Pastwa

Waldemar Wilski znika zaraz po swoim weselu, nie ma z nim żadnego kontaktu. Komisarz Sonia Kranz szybko znajduje dowód na to, że ktoś stoi za jego zaginięciem.

Wątek główny "Pastwy" dosyć mocno mnie zaintrygował, byłam ciekawa co się stało z zaginionym Waldemarem i kto za tym stoi. Mężczyzna nie był ideałem, o czym szybko się przekonujemy. Długo był kawalerem z czego korzystał pełnią życia, nawet tuż przed samym ślubem i najwidoczniej nie zamierzał się zmienić. Powoli poznajemy historię życia całej rodziny Wilskich, którzy skrywają niejedne sekrety i na jaw wychodzi, że tak naprawdę każdy mógł mieć motyw, aby chcieć się pozbyć Waldemara. Czy to pieniądze, zdrada, czy nawet chęć zemsty. Motywów było wiele, a prawda okrutna i niejednoznaczna.

Cała akcja poprowadzona jest stopniowo, z ich zwrotami, które często mnie zaskakiwały i mieszały w głowie. Czasami nawet czułam obrzydzenie do tego, co się aktualnie działo. Poruszony jest nawet wątek kanibalizmu i to doszczętnie.

Autorka nie skupiła się jednak w głównej mierze na wątku kryminalnym, ale także na życiu Sonii, która jest świeżo po rozwodzie i samotnie wychowuje nastoletnią córkę. Jej prywaty niestety jak dla mnie było za dużo, co robiło się już niekiedy nużące. Poznajemy jej wszystkie rozterki, problemy i także użalanie się nad sobą. Brakowało mi trochę więcej zbrodni i śledztwa w tym wszystkim.

Sonia coraz lepiej radzi sobie zarówno w pracy zawodowej, jak i w życiu prywatnym. Już jest pewna, że wyjazd wraz z córką, do niewielkiej miejscowości, po tym, jak skończyło się jej małżeństwo, było dobrą decyzją. Pomału układają sobie życie we dwie.

Niedawno Sonia zakończyła jedno śledztwo, a przed nią kolejne. Jak się okazuje, w tak spokojnym miejscu, jakim miał być Mieroszów, potrafi się wiele dziać, a przynajmniej, od kiedy tu jest. Tym razem dochodzi do zaginięcia i to osoby dość znanej w całej miejscowości. Waldemar Wilski znika bez śladu i to zaraz po ślubie. Nie będzie to łatwa sprawa, dość szybko okaże się, że mężczyzna nie był ideałem, tak samo, jak jego ojciec, znany producent wyrobów mięsnych. Co takiego odkryje Sonia? Czego dowie się o poszukiwanym mężczyźnie? Czy uda jej się go odnaleźć? Jak potoczy się życie prywatne kobiety?

Książka jest tomem drugim z serii. Co prawda mamy tu zupełnie inną sprawę, którą musi rozwiązać Sonia. Jednak moim zdaniem książki powinno czytać się po kolei, ponieważ zdarzenia w jej życiu się trochę łączą.

Historia w książce była ciekawa, wciągająca, niebanalna. Mnie zdecydowanie się podobała i tak naprawdę, praktycznie do samego końca nie wiedziałam, jak się zakończy. Akcja sprawnie poprowadzona, ze zwrotami, które potrafiły mnie zaskoczyć.

Bohaterowie ciekawi, dobrze wykreowani. Sonię polubiłam już w poprzednim tomie. Według mnie jest osobą ciekawą, odważną, kochającą córkę, lubiącą swoją pracę.

„Pastwa” to ciekawa książka z niebanalną historią. Ze swojej strony z przyjemnością polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Miałam napisaną na kartce recenzję, ale jak zwykle gdzieś posiałam i muszę wyrzeźbić coś na nowo.

Juz sama okładka i jej kolor zachęciły mnie do lektury, oraz poprzednia książka autorki W cieniu góry, która bardzo mi się podobała.

To drugi tom serii o sprawach komisarz Soni Kranz, która stara się pogodzić życie samotnej matki po rozwodzie, a byciem policjantką. Jest taka jak każda z nas, próbuje być najlepsza w każdej z życiowych ról i przeżywa swoje wzloty i upadki. Tym razem zajmuje się sprawą zaginionego świeżeo upieczonego męża Waldemara Wilskiego, przyszłego spadkobiercę zakładu mięsnego. Pierwszy cień podejrzenia pada na młodą żonę, która prawdopodobnie mogła dużo zyskać po jego zniknięciu. Jednak na jaw wychodzą różne sekrety z jego życia, które miały nie ujrzeć światła dziennego, a sprawa jego zaginięcia staje się coraz bardziej skomplikowana.

Mam wrażenie, że autorka jak nikt potrafi o sprawach makabrycznych i obrzydliwych, pisać lekko i przystępnie. To jest rodzaj rodzaj pióro, która trzyma czytelnika w ciągłym zainteresowaniu. Nie ma zbędnych opisów czy przemyśleń głównej bohaterki. Wszystko kręci się wokół śledztwa i życia prywatnego Pani Komisarz. Oba te wątki były równie interesujące.

Autorce udało się mnie zaskoczyć, nie spodziewałam się tego, kto okaże się sprawcą i jakie będą jego motywy. To właśnie one najbardziej mną wstrząsnęły, bowiem nie mieści mi się w głowie, jak można coś takiego zrobić drugiemu człowiekowi, który powinien być Twoją opoką i bezpieczną przystanią...

Jak już wcześniej wspomniałam oprócz warstwy kryminalnej, jest też bardzo rozbudowane tło obyczajowe ukazujące nie tylko życie prywatne Sonii Kranz, ale również skomplikowane relacje w domu Wilskich na przestrzeni lat.

Pastwa to przede wszystkim studium zemsty, która kiełkuje z biegiem lat aż do momentu kiedy ofiara staje się katem i sama postanawia wymierzyć karę. Epilog zmiótł mnie z planszy dosłownie. Z niecierpliwością czekam na kolejny tom przygód Sonii Kranz i z pewnością nadrobię tom pierwszy, który szczęśliwie znajduje się na moim regale.

Jeżeli lubicie kryminały z wątkiem obyczajowym to będzie idealna lektura dla Was. Bardzo polecam! 💙

PASTWA to drugi tom serii z komisarz Sonią Kranz. Kryminał z mocnym tłem obyczajowo-społecznym.

Byłam ogromnie ciekawa co tam słychać u Soni i jaka nowa sprawa ją czeka. I powiem wam, że ta historia była lepsza od poprzedniczki 🔥. Autorka Agnieszka Jeż ma lekki styl, który dobrze się czyta. Przez całą powieść trzyma w niepewności, bawiąc się ze mną. To podsuwać tropy, to robiła ciekawe zwroty akcji, więc sama nie wiedziałam jakie będzie rozwiązanie intrygi. Samo zakończenie zaskakuje! Ale sumienie was uprzedzam, że po tej pozycji wszyscy mięsożercy inaczej spojrzą na swój obiad czy też mięsne przekąski, więc czytacie na własną odpowiedzialność.

Jadacie mięso ?

A jeśli nie, to z jakiegoś konkretnego powodu ?

Ja właśnie rozważam przejście na wegetarianizm.

📚RECENZJA📚

Komisarz Sonia Kranz, znana już czytelnikom z pierwszej części pt. "Pomroka", przeprowadza się do małej miejscowości nieopodal Wałbrzycha.

Po życiowych perturbacjach, kobieta próbuje pogodzić życie osobiste z zawodowym.

Odnaleźć się w nowej porozwodowej rzeczywistości, a także stworzyć jako takie - stabilne życie, swojej natoletniej córce Julii.

Tajemnicze zniknięcie syna, lokalnego potentata mięsnego rozpoczyna śledztwo prowadzone przez komisarz Kranz. Brak świadków. Dowodów. Poszlak. Doprowadza sprawę do "martwego punktu".

Fantastycznie wykreowane postaci, rozkosznie wręcz niejednoznaczne. Ciekawie poprowadzona fabuła. Genialna intryga.

Pomijając wspaniałe pióro Pani Agnieszki oraz fenomenalnie poprowadzone wątki kryminalno-obyczajowe, otrzymałam również mnóstwo wiedzy dotyczącej przemysłu mięsnego. Nie zabrakło tutaj, tym samym, obrzydliwych opisów dotyczących obróbki mięsa, co spowodowało, że zaczęłam rozważać przejście na wegetarianizm. 😉

W ogóle uważam, że na "Pastwę" należy patrzeć wielowymiarowo. Dlaczego? Ze względu na fantastycznie utkane tło obyczajowe. Wątki z życia głównej bohaterki, jej przemyślenia. Dygresje żywcem zapożyczone z gabinetu terapeutycznego, dające odczuć przepracowywanie trudnej sytuacji życiowej przez główną bohaterkę.

Ponadto ujęły mnie bardzo, opisy relacji komisarz Kranz z Bobem (psem) - dają odczuć wielką miłość do zwierząt autorki. :)

Pani Jeż wodzi za nos czytelnika, gdy już myślimy, że wszystko stało się nareszcie jasne, autorka serwuje nam ostateczną woltę.

Biorąc pod uwagę mocno rozbudowane tło obyczajowe w powieści, Pani Agnieszka Jeż genialnie demaskuje życie zwykłych rodzin i odkrywa tajemnice kryjące się, pod powłoką zwyczajności.

Polecam!

#recenzjaksiążki #polecamczytanie #czytelnicyksiążek #czytanieksiążek

#książkidoprzeczytania #książkipolecane #Książkinawakacje #zaczytani

#czytajolskichautorów #recenzjaliteracka

#opiniaoksiążce #kochamczytać #kochamksiążki

#bookstagram #bookstagrampolska #booktok #booktokpolska #bookthreads

Agnieszka Jeż po raz kolejny przyłożyła się do kreowania swoich bohaterów. Każdemu dała unikalne cechy, sposób wysławiania się i zachowania. Nietrudno sobie ich wyobrazić już przy pierwszym zetknięciu. Nawet postaci z drugiego i trzeciego planu mają swoją osobowość. Ochroniarka z zakładów mięsnych, sekretarka z uczelni, męczący sąsiad jednej z mieszkanek Mieroszowa – każdy jest jakiś, a może nawet Jakiś.

Akcja jest dobrze utkana, nie ma dłużyzn, aczkolwiek są spowolnienia. Denerwowały mnie, ale wiem, po co się pojawiły. Świetnie budują napięcie, każąc czekać na rozwiązanie zagadki. Ja chciałam odpowiedzi już teraz, natychmiast, autorka natomiast grała mi na nosie. Koniec końców doceniłam jej zabiegi, bo całkiem sprawnie podniosła mi włoski na karku. Dzieje się, tyle Wam powiem.

Pełna recenzja w serwisie W Roli Mamy

Agnieszka Jeż już od pierwszej części cyklu kryminalnego z Sonią Kranz „Pomroka” ujęła mnie klimatyczną odsłoną pozornie spokojnej prowincjonalnej miejscowości, pod której spękaną powierzchnią drzemią tajemnice i zbrodnie. Pokochałam również sposób, w jaki wplata w kryminalny trzon powieści wątki obyczajowe, które stają się jego naturalnym dopełnieniem.

W drugim tomie „Pastwie” idylliczną fasadę życia w dolnośląskim Mieroszowie burzy zaginięcie mężczyzny w trakcie własnego wesela. Panna młoda z pewnością nie tak wyobrażała sobie wejście do majętnej rodziny Wilskich, ale czyż pierwszą podejrzaną nie jest zwykle żona? Sonia Kranz zagłębiając się w burzliwe życie mężczyzny znajduje dużo więcej motywów i podejrzanych niż by oczekiwała, a sprawa zaczyna przybierać coraz bardziej makabryczny obrót.

Śledztwo prowadzone w sposób dynamiczny, ale w pełni wiarygodny prowadzi czytelnika przez labirynt emocji i podejrzeń, a Autorka ponownie sięga w przeszłość regionu, w której mogą tkwić wskazówki pomocne w rozwiązaniu sprawy. Sonia musi stawić czoła wyzwaniom nie tylko na gruncie zawodowym i presji zwierzchnika, ale i zmianom w swoim życiu, które ciągle wprawiają ją w wewnętrzny dygot i budzą trudne emocje.

Toksyczne relacje Soni z matką ukazane są tak prawdziwie, że współczucie dla bohaterki samoistnie wypływało z mojego serca. Jej obawy przed głębszym zaangażowaniem w nowy związek są równie zrozumiałe, jak ciągle niezagojona rana po odejściu męża. Autorka z ogromną empatią oddała wewnętrzną walkę bohaterki pomiędzy chęcią potraktowania nowego statusu jej byłego męża z godnością, szczególnie przed nastoletnią córką, a buzującą w niej nadal wściekłością.

Może zastanawiacie się skąd pies na okładce? Zabrany ze schroniska Bob jest kolejną, prócz Piotra, kotwicą sprawiającą, że Sonia zaczyna czuć się w tym miejscu, które miało być przejściowym, jak w nowym domu. Domu wymagającym jeszcze sporo pracy, ale zdającym się opierać na silnych fundamentach. Trzymam tylko kciuki, by kobieta nie zamknęła się w jego murach z obawy przed kolejnym odtrąceniem, by umiała czerpać z odzyskanej wolności.

A okazuje się, że w tak niewielkich społecznościach mury domów mogą skrywać wiele mrocznych sekretów, z których rodzą się traumy, nienawiść i dojrzewająca żądza zemsty. Sygnały można tak łatwo przeoczyć patrząc z zewnątrz, lub po prostu odwrócić wzrok, bo co nas to obchodzi… I czasem jest już za późno na reakcję a motto „wszystko da się załatwić” już nie działa.

O niektórych powieściach chce się pisać i pisać i tak mam w przypadku „Pastwy”, ale uwierzcie mi, że Autorka w pisaniu jest dużo lepsza ode mnie, więc jeśli choć trochę zachęciłam Was swoją opinią, to książka z pewnością Was zauroczy. Zakochacie się w jej niespiesznym tempie, dusznej atmosferze i emocjach bohaterów, które tak naturalnie przelewają się i w nasze serca i z niecierpliwością, podobnie jak ja, będziecie wypatrywać dalszych losów i śledztw Soni Kranz.

Książkę czyta się całkiem dobrze, choć w dużej mierze jest to obyczajówka z wątkiem kryminalnym Jest to tom drugi, ale rozpoczęty tak by można było czytać je osobno. Autorka większą uwagę przyłożyła tutaj do życia postaci, ich problemów, rozterek, oraz przekładanych uciech, aniżeli śledztwa. Takim punktem przełomowym był moment, kiedy pojawiła się na policji kobieta, która zgłosiła zaginięcie swojego męża tuż przed podróżą poślubną. Była zdesperowana w przeciwieństwie do policjantki, która z każdym kolejnym słowem wiedziała, że jej dopiero co zaplanowany wieczór właśnie legł w gruzach. Cała scena wyglądała na dramatyczną, choć przekaz emocji był stonowany. Czytając o działaniach podjętych w tym kierunku wiemy, że jest to tylko opowieść z książki, dlatego nie bierzemy tego do siebie. Mnie autorka przekonała do tego, że jest wręcz stworzona do powieści obyczajowych. Tak jest do pewnego momentu. Czasami zdarzy się tu odrobina sarkazmu, który rozbudza czytelnika, a za piękno miałam opisy miejsc, gdzie przebywali, bo przekazała to z duszą na ramieniu. Kiedy odbywają się poszukiwania, my czytamy o rozmowie z osobami, które mogłyby znać zaginionego mężczyznę. W nich co jakiś czas odkrywamy pojedyncze fakty, gdyż kiedy ludzie dużo mówią, ich czujność myślenia jest nieco stłumiona. Sama starałam się wyłapać ciekawe kąski, bo co człowiek, to podobne sytuacje widzieli w inny sposób. W ten sposób zaczynamy docierać do coraz ciekawszych sekretów, które same w sobie miłe nie są. Wychodzi bowiem na to, że nigdy tak do końca nie jesteśmy w stanie poznać tej drugiej osoby, a miłość, którą chce się ukazać światu, niekoniecznie zawsze jest taka, jaką widzą ją inni. Myślę, że warto po nią sięgnąć, gdyż jest całkiem realistyczna i niektóre osoby mogą się z nią spoufalić. To, co się tutaj wyjaśni, będzie cichym szeptem wołania o pomoc. Nie chcę więcej rozwinąć tego tematu, bo warto samemu zacząć w niego wchodzić, zauważać odchyły, widzieć ból i na końcu poczuć siłę, by coś z tym wszystkim zrobić. Taka terapia dla każdego:-)

„Pastwa” to drugi tom, w którym główną bohaterką jest komisarz Sonia Kranz. Kobieta jest rozwódka i samotną matką nastolatki, która potrafi dać w kość.

W małej miejscowości na Dolnym Śląsku znika nagle tuż po własnym weselu pan młody. Co mu się stało? Rozmyślił się i uciekł? Został porwany, a może zamordowany? Tego stara się dowiedzieć komisarz Sonia Kranz. Sprawa nie jest łatwa. Waldemar Wilski może zmienił stan cywilny, ale nie zmienił swoich upodobań kawalerskich. Pan młody na pewno święty nie był, a kolejne dowody wskazują na to, że mocno komuś wzburzył krew. Jeśli chcecie dowiedzieć się komu, to koniecznie przeczytajcie „Pastwę”.

Książka dla mnie nie była tylko kryminałem, ale również powieścią obyczajową. Pani Agnieszka Jeż dość mocno rozwinęła tutaj zarówno życie prywatne Soni, jak również życie żony zaginionego i jego rodziny. Osobiście uwielbiam takie kryminały, w których można bliżej poznać samego śledczego.

„Pastwa” posiada ciekawy klimat i wspaniale wykreowanych bohaterów. Znajdziemy tutaj zarówno makabryczne odkrycia, jak również będą momenty, w których nie da się parsknąć ze śmiechu. Cała zagadka kryminalna rozwiązywana jest spokojnie, ale dokładnie. Od początku czuć, że w rodzinie Wilskich jest coś nie tak.

Jeśli lubicie serie kryminalne to zarówno „Pomrokę” jak również „Pastwę” dodajcie na swoją półkę. Polecam!

„𝚃𝚘 𝚠𝚢𝚐𝚕ą𝚍𝚊ł𝚘 𝚓𝚊𝚔 𝚙𝚘𝚐𝚛𝚣𝚎𝚋, 𝚊𝚔𝚝 𝚜𝚔𝚛𝚞𝚌𝚑𝚢 𝚠𝚘𝚋𝚎𝚌 𝚗𝚒𝚎𝚞𝚗𝚒𝚔𝚗𝚒𝚘𝚗𝚎𝚐𝚘.”

🔹️ Ta część podobała mi się nieco mniej od swojej poprzedniczki. Chyba moja wyobraźnia pracowała na większych obrotach niż to powinno mieć miejsce😅 Nic już na to nie poradzę, że jak w dłoniach trzymam kryminał to liczę na krzyk, płacz i zgrzytanie zębów *choć ząb ma swoją rolę w tej historii🤣*

🔹️ Prywatne życie Kranz nadal jest dużą częścią fabuły, więc jeśli ktoś woli, gdy cała energia książki skupia się wyłącznie na sprawie kryminalnej to 'Pastwa' nie będzie dobrym wyborem. Dla mnie była to miła odmiana, ale nic poza tym. Chyba w 'Pomroce' wyczerpałam swoje pokłady zaangażowania w życie Soni🙈

🔹️ Mam zagwostkę, jeśli chodzi o zdecydowanie która z części o Soni Kranz ma śledztwo o brutalniejszym charakterze. Każde z nich jest inne i każde przyprawia o lekkie dreszcze. Moja skromna osoba nie jest w stanie zadecydować w tej sprawie🤷🏻‍♀️

🔹️ Fabuła 'Pastwy' nadal jest w porządku, ale oczekiwałam większego przytupu. Jednak muszę przyznać, że ostatnie sceny nieco naprawiły statystyki🤫 Pojawiło mi się w głowie kilkanaście myśli na sekundę i musiałam to sobie wszystko uporządkować.

🔹️ Jestem absolutnie pewna, że kolejną część serii też przeczytam. Nie mogę porzucić Boba🐶🤎

Dawno nie spotkałam książki, a w szczególności kryminału napisanego tak lekkim językiem. Szczególnie że sama treść do lekkiej nie należy, a i wrażliwi na obrzydzenie jedzenia powinni uważać, bo jest grubo. Co mogło stać się z Panem Młodym? Uciekł? Zaginął? A może ktoś odebrał mu życie? No cóż, droga do tej wiedzy jest kręta, ale ciekawa. Szczególnie postać ojca zaginionego i jego poglądy, które dziś są nie do pomyślenia. Nie czytałam pierwszego tomu, ale zupełnie mi to nie przeszkadzało w odbiorze historii. Ogólnie to fajny kryminał z ciekawym zakończeniem oraz wątkiem pobocznym odnoszącym się do życia prywatnego komisarz Soni Kranz.

"Pastwa" Agnieszki Jeż to kryminał obyczajowy, który trzyma w napięciu do ostatniej strony. Sprytnie przemyślana zbrodnia, która początkowo wydaje się być nieoczywista i pozbawiona jakiegokolwiek sensu finalnie budzi w czytelniku skrajne emocje. Co równie intrygujące nie można jasno określić kto w tej historii jest ofiarą a kto oprawcą. A happy end? No cóż, nie tym razem...

Sonia Kranz, policjantka z prowincji, przyjmuje od zapłakanej kobiety zgłoszenie o zaginięciu męża. Mężczyzna zniknął w noc poślubną. Początkowo sprawa wydaje się być oczywista. Wszyscy podejrzewają, że Waldemar Wilski zwyczajnie świętuje swój ślub nieco dłużej niż wstępnie założono. Śledztwo toczy się więc spokojnym rytmem. Brak jest śladów zbrodni, świadków i czegokolwiek czego można byłoby się chwycić. Akcja nabiera tempa dopiero gdzieś w połowie powieści kiedy to wypływa pierwszy dowód na to iż poszukiwany mężczyzna mógł zostać zamordowany. Nadal jednak brakuje potencjalnych podejrzanych. Ewidentnie jednak jego zaginięcie ma coś wspólnego z sytuacją rodzinną, chociaż wstępne założenia okazują się być mylne. W jakim kierunku pójdzie komisarz Sonia Kranz prowadząc swoje śledztwo? Co odkryje i do czego doprowadzą ją finalnie zebrane dowody?

Zagłębiając się w lekturze towarzyszymy komisarz Soni Kranz w prowadzonym przez nią śledztwie, które toczy się na równi z jej prywatnym życiem. Kobieta stara się rozdzielać sprawy zawodowe od prywatnych robiąc jednak wszystko aby żadnej z tych płaszczyzn nie zaniedbywać. Łatwo nie jest. Niedawno rozstała się z mężem i mieszka teraz samotnie z dorastającą córką. Stara się być dla niej lepszą matką od tej jaką sama miała. Równocześnie prowadzi śledztwo, które przez długi czas stoi w miejscu i nie daje jej spokoju. Sonia nie należy jednak do kobiet które poddają się ot tak. Sprawa nad którą pracuje jest wyjątkowo zawiła i wymaga od niej sporego zaangażowania. Jej determinacja przynosi zdumiewający efekt.

Dość zagadkowy tytuł doskonale oddaje istotę powieści, chociaż czytelnik dopiero finalnie jest w stanie go w pełni zrozumieć. Uważam to za świetne posunięcie autorki, która w sposób mistrzowski prowadzi nas przez zawiłe arkana swojej przewrotnej opowieści.

Akcja powieści rozkręca się spokojnie. Każdy dzień przynosi coś nowego choć początkowo trudno jest powiązać ze sobą fakty. Kiedy jednak myślimy, że jesteśmy już tuż tuż od rozwikłania zagadki okazuje się, że trop którym podążamy jest jednak błędny. Musimy cofnąć się więc o kilka kroków, zacząć szukać od nowa i dalej drążyć. W tle pojawiają się różne wątki. Jest zdrada, jest kwestia spadku, w grę wchodzą pieniądze i zemsta. Rodzina Wilskich pod maską szlachetności i otwartości na sprawy lokalnego społeczeństwa skrywała mroczne sekrety. W stojącym na uboczu domu dzieją się rzeczy. które nigdy miały nie wyjść na światło dzienne.

"Pastwa" to historia, która porywa, która wstrząsa i która na długo pozostaje w pamięci. W tym przypadku nawet na moment nie opuszcza nas atmosfera grozy i tajemniczości. Jeżeli lubicie takie klimaty koniecznie zapoznajcie się z tym tytułem. Warto!

"Zresztą złe rzeczy dzieją się wtedy, gdy nikt nie patrzy"

Zaginięcia się zdarzały i się zdarzają. Niestety tak było i tak jest. Niektórzy przepadają bez wieści innych znajdują martwych, ale również są i tacy, którzy celowo uciekają zacierając swoje ślady. A jak będzie w przypadku Waldemara Wilskiego, który rozpłyną się w powietrzu podczas swojego wesela.

Sprawą zaginięcia zajmuje się Sonia Kranz. Komisarz, która brnie do wyjaśnienia zaginięcia znachodząc co rusz inne poszlaki. Dowiaduje się, że Waldemar nie był ideałem. Co zrobił? W kim miał wrogów? Jakie sekrety skrywał? O tym to już sami musicie się przekonać.

#pastwa to interesująca i wciągająca lektura, która trzyma czytelnika w napięciu do ostatniej strony. Główną bohaterką jest komisarz Sonia, która stawia sobie za cel rozwiązanie skomplikowanej zagadki kryminalnej. Chociaż jej życie również nie układa się najlepiej. Pragnie polepszyć stosunki z dorastającą córką, pragnie być dobra matką. Tajemnicze zniknięcie mężczyzny, oddanie sprawie nie ułatwia kobiecie relacji rodzinnych. Sonia podczas śledztwa odkrywa wiele zaskakujących faktów i tropów, które prowadzą ją do nieoczekiwanych rozwiązań.

Podobał mi się również sposób przedstawienia świata kryminalnego oraz złożoność relacji między bohaterami. Agnieszka Jeż świetnie buduje napięcie i trzyma czytelnika w niepewności, nie dając mu chwili wytchnienia oraz potrafi zaskoczyć. Zaskoczyło mnie zakończenie gdyż prawda jest bardzo bolesna i druzgocąca. Do czego człowiek potrafi się posunąć postawiony pod ścianę i doprowadzony do ostateczności. Czy ta kara była adekwatna do czynów, przez które musiała cierpieć młoda dziewczyna. Przekonajcie się sami.

"Pastwa", to świetnie napisana i trzymająca w napięciu powieść kryminalna, która z pewnością przypadnie do gustu fanom tego gatunku literackiego. Polecam ją wszystkim miłośnikom zagadek kryminalnych!!

„Pastwa” to tom drugi serii kryminalnej Agnieszki Jeż z Sonią Kranz, w której kreacja głównej postaci, jest równie ważna, co sama intryga. I choć zarówno “Pastwa”, jak i wcześniejsza “Pomroka” to dwie osobne sprawy kryminalne, więc pod tym względem książki można czytać niezależnie od siebie, to sama zachęcam do poznania obydwu - kreacja Soni na to zasługuje. W “Pastwie” główna bohaterka powoli zaczyna rozgaszczać się w swoim nowym życiu, widać, że stara się o siebie dbać, choć wyrzeczenie się starych przyzwyczajeń, usuwania się w cień i zapominania o swoich potrzebach, wcale łatwe nie jest. I tak obserwujemy ją całościowo - nie tylko w pracy, w czasie śledztwa, ale i w chwilach prywatnych, choć oczywiście Sonia to przede wszystkim policjantka, detektywka... Zatem, gdy pojawia się nowa sprawa, to ona zajmuje jej większą część codzienności. A sprawa jest dziwna, bo chodzi o zaginięcie syna lokalnego biznesmena, w momencie, gdy ten miał przejąć biznes. Co jeszcze dziwniejsze, zniknął w swoją własną noc poślubną… Zatem Sonia musi pogrzebać w otoczeniu rodziny, która skrywa niejedną tajemnicę. Rodziny, która jest traktowana w okolicy z dużym szacunkiem, a więc i gadanie, wypytywanie o ich problemy, będzie nastręczać bohaterce sporo trudności. Historia, choć prowadzona bardzo spokojnie, jest mocno klimatyczna i dosyć przerażająca, tym mocniej, że skupia się na zwykłych ludziach. Autorka świetnie wchodzi w głowy postaci, nie tylko Soni, ale i tych, których ona na swojej drodze spotyka. “Pastwa” to kryminał dopracowany, uważny i świetnie oddany od strony psychologicznej - jeśli tak jak ja cenicie sobie te aspekty w historiach kryminalnych, to z pewnością ten tytuł Was zadowoli. Polecam!