Podróż do Carcassonne. Tom 1

Podróż do Carcassonne, tom I, II

Z jednej strony ta historia jest piękna. Choć trochę przewidywalna. Mamy tutaj przedstawioną miłość dwojga ludzi, jednak w czasach, kiedy takiego rodzaju związek nie ma żadnych szans na przetrwanie. To czasy, kiedy liczył się tytuł i uznanie w oczach ludzi. On jest synem hrabiego, rozpuszczonym chłopcem, który myśli, że może mieć wszystko. Z kolei ona jest tylko aktorką, ze zwykłego teatru, bez znaczących roli, niezbyt popularna. Jednak wiadome było, że ten związek nie ma szans na przetrwanie, nie w tych czasach. Minęło kilka lat od zakończenia ich związku, ale jak się okazuje, po pewnym czasie losy ich rodzin ponownie się stykają.

Tak naprawdę jest to bardzo ciekawa książka, bo przede wszystkim ukazuje społeczeństwo w latach około 1921 roku. Bardzo dobrze tutaj widać te podziały społeczne, w którym to liczy się z jakiej grupy pochodzisz, z kim możesz wziąć ślub, jak to rodzina sytuuje twoje położenie. Na pewno warto zwrócić uwagę na to, że zarówno pierwsza jak i druga powieść są bardzo klimatyczne. Bardzo szybko i łatwo się je czyta, bo Autorka pisze te książki w specyficzny sposób. Na szczęście jej styl pisania pasuje do tamtych czasów, przez co nic nam się tutaj nie gryzie i nie zazębia. O ile obie książki są krótkie, to bardzo dużo się tu dzieje, jest tu dożo bohaterów, po kolei zaś śledzimy losy kolejnych pokoleń i rodzin. Kolejno, mamy tutaj sytuację społeczną, losy rodzin, wątki historyczne i jeszcze wątki miłosne. Okey, jest tego dużo, ale na szczęście to wszystko ze sobą pasuje, a to najważniejsze. Jeszcze, gdyby książki byłyby długie, ale są króciutkie, więc opisanie tylu wątków w tak małej ilości stron, musi nie być wcale takie proste, dlatego tutaj ogromne uznanie dla Autorki.

Według mnie ta książka daje nadzieję na miłość. W tych czasach wydaje się to być normalne, ale kiedyś trzeba było walczyć o każde uczucie, a i tak większość związków było skazane na porażkę.

Hrabina Stefania aranżuje małżeństwo dla swojego syna Ksawerego. Chodzi tutaj tylko o jego przyszłość, o zyski dla rodziny i karierę, nie liczy się przecież uczucie. W międzyczasie Ksawery poznaje Natalię, ma z nią romans, a potem okazuje się, że dziewczyna jest w ciąży. Wszystko szybko musi się skończyć. Ksawery pozostawia swoją kochankę, mijają lata… Po latach jednak losy tych rodzin ponownie się krzyżują.

W tomie II poznajemy losy Iwony, córki Natalii. To dziewczyna, która również podąża drogą miłości. Decyduje się na zamążpójście. Jednak po pewnym czasie dziewczyna zdaje sobie sprawę, że ten związek nie będzie usłany różami i nie do końca z miłości… Jednak wszystko zaczyna się sypać, ponieważ nadchodzi wojna, wybucha Powstanie Warszawskie, a Iwona postanawia powrócić do rodzinnych stron.

Ocena I, II tomu – 8/10

Warszawa, rok 1921. hrabina Stefania Leszczyńska aranżuje korzystne małżeństwo dla jego syna, Ksawerego, które ma mu zapewnić poważanie w towarzystwie i otworzyć drzwi do kariery dyplomatycznej. Sprawy się komplikują kiedy Ksawery wdaje się w romans z początkującą aktorką, Natalią, która spodziewa się dziecka. Dziewczyna nakłaniana do wyjazdu z Warszawy w końcu znika z życia rodziny Leszczyńskich a Ksawery rozpoczyna życie, które zaplanowała mu matka. .

To co mnie najbardziej zauroczyło w książce to obraz przedwojennej Warszawy i Krakowa, cudowny klimat tamtych czasów. Wyraźnie widać podział na klasy społeczne, aranżowane małżeństwa, letnie wyjazdy do posiadłości pod miastem. Miłość nie ma znaczenia jeśli małżeństwo przyniesie korzyści rodzinie, panna z dzieckiem to skandal i hańba, a tytuły szlacheckie są ważniejsze niż wszystko inne.

Autorka pokazała jak jeszcze 100 lat temu rodzice mieli wpływ na życie dzieci i pokazała uniwersalną prawdę jak bardzo nadopiekuńcza matka może zepsuć charakter dziecka, pozbawić je umiejętności wyboru i samodzielności. Ksawery mieni się jako typowy maminsynek (moim zdaniem najgorszy typ mężczyzny).

Opowieść pełna goryczy, rozczarowań swoim życiem, ponoszenia konsekwencji związanych z podjętymi wcześniej decyzjami. Dzieci popełniają błędy rodziców, rodzice nie potrafiący zrezygnować z własnych ambicji. Jest to lekka, króciutka książka, która moim zdaniem jest bardzo przyjemnym wprowadzeniem do kolejnych tomów. Styl autorki idealnie wpasował się w okres przedwojenny, książkę czyta się z zaciekawieniem i przyjemnością.

„Jesteśmy igraszką w rękach losu ...”

Literatura dała nam już wiele przykładów mezaliansów. Szczególne znaczenie miały one w dawnych czasach, gdzie był wyraźny podział na klasy społeczne. Dzisiaj zacierają się granice pochodzenia i nie przywiązuje się już takiej wielkiej wagi do tych kwestii. Jednak w czasach, gdy dzieje się prezentowana nam historia związek ubogiej kobiety, artystki z podrzędnego teatru z synem hrabiego był wielkim nietaktem, skrzętnie ukrywanym przed światem. Hrabina Stefania Leszczyńska za wszelką cenę starała się pozbyć dziewczyny syna i w końcu jej się udało. Cały czas sterowała życiem swojego syna, który zachowywał się jak zniewolony przez matkę i nie miał własnego zdania. Zaaranżowała jego małżeństwo, które było na odpowiednim poziomie, ale pozbawione uczucia. Natalia Moore usuwa się w cień, mężczyzna nie będzie miał okazji uczestniczyć w wychowaniu dziecka, którego spodziewa się kobieta. Ich losy rozejdą się na wiele lat, ale czy kiedyś splotą się ponownie? Czy Natalia zostanie zaakceptowana przez rodzinę Leszczyńskich i będzie miała zaszczyt być żoną syna hrabiego? A może czasy, w jakich historia się dzieje nie dadzą im szansy na wspólne życie?

Ta dwutomowa saga osadzona w realiach międzywojennych jest kalejdoskopem po losach kilku pokoleń. Poznajemy losy rodziców Ksawerego, następnie Natalii i jej córki oraz życie ich potomków. Wspólnie z bohaterami przeżywamy ich wzloty i upadki, chwile piękne i radosne, ale też nurtujące ich smutki i rozterki nas nie omijają. Słowem, w tej pięknej i owianej tajemniczością historii dostaniemy cały kalejdoskop wrażeń, różnorodnych emocji i wzruszeń.

„Nic nie dzieje się przez przypadek. Wszystko, co nas spotyka, ma jakiś sens, nawet jeśli go początkowo nie dostrzegamy. Naszym życiem kieruje przeznaczenie”.

Podróż do Carcassonne to wzruszająca, zaskakująca i emanująca delikatnym powabem tajemniczości powieść o niespełnionej i trudnej miłości, trudnej do przetrwania, której droga do szczęścia usłana jest kolcami. Bohaterowie w walce o swoją miłość poddali się, nie starali się skutecznie walczyć z przeciwnościami losu, stracili chęć i odwagę na dokonanie zadowalających zmian w swoim życiu. I ponieśli tego konsekwencje na całe życie. To też obraz odwagi i męstwa, ale również prawości i walki o zachowanie więzi z rodziną, nawet wbrew woli innych, a także siły przebaczania. I te kipiące i wzburzone emocje przedzierają się przez stronice tej powieści uchylając się przed świstem kul i wybuchów armatnich. Atmosfera wojenna dodatkowo wzmacnia wydźwięk zachowań bohaterów, czasami starając się usprawiedliwić ich, nie zawsze zrozumiałe i wytłumaczalne zachowania. To również historia trudnych i momentami toksycznych relacji między matką a córką, do których przyczyniły się istniejące między nimi tajemnice i brak otwartości i szczerości. Brak zrozumienie drugiej strony tak pokierował ich losami, że zapewne każda z nich później żałowała swojego niefortunnego zachowania.

Nie powiem, lektura tej sagi wzniosła mnie na wyżyny ludzkich emocji, poruszyła mnie dogłębnie, ale też napełniła wielką nadzieją, że prawdziwa miłość zawsze przetrwa, nic nie jest w stanie stanąć jej na przeszkodzie. Ale też uświadomiła mi, że o miłość trzeba walczyć i nigdy, w żadnym momencie, nie można pozwolić sobie na to, aby osoby, które darzymy uczuciem odeszły w niepamięć i zapomnienie. Czas płynie nieubłaganie i nie warto marnować pięknych chwil, wręcz przeciwnie trzeba je chwytać i korzystać z nich.

Autorka bryluje pomiędzy marzeniami o lepszej przyszłości, a skrywanymi tajemnicami rodzinnymi. Tylko wytrawny czytelnik śmiało odnajdzie się w zarówno w sidłach i gąszczu zakłamania, jak i cierpliwego poszukiwania prawdy.

Czytałam tę powieść i z każdą chwilą coraz bardziej i śmielej zatapiałam się w skomplikowanych losach bohaterów. Zaprzyjaźniłam się z nimi, przeżywałam każdą ich rozterkę, ale i cieszyłam się pięknymi chwilami. Tak naprawdę oczekiwałabym dalszej kontynuacji tej sagi, ciekawa jestem losów dalszych pokoleń tej rodziny. Nie wspomnę już, że marzy mi się ekranizacja tej powieści, ale kto wie …

Ta saga jest urzekająca i zapewne każdemu przypadnie do gustu. Jej nawet nie trzeba polecać, ona jest nieocenioną wartością sama w sobie. Ona tak mnie pochłonęła, że nie mogłam jej odłożyć na bok. Mój wzrok nieustannie jej poszukiwał, nawet na chwilę nie pozwoliłam jej zniknąć z zasięgu mojego wzroku. Podróż do Carcassonne należy do grona tych lektur, które na zawsze pozostają w nas i odbijają piętno na naszym systemie wartości.