Córa lasu. Patronka północy Tom 4

Książka z Klubu Recenzenta serwisu [Adres usunięty]

Ileż tu się wydarzyło rzeczy, to głowa mała. Ale nie ma się co dziwić, bo każda część miała w sobie mnóstwo wrażeń, przygód i mniejszych lub większych spraw, w które oczywiście zawsze zaplątana była Apopi. Jej zabójca Sheut, z różnym skutkiem, próbował ją gasić, ale jak zdążyliście już poznać Apopi, to wiecie, że ta dziewczyna ma zdecydowanie niewyparzoną twarz 😅.

Co tutaj się wydarzyło? Aaa no Apopi zdążyła dopiero co wrócić do swojego Lasu, i od razu została wciągnięta w sprawę ludzi. A w zasadzie to została zaciągnięta do wioski ludzi, by ugasić pożar. Pożar trochę w przenośni, trochę serio. Bo pracownicy elfów postanowili się zbuntować i iść na rzeź. Tak, i w tym celu została ściągnięta Apopi, by im przemówić do rozsądku i do tego nie dopuścić. No cóż.. czy jej się to udało? Noo nie bez powodu w tytule książki znalazło się słowo "patronka". Czy już się domyślacie co się wydarzyło? Nie? To może wam powiem, że Apopi wystąpiła przed nestorką, w imieniu ludzi oczywiście, i ta chyba w akcie żartu, mianowała ją Patronką Ludu, co bardzo spodobało się mieszkańcom ludzkiej wioski, a niekoniecznie elfom.

No ale, żeby nie było zbyt nudno, to nestorka kazała ruszyć Apopi na poszukiwania zaginionego wieszcza z ich lasu. Przyjaciela, który zawsze był gotowy ruszyć Apopi z pomocną dłonią. Przyjaciela, który zaginął wtedy, kiedy właśnie ruszył jej na pomoc.

Apopi staje teraz przed dwoma bardzo ważnymi zadaniami. Z jednej strony ma ludzi z całej wioski, w których imieniu ma sporządzić kodeks praw człowieka. A z drugiej wyruszyć na poszukiwania nie tylko swojego przyjaciela, ale i wieszcza całej społeczności elfów.

Dziewczyna jest przekonana, że uda jej się świetnie wywiązać z obu powierzonych jej zadań. Nestorka natomiast jest innego zdania, ale jakby podejmuje jej wyzwanie i stwierdza, że przekonają się, czy Apopi uda się dobrze wywiązać w kwestii obu tak ważnych spraw dla różnych grup.

Na szczęście nie jest sama. Towarzyszyć jej będzie oczywiście jej niezastąpiony zabójca, który już wielokrotnie się wykazał, a także Hegemon Shiro, syn nestorki, który także już wiele razy pokazał Apopi, że może liczyć na jego pomoc. Chociaż jego zachowania czasami doprowadzały mnie do szału od samego początku serii, to jednak ten elf ma coś w sobie, co faktycznie do niego przyciąga. O czym przekonała się niejednokrotnie dziewczyna, w różnych sytuacjach. Ale też ma bardzo zmienne nastroje, niczym kobieta przed okresem 🤭, ale taka już chyba elfia natura 😅.

Zdecydowanie zachęcam do przeczytania zarówno tej książki, jak i całej serii o Córze Lasu. Gwarantuję, że spędzicie przy niej magiczny czas.

Zamknęłam książkę.

Siedzę.

Patrzę w ścianę.

Czy moje serce właśnie zostało zmielone, doprawione runami i podane na srebrnej tacy elfim bóstwom?

Tak. Absolutnie tak. Nawet nie wiecie ile razy pisałam tą recenzję.

Zakończenie serii Córa Lasu to nie jest finał jak każdy inny.

To jest epickie domknięcie historii, które jednocześnie sprawia, że masz ochotę:

- krzyczeć,

- śmiać się z desperacji,

- tulić książkę jak ostatnią kotwicę rzeczywistości,

- a potem zastanawiać się, jak w ogóle funkcjonować w świecie bez Elfich Ziem.

Apopi moje oficjalne źródło stresów.

Jej rozwój i decyzje to miks siły, lojalności i czasem lekkiego "czy ona naprawdę właśnie to zrobiła?"

Cud, dramat, złoto.

Sheut - mrok, duma, pazur i ktoś typu "złap mnie, jeśli potrafisz, ale uważaj, bo mam mentalność zagadki i serce z ognia".

Napięcie między nim a…

Shiro, czyli białowłosy chaos w eleganckim elfim wydaniu, który potrafi jednym spojrzeniem rozwalić ci system emocjonalny.

Jego ironia, emocje pod powierzchnią, momenty z Sheutem?

Proszę, ja tu tylko próbuję oddychać, a oni prowadzą prywatną wojnę słów, spojrzeń i dumy, która ma własny ring.

Napięcie?

Tak gęste, że można nim smarować chleb.

Relacje?

Między całą trójką działają jak eliksir: trochę słodyczy, dużo iskier, odrobina agresywnej lojalności.

Idealny przepis na książkowy szok serotoninowy.

Świat magiczny, mroczny i zmysłowy.

Pełen kontrastów i magii, która nie tylko istnieje, ona oddycha i gryzie.

Las nie jest tu tylko dekoracją. Las żyje.

Elfy nie są tylko piękne. Są niebezpieczne, złożone i cholernie uzależniające!

A finał?

Justyna Komuda weszła, uderzyła emocjami, zostawiła serce czytelnika w nierozpakowanej emocjonalnej paczce na środku duszy i wyszła, mówiąc - poradzisz sobie.

A co ja odpowiem? - nie radzę sobie.

Ale kocham to uczucie.

Jeszcze długo będę wracać myślami do Elfich Ziem, bo z takiego świata nie wychodzi się tak po prostu.

Podsumowanie

Jeżeli uwielbiasz:

- epickie zakończenia,

- bohaterów, którzy są zbyt intensywni, by być legalni,

- humor, który pojawia się dokładnie wtedy, gdy nie powinnaś się śmiać,

- relacje tak napięte, że gdyby to były struny, to harfa by płonęła,

- świat, z którego nie da się wyjść...

To "Patronka Północy" jest dla ciebie!

Jeśli szukacie serii, która nie tylko rozbuduje wyobraźnię, ale też zostawi ślad w emocjach - seria Córa Lasu zrobi to bezlitośnie pięknie.

📚📚📚

"Niestety, przeczucie to taka jędza, która rzadko się myli. Ale ciężko jest jej słuchać, kiedy wpadnie się do bańki komfortu."

📚📚📚

"Patrona północy" to finałowa cześć serii Córa lasu autorstwa J. K. Komuda. To historia, na którą czekałam, ale równocześnie trochę się jej bałam i miałam nadzieję, że autorka spełni moje oczekiwania. Moje obawy były zupełnie bezpodstawne. Autorka genialnie zakończyła tą historie. Nie mogłam wymarzyć sobie lepszego zakończenia 🥰🥰🥰.

Apopi, jak to ona😅, nie ma za łatwego życia, a kłopoty to jej drugie imię. Tym razem nestorka mnie zaskoczyła i to jak, nadając naszej bohaterce tytuł Patronki ludu. Człowiek, hegemon, a teraz Patronka ludu. Wreszcie ludzie będą mieli swojego przedstawiciela tylko czy to coś zmieni czy tylko to taka podpucha by nestorka miała wreszcie spokój🤭?

Apopi przeszła wielką przemianę. Od przestraszonej dziewczynki, po kobietę wiedzącą gdzie należy i czego chce. Wreszcie znalazła swoje miejsce. Jest inna i zawsze będzie, ale to nie znaczy, że nigdzie nie pasuje. Wreszcie zrozumiała, że najważniejsze to żyć w zgodzie z samą sobą. Las Północny to jej dom, tam ma przyjaciół, partnera oraz cel. Wreszcie wszystko jest na swoim miejscu🥰.

📚📚📚"Taka właśnie byłam. Nigdzie nie pasowałam - ani do elfów, ani do ludzi. Dopiero swojego poprzedniego życia też nie - nigdy. I po raz pierwszy w życiu byłam z tego dumna, zaakceptowałam siebie. Po raz pierwszy było mi dobrze z tym, że najbardziej pasuję sama do siebie. Przyszło mi nawet do głowy, że być może warto byłoby pokochać siebie taką, jaką jestem."📚📚📚

Byłam strasznie ciekawa jak rozwiąże się nasz trójkącik miłosny i miałam nadzieje, że tak jak chcę. Na szczęście tak było😁😁😁 i bardzo dobrze. Od samego początku, uwielbiałam tego nie stabilnego emocjonalnie elfa, choć muszę przyznać, że w tej części wreszcie się ogarnął 😁. Nawet jest uroczy jak chce😁😁😁, a pizza była najlepsza🤭🤭🤭. Oj, ten Shiro, skradł moje serce, a to jak potrafi o nią walczyć jest piękne 🥰🥰🥰.

Muszę przyznać, że wiele w moich oczach zyskał Shout. Wreszcie nie jest wiecznie naburmuszonym dupkiem, szok🤭.

Nie będę za bardzo zdradzała wam fabuły, ale mogę powiedzieć, że dużo się tutaj dzieje. Wrogowie czekają na odpowiedni moment. Las po naszej Apopi nie będzie już taki sam. Wszystko się zmienia.

"Patronka północy" to fenomenalne zakończenie serii. Cieszę się, że mogłam poznać historię Apopi, ale pozostaje smuteczek, że to już koniec 😭. Ja bym chciała więcej🥺. Jeżeli jeszcze nie znacie tej genialnej serii, a lubicie historie pełne elfów, niebezpieczeństwa i sarkastyczne główne bohaterki, to jest historia dla was 🥰. Ja uwielbiam i gorąco polecam🥰🥰🥰.

Dzisiaj chciałabym pogadać o serii, która zajmuje szczególne miejsce w moim sercu.

Zapraszam Was do przeczytania mojej opinii o „Patronce Północy”, ostatnim tomie cyklu: „Córa Lasu” pióra Justyny Komudy, którą miałam przyjemność przeczytać dzięki uprzejmości Autorki oraz Wydawnictwa Czarowne.

Apopi niesamowicie dojrzała przez te 4 tomy, z dziewczyny pogubionej, wrzuconej siłą do innego świata stała się kobietą, która wie czego chce i dokąd zmierza. W tym tomie walczy o siebie, swoich przyjaciół i ludzi, traktowanych jak niewolnicy na Elfich Ziemiach. Apopi zmieniła nie tylko siebie, ale stała się też początkiem zmian dla długouchich.

Shiro zdobył moje serce już w pierwszym tomie, ale tutaj swoim zachowaniem rozłożył mnie totalnie na łopatki i gdybym nie pokochała go od początku tej historii, tutaj zdobyłby moje serce bezsprzecznie.

Sheut miał swoje momenty, ale nie ma co ukrywać przewalił sobie u mnie w poprzednich tomach i w tym nie udało mu się zatrzeć złego wrażenia.

W końcu też Apopi decyduje się wyjść z tego trójkąta. Jaką decyzję podejmie, kogo wybierze, musicie się przekonać sami ;)

Nie mogłam się doczekać poznania zakończenia tej historii, a z drugiej strony tak bardzo się bałam, że zakończenie mnie rozczaruje i zepsuje odbiór całości.

Na szczęście nie było się czym martwić. Justyna kończy ten cykl w najlepszym stylu. Jest sporo akcji, intryg, ale przede wszystkim multum emocji. Nasi bohaterowie zmierzą się z niejednym niebezpieczeństwem, ale też z demonami w nich samych. Będzie zabawnie, wzruszająco, ale też uroczo, a momentami nawet strasznie. Czytając nie raz musiałam pilnować się by nie zacząć obgryzać paznokci, ale było warto.

Warto było wrócić do tego świata i przeżyć jeszcze jedną przygodę z Apopi. Chociaż będę tęsknić za naszymi bohaterami, a na koniec zakręciła mi się łezka w oku, zakończenie mnie usatysfakcjonowało.

Ten cykl dla mnie z każdym tomem był coraz lepszy.

Kto wybiera się ze mną w podróż do Elfiego Lasu, by poznać dalsze losy Hegemonki Apopi?

Przyznam szczerze – z niecierpliwością czekałam na ostatnią część sagi „Córa Lasu”: „Patronka Północy” autorstwa J.K. Komudy, wydaną przez wydawnictwo Czarowne. Szkoda tylko, że to już moja ostatnia wyprawa śladami Apopi i Shiro. Po raz kolejny otrzymałam historię pełną przygód, nagłych zwrotów akcji oraz codzienności – zarówno tej elfiej, jak i ludzkiej.

Dzieje się naprawdę dużo! Apopi nie zwalnia tempa – podejmuje trudne decyzje, walczy o ich realizację, dąży do polepszenia warunków życia oraz aktualizacji praw człowieka w świecie elfów. Razem z bohaterami bierzemy udział w balach, zaprzysiężeniach, a także w mniej lub bardziej niebezpiecznych wyprawach.

Nie chcę zdradzać zbyt wiele, bo jeśli jeszcze nie poznaliście historii Apopi – kobiety uznanej za hegemona – warto przeczytać całą sagę od początku!

A zakończenie? Hmmm… Na ostatniej stronie wpatrywałam się w ostatnie zdanie i miałam tylko jedno w głowie: „Ale jak to?!” Przyznam, że ciśnienie w tym momencie wyraźnie mi skoczyło! Na szczęście autorka nie zostawiła mnie z tym tak po prostu.

Bardzo dziękuję J.K. Komudzie za możliwość zrecenzowania wszystkich części sagi „Córa Lasu” i przeżycia tej wyjątkowej przygody razem z bohaterami. 🌿📖