Pierścień położnic

Witam, dziś mam dla Was recenzję książki „Pierścień położnic” ❤️ autorstwa Katarzyny Rabka-Białas ❤️

Wydawnictwo WasPos ❤️

„Pierścień położnic” to historia rozgrywająca się częściowo we współczesności, a częściowo w roku 1907. Centralnym punktem fabuły jest tytułowy pierścień, o którym mówiono, że posiada niezwykłe moce – miał pomagać kobiecie i dziecku przetrwać trudny poród. Według legendy wystarczyło położyć pierścień na brzuchu rodzącej, aby wszystko zakończyło się szczęśliwie.

W czasach współczesnych pierścień, należący do pewnej rodziny, zostaje podarowany do przemyskiej katedry. Niestety, podczas Nocy Muzeów zostaje skradziony. Na domiar złego w miasteczku zaczynają ginąć kobiety – każda z nich zostaje odnaleziona bez wskazującego palca prawej dłoni. Co je łączy? Wszystkie dokonały aborcji… Jesteście ciekawi, dokąd to prowadzi?

Śledzimy losy trójki przyjaciół, którzy próbują rozwiązać zagadkę zaginięcia pierścienia. Książka pokazuje, jak ważna jest współpraca, wymiana informacji oraz jak trudne relacje między bohaterami potrafią utrudnić dojście do prawdy.

Autorka przenosi nas także do przeszłości, ukazując realia życia ludzi z dawnych lat. Widzimy, jak łatwo było ulec bogactwu, jak próżność i pycha potrafią zgubić człowieka. Taką postacią jest hrabina Anna – kobieta przekonana o swojej niezwykłej sile uwodzenia, która popełniła wiele błędów i do końca życia ponosiła ich konsekwencje.

Przeszłość i teraźniejszość nieustannie się tu przeplatają, a łączy je pragnienie posiadania czegoś zakazanego – czegoś, co nigdy nie powinno należeć do człowieka. Autorka pokazuje, że nigdy nie wiemy, co naprawdę kryje się w głowach innych ludzi, jakie mają myśli i plany. Nawet mając wszystko – bogactwo, pozycję społeczną, szanowane nazwisko – można pragnąć jeszcze więcej.

To historia, która działa jak trailer – wciąga od pierwszych stron i budzi tak ogromną ciekawość zakończenia, że nie sposób się od niej oderwać.

„Pierścień położnic” to nie tylko kryminał to opowieść o ludzkich słabościach, przyjaźni wystawionej na próbę i o tym, że przeszłość nigdy nie znika, nawet jeśli bardzo chcemy ją zakopać.Autorka stworzyła historię, która jest jak mozaika każdy element ma znaczenie. Zaginiony średniowieczny artefakt, makabryczne morderstwa młodych kobiet, tytułowy pierścień, który według legendy chronił położnice, wszystko to układa się w intrygę, w której teraźniejszość przeplata się z historią, a racjonalne śledztwo z czymś, co wydaje się wymykać logice.

Ale tym, co naprawdę chwyta za serce, są bohaterowie. Ewa, silna, choć krucha kobieta, której przeszłość nie daje spokoju. Nie jest typową „dzielną policjantką z żelaza” ma emocje, lęki i wątpliwości, które czynią ją prawdziwą. Czasami działa pod wpływem impulsu, czasami się gubi, ale właśnie to czyni ją ludzką. Czuć, że jej walka to nie tylko walka z mordercą, ale też z własnymi demonami. Szymon to mężczyzna rozdarty między rozumem a uczuciami. Widać, że wiele przeszedł, a jego relacja z Ewą to mieszanka przyjaźni, niewypowiedzianych emocji i tęsknoty. W tle czuć delikatne napięcie, niedopowiedzenia, które sprawiają, że ich relacja żyje i rozwija się w cieniu mroku sprawy.Asia najbardziej empatyczna z całej trójki, często łącząca ich, gdy reszta się rozpada. Jest ciepłem w tej chłodnej, kryminalnej rzeczywistości. Jej obecność przypomina, że w świecie przemocy i śmierci nadal istnieje dobro, lojalność i troska. Każde z nich niesie swój ciężar, swoje sekrety, a autorka potrafi pokazać ich słabości bez oceniania. To właśnie czyni tę książkę tak prawdziwą, nie tylko morderstwa i zagadki, ale ludzie w nich uwikłani.

Katarzyna Rabka-Białas ma dar budowania klimatu. Przemyśl, jego katedra, tajemnicze podziemia i przesiąknięte historią ulice stają się niemal osobnym bohaterem. Czuć zapach kamienia, echo kroków w starych murach, niepokój bijący z przeszłości. To tło, które potęguje emocje i dodaje głębi. Zakończenie nie jest oczywiste i to dobrze. Nie zostawia czytelnika z prostą odpowiedzią, tylko z pytaniami, które zostają gdzieś w środku.

„Pierścień położnic” to książka, która nie epatuje przemocą dla efektu. Ona raczej szepcze o bólu, winie, przeznaczeniu. O tym, jak łatwo można się pogubić, gdy przeszłość domaga się rozliczenia. To historia o przyjaźni, o lojalności, ale też o cienkiej granicy między dobrem a złem. Nie ma tu superbohaterów są zwykli ludzie, którzy próbują poradzić sobie w niezwykłych, trudnych okolicznościach. I właśnie to sprawia, że ta opowieść zostaje w głowie i w sercu.