Podniebie

Hanna Wierzbicka nauczycielka jednej z krakowskich szkół ginie bez śladu. Zrozpaczony mąż szuka pomocy najpierw na policji, następnie w biurze detektywistycznym Igi Bagińskiej i Igora Szota. Detektywi odkrywają coraz więcej sekretów i nieścisłości w życiu kobiety, drugi terminarz z tajemniczymi wpisami, rodzeństwo i rodzice chociaż Hanna utrzymywała, że jej bliscy nie żyją. Śledczy odkrywają sekrety z życia kobiety, jej na pozór idealne małżeństwo, które chwiało się w posadach, tajemniczy przyjaciel o którym mąż nie miał pojęcia. Przeszłość, która nie daje o sobie zapomnieć. Czy Hanna popełniła samobójstwo? A może ktoś ją zamordował ? Jaki będzie wynik śledztwa? "Podniebnie" to wciągający kryminał z wątkiem psychologicznym o trudnej przeszłości, braku zrozumienia, tajemnicach, przemocy. Lektura wciąga od pierwszych stron i gwarantuje emocje. Polecam serdecznie.

"Podniebie" autorstwa Agnieszki Gracy to kontynuacja serii kryminałów z parą krakowskich detektywów, Igą Bagińską i Igorem Szotem.

Zaniepokojony mąż zwraca się do Igi i Igora o pomoc w poszukiwaniach żony, która wyszła na spotkanie z przyjaciółkami i ślad po niej zaginął. Oddana nauczycielka, lojalna przyjaciółka, wierna żona — kim naprawdę była Hanna Wierzbicka?

Tytuł "Podniebie" wydał mi się dość oryginalny, okazało się, że to miejscowość skąd pochodziła główna bohaterka, jednak dla małej Hani z niebem miał niewiele wspólnego.

Ta część przybliża nam funkcjonowanie systemu edukacji, to jak nadwyrężony jest i jak pilnie potrzebuje mądrej zmiany. Dość mocno wybrzmiewa tu temat przemocy wobec dzieci, przemocy wszelkiego typu od psychicznej i fizycznej na seksualnej skończywszy. To wyjątkowo bolesne fragmenty, które przypominają nam, że zło istnieje, ma się dobrze i często jest bliżej, niż byśmy się spodziewali. Ta historia uwrażliwia, byśmy byli bardziej uważni i empatyczni.

Przemawia do mnie nieśpieszne tempo toczącego się śledztwa, odbyte tu rozmowy, szeroko zakrojone tło obyczajowe, podjęte wątki, poruszone trudne i ciekawe tematy, a w tle Kraków ten mniej znany, bardziej ludzki udręczony codziennością i jej problemami.

Sernik z rodzynkami czy bez?

Para krakowskich detektywów, Iga Bagińska i Igor Szot, bada sprawę zaginięcia kobiety, której ślad urywa się na wiślanych bulwarach. Żadnych świadków, żadnych dowodów, żadnych podejrzanych – tylko pytania. Pod płaszczykiem wciągającej intrygi kryminalnej Graca kreśli poruszający obraz zwykłego kobiecego losu we współczesnej Polsce i zadaje pytania o to, jak żyjemy i jak chcemy ze sobą żyć.

Książka pokazuje, że kryminał może być czymś znacznie więcej niż tylko sprawnie poprowadzoną zagadką. Zaginięcie nauczycielki z pozoru przypomina klasyczny początek: bulwary nad Wisłą, kilka sztampowych tropów, śledczy znani z „Czarnego poniedziałku”. Ale szybko okazuje się, że ta historia ma drugie, znacznie mroczniejsze dno. Z każdą stroną rośnie napięcie, a w czytelnika wbijają się coraz boleśniejsze emocjonalne drzazgi.

Autorka z niezwykłą odwagą porusza tematy, które zwykle omijamy wzrokiem: wypalenie zawodowe, systemową bezradność, milczenie Kościoła. Przede wszystkim jednak opowiada o przemilczanym cierpieniu – o dziecku, którego nikt nie chciał usłyszeć, i kobiecie, która przez całe życie próbowała to cierpienie zagłuszyć. To opowieść o krzywdzie skrytej pod pozorem normalności, o bólu, który nigdy nie znalazł ujścia.

To nie jest tylko kryminał – to głębokie, poruszające studium ludzkich ran i społecznych zaniechań. „Podniebie” zostaje w głowie na długo po zakończeniu lektury, udowadniając, że literatura może dotykać prawdy z siłą większą niż niejeden reportaż. Polecam nie tylko miłośnikom gatunku, ale wszystkim, którzy szukają książek naprawdę ważnych.

"Podniebie" to druga książka, w której poznajemy pracę dwójki detektywów, Igi Bagińskiej oraz Igora Szota. Przyznam szczerze, że tej pierwszej nie znam, ale bez problemu odnalazłam się w tym, co czytam. Mało tego, nie miałam pojęcia, że jest jakaś pierwsza część.

Jest to powieść, w której świetnie oddany został klimat Krakowa. Autorka dużą uwagę poświęciła na społeczne problemy wśród polskiej ludności. Fabuła krąży wokół zaginięcia spokojnej i szanownej nauczycielki, która wyszła tylko na spotkanie z przyjaciółkami. Jak się okazało do żadnego spotkania nie doszło, a słuch po Hannie Wierzbickiej zaginął.

Autorka postawiła na rozbudowaną warstwę obyczajową i psychologiczną bohaterów. Nie bała się także wspomnieć o ważnych problemach społecznych, wśród których znajdują się bezsilność wobec zmian w polskim szkolnictwie, depresja czy molestowanie nieletnich.

Samo śledztwo prowadzone przez detektywów płynnie posuwa się do przodu, a Bagińska i Szot wydają się być pewni swoich umiejętności detektywistycznych. Duży plus za stopniowanie napięcia, które nie uderzyło w czytelnika ze wszechstron, co akurat w tym przypadku byłoby nie na miejscu.

Nie mam porównania do poprzedniej książki, ale według mnie tym razem wydarzeniom zabrakło intensywności, dynamiki, przez co całość okazała się nieco płaska. Z drugiej strony "Podniebie" to bardzo dobry przykład kryminału, który został otwarty z hermetycznej kryminalnej bańki i oprócz zbrodni czy śledztwa ukazuje także głębokie studium ludzkich bolączek i dramatów.

Całość oceniam pozytywnie, ale byłoby jeszcze lepiej, gdyby akcja nabrała więcej dynamiki, a do treści nie wkradły się błędy logiczne, o których nie będę się rozpisywać. Niemniej jednak, polecam!

„Podniebie" Agnieszka Graca

Po tej lekturze widać bardzo wymownie, że literatura kryminalna potrafi być czymś więcej niż tylko zbiorem schematycznych zagadek i sprawnie prowadzonego śledztwa. Dostałam tu znacznie więcej i cieszy mnie to. „Podniebie” zachwyciło mnie swoją szczerością i odwagą w poruszaniu trudnych tematów.

Początek jest dość banalny - zaginięcie nauczycielki, której ostatnie kroki urywają się na wiślanych bulwarach w Krakowie. Niby nic szczególnego, a pierwsze tropy detektywów (znanych z "Czarnego poniedziałku") wręcz sztampowe: może romans, może ucieczka, może depresja. Ale im dalej w las, tym więcej emocjonalnych drzazg wbijanych w czytelnika, celowo i z precyzją. Nie będę zdradzać za wiele z fabuły, bo w tej historii każdy powinien sam odkryć to co nieodkryte.

Napiszę tylko, że autorka nie boi się mówić o rzeczach niewygodnych: wypaleniu zawodowym wśród nauczycieli, bezsilności wobec systemu, milczeniu Kościoła, które ciąży niczym głaz. Sięgnęła tu po temat trudny i dla wielu bolesny - przemilczaną przeszłość, zło zakamuflowane w rytuałach codzienności, cierpienie dziecka, którego nikt nie chciał zauważyć. To cichy, dojmujący krzyk, który czytelnik słyszy, nawet jeśli nikt w książce go nie wypowiada wprost.

To było dla mnie wyjątkowe doświadczenie i dowód na to, że kryminał może być nie tylko ekscytującą zagadką do rozwiązania, ale też głębokim studium ludzkich dramatów i społecznych problemów.

Według mnie to lektura nie tylko dla fanów kryminałów, a dla każdego, kto chce poczuć, że literatura może dotknąć prawdy głębiej niż niejeden reportaż.

Z czystym sumieniem mogę Wam ją polecić.