Piersi i jajeczka

Fenomenalna książka którą polecam każdemu, złożoność świata kobiecego ujęta w bardzo przejmującym spojrzenia przez oczy dwóch różnych pokoleń kobiet. 10/10 najlepsza książka jaką czytałam w tym roku

Po lekturze znakomitej powieści Mieko Kawakami, „Heaven”, bez wahania wybrałam sobie z działu nowości TaniaK[Adres usunięty] kolejną pozycję autorki. Lektura poprzedniej książki pokazała, że pisarka zabiera głos w ważnych sprawach, nie boi się głębokich emocji, a świat jej bohaterów ma wiele wymiarów i odcieni.

Dokładnie tak samo jest w „Piersiach i jajeczkach”. To wiele mówiący tytuł. Domyślamy się, że wkroczymy w intymne uniwersum dziewczyn, kobiet.

Kawakami oddaje głos tym, którzy na co dzień go nie mają. Bohaterką „Piersi…” jest dziewczyna wywodząca się z ubogiej rodziny. Jest świadoma swojego statusu i różnic między zamożnymi a takimi, jak ona. Nie oznacza to jednak, że ta przepaść nie sprawia bólu. Wie, że nigdy nie będzie zrozumiana, bo ten, kto nie doświadczył biedy nie jest w stanie wyobrazić sobie takie położenia.

Zatem po świecie przedstawionym oprowadza nas Natsuko. Obecnie ma trzydzieści lat, prowadzi blog i pisze książki, których „nikt nie czyta”, pracuje „na zlecenie” i ledwo przeżywa do wypłaty. Często zapuszcza się w obszary wczesnej pamięci.

Opowiada o swoich losach, jak wraz z matką i siostrą uciekły z domu, po tym jak opuścił je ojciec, zostawiając za sobą masę problemów. Narratorka nie miała wiele, ale ceniła to, co posiadała. W swoim ukochanym plecaku przetrzymywała największe skarby – podręczniki, szkicownik, harmonijkę ustną. Musiała go porzucić pamiętnej nocy. A zatem jej życie od początku naznaczone było stratą i próbą uporania się w brakiem.

Tych deficytów, jak się okaże, w życiu Natsuko będzie o wiele więcej.

Poza relacją Natsuko mamy okazję zajrzeć do pamiętnika nastoletniej siostrzenicy narratorki. Midoriko jest istotą, która trzeźwo patrzy na świat, dostrzegając wszelkie jego absurdy. Zwraca uwagę na [Adres usunięty]. na język, służący do opisu spraw chłopców i dziewcząt. Nie rozumie tylko skąd wywodzą się różnice w tym opisie.

W kolejnej części obserwujemy już Natsuko jako kobietę sukcesu. Jej książka nieoczekiwanie stała się bestsellerem i kobiecie naprawdę świetnie się powodzi. A jednak życie jej nie satysfakcjonuje. Nadal mierzy się z brakami. Marzy więc o powiększeniu rodziny, ale jak to zrobić bez partnera i bez procesu poczęcia?

Powracają też zmory przeszłości. I to dosłownie. Bohaterki Kawakami zapętlają się w przeszłości i niepewnej przyszłości. Ciągle do czegoś dążą, zapominając po prostu... żyć. Są wiecznie niezadowolone, pożądają tego, czego nie mają. Choć do końca nie wiadomo, czy same tak naprawdę tego pragną.

Kawakami wplata w fabułę dużo naprawdę istotnych wątków. To problemy, z którymi ludzie zmagają się na co dzień. W „Piersiach…” to choćby półroczny brak komunikacji Makiko z córką. Dlaczego Midoriko zamilkła? I czemu wyłącznie w kontaktach ze swoją matką? Za oryginalnym pomysłem fabularnym kryje się jednak głęboka trauma bohaterki.

U japońskiej pisarki tak to właśnie wygląda – najczęściej mamy pewien obraz, który jest symbolem, następstwem lub zapowiedzią czegoś. I on może wydać się dziwny, zabawny, niepokojący, smutny. Jednak to tylko powierzchnia, a pod spodem kryją się niezbadane czeluści ludzkich uczuć, lęków czy niezaspokojonych potrzeb.

To milczenie Midoriko ma też swoją misję literacką – bohaterki rozmawiają z dziewczyną, ale jest to tak naprawdę monolog (ważny element kultury japońskiej). Brak odpowiedzi jakby prowokuje Natsuko i Makiko do mówienia coraz więcej. To sprawia wreszcie, że one rozmawiają tak naprawdę same ze sobą, z własnym ja. I z pewnością otwierają się bardziej niż podczas zwyczajnej pogawędki.

W pewnym momencie, w rozmowie bohaterek (ciotki i siostrzenicy) padają porażające słowa: „Jak już się raz urodzisz, to cokolwiek ci się przydarzy, musisz z tym żyć aż do śmierci. Czasami chcesz na chwilę uciec (...). Ludzie uciekają od teraźniejszości, którą noszą w sobie, i od wspomnień. Niektórym taka chwilowa ucieczka nie wystarcza. Nie chcą wracać. Tacy ludzie popełniają samobójstwo”.

Kawakami swoimi powieściami zatrzymuje nas dokładnie w tym momencie tuż przed tragedią. Kiedy już bohaterowie są gotowi na wszystko, ale jeszcze tli się nadzieja, że coś można zrobić, aby im pomóc.

W „Piersiach…” autorka pokazała dwa pokolenia. Każde przeżywa własne troski. Starsze kobiety dźwigają ogromny bagaż doświadczeń, są wyczulone na to, co niepokojące, złowrogie, smutne. Młodych reprezentuje Midoriko – mierzą się z okresem dorastania i typowymi dla niego sprawami. Do tego dochodzi obserwacja rodziców, uwięzionych we własnych problemach. To zniechęca do starań.

Midoriko odkrywa własną cielesność, Natsuko (w średnim wieku) jakby zupełnie nie zauważa kwestii płci, a dojrzała już Makiko sama pozbawia się przywilejów kobiecości, uparcie uwypuklając swoje niedoskonałości. Wszystkie te bohaterki na różne sposoby próbują zagłuszyć te problemy. Do tego dochodzi bardzo ważny dla tej powieści – wątek macierzyństwa. (Braku) wzorców, nowych trudności związanych z wychowaniem dziecka, odpowiedzialności.

„Piersi i jajeczka” to swego rodzaju literackie studium płci. Mieko Kawakami bacznie przygląda się, z jakimi kłopotami mierzą się współczesne dziewczyny, kobiety i jak bardzo to wpływa na wszelkie sfery ich życia. Ta książka pokazuje, że każdy z nas ma jakieś obciążenia, z którymi trudno sobie poradzić. I tylko wsparcie bliskich jest w stanie nieco z tego odciążyć. Ale bohaterki „Piersi…” pozostają jednak samotne w swoim cierpieniu…

🎶 Być kobietą, być kobietą… 🎶

Ta książka właśnie jest o kobietach, o tym z czym mierzą się w młodości i później będąc dorosłymi ludźmi. To sprawy, których żaden mężczyzna nie zrozumie, bo nigdy ich nie doświadczy…

To książka bardzo osobista i intymna, bo mówiąca o kwestiach, o których rozmawia się sporadycznie, czasem ze względu wstydu, niepokoju, czy braku odwagi, a może strachu przed niezrozumieniem. Bo powiedz mi Droga Kobieto, czy często rozmawiasz z innymi kobietami o macierzyństwie, ale o tych kwestiach trudnych w tym temacie? O niemożności zajścia w ciążę, o skorzystaniu z pomocy specjalistów, aby ta ciąża stała się faktem nie mając partnera? A wcześniej kiedy byłaś dziewczynką czy z innymi koleżankami dyskutowałyście o momencie kiedy „stałaś się prawdziwą kobietą”. Ja przyznam, że nie przeprowadziłam w swoim życiu takich rozmów wiele, z różnych względów, z powodu moich obaw, ze względu na to, że to kwestie bardzo prywatne, ale wielokrotnie bardzo poważnie się nad nimi zastanawiałam.

Temat dojrzewania dziewcząt mam już za sobą, więc poznając przemyślenia Midoriko (to ona jest tą nastolatką, której dotyczy sprawa) jej matki i ciotki Natsuko, która w zasadzie jest główną bohaterką książki, przyglądałam się temu jakby z boku. To oczywiście bardzo ważna część życia, ale kiedy przyszedł moment rozważań na temat macierzyństwa, samotnego macierzyństwa i różnych jego aspektów stałam się bardziej uważna. Autorka przedstawiła wiele swoim dywagacji, które i mnie zmusiły do przemyśleń. Czasami łapałam się za głowę, czasami przytakiwałam.

To książka o roli współczesnej kobiety, o tym jaka powinna byś według niektórych, o tym jakie ma skryte marzenia, które czasem są nie do zrealizowania, o relacjach między nami kobietami, siostrami, matkami i córkami, o cielesności.

Ważna, potrzebna, choć trudna…

Literatura japońska powoli kradnie moje serce 😍 W moje ręce wpadło dopiero kilka tytułów, ale wszystkie były bardzo dobre. Ta jest zaskakująca na każdej stronie. Biją z niej emocje. Porusza wiele wątków, w których centrum zawsze stoi kobieta. Stąd też tytuł "Piersi o jajeczka". Dojrzewanie, akceptacja swojego ciała i fizjologii, role i oczekiwania społeczne, różne potrzeby. A tłem tego wszystkiego jest Japonia i jej kultura 🎎 🎌

Trzydziestoletnia Natsuko zmaga się z biedą, trudną przeszłością i niespełnionymi ambicjami. Jest singielką, introwertyczką, mieszka w Tokio daleko od swoich nielicznych bliskich, więc na co dzień jest sama i samotna. Kiedy miała 13 lat została sierotą. Matka zmarła na raka piersi, ojciec już wiele lat wcześniej wyszedł z domu i nie wrócił. A może wrócił, tyle że po wielu dniach lub tygodniach? Nigdy się o tym nie dowiedziała, ponieważ uciekła wtedy z mamą i starszą siostrą do domu babci, gdzie zamieszkały. Babcia jednak też zmarła. Kiedy zostały same, ona 15-latka i starsza o 9 lat siostra, musiały zarobić na swoje utrzymanie, pracując w pubie.

Dziesięć lat temu Natsuko przeprowadziła się do Tokio, by mieć większe szanse na spełnienie marzenia- zostanie pisarką. Tyle, że nie wierzy w siebie i pisze do szuflady, zalega z czynszem za małe i obskurne mieszkanie, a jej lodówka świeci pustkami.

Jej siostra Makiko nadal mieszka w rodzinnej miejscowości i pracuje w pubie. Nie może pogodzić się z upływem czasu i zaakceptować zmieniające się ciało. Jej marzeniem, na którym się zafiksowała, jest powiększenie sobie biustu. Jej nastoletnia córka Midoriko, którą samotnie wychowuje, nie odzywa się do niej, przeżywając w głębi siebie swoją rodzącą się kobiecość- sens miesiączkowania, produkcji jajeczek. Dziewczynka jeszcze nie ma okresu, ale obserwuje zmieniające się pod wpływem fizjologii koleżanki. Ma wiele pytań, jest przestraszona, nie chce dojrzewać. Nie chce mieć miesiączki, nie chce mieć piersi, nie chce mieć w przyszłości dzieci.

Osiem lat później Natsuko jest u progu czterdziestki. Udało jej się wydać książkę i zostać pisarką. Nadal jest samotna. Choć nigdy nie chciała mieć dzieci, teraz zaczyna nad tym rozmyślać. Zastanawia się nad sztucznym zapłodnieniem z banku spermy. Nie wyobraża sobie bowiem seksu. Nie sprawiał jej przyjemności.

Natsuko spotyka na swojej drodze ludzi, którzy zostali poczęci metodą, nad którą się zastanawia. Przez wiele miesięcy poznaje ich historie życia i rozterki. A co jeśli chęć posiadania dziecka to... przemoc wobec tego dziecka?! Przecież rodzi się ono wbrew swojej woli- ma zaspokoić pragnienia rodziców...

Ta powieść na długo zostanie w moje pamięci. Jest fenomenalna! "New York Times" uznał ją za książkę roku, a "Time" jedną z dziesięciu najlepszych książek roku 2020. I zasłużenie! Obecnie możecie ją znaleźć wśród książkowych nowości. W Polsce wydano na razie tylko dwa tytuły Mieko Kawakami, ten oraz "Heaven", podobno też świetną i poruszającą prozę. Z pewnością po nią sięgnę i mam nadzieję, że pojawią się kolejne!

Natsuko jest trzydziestoletnią niespełnioną pisarką. Pewnego dnia odwiedzają ją jej siostra, Makiko, oraz trzynastoletnia siostrzenica Midoriko. Ta pierwsza chce za wszelką cenę poddać się operacji powiększenia piersi, a ta druga nie odzywa się do matki już pół roku. Jedną formą komunikacji, jaką stosuje, są krótkie zdania, pisane na kartce. Nastolatka prowadzi pamiętnik, któremu zwierza się ze swoich rozterek związanych z dojrzewaniem.

Mija dziesięć lat. Natsuko ma na swoim koncie jedną wydaną książkę, ale chciałaby napisać kolejną, bo boi się, że zostanie zapomniana. Jej uwagę zajmują jednak myśli o posiadaniu dziecka. Kobieta jest samotna, a przed fizycznym zbliżeniem odczuwa blokadę. Coraz częściej zastanawia się nad skorzystaniem z dość kontrowersyjnej metody. Natsuko z jednej strony wie, czego chce, z drugiej boi się podjąć ryzyko, szuka wsparcia i próbuje zasięgać opinii wielu osób. Ta najważniejsza decyzja należy jednak tylko do niej…

Z twórczością Mieko Kawakami spotkałam się przy okazji cudownej książki “Heaven”. Autorka w swoich tekstach dotyka tematów intymnych i kontrowersyjnych zarazem, które dla wielu osób na co dzień są bardzo osobiste, czasami wstydliwe. Kawakami podaje je czytelnikowi w sposób bezpośredni, a postaci w jej książkach otwarcie nazywają rzeczy po imieniu.

“Piersi i jajeczka” to, w moim odczuciu, książka niezwykle smutna, a jej treść odzwierciedla stan emocjonalny głównej bohaterki. Z kart tej powieści wyziewa hermetyczność, zagubienie, strach, brak wiary w siebie. Autorka w literacko piękny sposób stworzyła wielowarstwową, emocjonalną historię o szukaniu własnego szczęścia.

Kawakami porusza tematy związane z kobiecością. Bierze na tapet kwestie dojrzewania, macierzyństwa, siostrzeństwa, cielesności i oczekiwań, które narzucone zostały odgórnie na płeć. Myślę, że w tej książce może przejrzeć się wiele z nas. Ona jest jak lustro, które obnaża nasze lęki, słabości, pożądania, instynkty lub ich brak, ale też udowadnia, że nie ma rzeczy niemożliwych i jeśli czegoś się bardzo chce, to jedyne ograniczenia są w głowie.