Płonące tajemnice. Cykl W Trójkącie Beskidzkim. Tom 6

Intensywna, ekscytująca, pełna pułapek czyhających na czytelnika, czyli oto przed nami nowa książka Hanny Greń. Jesteście ciekawi co w niej takiego wyjątkowego?

Przede wszystkim skrupulatnie realizowany pomysł, który od początku miał sens i podążał drogą chaosu kontrolowanego przez autorkę. Moc wrażeń przekładała się zarówno na ciekawą kreację postaci jak i samą wielowątkową akcję, w której tak naprawdę wszystko mogło się wydarzyć. To moje kolejne spotkanie z twórczością autorki i po raz kolejny przyznaję, że jej styl odpowiada za znaczną część pozytywnych emocji związanych z lekturą, dalej jest pomysłowość pani Greń a na końcu efektowne budowanie napięcia co w ogólnym rozrachunku prowadzi czytelnika ku niezapomnianej przygodzie.

Danuta od lat próbowała zapomnieć o przeszłości, ale jej bolesne piętno wydawało się być obecne na każdym kroku. Uderzyło z zaskakującą siłą zmuszając kobietę do powrotu w rodzinne strony. Ci, którzy doprowadzili kiedyś do tragedii dziś zrobią wszystko, by ich tożsamość nie została ukryta. Danuta stanie więc w obliczu ogromnego zagrożenia i odkryje tajemnice jakich nikt się nie spodziewał.

Powyższa książka jest kontynuacją serii W trójkącie beskidzkim, która przywołuje poznanych wcześniej bohaterów, ale jednocześnie jest napisana w sposób pozwalający czytać poszczególne tomy jako odrębne historie. Na pierwszym planie pojawia się Danuta i jej gęsta od napięcia opowieść, więc to ona koncentruje naszą pełną uwagę. Kobieta wykreowana jest w pełni wiarygodnie, stanowi wstęp do głębszej analizy psychologicznej, ale nie możemy zapomnieć o innych występujących na przestrzeni całej fabuły postaciach, które mają w akcji nie mały udział. Autorka dopracowała każdy detal, zadbała o odpowiednią wiarygodność sytuacji, przedstawiła ciąg przyczynowo-skutkowy napędzający wszechobecną tajemnicę do ujawniania kolejnych faktów. Całość dopełniła intensywna akcja, dynamika utrzymana na najwyższym poziomie co zaowocowało ponad czterystoma stronami thrillera trzymającego nas w silnym uścisku.

"Płonące tajemnice" to historia pułapka, która angażuje na kilka cudownych godzin. Dobrze napisana, błyskotliwa oraz inteligentna, poruszająca nie tylko tematykę gatunku, ale i odwołująca się do ponadczasowych treści. Hanna Greń doskonale wie jak poruszyć nasza wyobraźnię, bawi się faktami, żongluje emocjami, podsuwa mylne tropy, by ostatecznie zaskoczyć w najmniej spodziewanym momencie. Dla fanów gatunku - lektura obowiązkowa.

Konsekwencje swoich błędów ponosimy całe życie — niezależnie od tego, jak bardzo próbujemy od nich uciec, jak głęboko chcemy je zakopać w odmętach pamięci czy przykryć milczeniem. Człowiek nie ma bowiem władzy nad własną przeszłością: ona trwa w nim niczym cichy, niewidzialny towarzysz, który w najmniej spodziewanej chwili przypomina o sobie z całą mocą. Zdarzenia, które miały miejsce w dzieciństwie, pierwsze dramaty i upokorzenia, pozostają w naszej pamięci, nawet jeśli przez lata uczymy się żyć tak, jakby ich nigdy nie było. Literatura, szczególnie ta dotykająca wątków psychologicznych i kryminalnych, pokazuje, że prawdziwa kara nie spada z zewnątrz, lecz rodzi się w samym człowieku — w postaci poczucia winy, lęków czy obsesji. Zaś pamięć może powracać w postaci koszmarów sennych. I właśnie tę prawdę unaocznia Hanna Greń w swojej powieści „Płonące tajemnice”, opublikowanej nakładem wydawnictwa Czwarta Strona.

Książka, choć formalnie przynależy do gatunku kryminału, nie daje się zamknąć w schematach typowej historii o przestępstwie i śledztwie. To raczej próba zmierzenia się z cienką granicą między pamięcią a zapomnieniem, między winą a próbą odkupienia, pomiędzy zbrodnią, a próbą jej ukrycia. Autorka prowadzi czytelnika przez labirynt psychiki bohaterów, w której dziecięce traumy i wyparte, ale wystarczy drobny impuls, by rozgorzały na nowo i zamieniły życie w płonące ognisko. W tym sensie tytułowe „płonące tajemnice” są metaforą losu ludzkiego: przeszłość nigdy nie znika, lecz trwa w ukryciu, gotowa, by zburzyć pozorny spokój. Zarówno ofiary, jak i kata.

Z takimi powracającymi w koszmarach sennych tajemnicami próbuje zmierzyć się Danuta Wrangel, na której życiu cieniem położyły się wydarzenia z jej dzieciństwa. Kiedy miała sześć lat jej rodzice i starszy brat zniknęli w niewyjaśnionych okolicznościach, zaś jej dom spłonął. Wśród zgliszczy odnaleziono ciało człowieka, leśniczego, a ponieważ rodzice nie mogli się już bronić, uznano, że to oni są winni i dlatego zbiegli. Co więcej, Danuta stała się córką morderców, co dobitnie dała jej odczuć cała okolica. Wychowana w domu dziecka po latach wraca na miejsce wydarzeń, nie tylko po to, by zdecydować o tym, co zrobić z ziemią, ale i po to, by odkryć prawdę o tym, co tak naprawdę się wydarzyło. Tyle tylko, że ktoś najwyraźniej nie zamierza do tego dopuścić.

Najmocniejszym punktem powieści jest właśnie warstwa psychologiczna. Greń ukazuje mechanizmy wyparcia i powrotu wspomnień z niezwykłą wnikliwością. Postacie jej książki nie są pionkami na kryminalnej szachownicy, lecz ludźmi pełnymi sprzeczności, którzy w dorosłym życiu niosą brzemię dziecięcych ran. Zamiast katharsis, otrzymujemy obraz walki z samym sobą — walki, w której nie ma wygranych, a każde ocalenie okupione jest cierpieniem. Bohaterowie płacą cenę za swoje błędy nie tylko w teraźniejszości, ale i w wiecznym powrocie do tego, co było. To właśnie sprawia, że powieść Greń rezonuje głębiej niż niejeden kryminał: dotyka sedna ludzkiego doświadczenia.

Nie można też pominąć tła społecznego i obyczajowego, które autorka kreśli z dużą dbałością o szczegół. Małe społeczności, w których każdy zna każdego, stają się w powieści przestrzenią zarówno bliskości, jak i osaczenia. Milczenie i przemilczenia, krążące półsłówka i niejasne wspomnienia, tworzą aurę dusznej prowincji, gdzie tajemnica ma szczególną moc. To właśnie tam wina nabiera innego wymiaru — nie tylko indywidualnego, lecz i zbiorowego, obciążającego całe środowisko. W ten sposób Greń wpisuje swoje dzieło w szerszą tradycję literacką, w której lokalna społeczność staje się zwierciadłem ludzkich dramatów i ułomności.

Warstwa stylistyczna „Płonących tajemnic” podkreśla ich psychologiczną głębię. Hanna Greń pisze językiem pozornie prostym, lecz zarazem pełnym sugestywnych obrazów i subtelnych niuansów. Dzięki temu powieść nabiera atmosfery napięcia, która nie wynika jedynie z fabularnych zwrotów akcji, lecz przede wszystkim z nieustannego oczekiwania na to, kiedy przeszłość wreszcie wybuchnie. Jej opisy są nasycone emocjami, a dialogi brzmią naturalnie, co sprawia, że czytelnik szybko zanurza się w świat bohaterów, uczestnicząc w ich rozterkach i dramatycznych wyborach.

„Płonące tajemnice” są więc powieścią o zbrodni, ale jeszcze bardziej — o kondycji ludzkiej, w której przeszłość nieustannie odciska się na teraźniejszości. To historia o tym, że nie ma ucieczki od własnych wspomnień i że każde zaniedbanie, każdy błąd czy nieprzepracowana trauma prędzej czy później powrócą, by upomnieć się o swoje miejsce. Hanna Greń pokazuje, że prawdziwe pojednanie jest możliwe tylko poprzez konfrontację z własną historią, nawet jeśli ta konfrontacja prowadzi przez ból. W ten sposób autorka proponuje czytelnikowi opowieść, która nie jest jedynie kryminalną rozrywką, ale także lekcją o tym, jak bardzo człowiek pozostaje więźniem własnej przeszłości. „Płonące tajemnice” to książka dla tych, którzy w literaturze szukają czegoś więcej niż samej intrygi — pragną zrozumieć, jak wielką moc mają wspomnienia, i jak cienka jest granica między sekretem a katastrofą.

Po każdą kolejną powieść Hanny Greń sięgam w ciemno, więc „Płonące tajemnice”, które miały swoją premierę 13 sierpnia były dla mnie oczywistym wyborem. Jakież jednak było moje zaskoczenie, gdy ta część otuliła mnie znajomymi twarzami, tak dobrze znanymi mi z mojego ulubionego cyklu „W trójkącie beskidzkim”. Petra, Konrad, Zuza - spotkanie z nimi było jak powrót do dobrych przyjaciół, którzy czasem wzruszą, czasem rozbawią, ale przede wszystkim wciągną w historię bez reszty.

Zaznaczę od razu, że można czytać tę część bez znajomości poprzednich, bo są związane ze sobą jedynie postaciami głównych bohaterów i miejscem akcji, co nie ma najmniejszego znaczenia dla odbioru powieści. Jestem jednak pewna, że nawet jeśli spotkacie się z małżeństwem Procnerów po raz pierwszy od razu pokochacie - Petrę za jej niezwykłe umiejętności, ale i emanujące z niej ciepło, i Konrada za jego zasady i podejście.

Będziecie mogli ich poznać przy rozwiązywaniu sprawy sprzed lat, której nigdy nie wyjaśniono. W płonącym domu zginął mężczyzna, a troje z czworga członków zamieszkującej go rodziny zniknęło bez śladu. Została jedynie sześcioletnia dziewczynka, Uta, która po latach nieobecności wraca w rodzinne strony, otwierając drzwi, które wielu wolałoby zostawić zatrzaśnięte.

I właśnie motyw przeszłości wywierającej wpływ na teraźniejszość jest jednym z moich ulubionych w twórczości Autorki. Hanna Greń potrafi spleść go z wątkiem obyczajowym i kryminalnym w sposób, który sprawia, że czyta się z niesłabnącym napięciem, a krótkie rozdziały, zmieniające się perspektywy i naturalne dialogi nadają historii dynamiki, jednocześnie pozwalając głębiej zajrzeć w dusze bohaterów.

Zawsze odczuwam satysfakcję, gdy kolejne fragmenty układanki trafiają na swoje miejsce, a dobro wygrywa ze złem. Podobnie jak w przypadku wcześniejszych powieści autorki, tak i tym razem zakończyłam lekturę usatysfakcjonowana, poruszona i z poczuciem, że spędziłam czas z literaturą, która potrafi wciągnąć od pierwszej do ostatniej strony. Bo to historia, która trzyma w napięciu, angażuje emocje i daje to, za co tak lubię książki Autorki, wyrazistych bohaterów, intrygę z przeszłości i ten szczególny klimat Beskidów, w których nie wszystko jest tak sielskie, jak mogłoby się wydawać.

„Płonące tajemnice” tylko utwierdziła mnie w przekonaniu, że po kolejne książki autorki sięgnę w ciemno. A jeśli i Wy lubicie kryminały z tajemnicami z przeszłości, a przy tym bohaterów, których można obdarzyć szczerą sympatią sięgnijcie po tę część bez wahania.