Podrzutek

Ja też dorzucę jeszcze od siebie podniesionego kciuka!

Z całej książki najbardziej podobało mi się zakończenie. Oj, jeśli ludzie postępowaliby tak, jak autorka zaproponowała! Piękny finał trudnej historii.

Po wyjątkowej "Czarownicy ze wzgórza" przyszedł czas na "Podrzutek", czyli lekturę imponującą i równie mocno emocjonalną. Pozornie wydaje się, że będzie to historia prosta w przekazie a nawet mało ciekawa, ale już pierwsze strony przekonują, że czeka na nas solidna porcja wzruszeń oraz wyrzeczeń ze strony bohaterów.

Stacey Halls zabiera nas do Londynu a akcja jej powieści rozgrywa się w roku 1754. Od razu możecie wyobrazić sobie klimat ówczesnych czasów, ponieważ autorka wspaniale oddaje tamtejsze życie. Czytając czułam się jak niemy uczestnik tych wszystkich wydarzeń, ponieważ Londyn i ego pobliskie wioski zaczarowały mnie trafnymi, bogatymi choć zwięzłymi (trafionymi w punkt!) opisami.

Bess Bright oddała swoje dziecko do sierocińca, bo czuła, że tak będzie najlepiej. Po sześciu latach wróciła, by naprawić swój błąd, ale na to było już za późno. Kto podał się za nią i odebrał jej córeczkę a kobieta nie ma pojęcia kto i dlaczego tak postąpił. W międzyczasie poznajemy historię młodej wdowy samotnie wychowującej dziecko, która zamyka się przed światem i nie wpuszcza obcych. Czy drogi tych dwóch kobiet skrzyżują się a ich opowieść nabierze znaczenia? Oczywiście, bez tego nie byłoby przecież całej historii.

Autorka pięknie ujęła dramat dwóch kobiet. Nakreśliła szczere i wiarygodne sylwetki odmiennych charakterów, których z czasem połączy jedno przeznaczenie. Trudno było mi przejść obok Bess i Aleksandry, szczególnie że całość ujęta jest z perspektywy widzenia właśnie tych dwóch bohaterek a podczas czytania towarzyszyły mi mnóstwo skrajnych, często niełatwych emocji. Musicie wiedzieć, że to lektura słodko-gorzka, nieprzewidywalna, od pierwszych stron naznaczona tajemnicą, która czasami niesie poczucie szczęścia i ukojenie, ale potrafi równie mocno zaskoczyć nieoczekiwanym zwrotem akcji.

"Podrzutek" to przepyszna literacka uczta. Książka w pełni dopracowana, przemyślana, trafiająca prosto w sam środek serca czytelnika. Opowiada o trudach matczynej miłości, o skomplikowanych relacjach oraz niecodziennych wyborach, które los stawia na naszej drodze w najmniej odpowiednich momentach. Stacey Halls napisała piękną powieść, piekielnie emocjonalną, bardzo często wzruszającą, szczerą i odważną, ale i miejscami przejmująco smutną.

Po przeczytaniu tej książki długo dochodziłem do siebie. Minęło trochę czasu, zanim zebrałem myśli, poskładałem swoje emocje w jedną całość. Stacey Halls w powieści „Podrzutek” zarysowała historię poruszającą najczulsze struny naszych emocji. Ta historia skłania do przemyśleń, jakże ważny i życiowych.

Autorka kreśli historię Bess Bright, kobiety, która zostawiła w sierocińcu swoje dziecko z nieprawego łoża. To zapewne trudna i bolesna decyzja, gdyż kładzie się ona cieniem na dalsze życie bohaterki. Pozostawia trwały ślad, który ma ogromne konsekwencje w przyszłości. Patrząc na losy Bess, widziałem historię ludzi, którzy w prawdziwym życiu podjęli tę samą decyzję. Zastanawiałem się, czy również ja postąpiłbym tak samo. I odpowiedź mojego sumienia była jednoznaczna. Nie będę jednak zwierzał się z mojego podejścia, gdyż myślę, że każdy z nas ma swój dekalog, którym kieruje się w swoim życiu.

Los dla bohaterki tej powieści nie był łaskawy. Zmusił ją do oddania Clary do przytułku dla dzieci. Kobieta po sześciu latach pragnie odebrać córkę. Niestety dowiaduje się, że ktoś podał się za nią i odebrał córkę z sierocińca. To był kolejny cios dla młodej kobiety. Jedynym celem Bess jest odnalezienie Clary.

Na kartach tej powieści poznajemy również Aleksandrę, bogatą wdowę, która wychowuje małą dziewczynkę Charlottę. Życiowe drogi kobiet łączą się, gdy doktor Mead, pracujący w sierocińcu namawia Aleksandrę na zatrudnienie opiekunki. Bess pod przybranym imieniem Eliza podejmuje się opieki nad córką wdowy. Czy opiekunka przeleje swą matczyną miłość na Aleksandrę? A może Aleksandra jest zabraną z przytułku Clarą?

Nie zamierzam odpowiadać Wam na te pytanie, lecz proszę mi wierzyć takie myśli krążyć będą w Waszych głowach, gdy odkrywać będziecie kolejne elementy tej historii. Elementy, które Stacey Halls opisała poruszając nasze emocje do łez. Ta historia wyciśnie nie jedną kroplę.

„Podrzutek” opisuje historię, której nie można zapomnieć. A ja tworząc listę najlepszych książek mijającego roku, będę pamiętał, aby umieścić ją w ścisłej czołówce. Jeśli szukając lektury, kierujecie się poruszającą historią, to „Podrzutek” jest doskonałą propozycją. Jeśli pragniecie historii, które skłaniają do przemyśleń, to powieść Stacey Halls jest właśnie dla Was. Zdecydowanie polecam!

Dzisiaj przychodzimy do was z opowieścią prostą, ale skomplikowaną. Z historią, którą na pewno zapamiętacie. A mowa o książce "Podrzutek" od Wydawnictwa Świat Książki oraz od Stacey Halls.

" Gdyby była malowidlem, przedstawiałaby mocny okręt pokonujący wzburzone fale"

Bess to młoda dziewczyna, która zaszła w ciążę z pewnym Danielem. Niestety mężczyzna umarł nim dowiedział się o dziecku i nim ono się urodziło. Bess nie należy do bogatych ludzi, dlatego postanawia oddać dziecko do sierocińca, przyrzekając sobie, że kiedyś je odbierze.

Po latach decyduje się na ten ruch i wybiera się do owego sierocińca. Jednak tam okazuje się, że dziecko zostało zabrane dzień po tym jak je oddała, największym zaskoczeniem jest jednak to, że ktoś podszył się pod nią, by zabrał małą Clarę. Na drugim końcu Londynu mieszka Aleksandra, młoda wdowa, którą męczy przeszłość. Co wspólnego mają ze sobą kobiety? Czy Bess odnajdzie córkę? Jakie demony czają się w tym ogromnym mieście? Odpowiedzi na te pytanka znajdziecie oczywiście w książce, do której was chętnie zapraszamy. Tymczasem my mamy dla was kilka słów od nas.

Po pierwsze chciałyśmy wspomnieć, że naszą uwagę do przeczytania tej książki przykuła przepiękna okładka, chyba troszeczkę jesteśmy okładkowymi srokami i w tym przypadku jesteśmy ogromnie zadowolone. Pięknie wykonana, z cudownymi kolorami, brawa dla wydawnictwa.

Chociaż nie znamy się na historii za dobrze to sądzimy, że Londyn w roku 1754 i kilka lat później został przedstawiony według nas w znakomity sposób, można było go trochę poczuć, wyobrazić sobie jak mógł wyglądać. My uwielbiamy wyobrażać sobie pewne rzeczy, chłonąć czasy, w których dzieje się dana książka i w tym przypadku popłynęłyśmy całkowicie. Każdy szczegół wydawał się dopracowany i dobrze przemyślany.

Ciężko nam określić grupę docelową do której ma trafić ta książka, przede wszystkim jest to opowieść obyczajowa, jak dla nas nadawała by się również na piękną baśń, fani powieści fantastycznych również odnalezi by się w niej, jednym słowem książka jest dla każdego, dla starszego i młodszego czytelnika.

Klimat książki jest przedstawiony w Londynie w XVIII wieku, więc wyobraźcie sobie jak mogła wyglądać książka, jak mogło wyglądać życie bohaterów, zarówno tych bogatych, jak i tych biednych, dwa różne światy, piękne i zapracowane, słodkie i gorzkie.

Ile w tej książce jest emocji, oj tak, strach przeplata się tu że szczęściem, samotność z odosobnieniem, każdy bohater tworzy swoje klatki emocjonalne, z których nie potrafią wyjść. Tę opowieść powinno się czuć, a nie czytać.

Fabuła może nie zaskakuje za bardzo, ale jest przepiękna, historię czyta się wybornie, zabrakło nam troszeczkę więcej akcji, jednak widać, że autorka delikatnie prowadziła czytelnika przez stworzony przez siebie świat, dlatego nie mamy żadnego żalu.

Bohaterki to dwie kobiety, które nie miały w życiu łatwo, chociaż ich stan społeczny różni się od siebie w znacznym stopniu to mrok ich przeszłości ciągnie się za nimi, dając o sobie znać na każdym kroku. Są kobietami skrzywdzonymi, jednak walczącymi o swój los, jednak każda w swoim czasie, walcząc na różne, odmienne sposoby, wychodząc że swoich klatek w odpowiednim dla siebie czasie. To właśnie one są magnesem tej książki i to dla nich będziecie w tej książce zakochani.

Do tej historii wchodzi się jak do klatki i w niej trzeba przeżyć przygodę, żeby z niej wyjść, trzeba przez nią przebrnąć. My już jesteśmy po i bardzo cieszymy się, że mogłyśmy zrecenzować taką cudowna historię. Polecamy wam ją serdecznie

Przeczytałam ją i wciąż nie potrafię do siebie dojść. To niepojęte, ile w tej książce bólu i rozpaczy. Ten ból obezwładniania nas równie mocno, co bohaterkę, która zmuszona była oddać własne dziecko. Z braku pieniędzy i jedzenia była pewna, że tam jej będzie lepiej. Pozostawiła tam połowę serduszka, które dostała od swojego ukochanego. Chciała, by mała wiedziała, że po kilku latach po nią wróci. W samotności cierpiała, kiedy dowiedziała się, że ojciec jej dziecka zmarł. Chciała o nim i o wszystkim co przeszła opowiedzieć swojej córeczce, którą kocha nad życie. Sumiennie odkładała pieniążki, by móc ją wykupić, kiedy sytuacja u niej się poprawi. Przez te wszystkie lata odmawiała sobie wszystkiego. Zbierała dla małej ubranka o które było bardzo ciężko. I w końcu kiedy była już gotowa, kiedy niemal w podskokach kroczyła w kierunku przytułku dla dzieci, kiedy cały dom i bliscy byli przygotowani na tą radosną chwilę, stało się coś okropnego.

Pierwszym strachem była niewystarczająca ilość pieniędzy do odebrania małej. Drugim jej warunki mieszkaniowe, bo choć lepsze, to jednak niewystarczająco dobre. Jednak najgorsze było dopiero przed nią. Mężczyzna przyniósłszy teczkę z piękną niebieską kokardką popatrzył na kobietę przenikliwym wzrokiem. Z dokumentów bowiem wynikało, że takiego dziecka tam nie było. Widniał znak kobiety, że następnego dnia przyszła i córkę odebrała. Złożyła nawet podpis...

Gdzie zatem przebywała Clara? Kto ją odebrał i dlaczego podpisał się danymi prawdziwej matki?

Niesamowita...

Nie potrafiłam ani na moment przestać jej czytać. Była wstrząsająca i pełna nadziei. Wszystkie emocje zrozpaczonej matki przechodziły na mnie. Tekst hipnotyzował mnie do tego stopnia, że czułam jakbym przeniosła się do jej czasów i tam pomagała odnaleźć jej jakiś trop, cokolwiek, by tylko jej dziecko się odnalazło. Dodatkowo poznałam świat, gdzie co druga rodzina przymierała głodem. Oni masowo oddawali swoje dzieci i tylko cztery rodziny na czterysta po te dzieci wracało... To było takie przykre.

Z całego serca dziękuję Bogu, że nie było mnie w tamtych czasach. Książka, która pokaże wam jak wiele posiadamy i jak niewiele mają inni...