Południca

Zazwyczaj bohaterami kryminałów są doświadczeni śledczy, którzy na poszukiwaniu morderców zjedli przysłowiowe zęby. Co byście więc powiedzieli na parę żółtodziobów z czeskiej policji, którzy przypadkowo zostają przydzieleni do prowadzenia sprawy seryjnego mordercy z blokowiska?

Zapewniam Was, że dodaje to powieści niepowtarzalnego klimatu, budząc czasami uśmiech, innym razem wręcz współczucie dla bohaterów. Nie jest trudno bowiem postawić się w sytuacji początkujących policjantów, którzy z jednej strony chcą się wykazać, z drugiej mają świadomość, że sprawa może ich przerosnąć. Szczególnie gdy działają nie tylko pod presją czasu, ale i pod czujnym i niezbyt przychylnym okiem szefostwa i mediów. Czy żółtodzioby poradzą sobie w starciu z seryjnym mordercą, ochrzczonym mianem Południcy?

Prócz prowadzonego śledztwa, z nie mniejszą ciekawością przyglądałam się rozwojowi relacji pomiędzy partnerami. Czy Eva, będąca typem aktywnej sportsmenki i Tomas, trochę wycofany humanista znajdą wspólny język, nauczą się współpracować i ufać sobie nawzajem?

W drugim, wprowadzającym wiele melancholii, wątku poznajemy Martę, zamykającą się w bezpiecznych ścianach swego mieszkania przed złym światem. Ukazuje ogrom samotności i krzywdy, ale również bezmiaru miłości, do której zdolna jest tylko matka.

Niesamowicie spodobał mi się styl autora, tchnący lekkością i naturalnością. Nieprzegadane, wypełnione konkretami krótkie rozdziały, ale i kierunek, w którym niespiesznie potoczyła się akcja, przydały powieści bardzo realistycznego rysu. Niepodziewanie powieść wzbudziła we mnie również głębokie emocje, zostawiając pole do przemyśleń nad prozą życia i jego niesprawiedliwością. „Południca” to coś więcej, niż świetna rozrywka.

„Południca” to lekki i przyjemny kryminał, który zostawia posmak goryczy.

Na chodniku blokowiska o paskudnej reputacji leży ciało pięknej, młodej dziewczyny . Do sprawy zostają przydzieleni Tomáš Volf i Eva Černa. Jest to wynik zamieszania i czystek w komendzie oraz błędne przekonanie przełożonego, że to samobójstwo… Śledztwo zostaje jednak w rękach niedoświadczonych policjantów. Morderca zostawił ślady, a tożsamość ofiary jest znana, więc sprawa powinna być dość prosta. Oczywiście nie jest. 😉

Śmierć Zuzany to dopiero początek. Gdy pojawiają się kolejne zwłoki, a zaniepokojone media informują o pojawieniu się brutalnego mordercy, sytuacja mocno się zmienia. Urażona duma i niespełnione ambicje Tomáša i Evy nie pozwalają pogodzić się z porażką.

Akcja toczy się płynnie, bez gwałtownych skoków, łagodnie i ciekawie się rozwija. Równolegle do śledztwa toczy się historia tajemniczej Marty. I właśnie tu znajdujemy melancholijny klimat, smutek miesza się z radością, bezradność z miłością. Te fragmenty najmocniej mnie dotknęły. Ciemne, niepokojące, wypełnione krzywdą… Poruszajce.

„Południca” sprawdzi się bardzo dobrze, jeśli chcemy odpocząć od brutalnych, ostrych historii pełnych przemocy kryminałów. Jest coś takiego w czeskim stylu, klimacie powieści, co ciężko nazwać, takie połączenie tragizmu z optymizmem, jasności z ostrym cieniem (mgły 😜) i to wcale się nie gryzie, to stanowi wyjątkową i charakterystyczną mieszankę. Wszyscy spieszą się powoli. Zaznaczone jest też istotne tło obyczajowe.

To kolejny tom serii z Tomášem Volfem, ale nieznajomość poprzedniej zupełnie nie przeszkadza, bo akcja „Południcy” toczy się wcześniej, niż „Przedawnienia”.