Pokusa wszechmocy

Pokusa wszechmocy autorstwa Łukasza Skotnicznego wydana przez Wydawnictwo Novae Res

#współpracabarterowa

[W skorumpowanym Calvaray – mieście pełnym przemocy, rządzonym przez mafijne rodziny – potrzeba kogoś, kto zrobi to, na co innym brakuje odwagi. Matthew, razem z nowo poznanymi sprzymierzeńcami, w tym tajemniczą Emmą, podejmuje się niebezpiecznej walki z ludźmi, którzy zabijają, porywają i niszczą niewinnych bez cienia skrupułów. Stawia także czoła seryjnemu mordercy, obierającemu na celownik dzieci…] Lubimy Czytać

Pokusa wszechmocy to książka w moim odbiorze dziwna - zacznę od minusów. Dialogi są denne i wywołujące cringe, często patetyczne lub polegają na wymianie cytatów z piosenek (kto tak w ogóle rozmawia), a główny bohater w tym wszystkim jest arogancki i przesadnie pewny siebie. W dodatku opisy momentami są aż nazbyt szczegółowe by później ominąć jakiś fragment, który by wymagał opisu. W tym wszystkim mamy okropnie naiwną fabułę, której zakończenie wzbudziło we mnie podwójną konsternację. Nie wiedziałem czy mam się śmiać czy płakać. Mamy do czynienia z powieścią prawie superbohaterską, gdzie z niewyjaśnionych powodów trzy osoby mają jakieś moce telekinetyczne (co w ogóle nie było wyjaśnione). Główny bohater jest jeszcze przeszkolonym w sztukach walki mocarnym mężczyzną i w pewnym momencie przekracza granicę walki z przestępczością dokonując zabójstwa jednego pe**fila. W rezultacie przechodzi na "ciemną stronę mocy" i zatraca się w próbie wyczyszczenia miasta z wszelkiego zła. Ale (co za zaskoczenie) w końcu się orientuję dzięki pewnym okolicznościom, że poszedł za daleko i chce na powrót być sobą. Niby spoko koncept gdyby KTOŚ NIE ZAPOMNIAŁ, ŻE W MIĘDZYCZASIE POWYBIJAŁ ZE 100 LUDZI W BARDZO BRUTALNY SPOSÓB. Ale żałuje i wszystko wróciło do normy. Kończy się dobrze :) xD

Mimo mojego narzekania, naprawdę dobrze się bawiłem przy tej książce - czytało się ją luźno, a charakter jednej z bohaterek - Emmy, z którą przyszło pracować głównemu bohaterowi został wybitnie napisany. Mimo początkowej żenady bardzo wkręciłem się w genialnie poprowadzoną relacją między tą dwójką. Naprawdę przemyślany wątek. Matthew mimo irytujących cech też jest postacią z krwi i kości, ze swoją mroczną historią, ze znajomymi, których poznał przed fabułą książki. Czuć, że były w nich realne postacie. Naprawdę się wciągnąłem w tą brutalną historię, która o dziwo ma aż nazbyt dużo pe**filii. Naprawdę aż tak dużo jest takich obrzydliwych ludzi? Przynajmniej cały wątek był dobrze poprowadzony potępiając takie zachowanie i pokazując, że sprawiedliwość w końcu ich dosięgnie.

Pokusa Wszechmocy to książka przeciętna, naiwna, momentami głupia, którą trudno mi negatywnie ocenić bo naprawdę świetnie się przy niej bawiłem. Starając się zachować balans między moją radością z czytania, a jakością książki wystawię chyba sprawiedliwe 7/10. Ciekawe co jeszcze dla nas ciekawego Łukasz Skotniczny przygotuje. Ja z ciekawości będę obserwować!

Są książki, które po prostu się czyta – dla rozrywki, dla chwili relaksu. Ale są też takie, które wciągają od pierwszej strony i nie pozwalają oderwać się aż do samego końca. „Pokusa wszechmocy” Łukasza Skotnicznego zdecydowanie należy do tej drugiej kategorii. To powieść, która nie tylko trzyma w napięciu, ale przede wszystkim porusza emocjonalnie i daje do myślenia. Dla mnie była czymś więcej niż tylko historią – była podróżą przez ciemność, ból, wewnętrzne rozdarcie i siłę, jaką daje walka o siebie.

Najmocniejsze wrażenie zrobiło na mnie to, jak autor balansuje między dynamiczną akcją, a psychologiczną głębią. To nie jest po prostu sensacyjna opowieść z elementami fantastyki – to historia człowieka, który zmaga się nie tylko z brutalnym światem zewnętrznym, ale też z samym sobą. Matthew Shawn to postać, którą zapamiętam na długo – nie jako „bohatera”, ale jako człowieka z krwi i kości, rozdartego między dobrem a koniecznością, sprawiedliwością a zemstą. Jego wewnętrzne monologi, pełne bólu i wątpliwości, były momentami tak przejmujące, że miałam wrażenie, jakbym słuchała czyichś prawdziwych, najgłębiej skrywanych myśli.

To, co podobało mi się najbardziej, to klimat powieści – mroczny, pełen napięcia, a jednocześnie przemyślany i spójny. Autor stworzył świat, który może być metaforą naszej rzeczywistości – miasto Calvaray to nie tylko arena walki z przestępczością, ale też tło dla znacznie głębszych problemów: samotności, utraty sensu, pokusy władzy i ceny, jaką się za nią płaci. Każda postać, która pojawia się w tej historii – od niepokojąco intrygującego Dominica Gable’a po delikatną, a jednocześnie silną Emmę – ma w sobie coś wyjątkowego. Ich relacje, zwłaszcza przyjaźń między Matthew a Emmą, poruszają w najczulszych miejscach. Ich wspólne sceny niejednokrotnie wywoływały u mnie dreszcze – nie z powodu strachu, ale emocji.

Ogromnym atutem jest styl pisania Skotnicznego – dopracowany, świadomy, a jednocześnie lekki w odbiorze. Autor wie, kiedy przyspieszyć akcję, a kiedy się zatrzymać i pozwolić czytelnikowi poczuć ciężar chwili. Jego dialogi są żywe, pełne znaczenia i często niosą ze sobą więcej niż cała scena akcji. Do tego sarkastyczny humor – cudownie wyważony, nieprzesadzony, dodaje tej historii autentyczności i sprawia, że czyta się ją z prawdziwą przyjemnością, mimo mrocznych tematów.

To książka, w której nie ma jednego głównego złoczyńcy. Najgroźniejszy przeciwnik czai się w środku – to pokusa przekroczenia granicy, sięgnięcia po coś, co może zniszczyć ostatnie resztki człowieczeństwa. Tytułowa „wszechmoc” nie jest darem – jest próbą. I to właśnie ta próba robi największe wrażenie.

„Pokusa wszechmocy” to opowieść dla tych, którzy szukają czegoś więcej niż zwykłej historii o walce dobra ze złem. To książka o człowieku, który gubi się w cieniu własnych demonów i próbuje znaleźć drogę powrotną. Niezwykle udana książka, która trzyma w napięciu, wzrusza i daje do myślenia. Z całego serca polecam.