Pieśń pustyni. Ostrze Erkal. Tom 1

"Pieśń pustyni" to niezwykle klimatyczna, wielowątkowa powieść fantasy rozpoczynająca nowy cykl. Autor zaserwował nam bardzo ciekawą, porywającą opowieść, która zabiera nas w pustynny, bardzo rozbudowany świat, pełen niesamowitych postaci.

Możemy tu liczyć na wartką akcję a opowieść rozkręca się z kartki na kartkę.

Grzegorz Wielgus zgrabnie łączy ze sobą wiele wątków, które stworzyły niesamowitą całość. Tu intrygi, tajemnice, przygody i napięcie nieodpuszczające do ostatniej strony tworzy spójną i przemyślaną całość. To historia z mnóstwem rozbudzających wyobraźnię opisów nie tylko dość brutalnych bitew na śmierć i życie ale również tych dotyczących krajobrazu, kultury czy zwyczajów.

Muszę przyznać, że duże wrażenie zrobiła na mnie kreacja bohaterów z Zirrą w roli głównej. To barwne, charakterne i intrygujące postaci, które dzięki swoim działaniom zapadają w pamięć. Bardzo się cieszę, że na półce czeka druga część i od razu mogę poznać ciąg dalszy tej niezwykle wciągającej opowieści.

Polecam bardzo ❤️

Jeśli chodzi o fantastykę to jestem bardzo wybredna w tym gatunku. Lubię jednak od czasu do czasu sięgnąć po nią. „Pieśń Pustyni” to książka, z którą polubiłam się właściwie od razu. Wspaniały mroczny i niebezpieczny świat. Świetnie wykreowane postacie i ciekawy, plastyczny styl, jakim książka została napisana. Wszystko to sprawiło, że książkę czytało mi się bardzo przyjemnie. Nie mogłam się od niej oderwać.

Uwielbiam w fantastyce oprócz ciekawego, pełnego tajemnic świata, bohaterów. Im ich więcej to lepiej. Pan Grzegorz zadbał o to by ta mnogość postaci nie myliła się czytelnikowi. Wiadomo tu kto jest kim. Znajdziemy w tej książce również wiele wątków. Nie znajdziemy za to chaosu. Książka jest dość obszerna, ale nie ma mowy w niej o chaosie i nudzie. Cały czas coś się dzieje.

To co mnie najbardziej urzekło w tej książce to momenty, które są bardzo refleksyjne. Akurat to nie często spotyka się w fantastyce. Dlatego „Pieść Pustyni” przerosła moje oczekiwania. I bardzo cieszę się, że mam już 2 tom i niedługo będę go czytać.

A Wy jeśli jeszcze nie mieliście okazji sięgnąć po „Pieśń Pustyni” to bardzo polecam. Myślę, że dacie się porwać opisanej historii i polubicie głównych bohaterów tak jak ja. Ich dialogi i cięte riposty potrafiły wywołać wiele emocji. Polecam!

Świetna fabuła, dopracowana w każdym calu, genialnie wykreowani bohaterowie i zwroty akcji, które skutecznie zatrzymują czytelnika za dłużej. Polecam!

"Pieśń pustyni" to moim skromnym zdaniem literacka uczta, której nie chciałam kończyć. Książka jest obszerna, co początkowo mnie przerażało, ale Wielgus nie zmarnował ani jednej strony - niesamowitą atmosfera była obecna w każdym rozdziale! Wielowątkowa fabuła, pełna zwrotów akcji i niespodzianek, sprawia, że trudno było oderwać mi się od lektury. Grzegorz Wielgus z powodzeniem wprowadził mnie w świat pełen intryg, pradawnych tajemnic i brutalnych pojedynków, tworząc dzieło, które zasłużenie zdobyło uznanie i nagrody. To pozycja obowiązkowa dla każdego miłośnika fantastyki, który szuka nie tylko rozrywki, ale i głębszych refleksji nad losem i naturą ludzką. Zachęcam, namawiam, polecam!

"Nigdy nie wiesz, kiedy staniesz do ostatniej walki.

Zawsze przewiduj najgorsze, a szybko zaczniesz doceniać, jak piękny jest kolejny dzień."

Może zacznę od tego, że ta historia wymaga od czytelnika skupienia. Jest w niej wielu bohaterów, zarówno głównych, jak i pobocznych. Chwilami nieźle się trzeba nagimnastykować, aby nie pogubić się w tym, kto jest kim, a dobro odróżnić od zła. Tak samo jest z wątkami, których jest tu całkiem sporo. Były chwile, w których musiałam zrobić pauzę i zastanowić się na spokojnie, o czym i o kim aktualnie czytam. I to są chyba jedyne kwestie, które były dla mnie małym problemem.

Autor ma dar przelewania słów na papier. Ta hisotria jest niesamowita, a styl jakim Pan Grzegorz się posługuje sprawia, że człowiek traci poczucie czasu podczas czytania, a objętość przestaje mieć znaczenie. Wszystkie sytuacje, podróże oraz walki zostały świetnie przedstawione, dzięki czemu łatwo w głowie wytworzyć sobie obraz, jak to mogło wyglądać.

Podziwiam autorów piszących fantasy za ich pomysły! To coś niesamowitego, co ogranicza tylko i wyłącznie wyobraźnia. A w tym przypadku Pan Grzegorz zaszalał! Jednak oprócz wymyślonego i cudownie przedstawionego świata, ta historia skłania czytelnika do wielu przemyśleń. Mówi ona o miłości, przyjaźni, odwadze, a także o lojalności wobec drugiego człowieka.

Genialna książka. Idealna dla fanów dobrej fantastyki. Nie da się obok niej przejść obojętnie!

I w tym miejscu muszę jeszcze wspomnieć o jednym - Grzegorz Wielgus został Laureatem Nagrody Specjalnej w konkursie Fantastycznie Utalentowani, Pyrkon 2024, właśnie dzięki ksiażce "Pieśń Pustyni. Ostrze Erkala. Tom I."

Nie pozostaje mi nic innego, jak powiedzieć Wam CZYTAJCIE!

To moje pierwsze spotkanie z twórczością Grzegorza Wielgusa. Muszę przyznać, że bardzo rzadko sięgam po tego typu książki, jednak opis „Pieśni pustyni” od razu zachęcił mnie do przeczytania.

Książka to niezły grubasek, ale niech Was to nie przeraża. Akcja toczy się tak szybko, że zupełnie tego nie poczujecie. Absolutnie pochłaniająca od pierwszych stron, zaangażowałam się w tą historię bez reszty. Autor przenosi nas w głąb wydarzeń, tak że możemy poczuć się jak w filmie. Jestem totalnie zachwycona bohaterami (których nie da się nie lubić), fabułą - tajemnice, intrygi i przede wszystkim POJEDYNKI! Spodziewałam się czegoś dobrego, ale nie sądziłam, że pokocham tą historię aż tak. Jestem pod wrażeniem.

Jeśli jeszcze nie mieliście okazji przeczytać książki, bardzo Wam polecam. Ja już teraz biorę się za czytanie kolejnego tomu z serii - Pieśń zemsty, który swoją premierę miał 22 maja.

Muszę przyznać, że nigdy wcześniej nie słyszałam o tym tytule. Dopiero w czasie promocji drugiego tomu natknęłam się na „Pieśń pustyni”. Ta przedstawicielka dobrej powieści fantasy z pewnością może namieszać Wam w głowie i zawładnąć umysłem. Muszę przyznać, że autor naprawdę oryginalnie podszedł do realizacji swego planu. Całość jest ciekawa i fascynująca, opowieść o podróży przez pustynie i wydmy robi wrażenie. Miałam wrażenie, że zupełnie jak za ruchem czarodziejskiej różdżki przenosimy się w czasie i miejscu. Pisarz w sposób obrazowy opowiada o świecie, w którym panuje chaos, zło i bezprawie, o miejscu w którym bogaci dyktują warunki, ale jak wszędzie tli się tam także płomyk dobra i nadziei. Bardzo polubiłam się z bohaterami, szczególnie z Zirrą, która dla swej siostry nie cofnie się przed niczym. Jest prawdziwą wojowniczką, ma zasady i wie czym jest walka o słuszność sprawy. To mądra i twarda babeczka, którą spotykają same niesprawiedliwości. Całość jest dość szeroka i wielowątkowa. Wszystko dzieje się na kilku płaszczyznach, poznajemy sporo bohaterów i czekamy w którym momencie autor to połączy. Przy tym grubasku szybko mija czas, a niebezpieczna podróż staje się świetną rozrywką. Tajemnice, intrygi, walki i brutalny świat, w którym nikt z nas nie chciałby się znaleźć. Dla mnie bomba!

Zirra zajmuje się poszukiwaniem drogocennej rudy, która jest budulcem niemalże wszystkiego. I choć nie lubi swojego zadania, w dużej mierze robi to dla swojej siostry. Gdy ta zostaje porwana rusza w niebezpieczny pościg.

Zabij albo giń.

650 stron pierwszego tomu serii fantasy Ostrza Erkal, które jest absolutnie pochłaniające i bardzo dobrze napisane. Mimo długości książki, akcja ani na chwilę nie zwalnia, a zostajemy wrzuceni w nią już od pierwszej strony, gdzie poznajemy naszą główną bohaterkę Zirrę - białooką, wychowaną przez pustynię, której przysięgam, że nie da się nie lubić. Od samego początku dziewczyna jest goniona między wydmami piasku, które mam wrażenie, że same przewracały mi strony książki, a nie robiły tego moje palce - tak się wkręciłam w opisy tej książki! Robota wykonana prześwietnie. I ciągle przewija nam się zdanie, które mogliście przeczytać jako pierwsze w mojej opinii - zabij albo giń. Te trzy słowa mogą opisać tę książkę.

Mamy intrygi, tajemnice, pełno fenomenalnie stworzonych bohaterów, z których z resztą też perspektywy jest prowadzona akcja, bo ma ich kilka!

A ja to bardzo lubię w książkach, nie wiem jak Wy 🙈

I jeszcze jedno słowo by musiało się znaleźć, by opisać tę książkę, choć właściwie jest ono zawarte między wierszami w tych trzech poprzednich - pojedynki.

Ta książka w pewnym momencie skojarzyła mi się tak bardzo z Igrzyskami Śmierci albo dylogią Villians „Wszyscy jesteśmy łotrami” i „Wszystkie nasze klęski” właśnie pod względem pojedynków, że nie mogłam o tym nie wspomnieć w poście.

A Zirra względem swojej zawziętości i charakteru przypominała mi np Rin z mojej ukochanej Wojny Makowej 🥹

Bardzo lubię wszystkie książki fantasy, dlatego ochoczo wzięłam się za czytanie, mimo że jest to grubasek sporych rozmiarów. Przez problemy ze wzrokiem musiałam lekturę rozłożyć na raty i trochę czasu zajęło mi dotarcie do finalnych kart. Powieść okazała się niezwykle ciekawa, pełna tajemnic i zwrotów akcji, przez co ciężko było mi się od niej odrywać.

Zirra jest pustynną i zbiera znienawidzony białopył, który jest cenną rudą pożądaną przez Dominium. Podczas jednej z takich wypraw na wydmy zostaje porwana jej ukochana siostra. Wściekła dziewczyna wyrusza w pościg za Kultem Wszechśmierci nie zważając na czekające ją zagrożenia. Po drodze dołącza do niej trójka wędrowców, która ma swoje ukryte cele.

Dlaczego została porwana siostra Zirry? Kim jest Karamis poszukiwany listem gończym? Czy bohaterka będzie mogła mu zaufać, a on jej? Dlaczego porucznik Stauros i dyplomatka Astris towarzyszy jej w wyprawie? Czy dotrą cali do celu?

Jestem zaskoczona i zarazem zachwycona tą pozycją książkową. Historia od samego początku mnie intrygowała i trzymała w napięciu aż do zakończenia, a to dało mi wiele do myślenia oraz zaostrzyło apetyt na więcej. Genialna kreacja postaci pozwoliła mi wczuć się w ich przeżycia i wraz z nimi przeżywać wszystkie przygody, a uwierzcie było ich nie mało.

Fabuła jest wielowątkowa, naszpikowana zwrotami akcji, raz przyspiesza to znów zwalnia, przez co czytelnik nie może czuć monotonii i być znużony. Nieco mroczny, duszny klimat pobudzał wrażenia i wywoływał silne emocje. Bywały momenty, że miałam gęsią skórkę i wstrzymywałam oddech.

Polubiłam główne postaci, które były charakterne, odważne i gotowe na wszystko. Kibicowałam całej czwórce i z przyjemnością obserwowałam relacje jakie nawiązywali między sobą. Z rozwojem wydarzeń wychodzą na światło dzienne tajemnice z przeszłości bohaterów, które tak naprawdę powinny na zawsze pozostać ukryte pod pustynnym piaskiem, lecz nie zawsze jest tak jak powinno być. Przygoda goni tu przygodę jak i niebezpieczeństwo, które czyha na każdym kroku. Mityczne stworzenia, bezduszni bogowie, brutalne walki, fanatyczni wyznawcy, księgi pełne magicznych zaklęć to tylko część tego czym uraczył nas autor. Uwierzcie mi na słowo, że jest tego o wiele więcej.

Zauważa się, że pisarz włożył w tą powieść całe serce i dopracował ją w najdrobniejszych szczegółach. Piękne, poetyckie słownictwo i przystępny styl pozwala na ekspresowe czytanie, a przezabawne i porywające dialogi to wisienka na torcie. Lubię jak bohaterowie mają cięty język i potrafią się odgryźć trafną ripostą.

Moim skromnym zdaniem ta historia zasługuje na wielkie brawa i warta jest waszej uwagi. Dzieje się w niej dużo, przewija się ogrom postaci, ale przy dobrej uwadze i skupieniu nie pogubicie się. Ja przepadłam i oddałam serce „Pieśni pustyni”, dlatego niecierpliwie czekam na drugi tom, gdyż jestem ciekawa co jeszcze nam zaserwuje Grzegorz Wielgus. Jestem pewna, że się nie zawiodę.

Ze swej strony gorąco polecam! Polska fantastyka i autorzy są na tak samo dobrym poziomie co zagraniczne, więc czytajcie.

RECENZJA 

„PIEŚŃ PUSTYNI”

CYKL: OSTRZE ERKAL (Tom 1)

WSPÓŁPRACA REKLAMOWA —

AUTOR: GRZEGORZ WIELGUS 

WYDAWNICTWO: INITIUM

„Warknęła. Poruszała się instynktownie, tańczyła pomiędzy ciosami jak jeszcze nigdy do tej pory. Była nieuchwytna niczym pustynna burza, szybsza od śmierci, która podążała za nią niczym cień”.

„Pieśń Pustyni” to pierwszy tom z cyklu „Ostrze Erkal”.

Fascynująca, intrygująca, oryginalna wręcz znakomita książka fantasy, którą  pochłonęłam bardzo szybko, choć książka jest bardzo pokaźnych rozmiarów. Wciąga niebezpiecznie jak pisaki Erkal, rzucając nas w niebezpieczny, intrygujący świat, w którym białopył, jest największą walutą. 

Autor zabiera nas do świata, w którym rządzi, jedna reguła zabij albo giń, a śmierć niczym cień podąża za bohaterami tej historii. 

Przepełniona jest brutalnymi i zaciekłymi pojedynkami, skrytymi tajemnicami, zdradą, zemstą, mrocznymi intrygami, walkami na arenie gladiatorów, w których wszystko zrobisz, aby przeżyć, świetnymi dialogami, powiedzeniami i ciekawymi zwrotami akcji. 

Zobaczymy nadprzyrodzone postacie i zwierzęta. 

Autor stworzył wielowątkową rozbudowaną fabułę, która splata się, ze sobą, gdy przeszłość zakopana pod piaskami pustyni zostaje wykopana i wtedy zaczyna się wyścig z czasem o życie.  Pustynia Erkal i przyległe krainy pochłoną wiele istnień.

Fenomenalnie skonstruowany i rozbudowany został świat pustynnych krain,  pełen wyrazistych obrazów, a wszystko zostało napisane w tak plastycznie, że mogłam wszystko sobie wyobrazić, czułam się jak bym tam była i mogłam wszystko przeżywać razem z bohaterami tej historii. 

Całość dynamicznie poprowadzona, przemyślana, tutaj wszystko współgra ze sobą. 

Wartka akcja, malowniczy i obrazowy język, wydarzenia trzymające w napięciu, razem z bohaterami bierzemy, udział w niezwykłej przygodzie a wiele walk i triumfów głównej bohaterki sprawia, że nie sposób oderwać się od książki. 

Książka napisana jest z perspektywy kilku bohaterów, Zirry, Eristi, Astris, Karamisa, Wielooki, Staurosa, Ossena, Therisa, dzięki czemu możemy poznać ich dokładniej i zobaczyć kim są, co planują. 

Bohaterzy stworzeni z dbałością o szczegóły, różnorodni,  intrygujący, nieidealni i nietuzinkowi.

Zirra to postać, która wywarła na mnie największe wrażenie, silna, waleczna, nieustępliwa, charyzmatyczna. Chciała żyć, cieszyć się każdym dniem, popełniać błędy, jednak nie mogła i bardzo rzadko mogła być tak naprawdę sobą, była, Pustynną innej drogi nie miała. Potem wszystko się zmienia, Dotykając pustki, zaczynała widzieć wyraźniej otaczający ją świat. 

Karamis to druga postać, która wywarła na mnie duże wrażenie, choć lubił sobie popić, było w nim coś głębszego i interesującego. 

Eristi to czarny charakter w tej historii, ale dość interesujący. Jej postać intryguje.

„Wzięła głęboki oddech. Na moment

przymknęła białe oczy. Kciukiem odciągnęła kurek. Znajomy szczęk metalu uspokoił ją niczym głos przyjaciela, na którym zawsze mogła polegać. Erkal, bezkresna pustynia, nie tolerowała słabości. Tym miejscem rządziła prosta reguła, zabij albo giń, a Zirra nie miała zamiaru umierać tego dnia. Jeszcze nie.„

Zirra jest Pustynną, która zbiera drogocenny białopył pomiędzy wydmami pustyni.

Wszystko zmienia się z dniem, kiedy kult Wszechśmierci porywa jej siostrę. Wyrusza w pościg, aby ocalić Seive. Dołącza do niej żołnierz Dominium Karamis i wyruszają w drogę, pełna wydarzeń i walki o swoje życie. 

Astris Kalsaris wyrusza w podróż, aby zdobyć sekrety kultu Wszechśmierci i zdobyć tajemniczą księgę. 

-Czy Zirra odzyska swoją siostrę? 

-Co czeka Zirrę i Karamisa? 

-Czy uda im się ocalić życie i uciec? 

-Czy Astrid pozna tajemnice i zdobędzie tajemniczą księgę Widzącej pustkę?

-Kto zdradzi? 

Dziękuję autorowi za egzemplarz do recenzji. 

Polecam. 

Przed wami książka, która sprawi, że wasze mięśnie pozostaną napięte od początku do końca opowieści. Już sam początek rozpoczyna się nagle, jakby ktoś nas teleportował do świata, gdzie trafiamy w sam środek pojedynku. Autor bardzo dokładnie i dosadnie opisał ból i uszkodzenia ciała jakiego postacie doznają. Postać małego chłopca totalnie mnie zaskoczyła, a krew, która aż wylewa się z książki była niemałym zdziwieniem. Nie znałam jeszcze tak podłego świata i silnego jednocześnie. Z niecierpliwością czekam za drugim tomem!

Zirra wychowana na pustyni nienawidzi Dominium równie mocno, co zbierania drogocennej rudy białopyłu pomiędzy wydmami. Jednakże gdy jej siostra zostaje porwana przez kult Wszechśmierci, bez namysłu rusza w pościg. Karamis, poszukiwany listem gończym, kapitan, to człowiek, któremu Zirra nigdy by nie zaufała, ale wróg to niekiedy jedyny pewny sojusznik na szlaku. Życie porucznika Staurosa przerywa kula z muszkietu, ale to dopiero początek jego drogi, która prowadzi do zapomnianej przez świat doliny, skrywającej niejedną tajemnicę. Astris, młoda dyplomatka zza morza, otrzymuje zadanie wykradzenia Widzącej Pustkę, tajemniczej księgi, skrywającej sekrety kultu Wszechśmierci. Losy bohaterów powoli się splatają, gdy przeszłość, dotąd zakopana pod piaskami pustyni, zaczyna budzić się do życia. Szybko się okazuje, że niektóre rzeczy nigdy nie powinny ujrzeć światła dziennego – zwłaszcza gdy mogą wpaść w niepowołane ręce.

Do zapoznania się z tą książką skłonił mnie jej opis. Od razu bez bicia przyznam, że sceptycznie podchodziłam do tej lektury. Informacja o ilości stron również swoje zrobiła. Fakt, na początku ciężko było mi się wkręcić w tę historię, lecz jak przebrnęłam przez kilkadziesiąt stron, to potem czytało mi się ją bardzo szybko.

książka opowiada o czterech bohaterach, gdzie każdy z nich ma swój cel, a jednak niespotykanie wszyscy spotykają się w tym samym miejscu. Mimo, iż książka jest z gatunku fantastyki, a wspomnę iż z nim jest mi ciężko się dogadać, to tę historię naprawdę polubiłam. Została ona tak napisana, że nie czułam podczas czytania, by coś nie było zrozumiane albo jakaś scena niedokończona. Z całą przyjemnością polecam tę książkę. ❤️

Ocena: 8/10.

"Pieśń pustyni" to powieść, którą już mniej więcej w połowie mogłam określić jako najlepszą lub jedną z najlepszych książek tego roku i która trafiła do moich ulubieńców wszech czasów!

Czułam się jakby została napisana specjalnie dla mnie, jest książką o jakiej marzyłam, jest tym czego poszukiwałam od lat, jeśli nie całe życie, jeśli chodzi o powieść w pustynnym klimacie.

Książka jest dość długa i złożona, więc ciężko pokrótce opisać o czym właściwie jest, zajęłoby to za dużo czasu, ale tę złożoność, głębię i bogactwo świata czuć! Czuć przez całą książkę 😍

Pokochałam tu klimat, jest dokładnie tym czego oczekiwałam od powieści w pustynnym motywie. Pokochałam ciekawy i wielowarstwowy świat, pokochałam intrygujący system magii jaki stworzył tu autor, pokochałam różne wątki, a jest tu wiele takich, które uwielbiam - motyw drogi, zemsty, zdrady, walki, złodziejski.

Podobały mi się intrygi polityczne, wątek fanatyków religijnych, poszukiwaczy różnego typu, niewolnictwa i walk gladiatorów, życie tych na początku i na końcu przedstawionego tu łańcucha pokarmowego.

Bohaterowie mają głębię, są szarzy moralnie, przeżywają różne rozterki i naprawdę nie mają łatwo! Bardzo się z nimi zżyłam, wielu mocno kibicowałam, polubiłam ich i przyjęłam jak swoich ♥️

Naprawdę jest to świetna książka, którą polecam każdemu fanowi dojrzałej fantastyki - a dla fanów pustynnych klimatów to pozycja obowiązkowa! Nic innego w tej tematyce nie dało mi tyle satysfakcji z czytania! Fantasy na światowym poziomie w najlepszym wydaniu i tego słowa znaczeniu 😍

Jeśli miałabym wskazać jakieś wady to brak mapki - ale z czasem się do niego przyzwyczaiłam, oraz brak marginesów i ściany tekstów na stronie - ale do tego też przywykłam 😅

Ale poza tym "Pieśń Pustyni" wydaje mi się powieścią idealną, książką doskonale skrojoną, a już zwłaszcza pode mnie. Jestem pełna podziwu dla autora za stworzenie tego arcydzieła 😍

Polecam każdą ręką i nogą, jeśli jeszcze nie czujecie, że Wam ją wciskam z całą siłą to proszę, poczujcie to teraz 😂 naprawdę, ta książka stała się jedną z moich ulubionych, czekam więcej! ♥️

Historia opowiada o dziewczynie, która jest nazywana biało oka, ale tak naprawdę ma na imię Zirra, kobieta wędruje po pustyni, by poszukiwać białopułu, przy tym spotyka na swojej drodze dużo kłopotów oraz wyzwań. Książka opowiada historie pustynnej, która musi odszukać kogoś i przy tym zwalczyć problemy, które na potyka.

Podziękowani dla autora za podesłania mi książki oraz za super autograf.

Fabuła książki bardzo mi się podobała, to była moja pierwsza książka z taką historią i na początku miałam problemy z czytaniem, ponieważ nie wiedziałam, czy mi się ona spodoba, ale jak już wzięłam się do czytania i byłam troszkę w połowie to nie mogłam oderwać się od niej. Książka także jest bardzo wielka, jeśli chodzi o czytanie, ponieważ ma 600 stron, a ja nigdy nie czytałam takiej długiej książki, i to mnie też troszkę odrzuciło, ale teraz patrzę i nie żałuję, bo to była genialna podróż i dziękuję autorowi za podesłania mi tej książki. Główna bohaterka bardzo mi się spodobała, ponieważ jest pokazana jako groźna oraz waleczna kobieta, ale także ma w sobie to, co każda dziewczyna ma, czyli czułość do drugiego człowieka oraz ma uczucia, gdzie nie zawsze są pokazane w takiej książce. Podróżowanie z Zirrą było niesamowite, ponieważ można było poczuć jakby się tam było z nią i zwiedzało różne miasta i spotykało się różnych ludzi oraz zwalczało zło, które ona napotyka. Książce dałam 4/5 gwiazdek, ponieważ trudno mi było wejść w tą historie na początku oraz książka była troszkę za długa, ale to tylko ze względu na liczbę stron nie na historii. Pieśń Pustyni polecam każdej osobie, która uwielbia waleczne dziewczyny, które zdobywają doświadczenia oraz nie boją się niczego, tak że polecam osobom, które czytają fantastykę, ale jeśli nigdy nie czytaliście takiego typu książki, to nie przejmujcie się, ponieważ polubicie ją tak samo jak ja się w niej zakochałam.

Lubicie czytać książki fantasy?✨

[ współpraca reklamowa z @[Adres usunięty]us_autor ]

PIEŚŃ PUSTYNI jest książką, która mnie niesamowicie zaskoczyła. Z jednej strony nie byłam w 100% pewna czy mi się spodoba, z drugiej - po wielu pozytywnych recenzjach miałam co do niej naprawdę wysokie oczekiwania. Dodając do tego fakt, że pierwszy raz spotykałam się z takim pomysłem na fabułę i umiejscowienie jej w klimatach pustynnych nieco ostrożnie podchodziłam do tej książki, chociaż z nadzieją, że faktycznie będę nią zachwycona. I tak właśnie było!❤️

Pierwszy plus dla autora za szybkie wrzucenie czytelnika w wir akcji - dzięki temu bardzo szybko książka wciąga i nie pozwala się odłożyć ani na moment. Stopniowo też wyjaśniał nam poszczególne zasady związane z Dominium i chociaż pierwsze zapoznanie z nim mogło wydawać się nieco gwałtowne, a wiele rzeczy niezrozumiałych, to w swoim czasie dowiedzieliśmy się wszystkiego o wszystkim - odrobina cierpliwości się opłaciła, a kilka zaskoczeń było tego wartych😉

Bardzo podobało mi się również wprowadzenie kilku głównych bohaterów zamiast jednego czy dwóch. Dzięki temu posiadamy kilka perspektyw od osób o różnych statusach społecznych czy pochodzeniu. Do tego z czasem ścieżki te zaczynają nam się krzyżować i złapałam się na tym, że czułam ogromną satysfakcję w tych momentach - fabuła łączyła się w jedną, spójną całość. Dokładając do tego trochę intryg, zdrad, odrobinę brutalności i krwi, pustynne zwierzęta i wszechobecną chytrość na białopył otrzymaliśmy książkę, która jest naprawdę wyjątkowa ❤️

Mnie PIEŚŃ PUSTYNI już zachwyciła i mam nadzieję, że dzięki tej recenzji dacie jej szansę, by zachwyciła i Was. To naprawdę świetna, świeża historia fantasy, która potrafi porwać w zaledwie kilka stron, a zwrotami akcji skutecznie przyspieszyć bicie serca. Jej ogromnym plusem jest oryginalność, zwłaszcza jeśli chodzi o umiejscowienie akcji. Dla mnie był to strzał w 10!✨

Najczęściej czytam kryminały ale fantastyka nie jest mi obca i między innymi dlatego się zgłosiłam i nie żałuję warto było przebyć podróż przez pustynię Erkal po terytorium Dominium wraz z bohaterami.

Już na samym początku mamy szybką akcję, w dodatku opisaną z największymi detalami. Mimo tego, że opisów jest dużo są tak bardzo realistyczne i ma się wrażenie, iż sami jesteśmy na pustyni i toczymy bój o własne życie.

Poznajemy kilku bohaterów poczynając od Zirry - Białookiej, której głównym zadaniem jest zbieranie białopyłu z pustyni jednak w momencie, kiedy jej siostra zostaje porwana przez kult Wszechśmierci bez zastanowienia rzuca wszystko i rusza w pościg, aby ją ocalić. Jedyna osoba na którą może liczyć to Karamis, który jest wrogiem jednak w myśl zasady lepszy wróg niż nikt kto jest przychylny na szlaku, a pustynia pochłania wszystko i wszystkich. Mimo na początku ogólnej niechęci do siebie potrafią się dogadać i walczą ramię w ramię idąc cały czas do przodu.

Poznajemy również Staurosa oraz Astris, którzy również mają swoją misję do wykonania, a czy im się uda to już polecam zajrzeć do książki i przeżyć razem z nimi tą przygodę.

Kilka postaci, kilka wątków ale i tak wszystko zmierza do tego, aby się spotkali. Każdy ma inny cel jednakże wszystko łączy się w jedną spójną całość.

Książka wciągnęła mnie całkowicie, jest tempo, akcja, dokładność opisów. Mimo tego, iż jest dość gruba nie odczuło się tego miałam wrażenie, że dopiero jestem na początku drogi, a tu już nastał koniec. Jestem bardzo ciekawa dalszych losów wszystkich bohaterów i już nie mogę się doczekać drugiego tomu.

Jeden minus, którego mi brakowało to mapa z rozmieszczeniem poszczególnych miast, w których spotykamy naszych bohaterów.

Grzegorz Wielgus

"Pieśń Pustyni"

* "Rozbicie człowieka na tysiac kawałków nie było trudne. Wystarczyła jedna chwila, jedna zła decyzja. Czasami nawet mniej. Strzaskany człowiek czepiał się rozpaczliwie największego fragmentu, który z niego pozostał, i maszerował dalej tylko po to, aby upaść ponownie. Kawałki stawały się coraz mniejsze, aż w ręku pozostał tylko pył, który przesypywał się pomiędzy palcami i znikał pośród wydm."

Zapraszam Was na pustynie, gdzie poznamy Zirre dziewczynę, która pokornie robi to co do niej należy, do czasu.

Karamis człowiek, który ma swoje za uszami i musi stawić temu czoła.

Stauros miał swoje życie, które zostało przerwane, a to dopiero początek.

Astris młoda dyplomatka, która dostała zadanie, trudne i niebezpieczne.

Mamy osobne historie opowiedziane oczami wyżej wymienionych bohaterów. Nic ich nie łączy, każdy podąża swoją ścieżką wyznaczoną przez los, poznaje sojuszników i wrogów, stawia czoło z przeciwnościami i igra z niebezpieczeństwem. A to dopiero początek.

Fabuła jest jak piasek, który podczas burzy sprawia, że boli i rani. W nocy jest zimny i powoduje dreszcze, a w dzień pali i ogrzewa. To świat, który się pokocha, albo będzie się pokornie robiło swoje. Są tacy, którzy chcą iść swoją drogą, ale napotkają przeszkody i to nie małe. Pustynia potrafi kochać i wybaczać, ale również ranić i nienawidzić.

Bohaterów pokochałam bez reszty, i to każdego bez wyjątku, ponieważ w każdym z nich jest coś ze mnie i coś co sprawia, że chce się ich poznać jeszcze bliżej. Stworzeni z krwi i kości, charakterni i niepowtarzalni. Z takimi można iść na piwo, i wysłuchać opowieści. Ja czułam się jakbym była obok nich, podejmowała razem z nimi decyzję, nie z każdą się zgadzałam, ale co taki człowiek jak ja ma do gadania.

Akcja dzieje się od początku książki i od razu zostałam porwana przez pustynne życie i szybko się w nim odnalazłam. Tutaj nie ma mowy o nudzie, czy nic nie robieniu. To jest rewelacyjne, nie za szybko, nie za wolno, po prostu idealnie zrównoważona akcja.

Świat stworzony przez autora jest niesamowity, wyjątkowy i niepowtarzalny. Opisy są realistyczne, wyobraźnia nie musi pracować mocno, ponieważ my żyjemy w tej historii i towarzyszymy bohaterom w każdej sytuacji. To po prostu żywa historia. Oczami wyobraźni mogłam poczuć smak i zapach. Zobaczyć kolory i slyszałam dźwięki. To jest jedna z tych historii, którą chciałabym zobaczyć na ekranie. 🥰

Emocji nie zabraknie to jest pewne jak to, że na pustyni jest piach. To istny rollercoster, który mogę porównać do wydm raz wyżej raz niżej, by nagle być za nisko albo za wysoko no i trzeba uważać, aby nie być zbyt blisko burzy, chociaż czasem lepiej być. 😁

Polecam książkę dla tych co lubią akcję jak i jej zwroty, opisy zapierające dech, bohaterów kradnących serca oraz emocji, których nie brakuje. Fani fantastyki będą zadowoleni! 🧡 Nie tylko fani fantastyki, ale też tacy, którzy próbują w tym gatunku po raz pierwszy. 🩷

@[Adres usunięty]us_autor Książa ma jedną wadę, skończyła się za szybko. 🫣😅 Brak mapki byłby minusem, ale wyobraźnia potrafi zdziałać cuda i samemu ją stworzyć. 🔥

I moje serce już cierpi, ale będzie czekać cierpliwie. 🤭

Nie miałam wcześniej okazji czytać książki Grzegorza Wielgusa, nie wiem, jak do tego doszło, ale nadszedł czas, aby to zmienić. Książka, o której Wam dziś opowiem zachwyciła mnie swoją okładką, nawiązaniami do pustyni, a kiedy przeczytałam opis, wiedziałam, że muszę ją przeczytać. Nie było innego wyboru, jak złapać tą cegiełkę

w dłonie i dać się pojmać każdemu, nawet temu najmniejszemu ziarnku piasku. „Pieśń pustyni” to książka, która zaskoczyła mnie niezwykle pozytywnie. Nie spodziewałam się tego, że pochłonie mnie niczym grząskie piaski już od pierwszego kroku, czy też pierwszej przeczytanej strony. Czytając moje recenzje zdołaliście się przekonać o tym, że lubię przebywać i zwiedzać nowe światy, ilekroć sięgam po książki fantastyczne nastawiam się na elementy poznawcze. Byłam zaciekawiona, jakich bohaterów uda mi się poznać, czy z łatwością zyskają moją sympatię?

Główną bohaterką książki autorstwa Grzegorza Wielgusa pod tytułem „Pieśń pustyni” jest Zirra, dziewczyna, która zbiera biało pył i szczerze nienawidzi tego zajęcia. Stara się, jakoś wiązać koniec z końcem, kiedy siostra dziewczyny została porwana przez kult Wszechśmierci nie waha się nawet przez chwilę, aby wyruszyć w pościg. Zirra chce zrobić wszystko, aby uratować pojmaną Seivę. Szybko okazuje się, że nie będzie w tej podróży sama, Karamis to człowiek, któremu bardzo trudno będzie zaufać, zwłaszcza, że pełnił funkcję kapitana i był poszukiwany listem gończym. W tym przypadku darowanemu koniowi nie zagląda się w zęby, lepszego towarzysza drogi nie mogła znaleźć. Do eskapady dołącza młoda dyplomatka, która ma za zadanie wykraść bardzo niezwykłą księgę. Nie wszystko idzie jednak zgodnie z planem. Zirra stała się wojowniczką, a jej popisy na arenie miały zaspokoić spragnionych wrażeń widzów. Czy białookiej uda się uwolnić? Czy będzie miała okazję doprowadzić sprawę do końca? Co się stało z siostrą dziewczyny?

„Pieśń pustyni” to niesamowita powieść, która zachwycała mnie praktycznie każdym przeczytanym przeze mnie zdaniem. Im bardziej zagłębiałam się w książkę tym bardziej nie chciałam jej kończyć, czułam się rozdarta. Grzegorz Wielgus wplótł w fabułę wiele tajemnic, które chciałam odkryć, jednocześnie się tego obawiałam, bo zwiastowało to koniec przygody z książką. Autor nie obawia się operowania słowem, ani sprawienia, że akcja zmienia się w bardzo dynamiczną. Bardzo podobała mi się różnorodność bohaterów, z którymi spotkała się główna bohaterka. Nie tylko spotykamy tutaj dyplomatkę, która ma szpiegowską smykałkę, ale także rannym porucznikiem oraz z dawnym wrogiem, cóż drużyna pierścienia to, to nie jest, ale ma ogromny potencjał. Czy Zarra mogła wybrzydzać? Bardzo polubiłam dziewczynę, jej odwagę, siłę i sposób, w jaki walczyła. Była niesamowita! „Pieśń pustyni” jest historią opowiedzianą z perspektywy różnych bohaterów, dzięki Czemy mogłam się dowiedzieć znacznie więcej, zaczęłam się zastanawiać, czy jest jakakolwiek rzecz, która mi się w powieści nie spodobała i wiecie, co? Niczego takiego nie się nie dopatrzyłam. Grzegorz Wielgus potrafi zaskoczyć czytelnika, poprowadzić akcję w taki sposób, że nie jest w stanie odłożyć książki nawet na chwilę. Mam nadzieję, że dacie szansę jego twórczości, bo uważam, że naprawdę warto to zrobić. Nie mogę się doczekać kolejnego tomu.

Niezwykle klimatyczna i wciągająca lektura. Autor stworzył niesamowity świat i równie fantastycznych bohaterów. Książka zdecydowanie warta uwagi dla wszystkich entuzjastów tego gatunku :)

Powiem wam, że jestem zachwycona tą książką. Jest w niej dokładnie to, czego szukam w fantastyce.

Grzegorz Wielgus stworzył świetnie

wykreowany od podstaw świat, pełen nietuzinkowych postaci.

Tajemnica, zdrada, walka, zemsta, przeznaczenie i śmierć tworzą istny kalejdoskop emocji.

Mieszanka piorunująca, gwarantująca niesamowite doznania.

Pieśń Pustyni wciągnie was w swoje objęcia niczym pustynia Erkal pochłania pokonanych.

"Zwycięstwo nie przywróciło jeszcze nikomu życia. Ono wymaga jedynie ofiar."

Zirra wychowała się na pustyni. Nienawidzi Dominium, podobnie jak zbierania drogocennej rudy białopyłu pomiędzy wydmami.

Dla jednych stanowi ona bogactwo, dla innych przekleństwo.

Kiedy siostra dziewczyny zostaje porwana przez kult Wszechśmierci Zirra bez namysłu rusza w pogoń.

Towarzyszy jej Karamis, który jest jej wrogiem. Jednak jak mówi przysłowie - Wróg mojego wroga, jest moim przyjacielem.

Zaczyna się długa droga Zirry i Karamisa ku przeznaczeniu, którego nie mają szansy uniknąć.

Ich ścieżki skrzyżują się z losami porucznika Staurosa oraz Astris - młodej dyplomatki zza morza.

Tajemnice przeszłości zakopane dotąd w głębokich piaskach pustyni Erkal budzą się z uśpienia. Śpiew Okaleczonej Bogini zabrzmi na nowo.

Rozpocznie się wyścig z czasem, który pochłonie kolejne ofiary.

"Jak sądzisz, co kryje się w sercu huraganu? Dlaczego nawałnica od stuleci tkwi w jednym miejscu na przekór wszelkiej logice?"

"Niegdyś ziemie Wiernych były tętniącym życiem ogrodem(...) Przeszłość spłonęła a wraz z nim niebo oraz tysiące bezbronnych Wiernych, którzy nie rozumieli, co oznacza nadejście ludzi."

"Wojna okaleczyła ten świat. Lasy spłonęły, rzeki zniknęły, jeziora wyparowały, góry zostały zrównane z ziemią. Erkal nie mogła znieść rzezi swoich wyznawców, dlatego oddała Wiernym swoje oczy..."

Przeszłość nigdy nie zapomina, ale co jakiś czas zatacza koło.

Podobnie, jak wiatr przesypuje piasek na pustyni, tak przeznaczenie wyciąga swoje macki ku osobom, które odegrają istotną rolę w tej historii.

Pozwólcie sobie zanurzyć się w tej niesamowitej powieści. 650 stron minie wam nie wiadomo kiedy. Gwarantuję, że nie będziecie się mogli od niej oderwać i podobnie, jak ja z niecierpliwością będziecie wyglądać kolejnego tomu serii.

Oby wiatr był dla was pomyślny.

Wychowana na pustyni Zirra nienawidzi Dominium równie mocno, co zbierania drogocennej rudy białopyłu pomiędzy wydmami, ale kiedy jej siostra zostaje porwana przez kult Wszechśmierci, bez namysłu rusza w pościg. Karamis, poszukiwany listem gończym kapitan, to człowiek, któremu Zirra nigdy by nie zaufała, ale wróg to niekiedy jedyny pewny sojusznik na szlaku.

Życie porucznika Staurosa przerywa kula z muszkietu, ale to dopiero początek jego drogi, która prowadzi do zapomnianej przez świat doliny, skrywającej niejedną tajemnicę. Astris, młoda dyplomatka zza morza, otrzymuje zadanie wykradzenia Widzącej Pustkę, tajemniczej księgi, skrywającej sekrety kultu Wszechśmierci.

Losy bohaterów powoli się splatają, gdy przeszłość, dotąd zakopana pod piaskami pustyni, zaczyna budzić się do życia. Szybko się okazuje, że niektóre rzeczy nigdy nie powinny ujrzeć światła dziennego – zwłaszcza gdy mogą wpaść w niepowołane ręce.

Grzegorz Wielgus rozpoczyna nową fenomenalną serię, tworząc unikalny świat pełen wyrazistych postaci, mrocznych intryg, pradawnych tajemnic i brutalnych pojedynków.

Moje pierwsze spotkanie z autorem było przy książce „Saal” tego samego wydawnictwa, czyli Initium. Jak zobaczyłam tę fantastyczną cegiełkę mocno ciekawa byłam co tam Grześ ukrył dla czytelnika. Przed wami 624 strony emocji, które będą trzymać w napięciu do ostatniej strony. Mieliście kiedyś, tak że podczas czytania czułeś smak potraw, o jakich pisał autor w książce albo klimat, jaki panował w danym rozdziale? A może czuliście ból zadawany bohaterom lub siłę, z jaką nasz bohater pokonał przeciwnika? Już nieraz pisałam o tym i bardzo się cieszę, że teraz miałam dokładnie takie same odczucia, bo to pokazuje, że dana literatura wpadła w me gusta.

Nie ukrywam, że było kilka momentów, w których zgubiłam się i musiałam wrócić, ale to nie miało wpływu na jakoś książki. Musicie mi wybaczyć, ale nie będę przepisywała opisów książki typu, kto z kim i dlaczego, bo tego jest pełno w internecie, a jeszcze lepiej, jak zajrzycie na stronę autora lub wydawnictwa. Prywatny zachwyt to taki, że w książce główna bohaterka to kobieta imieniem Zirra, która według mnie jest najlepsza w zbieraniu drogocennej rudy białopyłu oraz jest dowodem na to, że siła jest kobietą i jak już ktoś zajdzie jej za skórę kobiecie to nie ma wybacz, będzie grubo! Dlaczego o tym pisze? Bo (lekki spojler), ale nie mówiący o zakończeniu to taki, że przez kult Wszech śmierci porywa jej siostrę, ale kim są i dlaczego doszło do tego to cicho sza z mojej strony. Uwieźcie mi to tylko kropla w morzu przygód, jakie przyjdzie jej przeżyć.

Kto stanie na jej drodze? Z kim trzymać sztamę, a kogo unikać szerokim łukiem? Ja tego wam nie zdradzę, ale w świecie widzącej pustkę będzie się działo. Gratuluję autorowi panowania nad tymi wszystkimi sznurkami, które pod koniec dadzą klarowną sytuacje i jasny punkt wyjścia oraz charakterystykę postaci. Myślisz, że to tylko płytka postać, a tu nagle TADA i macie wielka akcje, z której trudno jest wyjść, i to jest właśnie extra w książkach Grzegorza Wielgusa. Mam nerwa, bo muszę czekać na drugi tom, a wam zazdroszczę, że przed wami ta przygoda.

P.S. praca na pustyni to chyba jedna z najgorszych prac jakie mógłby wykonywać człowiek.

Dawno nie czytałam książki, która byłaby tak bardzo typową fantastyką co zupełnie czymś nowym i świeżym! Szczerze polecam ;).

Wydawać by się mogło, że w świecie fantasy było już wszystko i niczego więcej nie da się wymyślić. To prawda, jednak, jeśli umiejętnie się wszystko pomiesza, dobrze umiejscowi akcję i przeprowadzi bohaterów prawdziwą drogą przez mękę, wtedy okazać się może, że wychodzi całkiem zgrabna opowieść, której daleko od nijakości.

Rzecz, jak sama nazwa wskazuje, dzieje się na pustyni, którą dokładnie zna Zirra. Dziewczyna niezwykła, właścicielka białych oczu, umożliwiających jej zbieranie cennej rudy. Dołącza do niej kapitan Karamis, który może być jej jedynym sojusznikiem w walce o odnalezienie siostry, a potem pojawiają się kolejne postaci, których losy przetną się w jednym punkcie.

Początkowo fabuła wydaje się nieco chaotyczna i rozwija się powoli, ale dzięki temu łatwiej jest się przygotować na to, co czeka czytelnika później. A nie jest to opowieść bajkowa z mchu i paproci a solidna, pokomplikowana dawka fantastyki z najwyższej półki.

Mamy tu zbiór wielu postaci. Żadna z nich nie jest krystaliczna, ich działania i decyzje nie do końca są jasne, co komplikuje nieco odbiór i sprawia, że całość nabiera nieprawdopodobnej wręcz tajemniczości. Poza tym, bohaterowie przebywają długą drogę, ale mnóstwo niedopowiedzeń i niejasności powoduje, że zastanawiam się dokąd ich to wszystko zaprowadzi, i czy to się skończy dobrze.

Trzeba też wspomnieć o tym, że ta książka dialogami stoi. Jest ich tu bardzo dużo i są nie tylko doskonałą ilustracją kolejnych scen, ale też tworzą swoje historie, które gładko przechodzą jedna w drugą i absolutnie nie nudzą. Czasem zaskakują, bawią, szokują, ale też pomagają zrozumieć pewne zachowania bohaterów.

Książka ukwiecona jest intrygami niczym na dworze Stanisława Augusta, knowania plączą fabułę, kierują ją pozornie w drugą stronę, po to by zmylić czytelnika i ostatecznie uderzyć z zimną precyzją w zupełnie nieosłonięte miejsce. Ta "surowizna", przez niektórych odbierana za brak ogłady i kultury w książce, jest potrzebna. Pozwala na wyrobienie sobie zdania o tym, że polskie fantasy może być doskonałe w każdym względzie i nie trzeba go porównywać z zagranicznymi twórcami.

To nie jest łatwa lektura z baśniowymi postaciami i lekko romantycznymi wątkami, których teraz pełno na księgarskich półkach. Jest to opowieść intensywna, dobrze przemyślana i obiecująca, że w kolejnych tomach będzie działo się więcej, mocniej i mroczniej.

Autor wykreował niesamowity świat, który zamieszkują nietuzinkowi bohaterowie, bardzo wyraziści, charakterni i przez to niezwykle zapadający w pamięć. Fabuła naszpikowana jest sekretami, a intryga goni intrygę. Ileż tu się działo! Wielgus dobrze wykorzystał ponad 600 stron swojej powieści i zapełnił ją naprawdę ciekawą historią.

Niech to wiatr! Grzegorz Wielgus popełnił bardzo dobrą książkę! Nie jest to dla mnie wcale jakimś wielkim zaskoczeniem, bo miałam już przyjemność czytać trzy kryminały tego autora i za każdym razem bawiłam się doskonale, ale tym razem zaskoczeniem było dla mnie to, że autor poszedł w kierunku fantastyki. „Pieśń pustyni”, bo o tej książce tu mowa, jest pierwszą częścią cyklu Ostrze Erkal i niech Was piasek pochłonie, jeśli nie przeczytacie!