Podopieczny Cienia

Biorąc do ręki tą książkę, sądziłam że będzie mi się strasznie ciężko czytać. Faktycznie, z początku, miałam lekkie trudności. Można by rzec, że byłam zagubiona tak samo jak główny bohater, który po wybudzeniu się ze śpiączki, stracił pamięć. Nie wiedząc jak czuje się osoba z amnezją, niezbyt umiałam wczuć się w tą postać, brakowało mi chyba jakiegoś konkretnego opisu odnośnie tego. To jednak mnie nie zniechęciło, czytałam dalej z nadzieją i chęcią wiedzy co będzie dalej. Jak potoczy się historia tego mężczyzny. Na plus, nawet na wielki plus, jest możliwość przeżycia wielu akcji, jednych bardzo ciekawych, innych mniej, ale jednak. Dawno nie czytałam niczego z gatunku tego typu fantasy - pełnej magii, wiedź czy innych bohaterów posiadających nadprzyrodzone moce. Czasami miałam wspomnienie z Baśnioboru, czasami opisy miejsc przypominały miejsca z Bridgertonów... Fantastycznie czułam się w tej książce, gdy przypominały mi się inne - rzadko się to zdarza, a tej autorce się udało, naprawdę super!

Z każdą przeczytaną stroną, starałam się odgadnąć co dalej może być zawarte na tych cudownych kartach, w większości przypadków jednak moje myśli nie były przewidywalne. Akcja tak pięknie się toczyła, w dodatku czasowe wzmianki z przeszłości, dodawały cudnego uroku całej historii. Mniej więcej od połowy, nie umiałam się już oderwać, czytając więcej i więcej, byleby tylko dowiedzieć się co dalej będzie z bohaterami.

Każde rozwiązanie zagadki było dla mnie niespodziewane. Autorka tak prowadziła całą historię, aby człowiek nie miał łatwo do domyślenia się czegokolwiek. A zakończenie? Aż mnie ciarki przechodziły, gdy je czytałam. Wylałam też kilka łez, nie mogło być inaczej - nie zdradzę jednak przy czym, myślę że prawie każda osoba może się domyślić, podczas jakiej sceny można uronić łzy pod koniec.

Niesamowity debiut Nadii, nic tylko pogratulować takiego talentu! Mam nadzieję, że to nie jedyna jej książka i będę miała możliwość by przeczytać i inne historie. Naprawdę, czekam na kolejne książki bo ta historia była niesamowita!

Początek „Podopiecznego cienia” przypomina błądzenie w ciemności. Tristan budzi się w lesie i zdaje sobie sprawę, że nie ma pojęcia, kim jest i gdzie się znajduje. Czytelnik może poczuć się niemal jak bohater - zostaje wepchnięty do świata, którego nie rozumie, ale czuje, że za chwilę może się czegoś dowie, dlatego brnie dalej w lekturę. Podczas czytania towarzyszy to nieustanne pragnienie, żeby dowiedzieć się czegoś więcej. Kolejne strony wręcz przewracają się same, a ciekawskie oczy i umysł czytelnika nie zamierzają zwolnić nawet na moment.

Bohaterowie intrygują od pierwszych stron. Jest ich wielu, ale są tak różnorodni, że nie sposób ich ze sobą pomylić. Każdy ma swoją historię, swoje sekrety, troski i marzenia, o których aż przyjemnie czytać. Łączą ich traumy związane z wydarzeniami z przeszłości. Są to okrutnie skrzywdzone postacie, które powoli poznajemy i zaczynamy rozumieć ich sposoby myślenia. Chociaż książka jest poprowadzona głównie z perspektywy Tristana, to znalazło się także miejsce na myśli Belli i July.

Najbardziej polubiłam chyba właśnie Tristana. Od samego początku niesamowicie mnie zainteresował, a z każdą kolejną informacją byłam jeszcze bardziej ciekawa, co kryje się w jego mrocznym wnętrzu. Jest to bardzo ciekawa postać, która, mimo że niczego nie pamięta, to zdaje sobie sprawę z własnej okrutnej strony. Gdyby wyrażenie „morally grey character” miało mieć imię to nazywało się właśnie Tristan Blanchart.

Świat przedstawiony w „Podopiecznym cienia” odkrywa się powoli. Nie dostajemy wprowadzenia, które ma nam nakreślić mniej więcej miejsce akcji i obowiązujące w nim zasady. Tego wszystkiego dowiadujemy się później i jest to powolny proces, podczas którego umysł działa na najwyższych obrotach. Niesamowicie spodobał mi się ten zabieg, bo dzięki temu zwrotów akcji i zaskoczeń było jeszcze więcej. Oprócz ciągłej linii czasu pojawia się także mozaika wspomnień naszych bohaterów, która powoli zaczyna składać się w całość.

W świecie Murdri znajdziecie wszystko, co tylko mogliście sobie wymarzyć i jeszcze więcej. Są opiekunowie i podopieczni, czyli osoby ze specjalnymi umiejętnościami i mocami; wiedźmy oraz niebezpieczne cienie. Dostajemy intrygi polityczne, rodzinne dramaty, miłostki i tajemnice wyrywające się z każdego kąta.

Jest to książka, która łamie serce kawałek po kawałeczku i nawet nie spodziewacie się, kiedy wyrwie wam ten narząd z piersi. Albo ile razy to zrobi… Niesamowicie mi się podobała. Zakochałam się w tych bohaterach i czuję się, jakby byli moimi wieloletnimi przyjaciółmi. Przyznaję, kilka razy miałam ochotę rzucić czytnikiem o ścianę albo rozbić telefon o podłogę, ale najchętniej to weszłabym tam, wyprzytulała bohaterów i zabrała ich do naszego bezpiecznego świata, żeby wiedli spokojne życie bez tylu zmartwień.

Pozwólcie zabrać się w podróż do Murdri – królestwa, w którym pachnie lawendą. Zanurzcie się w świecie magii, cieni i krwi.