Piekielna osiemnastka

Julka odlicza.

Każdy dzień zbliża ją do dnia urodzin.

Osiemnastych.

Do początku oficjalnej dorosłości.

Jednak czy ten dzień będzie dla niej rzeczywiście perfekcyjny, tak jakby chciała? Rówieśnicy niekoniecznie lgną do Julki. Można powiedzieć, że jej unikają, a powodem tego jest brak chrztu oraz wychowanie w niereligijnej rodzinie, co nie jest dobrze odbierane w lokalnej społeczności.

Jakby Julce było mało stresów na co dzień, w jej głowie ciągle pojawia się pewien głoś, który nie daje jej spokoju. Definiuje on każdą podjętą przez nią decyzję. Do tego okazuje się, że Julka żyła do tej pory w kłamstwie, które zafundowała jej najbliższa rodzina…

Jak bardzo wpłynie to na przyszłość dziewczyny?

Ta opowieść to jedna wielka tajemnica. Już od samego początku śledząc losy głównej bohaterki, Julki, czuć, że coś wisi w powietrzu. I nie jest to coś, co planuje wybuchnąć i zrzucić jednorazową bombę na główną bohaterkę. To jest o wiele gorsze - łuszczy się powoli, pozwalając, aby tajemnice, które skrywało, opadały na ziemię, jednocześnie przygniatając Julkę kawałek po kawałku…

Jakby tego wszystkiego było mało, dziewczyna nie jest akceptowana przez swoich rówieśników. Dlaczego? Dlatego, że w małym miasteczku to dorośli narzucili na swoje dzieci „normy” kościelne, których ci muszą przestrzegać. To Julkę wyklucza. Bo jest inna. Nieochrzczona. Bo nie wychowują jej biologiczni rodzice, których zabrakło. Bo zdobywa lepsze oceny od reszty i nie spędza godzin na nauce. Tym odstaje od reszty. Jest wyjątkowa, co nie zawsze oznacza plus…

„Piekielna osiemnastka” to połączenie thrilleru z elementami, które w naturze nie mają racji bytu. To miks gatunkowy skierowany do młodzieży, który wciąga już od pierwszych stron swoją oryginalnością. Bohaterowie zostali wykreowani tak, że nie sposób ich nie polubić. Każdy rozdział, będący kolejnym dniem zbliżającym do wejścia w pełnoletność, dostarcza wielu emocji i wrażeń. Jednak nie jest to tylko opowieść, która ma umilić odbiorcy czas z nią spędzony. „Piekielna osiemnastka” to historia, która zabiera młodego odbiorcę (ale nie tylko - ja do młodych już nie należę, a bawiłam się świetnie) w podróż do ludzkiej psychiki, ukazując, jak wiele zła może spowodować przemoc psychiczna wobec drugiego człowieka czy wytykanie go palcami za to, że nie jest taki, jak reszta.

Osobiście polecam, bardzo.

🎂 ”𝓟𝓲𝓮𝓴𝓲𝓮𝓵𝓷𝓪 𝓸𝓼𝓲𝓮𝓶𝓷𝓪𝓼𝓽𝓴𝓪” 𝓓𝓪𝓰𝓶𝓪𝓻𝓪 𝓦𝓪𝓻𝓼𝔃𝓮𝔀𝓼𝓴𝓪-𝓚𝓸ł𝓪𝓬𝔃 ✨

 Psychologiczny thriller pełen pytań

Dagmara Warszewska-Kołacz stworzyła powieść, która nie tylko bawi, ale przede wszystkim prowokuje do myślenia. Jakie są granice naszego wpływu na własne życie?

▪𝗥𝗘𝗖𝗘𝗡𝗭𝗝𝗔 ▪

To moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki, które okazało się być zaskakująco dobre. Jakie było moje zaskoczenie, gdy „Piekielna osiemnastka” bardzo szybko przybrała zupełnie nieoczekiwany obrót, dosyć mierny początek zamienił się w coś, od czego bardzo ciężko było mi się oderwać, co z każdą kolejną przewróconą kartką pochłaniało mnie coraz bardziej i sprawiło, że nim się zorientowałam w całą tę historię poczułam się zaskakująco mocno zaangażowana.

Główną bohaterką powieści jest Julia, młoda dziewczyna wkraczająca w świat dorosłości. Jednak dla niej pełnoletność nie zwiastuje radości i beztroski. Dorastając w zamkniętym, silnie religijnym środowisku, przez lata doświadczała odrzucenia oraz niezrozumienia ze strony rówieśników. Izolacja i narastające poczucie osamotnienia sprawiły, że Julce coraz trudniej jest odnaleźć swoje własne miejsce w świecie. Sytuację dodatkowo komplikuje obecność tajemniczego głosu, który towarzyszy jej myślom i stopniowo zaczyna wpływać na postrzeganie rzeczywistości. W miarę rozwoju akcji bohaterka zostaje zmuszona do konfrontacji nie tylko z ludźmi wokół siebie, lecz także z własnymi emocjami, lękami i wyborami, od których może zależeć jej przyszłość.

Postać Julii została wykreowana w sposób przekonujący i pełen psychologicznej głębi. Dziewczyna mierzy się z poczuciem osamotnienia, wewnętrznym chaosem oraz silną potrzebą odzyskania własnej tożsamości, co czyni ją bardzo wiarygodną postacią dla czytelnika, który z łatwością może się utożsamić z jej historią. Jej emocje, niepewność oraz próby sprzeciwienia się narzuconym zasadom zostały przedstawione bardzo naturalnie, co niezwykle przypadło mi do gustu. Równie istotną rolę odgrywają bohaterowie drugoplanowi, którzy budują duszną atmosferę powieści i uwydatniają narastające poczucie wykluczenia głównej bohaterki.

Jednym z najbardziej intrygujących motywów w powieści jest obecność tajemniczego głosu towarzyszącego bohaterce. Według mnie stworzyło to atmosferę niepokoju i z pewnością sprawiło, że granica między rzeczywistością a wytworem wyobraźni Julii, stały się bardzo rozmyte. Autorka do samego końca umiejętnie poprowadziła narrację, tak by czytelnik nie miał pewności, które wydarzenia są realne, a które mogą wynikać z psychicznego stanu bohaterki.

Książka jest naprawdę cieniutka, jednak akcja jaka się w niej rozgrywa jest bardzo zaskakująca. Historia z każdą stroną nabiera tempa i sprawia, że ciężko jest się oderwać od lektury. Podczas czytania ciągle odczuwałam niepokój i naprawdę bałam się tego, co może się wydarzyć na następnej stronie, ale pomimo tego, książka bardzo mnie wciągnęła i nie mogłam odłożyć jej na bok, dopóki nie poznałam zakończenia.

„Piekielna osiemnastka” to przejmująca powieść z pogranicza thrillera psychologicznego z nutą surrealizmu, która od pierwszych stron buduje atmosferę niepokoju. Autorka nie ogranicza się jedynie do przedstawienia problemów związanych z dorastaniem, a tworzy wielowymiarową historię o ludzkich lękach, samotności i wewnętrznych konfliktach. Tą historią bardzo dobitnie pokazuje skomplikowane relacje między ludźmi, które pełne są napięć, przemilczeń i emocjonalnych ran.

Nie pozostaje mi nic innego jak polecić Wam ten tytuł. 🫶🏼

Piekielna osiemnastka autorstwa Dagmara Warszewska-Kołacz to książka, która od pierwszych stron wciąga swoją mroczną atmosferą i niepokojącym klimatem, jednocześnie poruszając bardzo ważne i trudne tematy związane z dorastaniem i poszukiwaniem własnej tożsamości. To nie jest zwykła historia o wchodzeniu w dorosłość – to intensywna, psychologiczna podróż w głąb ludzkiej psychiki.

Styl autorki jest niezwykle sugestywny, a jednocześnie przystępny. Dagmara Warszewska-Kołacz pisze w sposób, który łatwo pozwala zanurzyć się w świecie bohaterki, ale jednocześnie nie stroni od głębszych refleksji. Jej język jest obrazowy, momentami wręcz duszny, co świetnie współgra z klimatem niepewności i napięcia. Autorka bardzo umiejętnie buduje atmosferę – balansuje między realizmem a elementami grozy i realizmu magicznego, dzięki czemu czytelnik do końca nie jest pewien, gdzie kończy się rzeczywistość, a zaczyna coś znacznie bardziej niepokojącego.

Fabuła skupia się na Julii, która stoi u progu dorosłości, ale jej osiemnaste urodziny nie mają w sobie nic z beztroskiego świętowania. Wychowana na marginesie religijnej społeczności, odrzucona i napiętnowana przez rówieśników, dziewczyna zmaga się z poczuciem wyobcowania. Dodatkowo w jej głowie odzywa się tajemniczy głos – coś, co może być zarówno wsparciem, jak i zagrożeniem. Wraz z rozwojem wydarzeń Julia musi zmierzyć się nie tylko z otaczającym ją światem, ale przede wszystkim z samą sobą i z decyzjami, które mogą zaważyć na całym jej życiu.

Bohaterka jest niezwykle autentyczna i wielowymiarowa. Jej lęki, zagubienie, potrzeba akceptacji i jednoczesna chęć buntu są bardzo wiarygodne, co sprawia, że łatwo się z nią utożsamić. Postacie drugoplanowe – zarówno rówieśnicy, jak i członkowie społeczności – tworzą tło, które podkreśla jej izolację i potęguje napięcie. Relacje międzyludzkie są tu pełne niedopowiedzeń, presji i emocjonalnych zranień.

Motywy obecne w książce są bardzo wyraźne i mocno wybrzmiewają: inność, wykluczenie, poszukiwanie tożsamości, walka dobra ze złem, a także wewnętrzne konflikty, które każdy z nas w mniejszym lub większym stopniu zna. Tajemniczy głos w głowie Julii można odczytywać zarówno dosłownie, jak i symbolicznie – jako uosobienie naszych lęków, pragnień czy impulsów, które czasem próbują przejąć nad nami kontrolę.

Emocje w tej książce są intensywne i momentami przytłaczające. Towarzyszy nam niepokój, napięcie, ale też współczucie i zrozumienie dla bohaterki. To historia, która potrafi wywołać dyskomfort, zmusić do refleksji i pozostawić czytelnika z wieloma pytaniami. Jednocześnie pojawia się też nadzieja – cicha, ale istotna, że nawet w najtrudniejszych momentach można odnaleźć w sobie siłę.

Pod względem gatunkowym jest to thriller psychologiczny z elementami grozy i realizmu magicznego, skierowany głównie do młodzieży starszej i dorosłych czytelników, którzy cenią historie wymagające emocjonalnego zaangażowania i skłaniające do myślenia.

To książka, która nie daje o sobie łatwo zapomnieć – wciąga, niepokoi i zostawia ślad na długo po zakończeniu lektury. Jeśli lubisz historie mroczne, wielowarstwowe i dotykające głębokich tematów, zdecydowanie warto po nią sięgnąć.

Nie będę ukrywać, że sięgnęłam po tę książkę z czystej ciekawości. Po wcześniejszym spotkaniu z debiutem Dagmary Warszewskiej-Kołacz wiedziałam, że chcę zobaczyć, co pokaże dalej.

Gdy tylko zobaczyłam „Piekielną osiemnastkę”, pomyślałam... sprawdzam. Bez wielkich oczekiwań, bez nastawiania się na konkretne emocje. Po prostu chciałam wejść w tę historię i przekonać się, co tym razem na mnie czeka.

I już od pierwszych stron poczułam, że to nie będzie zwykła opowieść o dorastaniu. Bo historia Julii, dziewczyny stojącej na granicy dzieciństwa i dorosłości, bardzo szybko zaczyna wymykać się temu, co znane i przewidywalne.

To właśnie Julia jest sercem tej książki. Dziewczyna wychowująca się w małej, przesiąkniętej religijnością społeczności, w której brak chrztu czyni ją kimś „gorszym”. Wykluczona, oceniana, pozostawiona trochę sama sobie. Jej codzienność to nie tylko spojrzenia innych i szepty za plecami, ale też coś znacznie bardziej niepokojącego... głos w głowie, który nigdy nie milknie.

I to właśnie ten element zrobił na mnie ogromne wrażenie. Bo czym tak naprawdę jest ten głos? Intuicją? Wytworem psychiki? A może czymś, czego nie da się tak łatwo wytłumaczyć? Autorka bardzo umiejętnie prowadzi czytelnika na granicy rzeczywistości i czegoś znacznie bardziej mrocznego, budując napięcie, które rośnie z każdą kolejną stroną.

Najbardziej wciągnęły mnie momenty, w których Julia zaczyna odkrywać prawdę o swoim „sprzymierzeńcu” i zaczeły nachodzić mnie pytania czy można ufać czemuś, czego się nie rozumie? Czy przeznaczenie to coś, czemu trzeba się poddać… czy coś, z czym można walczyć?

Julia nie jest bohaterką łatwą. I to jest jej ogromna siła. Jest pogubiona, momentami trudna, pełna sprzeczności, ale przez to bardzo prawdziwa. Jej samotność, potrzeba akceptacji i wewnętrzna walka są odczuwalne niemal na każdej stronie. Z czasem coraz bardziej ją rozumiałam i coraz mocniej kibicowałam temu, jakie decyzje podejmie.

Ta książka to coś więcej niż historia o dorastaniu. To opowieść o byciu innym, o szukaniu swojego miejsca i o walce, nie tylko z tym, co na zewnątrz, ale przede wszystkim z tym, co siedzi w nas samych. Są tu momenty ciężkie, duszne, pełne napięcia, ale też takie, które zatrzymują i zmuszają do refleksji.

Przyznam, że początek nie wciągnął mnie od razu. Język, slangi młodzieżowe, czuć, że ta książka skierowana jest dla młodszego czytelnika. Potrzebowałam chwili, żeby wejść w tę historię. Ale im dalej, tym bardziej czułam, że chcę wiedzieć więcej i to jest dla mnie zawsze najlepszy znak.

Najbardziej doceniam w tej książce odwagę. W podejmowaniu trudnych tematów, w pokazaniu inności bez upiększania i w wejściu w psychikę bohaterki tak głęboko, że momentami robi się naprawdę niewygodnie. To właśnie ta autentyczność sprawia, że ta historia zostaje w głowie na długo po jej zakończeniu.

Jeśli lubicie książki, które nie tylko wciągają, ale też zostawiają was z pytaniami… jeśli nie boicie się mroku, tego zewnętrznego i tego, który czasem odzywa się gdzieś w środku m, to „Piekielna osiemnastka” jest tytułem, obok którego naprawdę trudno przejść obojętnie.

"- Dlaczego unikasz swojego odbicia? - zapytał niskim głosem.

- To lustro mnie przeraża. Nie lubię w nie patrzeć, bo pokazuje zakrzywioną rzeczywistość.

- Dlaczego tak uważasz?

- No nie wiem, dam taki przykład. - Usiadła na sofie. - Jestem poważna, a moje odbicie się śmieje.

- A nie przyszło Ci na myśl, że ono pokazuje prawdziwą naturę?"

Główną bohaterką tej powieści jest Julia, dziewczyna niezrozumiana, napiętnowana przez rówieśników.

A czy wiecie co jest tego powodem? Już Wam mówię.

Między innymi to, że nie została ochrzczona, a także przez tajemnice związane z jej rodziną.

Choć ma przy sobie przyjaciółkę Zuzę, wciąż czuje się obca i nieakceptowana, przeczuwa, że najzwyczajniej nie pasuje do świata, w którym przyszło jej żyć.

Każdy rozdział książki to odliczanie dni do osiemnastych urodzin Julii, na które czeka z upragnieniem, co buduje niesamowite napięcie.

Każdy kolejny rozdział przybliża nas do momentu, który od początku wydaje się kluczowy - i faktycznie taki jest.

A my czujemy, że coś nieuniknionego nadchodzi, a atmosfera staje się coraz cięższa, wręcz dusząca.

Niepokój narasta z każdą kolejną stroną.

Dochodzi do dziwnych zdarzeń, śmierci osób z otoczenia Julii, a historia zaczyna przypominać najprawdziwszy koszmar, z którego nie ma ucieczki.

Jednocześnie odkrywamy wraz z naszą główną bohaterką kolejne tajemnice: pamiętnik matki, ukrywana prawda o jej przeszłości, a także sekrety wujka i ciotki (to oni ją wychowują), które tym bardziej burzą jej codzienność.

Bardzo istotnym elementem w tej powieści jest znamię Julii - blizna w kształcie krzyża na nadgarstku. To właśnie ta blizna jest symbolem, który nabiera coraz większego znaczenia wraz z rozwojem fabuły. To właśnie znak jej inności, ale także wskazówka dotycząca tego, kim naprawdę jest i co w niej się kryje.

Jednak najbardziej poruszającym motywem jest wewnętrzna walka dziewczyny. Głosy w jej głowie z czasem nabierają zupełnie innego, mrocznego znaczenia, innego niż byśmy się spodziewali - to zszokowało mnie najbardziej.

Kim tak naprawdę jest Julia?

A no właśnie, okazuje się, że wykracza ona daleko poza zwykłe człowieczeństwo.

Tymczasem Julia usilnie pragnie zostać ochrzczona, z nadzieją, że w końcu poczuje się "normalną", a także akceptowaną przez rówieśników.

Właśnie wtedy w książce pojawia się wątek egzorcyzmów, co nadaje tej historii jeszcze bardziej niepokojącego wymiaru.

"Piekielna osiemnastka" w niezwykle trafny sposób pokazuje trudności dorastania: potrzebę akceptacji, bunt, zagubienie i pytanie "kim jestem?".

"- (...) Nie jestem zła.

- I tu się mylisz. Każdy człowiek w głębi duszy jest zły. Obgaduje, knuje, zazdrości, działa dla własnych korzyści, kłamie. (...) Nie wspomnę o gorszych czynach."

Pióro autorki jest lekkie i przyjemne, język naturalny i autentyczny, co za tym idzie, dopasowany do wieku bohaterów. I nie, ulubione słowo Julki "Elo" nie przeszkadzało mi, moim zdaniem to wręcz wzmacnia wiarygodność postaci.

Fabuła, choć momentami może okazać się zawiła, pełna niedopowiedzeń, finalnie układa się w spójną całość.

Tajemnice stopniowo wychodzą na jaw, elementy układanki wskakują na swoje miejsce, a dzień osiemnastych urodzin (zakończenie) okazuje się mega szokujący!

To książka, która nie tylko wciąga od pierwszych do ostatnich stron, ale też zmusza do refleksji.

Uświadamia nam, jak cienka bywa granicą między dobrem a złem i jak łatwo ją przekroczyć.

Fenomenalny thriller psychologiczny z elementami grozy i realizmu magicznego przed Wami.

To nie jest zwykła młodzieżówka, to opowieść emocjonalnie angażująca, niesamowicie niepokojąca, wręcz przerażająca.

Z całego serca polecam tę historię czytelnikom 16+, oraz tym starszym, ja bawiłam się doskonale.

Z pewnością pozostanie ze mną na dłużej.

"Miej serce i patrzaj w serce." ❤️