Piekło-niebo

Dziecko inaczej postrzega świat; w jego oczach nie istnieje pojęcie zła, a każdy dorosły to nie potencjalne zagrożenie, lecz przyjaciel. Skrzywdzenie małoletniego to coś, co zawsze porusza i już zawsze będzie poruszać społeczeństwo. Dlatego ta sprawa tak bardzo wstrząsnęła posadami całego człowieczeństwa.

2019 rok, maj. Miesiąc, który niemal każdemu kojarzy się z przygotowaniami dzieci do Pierwszej Komunii Świętej. Radość z oczekiwania na ten wyjątkowy dzień burzy jednak informacja o odnalezieniu ciała chłopca. Ofiara została brutalnie zgwałcona i zamordowana, a jej ciało porzucono w pobliżu jeziora. W krótkim czasie policja natrafia na kolejne...

Rozpoczyna się wyścig z czasem. Śledczy nie wiedzą, co kieruje mordercą - za jedyną wskazówkę mają papierową zabawkę, 'piekło - niebo', znalezioną w pobliżu miejsca zbrodni. A może to tylko zwykły przypadek... ?

Twórczość pana Pawła poznałam parę lat temu i było to spotkanie bardzo owocne. Nie mogłam więc przejść obojętnie obok jego nowego, literackiego dziecka. Szczególnie, że książka dotyka bardzo poważnych problemów. Tym bardziej byłam ciekawa, jak autor poradził sobie z uniesieniem tematu.

A temat jest naprawdę ciężki - pedofilia. To nieustannie porusza każego, bo -jak już wspomniałam wcześniej- dzieci w naszych oczach są istotami bezbronnymi, które nie krzywdzą nikogo, a mimo tego nierzadko dorośli obierają je sobie za cel swoich chorych fantazji. Tak było w przypadku mordercy, który gwałcił i zabijał dziewięcioletnich chłopców. W tle kilkakrotnie przewija się również temat głośnego filmu braci Sekielskich pt. Tylko nie mów nikomu, w którym mowa o księżach wykorzystujących nieletnich. Jakby nie było, zazwyczaj to właśnie osoba duchowna staje się mimowolnym podejrzanym, szczególnie, jeżeli ktoś wspomina o jego niestosownym zachowaniu wobec podopiecznych.

Autor stworzył ciekawą fabułę, w której snuje mroczną opowieść o zdeprawowaniu ludzi, oplątując czytelnika siecią intryg i brudu ludzkich myśli i poczynań. Ponownie wspomnę, że pedofilia to ciężki temat, który porusza każdego z nas, niezależnie od wieku. Pan Fleszar poradził sobie jednak znakomicie, dozując napięcie i każąc nam wysilić mózg, by obstawić potencjalnego sprawcę. Od razu powiem, że nie jest to zadanie łatwe. To jak podróż przez skrzywioną psychikę danej osoby - z jednej strony fascynująca, z drugiej przerażająca. Ale było warto.

Zwroty akcji, przyciągająca fabuła, ciekawi bohaterowie - to wszystko znajdziecie w piekło - niebo. Aż na usta ciśnie się pewne powiedzonko: "Cudze chwalicie, swego nie znacie". Moim zdaniem książki pana Fleszara są równie dobre, co serwowane nam przez wydawnictwa pozycje zagranicznych pisarzy. Zdecydowanie zachęcam do zapoznania się z lekturą. Myślę, że nikt z Was się nie zawiedzie.

Szukając wciągającego kryminału postawiłam na propozycję od Pawła Fleszara, ale nie spodziewałam się aż tylu atrakcji czekających na mnie po drodze. Założyłam, że książka pozwoli mi się odprężyć i to będzie jej głównym atutem a jednak wciągnęłam się na całego!

Na początku wszystko działo się powoli, ale skrupulatnie dążyło do rozwinięcia akcji. Autor przemyślał fabułę, wiedział w którym kierunku ją popchnąć a następnie wokół głównego motywu zbudował kilka pobocznych, by nadać wszystkiemu wiarygodności. Muszę przyznać, że to historia zbudowana na zaskakująco wysokim poziomie. Zagadka tętni skrajnymi emocjami, bohaterowie mogą pochwalić się złożonymi profilami psychologicznymi a zwroty akcji ciekawie domykają całość.

W Krakowie trwa właśnie sezon komunijny a dzieci przygotowują się do ważnego dnia. Jednak jedno z nich ginie okrutnie zamordowane i tak rozpoczyna się strach przed tym co czeka pozostałych. Wydaje się, że sprawa może być powiązana z jednym, z filmów braci Sekielskich. Czy to możliwe, że pojawił się w mieście naśladowca? Mnożą się pytania na które nikt nie potrafi udzielić odpowiedzi a prowadzący śledztwo są zagubieni we własnych problemach.

To zaskakująco złożona historia, w której każdy znajdzie coś dla siebie. Mocno skupiamy się na postaciach, ponieważ autor otworzył przed nami drzwi do różnorodnych charakterów, które lepiej lub gorzej radzą sobie ze śledztwem przez wzgląd na prywatne demony z którymi musza się mierzyć. To zabarwiło wydarzenia dodatkowymi emocjami a przecież sam pościg za nieuchwytnym, brutalnym mordercą dawał do myślenia. Z perspektywy wielu przeczytanych kryminałów przyznaję, że powyższy tytuł ma w sobie wszystko co najlepsze, by zaciekawić, intrygować do samego końca i budzić strach przed rozwiązaniem zagadki.

"Piekło-niebo" wciąga! Nie spodziewałam się, że lektura aż tak przypadnie mi do gustu a jednak bardzo dobrze bawiłam się przerzucając kolejne strony. Paweł Fleszar pobudził naszą wyobraźnię wplątując do fabuły prawdziwe wydarzenia i tym sposobem sprawił, że czytelnikowi naprawdę trudno odłożyć powieść choćby na chwilę. Książka na pierwszy rzut oka niepozorna, ale zdecydowanie warta uwagi.

Nie ukrywam, to książka tematycznie trudna i nie każdemu będzie z nią po drodze. Dotyka bowiem jednego z najcięższych tematów – gwałtów i morderstw dokonywanych na dzieciach. W tym przypadku ofiarami są dziewięcioletni chłopcy, którzy nocą wymykają się z domu, by pójść naprzeciw przeznaczeniu. Co prawda autor oszczędził czytelnikom drastycznych szczegółów, jednak charakter następujących po sobie wydarzeń nie ma prawa być nazwany lekkim, łatwym i przyjemnym. Podobnie zresztą jak życie tych dzieci na pewno nie było pasmem niekończących się radości. Można by wręcz założyć, że zostali wybrani właśnie ze względu na trudną sytuację w domu. Niemniej nie były to sytuacje określane mianem patologicznych, raczej coś z pogranicza.

Smaczku historii dodaje fakt, iż do zbrodni dochodzi w okolicach pierwszej Komunii, co niemal automatycznie kieruje podejrzenia w stronę duchownych.

Pełna recenzja w serwisie W Roli Mamy

Piekło, niebo, czyściec, raj, swoją duszę tutaj daj"...

Majowy Karków. Czas komunii. Wydawać by się mogło że dla dzieci które mają poraz pierwszy przystąpić do komunii świętej, będzie to czas wyczekany. Ten okres zostaje zaburzony, przez odnalezienie zwłok jedno z chłopców przygotowujących się do komunii. Z czasem dochodzi do kolejnych morderstw...

Kto z Was pamięta grę piekło niebo ?

Sama w nią nieraz grałam i szczerze nie pomyślałam że można jej nadać zupełnie inny wręcz zbrodniczy wymiar.

Autor porywa nas w tematykę która szeroko odbija się na psychice rodziców. Dotyka tematu zabójstw i porwań dzieci który dla mnie jest dość trudny emocjonalnie. Jednak Pan Paweł ukazuje nam w pewnym stopniu historię realną, namacalną.

Stykamy się z dwoma prawdziwymi wydarzeniami chodzi mi tutaj o dokument Tylko nie mów nikomu oraz sprawę Gumisia. To także pokazało mi ogromną trudność z jakąś musiał się zmierzyć autor aby jego powieść fikcyjna była powiązana z faktami rzeczywistymi. I muszę przyznać że udało mu się to fenomalnie.

Fabuła nie należy do skomplikowanych. Skomplikowane są tutaj relacje ! Bo to drugi ważny element tej powieści. Relacje, powiązania i wzajemne krycie!

Autor skupia się na opisach oględzin zdarzenia a także przybliża nam pracę policji choć nie zawsze jest ona tak szczera i prawdziwa jak się nam wydaje. Całość jest bardzo dynamiczna. Co rusz odkrywamy kolejne elementy zagadki które w jakiś sposób przybliżają nas do zakończenia sprawy. Jednak gdy już myślimy że wiemy o co tutaj chodzi zostaje nam zaserwowany zwrot i wszystko co sobie układaliśmy zaczyna się burzyć ! Uwielbiam takie momenty ponieważ książka nie nudzi a jeszcze bardziej ciekawi. Jak już wspomniałam emocji było wiele. Strach niepewność pomieszany z żalem i pytaniem dlaczego dzieci. Niewinne istoty... A może winne ?

Te pytanie pozostawiam Wam.

Ogólnie książkę czytało mi się bardzo dobrze, a nawet trudno mi było się od niej oderwać.

Nie jest to łatwa lektura jednak warto się w nie zagłębić! Myślę że wielu osobom będzie się podobała!;) Ja polecam :)

Kraków, maj 2019 roku. Dzieci z trzeciej klasy podstawówki przygotowują się do pierwszej komunii, kiedy nad zalewem zostają znalezione zwłoki jednego z nich. Ślady świadczą o brutalnym zabójstwie – duszeniu i gwałcie.

Wkrótce dochodzi do kolejnych zaginięć i morderstw chłopców w innych częściach miasta. W tym czasie odbywa się też premiera filmu braci Sekielskich "Tylko nie mów nikomu" i odżywa historia Gumisia, pierwszego terrorysty III RP.

Policja musi rozstrzygnąć, czy to przypadkowy zbieg okoliczności, czy elementy perfidnej intrygi. I czy papierowa dziecięca zabawka „Piekło-niebo” może stanowić klucz do rozwiązania zagadki?

Funkcjonariusze wydziału kryminalnego Komendy Wojewódzkiej mają równie dużo problemów ze śledztwem, co ze sobą. Nikomu nie można ufać i każdy może się znaleźć w kręgu podejrzanych.

Kryminał Pawła Fleszara "Piekło-niebo" trzyma w napięciu do samego końca, a wiele zdarzeń, rzeczy i ludzi nie jest takich, jakimi się wydają.

Opis pochodzi od Wydawcy i naszym zdaniem jest bardzo wyczerpujący, intrygujący i zachęcający dla fanów kryminałów do sięgnięcia po właśnie tę pozycję.

My same przypadkowo trafiłyśmy na tę historię, gdzieś w mediach społecznościowych i bardzo nas zaintrygowała.

Postanowiłyśmy sięgnąć po książkę, a autor Paweł Fleszar jest nam już znany. Kiedyś miałyśmy przyjemność czytać jego debiut Powódź. I pamiętamy, że dałyśmy się wciągnąć tamtej powieści.

Czemu by nie spróbować się pochłonąć Piekło-niebo?

Musimy przyznać, że ta pozycja może być odebrana przez czytelnika jako kontrowersyjna książka. Ale wzięłyśmy się za lekturę bez uprzedeń, po prostu traktując ją jako niezłą zagadkę kryminalną.

A uwierzcie, to właśnie taka pozycja. Na początku było nam ciężko się w nią zagłębić, bohaterowie nam sie trochę mylili i musiałyśmy sie skupić na ich rozróżnieniu i ulokowaniu w naszej wyobraźni.

Ale musimy przyznać, że dałyśmy się jej porwać. Autor uknuł intrygę, poważny problem wprowadził i namieszał nam w głowach. My już myślałyśmy, że zagadka rozwiązana a z znowu dolał oliwy do ognia i akcja rozpoczęła się na nowo. Przyspieszyła.

Historia dość mocno realistyczna. Poprzez język i styl autora, a także zawód policjanta, obecność więźniów, problemy rodzinne, opisy przestępstwa i morderstw. To wszystko skumulowało się i bardzo niektóre sytuacje, szczegółowo opisane nami wstrząsnęły.

Nie chcemy Wam tu przybliżać fabuły bo opis jest dość obszerny i szczegółowy, ale chcemy Was zachęcić do przeczytania naprawdę ciekawego kryminału. Nie jest przewidywalny, jest zaskakujacy, są zwroty akcji, jest niebezpiecznie. Dodatkowo elementy policji i opieki społecznej,ukazanie jak wygląda ich praca, czym się zajmują i w jaki sposób dodały atrakcyjności tej książce.

Ostatnio coraz częściej sięgamy po inne gatunki literacke i miło jesteśmy zaskoczone. Oby więcej takich wciągających lektur.

Bohaterowie tej powieści są wyraziści i charakterni. Mają swoje za uszami. Najbardziej podobała nam się tu postać Imbira i Klaudii. Sprytni, ale z przeszłością i tajemnicami.

Dwójka policjantów dostała szansę się wykazać. Czy złapią pedofila i gwałciciela? Czy może się pomylą co do swoich racji?

Jedno jest pewne do samego końca Piekło niebo będzie trzymać w napięciu i podsuwać Wam nowych podejrzanych, a my miałyśmy tylko domysły. Autor nie boi się tematów trudnych, bolesnych i kontrowersyjnych. Było dynamicznie i wiele się działo.

A zakończenie? Szczerze jesteśmy zaskoczone i nie spodziewałyśmy się takiego obrotu spraw. Z jednej strony dla nas było to trochę nielogiczne, z drugiej wszystko do siebie pasowało. Może to właśnie specjalny zabieg autora żeby namieszać nam w głowie do samego końca?

Dodatkowo ten tytuł nie jest przypadkowy. Dlaczego? Dowiecie się po lekturze.

Polecamy 😁

Papierowe Księżniczki

Okładka przedstawia przerażony wzrok dziecka, gdzie duża dłoń zaciska usta. Nad nim widzimy z lotu ptaka rynek główny w Krakowie, czyli miejsce akcji i bohaterów z powieści. W odcieniach szarości, zieleni i te niebieskie oczy... Powiem Wam szczerze, że okładka zwróciła moją uwagę, bardzo. Nie posiada skrzydełek, przez co nie ma dodatkowej ochrony przed uszkodzeniami mechanicznymi. Stronice są kremowe, czcionka wystarczająca dla oka. Literówek brak, marginesy i odstępy między wersami zostały zachowane. Podzielona na rozdziały i podrozdziały.

Miło było wrócić po dłuższym czasie do pióra autora i zobaczyć spory postęp. Czyta się lekko i szybko, niekoniecznie przyjemnie ze względu na to, co ma miejsce w powieści. Są niezbyt fajne momenty, niestety... Niemniej jednak czytało mi się szybko, bez żadnych trudności. Sam pomysł na książkę jest dobry, zabawa w piekło niebo, kto nie zna, ręka do góry! U nas w szkole chyba każdy umiał to zrobić, ja po latach, już nie pamiętam. Ale tę papierową zabawkę znam i pamiętam... Musze przyznać, że autor bardzo dopracował pozycję, gdyż ciężko było mi się domyślić, kto jest mordercą. I nie odgadłam tego, dopiero zakończenie pozwoliło mi poznać winowajcę. Zabójcę niewinnych dusz... Jeśli chodzi o dzieci, to naprawdę są ciężkie książki, bo serce kraje mi się niesamowicie, a w kieszeni otwiera scyzoryk, którego oczywiście nie noszę. Pokusił się również o temat gwałtu, pedofilstwa. Akurat przełom 2019/2020 rok były trudnymi czasami, gdzie właśnie film braci Sekielskich ujrzał światło dzienne i wzbudził ogromną kontrowersję wśród Polaków, ale i księży... Wyszły na jaw zbrodnie, które skrzętnie były ukrywane - z tym się nigdy nie pogodzę, po prostu nigdy! Także tematyka tabu, trudna, kontrowersyjna...

Mamy tutaj wielu bohaterów, każdy z nich jest inny. Śmiało takie postacie moglibyśmy znaleźć wśród otaczających nas ludzi. Nie są płascy i papierowi, każdy z nich ma inny charakter, inaczej postępuje. Ma za sobą przeszłość, która odbija się na jego teraźniejszym życiu.

Zło obnaża się tutaj w bohaterach i powiem szczerze, że niektórzy dobrze się maskują... Jednak warto ufać tylko sobie, bo nigdy nie wiadomo, co spotkać nas może za rogiem... W tym przypadku przeszłość łączy się z czasem obecnym, nie jest to łatwa sprawa, ale w końcu bohaterowie trafiają na dobry trop... I trzeba uważać, bo ściany mają uszy...

Sporo się w tej książce dzieje, wiele jest ofiar, zwrotów akcji... Mnóstwo śladów, tajemnic, zagadka zamiast być łatwiejszą w rozwiązaniu, staje się trudniejszą. Nie uśniecie przy niej, to na pewno. Może nie jest jakaś szczególnie wybitna, ale śmiało daje jej siedem na dziesięć gwiazdek, bo wzbudza ciekawość, powoduje zdziwienie, obrzydzenie... Ale pokazuje też pracę w policji, trochę psychikę bohaterów, więc jest warta Waszej uwagi.

Na plus zasługuje osadzenie akcji w Krakowie. Ulice, o których autor pisał kojarzę i po zamknięciu oczu mogłam sobie je zwizualizować. I jak tu teraz swobodnie po mieście się poruszać? Od wielkiego dzwona co prawda, bo rzadko jeżdżę do miasta tak, by poruszać się komunikacją, ale jednak...

Ogólnie uważam, że jest to naprawdę dobrze skonstruowany kryminał, który skłania do refleksji. Porusza tematy tabu, które nie należą do najłatwiejszych w zrozumieniu czy nawet samym słuchaniu. Mamy trupy, które w okropny sposób były potraktowane. Zbrodnie, które zostają w naszej głowie na dłużej. I sama zabawa - piekło niebo - niby nic, a jednak powstała powieść, gdzie ta zabawa jest punktem najważniejszym. Uważam, że autor zrobił kawał dobrej roboty, jak najbardziej warto skusić się na dzisiaj recenzowaną lekturę. Nie będziecie zawiedzeni - uwierzcie mi. Ja jeszcze trochę jestem w szoku, niemniej jednak uważam, że należą się pisarzowi brawa. Zrobił duży postęp i skonstruował powieść naprawdę dobrą. POLECAM.

Zabawa w piekło-niebo budziła we mnie nieprzyjemne odczucia, których nie do końca potrafię określić. Podobnie jest w przypadku wyliczanek. Może ma to związek z jakąś formą przypieczętowania końca dla samego siebie, na którego nie mamy wpływu. Albo to przez horrory w których przewijały się podobne motywy... W każdym razie dzisiaj sięgamy po piekło-niebo, które w tym przypadku nie kojarzy się z niewinną zabawą.

Kiedy nad zalewem w Krakowie pojawiają się zwłoki zamordowanego i wykorzystanego seksualnie dziecka, a następne znika w podobnych okolicznościach, policja wie, że na wolności jest ktoś, kto ma w planach zrobić to nieraz. Ruszają więc tropem tajemniczego pedofila, jednak wskazówki są niejednoznaczne, a podejrzanych całkiem sporo.

Na ekranach pojawia się film Tylko nie mów nikomu, poruszający tematykę pedofilii w kościele katolickim, który skłania ludzi do przyglądaniu się osobom duchownym (zwłaszcza, że w książce ofiarami były zawsze dzieci przystępujące do komunii świętej).

Akcja idzie wartko i nie można zarzucić pozycji przestoju. Wzbudza też mieszane uczucia, jednak może wynikać to ze względu na dzieci w rolach ofiar.

Przez mnogość bohaterów ciężko było mi połapać się kto jest kim przez pierwsze rozdziały. Dopiero później przez zaznaczenie wyraźnych cech, bardziej mogłam skupić się na samej fabule, a mniej na zastanawianiu się nad rolami poszczególnych postaci.

Samą treść ciężko było mi logicznie ze sobą dopasować i nie wiem czy wynika to z faktu, że było zbyt wiele wątków i postaci, czy może przez to, że czytałam ją zwykle przed snem, gdzie byłam zmęczona i po prostu umykały mi szczegóły istotne dla fabuły.

Policjanci, którzy zajmowali się sprawą morderstw dzieci skupiali się na zadaniu, więc nie mogliśmy ich poznać ani się wczuwać w akcję. Od męskich postaci można było odczuć dystans, natomiast kobiety i Imbir wprowadzały odrobinę lżejszą atmosferę. Mimo ciężkich tematów śmierci, zaginięć i strachu, autor wplatał humor, dzięki czemu książka zachowała balans i nie wpadła w przesadę w żadną ze stron.

Tytuł ciekawy i cieszę się, że mimo tak rzadkiego sięgania po kryminały, trafiam na takie, które mnie do nich nie zniechęcają. Tutaj jedyną trudnością była spora grupa bohaterów splątanych ze sobą przeszłością i/lub w jakichś tajemniczych konszachtach. Chociaż zrzucam to bardziej na złe pory - nie w pełni swojej koncentracji.

Drugą rzeczą z której zdałam sobie sprawę, to mniejsza chęć do czytania, gdy nie ma jednego bohatera z którym śledzimy fabułę i ewentualnie pojawia się na chwilę ktoś inny. Tutaj tak naprawdę nie jesteśmy konkretnie z nikim, przez co ciężko jest wczuć się emocjonalnie w treść książki i polubić postacie. Chociaż to chyba nie tego rodzaju powieść...

To już trzecia książka Pawła Fleszara, którą recenzuję. I przyznam szczerze, że styl tego autora ma w sobie coś, co mi się podoba. Całość za każdym razem trzyma w napięciu, a fabuły nie da się przewidzieć, przynajmniej mnie nie udało się przewidzieć jej do końca. To dobre uczucie w trakcie lektury, zwłaszcza że długo byłam przekonana, że znam już sprawcę tych wszystkich okropności.

Bo zaznaczam od razu, że tej książce dzieje się mnóstwo okropnych rzeczy, w końcu jeden z głównych motywów to gwałty i morderstwa kilkuletnich chłopców. „Piekło-niebo” dotyka całej palety trudnych i mrożących krew w żyłach spraw. Pojawi się tu i wątek seryjnego mordercy, i wykorzystywania seksualnego wśród kleru, ale czy to właściwy trop? Prawie do ostatnich stron nie byłam pewna.

Co ciekawe, autor w całym tym pokręconym i niejednokrotnie wstrętnym – ze względu na opisywane wydarzenia – świecie, który wykreował, pięknie odmalowuje Kraków, oprowadzając czytelników jego ulicami. W tym ulicami Nowej Huty, a to ważna dla mnie okolica, wszak spędziłam tam wiele lat z mojego ponad trzydziestoletniego życia. W książce pojawia się nawet osiedle Centrum B, na którym mieszkałam. Wyobraźnia zatem działała u mnie podwójnie.

Kolejna rzecz, na którą warto zwrócić uwagę, to bohaterowie. Bardzo niejednoznaczni. Autor zdecydowanie nie podszedł do nich zero-jedynkowo. Odcieni szarości jest tu mnóstwo i w sumie każda postać ma swoje za uszami. Mimo to da się ich polubić – dla mnie to ważne, żeby lubić choć jedną postać i tutaj to się udało.

Widzę też, jak wiele pracy Paweł Fleszar włożył w pracę nad tą książką. Opisane intrygi zostały szczegółowo zaplanowane, a niepogubienie się w ich gęstej sieci na pewno nie było sprawą łatwą. Tym bardziej doceniam.

„Piekło-niebo” to naprawdę porządna książka z gatunku kryminał/thriller. Spodoba się nie tylko fanom gatunku, choć warto pamiętać, że ze względu na tematykę trzeba tu mocnych nerwów. Polecam i czekam na kolejne książki autora.

Kraków, maj 2019 roku. Dzieci z trzeciej klasy podstawówki przygotowują się do pierwszej komunii, kiedy nad zalewem zostają znalezione zwłoki jednego z nich. Ślady świadczą o brutalnym zabójstwie. - tak głosi opis tej powieści. I ja pomyślałam, że to może być kryminał, jakich mnóstwo na rynku. Nic bardziej mylnego!

Ależ mnie ta historia wciągnęła! Jeju, jakie to było dobre! Jest coś w tej książce takiego, że miałam wrażenie, że czytam o prawdziwych zdarzeniach, co sprawiło, że to wszystko było jeszcze bardziej makabryczne i przerażające.

Dawno nie miałam styczności z tak zawiłą sprawą kryminalną. Wydawnictwa trochę przyzwyczaiły nas do prostych historii, więc tutaj było niemałe zaskoczenie. Działo się dużo, napięcie budowane było już od pierwszej strony, a zakończenie zaskoczyło mnie wybitnie mocno, mimo że autor podrzucał czytelnikowi tropy od samego początku. Do tego doszłam jednak dopiero po poznaniu zakończenia - brawo!

Język powieści jest dosadny. Paweł Fleszar nie certoli się w tańcu i pisze jak jest. Mnie to mocno poruszyło, ale jeszcze mocniej dało do myślenia. Nie zdradzając zbyt wiele z fabuły, zastanowiło mnie, jak bardzo przeżycia z dzieciństwa wpływają na nasze dorosłe ja.

„Piekło-niebo” to książka dla ludzi o stalowych nerwach i mocnym żołądku. Dla mnie to była niezwykle emocjonująca podróż i to nie wyłącznie pozytywna, bo smutek i złość rościły sobie prawo do objęcia prowadzenia w wyścigu emocji, którą mną targały. Te złe emocje dotyczyły wyłącznie zdarzeń opisanych przez autora, bo warsztat Fleszara wzbudza we mnie wyłącznie zachwyt.

Gorąco polecam tę powieść wszystkim fanom kryminałów i thrillerów. To jest prawdziwa perła.

Powieść „piekło-niebo” jest klasycznym kryminałem, który z pewnością trafi w gusta fanom gatunku. Ja, po przeczytaniu okładkowego blurba, ominęłabym tę książkę szerokim łukiem ze względu na temat przewodni, czyli zabójstwa dzieci, jednak moją uwagę przyciągnęła miejscem akcji. Zawsze ciekawi mnie, jak pisarze widzą Kraków i to właśnie z powodu tego miasta sięgnęłam po powieść.

Podczas majówki 2019 r. nad Zalewem Nowohuckim znaleziono zwłoki brutalnie zamordowanego dziewięcioletniego chłopca. Mimo natychmiastowego podjęcia działań przez policję, wkrótce giną kolejni chłopcy. Czy popularna w przeszłości zabawka z papieru „piekło-niebo” zostawiana przy ofiarach, to klucz do rozwiązania tych dziwnych morderstw? A może chodzi o coś zupełnie innego?

Kluczowy temat zabójstw chłopców został opisany w sposób delikatny, zważywszy na jego drastyczność. Autor jakby trochę prześlizgnął się obok tego najgorszego, nie raczył czytelnika rozbudowanymi opisami samych zabójstw i obrażeń, jakie odniosły ofiary, nie wnikał w szczegóły, nie kierował całej uwagi na sam fakt dokonanych zbrodni, i to jest ogromnym plusem tej powieści. Dzięki temu nie czułam niesmaku, oburzenia i złości, które często towarzyszą mi, gdy zdarzy mi się czytać opisy zbrodni dokonanych na dzieciach. W powieści pojawia się też wątek filmu braci Sekielskich na temat pedofilii wśród księży, który ja odbieram bardziej jako element kampanii społecznej autora, bo z fabułą wielkiego związku to nie ma.

Nie mogę nie wspomnieć o głównym powodzie, dla którego przeczytałam powieść, czyli o Krakowie z perspektywy Pawła Fleszara. Autor uczynił Kraków bohaterem drugoplanowym. Dla mnie to bodaj najlepsza część powieści i nie ukrywam, że obraz Krakowa zaprezentowany przez Fleszara ogromnie mi się podoba. To prawdziwy portret mojego miasta, taki „na żywca”, bardzo autentyczny i bez upiększeń. To nie jest Kraków czysto literacki, dla koneserów piękna, podrasowany dla turystów, to Kraków niezafałszowany, bez retuszu, pełen nie tylko miejsc pięknych, ale także tych mrocznych, do których nawet za dnia strach się zapuszczać. Nie ma jednego miejsca opisanego w powieści, którego bym nie znała i, może poza wspomnianym osiedlem Złocień, w którym bym nie była. Poza oczywistymi opisami miejsc, autor podarował nam też wiele ciekawostek i anegdotek związanych z miastem. Dla przykładu: ja wiedziałam o istnieniu pustostanu po hotelu JB na Ujastku Mogilskim, ale nie znałam przyczyn upadku tej wizjonerskiej inwestycji. Za Kraków dokładam ekstra gwiazdkę :)

Niestety dla mnie, również trafiły mi się w powieści rzeczy, które mnie czytelniczo uwierały. Jest to bowiem pierwsza książka, w której nie udało mi się polubić męskiego bohatera. Autor wykreował raczej antybohaterów, co szczególnie widać właśnie na mężczyznach. Niemal wszystkich facetów przedstawił jako aroganckich, bezczelnych, pysznych i tryskających testosteronem samców. Kobiet też nie polubiłam, ale ja co do zasady nie lubię kobiecych bohaterek :)

Nie podobał mi się również sposób przedstawienia środowiska policyjnego. Z obrazu wymalowanego przez autora wywnioskowałam, że gliniarze to jedynie ćwierćinteligenci skupieni na rywalizacji i podkładaniu nogi jeden drugiemu. Nie podobały mi się ich prostackie, przaśne i seksistowskie dialogi, ich odzywki i zachowania. Imbir to klasyka rasowego rubasznego cymbała chodzącego w duecie z Klaudią - zakompleksioną pseudofeministką z trudem panującą nad nerwami.

„Jedną z wad ludzi o ograniczonej inteligencji, jest nieumiejętność oddania istoty sprawy w zwięzłej formie” – to zdanie z powieści wypowiedziane do kolegi przez jednego z bohaterów, dość dobrze ilustruje relacje panujące wśród krakowskich policjantów.

Powieść jest też mocno dygresyjna. W niektórych epizodach autor odbiegał od tematu głównego (np. rozmowa Nawrockiego z córką na dachu hotelu Rubinstein czy wspominki Wita o Musierowicz). Owszem, niektóre te opowiastki nadawały powieści kolorytu, autentyczności i wiarygodności, ale w wielu tych dygresjach autorowi zdarzało się rozejść na boki. Nic z nich nie wynikało dla fabuły. Po prostu były, zajmując kolejne strony. Bo zrozumiałabym, że Wit siedzi sobie w domu, rozmyśla o nieudanym małżeństwie i podczas tych rozmyślań coś mu się skojarzy w związku ze śledztwem, odnajdzie jakąś poszlakę, złapie sens jakiejś pozornie błahej wypowiedzi, itp., no coś, co go naprowadzi na właściwy tor, ale nie, to były takie samoistne, wlepione w fabułę wtręty i przemyślenia, które tylko zaciemniały obraz i tak zagmatwanej całości. To samo dotyczy luźnych dialogów między policjantami - są one sztywne, za długie i nic nie wnoszą. Rozumiem, że w pracy nie da się gadać non stop tylko o pracy, ale są też granice tzw. luźnych pogawędek.

Postać komisarza Nawrockiego, gliny-legendy była trochę niespójna: ledwo wziął się za dochodzenie, a od razu czuł, że mu się ono rozłazi i do niczego nie prowadzi. Poza tym wcale nie był taki świetny, błyskotliwy i inteligentny jak go przedstawiano, nadrabiał bardziej pozą nierozumianego przez świat męczennika, a ja za facetami pozującymi na „skrzywdzonych misiaczków” nie przepadam :)

Zakończenie mnie zaskoczyło, ale żałuję, że Sulima nie miał racji…

To nie jest książka dla każdego. Ostrzegam! Dlaczego? Bo nie każdy (szczególnie rodzic) umie czytać o krzywdzie dziecka. Nawet fikcyjnej. A tu, nie oszukujmy się, jest jej dość sporo i to tej najgorszego gatunku. Zacznijmy od tego, że autor ciekawie przedstawił nastroje, jakie zapanowały po odnalezieniu pierwszego ciała, a film, który większość z nas kojarzy, tylko dodał oliwy do ognia. Zabawka piekło-niebo, która jest symbolem tej historii, w moim odczuciu tworzyła ją jeszcze bardziej realną. Za to całość była pozbawiona ostrości. Nie wiem, jak ująć w słowa to, co chodzi mi po głowie, ale to trochę, jak piękne zdjęcie, jednak z wyblakłymi kolorami. Mimo wszystko książka to spoko kryminał dla ludzi o mocniejszych nerwach.

Każdy rok przynosi coś nowego. Nowe odkrycie. I choć Paweł Fleszar na polskim rynku wydawniczym nie jest tegorocznym debiutantem, to Czyt-NIK sięgając po jego najnowszą książkę, odkrył pisarski talent, który zwiastuje wiele dobrego i nowego w polskim kryminale. „Piekło-niebo” to historia, która zaspokoi apetyty najbardziej wytrawnych miłośników gatunku. Co więcej, wstrząśnie każdym, kto odkrywać będzie wydarzenia zapoczątkowane w maju 2019 roku.

Paweł Fleszar zabiera nas do Krakowa. To właśnie tutaj dochodzi do makabrycznych zbrodni. A my wraz z komisarzem Witkiem Nawrockim będziemy dążyć do schwytania psychopatycznego mordercy. Niestety czas nie jest naszym sprzymierzeńcem, ponieważ istnieje realne zagrożenie, że morderca uderzy ponownie. Emocje potęguje świadomość, że brutalnych morderstw dokonano na dzieciach. Ale po kolei.

Nad Zalewem Nowohutnickim odkryto zwłoki dziewięcioletniego chłopca. Ślady wskazują na zabójstwo na tle seksualnym. Na domiar złego wkrótce dochodzi do kolejnych zaginięć i morderstw. W toku prowadzonego śledztwa odkrywamy kolejne karty, które uświadamiają nam, że nie można nikomu ufać, a każdy może być podejrzany o najgorsze.

To, co warto podkreślić, to fakt, że autor dotyka tematu związanego z pedofilią. Nawiązuje do filmu braci Sekielskich „Tylko nie mów nikomu” oraz głośnej sprawy Gumisia. Paweł Fleszar w książce „Piekło-niebo” nie boi się używać dosadnego języka, nie idzie na skróty, nie pisze półsłówkami, w których sami musimy dociekać „co autor miał na myśli”. Dzięki temu historia ta nie traci na autentyczności, jeszcze mocniej dotyka naszych emocji, które wręcz buzują podsycane temperaturą podjętej tematyki.

Czy komisarz Nawrocki schwyta mordercę, zanim ten ponownie uderzy? Jaką drogę będzie musiał przejść, aby poznać jego personalia? Czy nie cofnie się przed niczym, gdy pozna prawdę? A proszę mi wierzyć finałowa odsłona tej historii, powali na kolana, najbardziej wytrawnego fana literatury kryminalnej. Zatem bądźcie gotowi na mocne uderzenie, które powali Was na łopatki.

Pedofilia budzi wiele emocji, a historia, którą stworzył Paweł Fleszar, sprawia, że nie zapomnicie o niej wraz z odłożeniem książki, lecz pamiętać będziecie o niej już zawsze. I bardzo dobrze, ponieważ warto mieć otwarte oczy na tematy, na które inni je zamykają, kneblując usta, które nie mogą wykrzyczeć całego zła.

Bez wątpienia Pawłowi Fleszarowi należą się brawa. Za odwagę w podjęciu tematu. Za dosadny język, który jeszcze bardziej podkreśla zło wyrządzane dzieciom. Zatem chylę czoła i z niecierpliwością wyczekuję premiery drugiej część z komisarzem Witkiem Nawrockim w roli głównej.

Książka „Piekło-niebo” ukazała się nakładem Wydawnictwa HarperCollins Polska

Świetnie napisany kryminał. Akcja wartka, ciekawe wątki. Zaskakujące zakończenie. Polecam.