy jakość nie czuła się z nim specjalnie związana. Wydarzenia z przeszłości miały na nią wpływ. Poczucie winy, to, że przed laty stchórzyła, powodują, że Stefania próbuje zrobić wszystko by odkryć prawdę. Pomoc Wincentego jest bardzo przydatna, we dwoje tworzą dość specyficzny duet. Na jaw zaczynają wychodzić sekrety, które nigdy nie miały ujrzeć światła dziennego. Stefania podejmuje próbę rozliczenia się z przeszłością. Od zawsze była inna, spokojna, uległa, wycofana, miała swój świat, do którego nikogo nie wpuszczała, ludzie postrzegają ją jako dziwną osobę. Przywdziała grubą skorupę, pod którą się ukrywa. Od lat szkolnych przyjaźni się z Zojką i Joanną. Z Joanną łączy ją coś więcej.

Wciągający, emocjonujący kryminał, ze sporą dawką obyczajowości. Tajemnice sprzed lat, życiowe wybory, wewnętrzne rozterki, szukanie swojego miejsca na ziemi i wstrząsająca prawda o tragicznej śmierci. I ten intrygujący tytuł! Serdecznie polecam! Tatiasza i jej książki :)