Światełko w tunelu. Polowanie na Pliszkę. Tom 2

Bardzo czekałam na kontynuacje tej serii i nareszcie się doczekałam. "Światełko w tunelu" i tym razem mnie nie zawiodło. Emocje bohaterów wprost wyłażą z książki, są bardzo naturalne i dzięki temu książkę czyta się jednym tchem. Do tego dochodzi zagadka kryminalna, która jeszcze bardziej podkręca napięcie, no i ten klimat. Świetnie skonstruowana i napisana historia, po której chce się więcej i więcej. Bardzo polecam!

Oczekiwania mają spory wpływ na odbiór książki i niestety najczęściej przemawiają na jej niekorzyść. Zdarza mi się oceniać dany tytuł bardziej krytycznie tylko dlatego, że spodziewałam się czegoś więcej, efektu wow. Gdy chodzi o kontynuacje, nachodzą mnie czasami wręcz takie refleksje, że może lepiej byłoby gdyby nigdy powstały.

"Światełko w tunelu" to druga część serii "Polowanie na Pliszkę" i choć mnie nie zachwyciła tak jak pierwsza, to absolutnie nie żałuję, że została napisana, a ja miałam okazję ją przeczytać. Styl Hanny Greń jest tak fantastyczny, że mogłabym sięgać po jej książki bez końca, nawet gdyby fabuły nie były szczególnie porywające.

W tej powieści sporo się działo i była naprawdę dobra, podkreślam to, bo pewnie z tej recenzji będzie unosił się swąd rozczarowania, ale wynika to wyłącznie z tego, że "Jak kamień w wodę" postawiło poprzeczkę absurdalnie wysoko. Choć w tym cyklu dominują tak naprawdę wątki obyczajowe, to zupełnie mi to nie przeszkadzało, a wiadomo, że taka deklaracja z mojej strony jest najlepszym dowodem na to, że twórczość autorki do mnie przemawia. Po tak mocnym zakończeniu pierwszego tomu nie mogłam się po prostu doczekać aż będzie mi dane poznać dalsze losy bohaterów. Gdy tylko została do mnie dostarczona paczka z tym pięknym wznowieniem, od razu zaczęłam czytać i niestety nie mogłam się wkręcić w fabułę. Dotarłam do połowy, odłożyłam, sięgnęłam po coś innego i to była dobra decyzja, bo przy drugim podejściu poszło zupełnie inaczej, nie oderwałam się aż do końca.

Może ta dylogia jest ciut naiwna, przesłodzona i mało realna, ale ja chyba potrzebuję czasem właśnie takiej oderwanej od szarej rzeczywistości literatury, a że gdzieś w tym wszystkim plątały się jeszcze wątki kryminalne, to już w ogóle idealnie.

"Światełko w tunelu" to ciekawa powieść Hanny Greń, utrzymana w lekkiej konwencji, mimo że dotyczyła dość trudnych kwestii. Autorce udało się mnie wielokrotnie zaskoczyć, rozbawić, a nawet wzruszyć, więc z czystym sumieniem mogę polecać tę serię każdemu.

Moje 7/10.

Czasami "ludzkie losy krzyżują się tylko pozornie i lepiej nie przywiązywać do tego zbytniej wagi". Czasami jednak pewne relacje sprawiają, że człowiek żołądek ma ściśnięty, jak "pięść skąpca na monecie"...

.

Druga część dylogii "Polowanie na Pliszkę" i kontynuacja skomplikowanej relacji Kornelii i Gerarda. Pierwsza część była powieścią obyczajowo- kryminalną. Tutaj warstwa obyczajowa zdecydowanie dominuje, a kryminalna stanowi jedynie symboliczne tło. Dramatyzm pierwszych stron może wskazywać na to, że fabuła skupiona będzie wokół policyjnego śledztwa. Szybko jednak okazuje się, że to emocje oraz motywy postępowania głównych bohaterów wysuwają się na pierwszy plan. Poznajemy też obie perspektywy- zarówno Kornelii, jak i Gerarda. Fabularnie wydarza się tutaj niewiele. Akcja jest niespieszna, wyważona, ukierunkowana na przemyślenia bohaterów. Czyta się jednak z dużą lekkością i zainteresowaniem. Nie brakuje także emocji, chociaż nie ma ich tutaj aż tak dużo. Jest za to refleksja. Czasami los sprawia, że coś, co wydaje się być niemożliwe- może się zwyczajnie zadziać. Zbiegi okoliczności prowadzą do nieoczekiwanych skutków. Nieporozumienia, niedomówienia, brak szczerości, dialogu, umiejętności komunikacji - może zabić największe uczucie, pozostawiając żal i poczucie pustki w sercu.

.

Tradycyjnie urzekł mnie styl Autorki. Lubię tę lekkość słowa i kulturę wypowiedzi, zabawy słowem, cięte repliki bohaterów, "łapanie za słówka", nadawanie im nowych znaczeń. Lubię ironię i sarkazm w dialogach, szczególnie jeśli wprowadza adwersarza w stupor, a czytelnika potrafi rozbawić. Komizm słowny jest tutaj fragmentami dosyć specyficzny - nieco zgryźliwy, ale inteligentny, opary o grę słów. Jest również kilka ciekawych wątków, nad którymi warto się podczas lektury pochylić.

.

Nie ukrywam - bardziej podobała mi się część pierwsza. Fabularnie więcej się tam zadziało. Mimo wszystko tutaj również bawiłam się dobrze. Specyficzny charakter Kornelii, jej sarkastyczne wynurzenia- potrafiły mnie rozbawić. Polubiłam także bohaterów. Całość czyta się błyskawicznie.

O twórczości Pani Hanny słyszałam wiele dobrego i niejednokrotnie w bezgranicznych odmętach internetowych witryn rzucały mi się w oczy różne publikacje autorki. Muszę przyznać z delikatnym wstydem, że jakoś do tej pory nie miałam okazji poznać ich bliżej. Jednak będąc jeszcze na fali hasła „Nowy Rok — Nowa Ja” oraz noworocznych postanowień, postanowiłam zmienić ten stan rzeczy i wziąć na „warsztat” jedno z literackich dzieci pisarki. I oto właśnie moi drodzy przybywam do Was z króciutką recenzją.

Co prawda „Światełko w tunelu” jest drugą częścią cyklu „Polowanie na Pliszkę”, ale wcale mi to nie przeszkadzało, żeby na spokojnie odnaleźć się w całej tej interesującej historii. Poznajemy Gerarda Skrzyńskiego, policjanta, który początkowo pogrąża się w rozpaczy i rozpamiętuję wspomnienia o utraconej ukochanej Korneli i jej tragicznej śmierci, aby później dwoić się i troić nad rozwiązaniem zagadki jej dziwnego zniknięcia. Dodatkowo w pożarze domu Koli zginęła tajemnicza kobieta, a ją samą policja podejrzewa o morderstwo i ucieczkę z miejsca zbrodni. Na jej niekorzyść przemawia niestety fakt, iż w noc tego tragicznego zajścia Kornelia pobrała pieniądze i zniknęła bez śladu, nie oglądając się za siebie. Kim okaże się martwa kobieta? Jaki ona miała związek z Kornelią Pliszką? Dlaczego Pliszka uciekła i co się z nią działo przez ten czas? Czy Gerard zwątpi w niewinność swojej ukochanej? Co wspólnego z Kolą będzie miał zapomniany przez wszystkich partyzancki grób?

„Światełko w tunelu” spokojnie można zaliczyć do książek, które czyta się z prawdziwą przyjemnością. Ja spędziłam z nią świetnie czas, mimo iż bardziej nastawiona byłam na kryminał, niż na perypetie Korneli. Autorka zaserwowała nam iście obyczajową opowieść, gdzie akcja początkowo intryguje i ciekawi swoją zagadką, aby później stać się naocznym świadkiem, jak w wyniku kilku niedomówień i niefortunnych zbiegów okoliczności można osądzić drugiego człowieka. Styl bardzo przypadł mi do gustu i absolutnie nie żałuje zawarcia tej nowej znajomości, jest miły, lekki i przyjemny. Nie znajdziemy tu zbędnych opisów, niepotrzebnych rozwinięć czy upiększaczy. Już wiem, że z chęcią poznam inne książki spod pióra Pani Greń. Czytelnicy, którzy doskonale znają twórczość Pani Hanny, na pewno się nie rozczarują „Światełkiem”, a ci, którzy jeszcze nie mieli tej przyjemności, zdecydowanie ją sobie upodobają. Zapewnia niebanalną i nieprzewidywalną opowieść z delikatną nutką humoru i kryminalnym tłem, której nie da się nie polubić. Ja szczerze polecam.

Za możliwość poznania tej historii bardzo dziękuję Czwartej Stronie.

Kornelia Pliszka powraca! Już jutro swoją premierę będzie mieć „Światełko w tunelu”- druga część obyczajowo-kryminalnej serii „Polowanie na Pliszkę” autorstwa Hanny Greń.

Tym razem Kornelia znika po tragicznych wydarzeniach, zostawiając ukochanemu po sobie jedynie wspomnienia, które z każdym kolejnym dniem potęgują jego rozpacz. Policjant zaczyna powoli tracić sens życia, będąc w pełni przekonanym, że dawne życie stracił bezpowrotnie. Na domiar złego będzie musiał udowodnić, że Pliszka jest nie winna zarzucanej jest przez stróżów prawa zbrodni…

Kończące dylogię „Światełko w tunelu” jest lekturą nadzwyczaj łatwą i przyjemną w odbiorze. Czyta się ją swobodnie, będąc naocznym świadkiem historii dwojga ludzi, którzy próbują z większym lub mniejszym skutkiem naprawiać własne pomyłki, by koniec końców być szczęśliwymi. Tak zwyczajnie, po prostu szczęśliwymi i móc cieszyć się mijającym życiem, które nie zawsze mieni się w tylko i wyłącznie w przyjemnych barwach.

Hanna Greń po raz kolejny daje czytelnikom książkę, w której wątek obyczajowy zdecydowanie przeważa nad kryminalnym i to należy mieć na uwadze sięgając po kolejny tom serii. Miłośnicy rasowych kryminałów i thrillerów nie będą w pełni usatysfakcjonowani, będąc przyzwyczajonymi do mocniejszych wrażeń. Książkę jednak z pewnością docenią sympatycy autorki i czytelnicy lubujący się w historiach ludzkich pomyłek i niedopowiedzeń. Pozycja obowiązkowa dla każdego, kto czytał już pierwszą część. Lekka i przyjemna lektura na maksymalnie dwa zimowe wieczory.

Współpraca z wydawnictwem Czwarta Strona.