Paskudne Konisko. Tom 1

„Paskudne konisko” to książka, która udowadnia, że czasem największy problem okazuje się największym szczęściem

To pierwszy tom serii, która podbiła serca dzieci w Niemczech i zupełnie mnie to nie dziwi. Historia jest prosta, ale pełna emocji i bardzo prawdziwa.

Paweł ma normalne życie. Normalnych rodziców, normalne podwórko, swoją bazę… i nagle wszystko się zmienia, bo na jego podwórko… przyplątuje się koń. Nie pies. Nie kot. Nawet nie chomik. Dwumetrowe konisko, które wyjada ogród, zajmuje bazę i wprowadza totalny chaos.

Paweł marzył o zwierzątku, ale zdecydowanie nie o takim. Od pierwszej chwili chce się Julki (bo tak zostaje nazwana klacz) pozbyć. Wraz z przyjaciółmi kombinuje z ogłoszeniami, próbuje znaleźć właściciela, najchętniej odesłałby ją gdziekolwiek, byle zniknęła z jego życia. Problem w tym, że właściciel nie znajduje się tak szybko, jak Paweł by sobie tego życzył. Dla niego to same kłopoty. Na domiar złego koniem interesuje się całą masa dziewczyn co w wieku wyraźnego podziału na obóz chłopców i dziewczyn jest prawą tragedią.

Wyjątkiem jest Anka. Sąsiadka, która okazuje się rozsądniejsza i całkiem w porządku. To właśnie ona w pewnym momencie staje się realnym wsparciem.

Kiedy w końcu pojawia się ktoś, kto może zabrać Julkę, Paweł odkrywa, że wcale tego nie chce. Że gdzieś między złością, frustracją i narzekaniem zdążyła pojawić się więź. Perspektywa rozstania z Julką uruchamia w nim emocje, których się nie spodziewał.

Bardzo podoba mi się też forma wydania książki - różne czcionki, pogrubienia, ilustracje, dynamiczny układ tekstu. To sprawia, że dzieci naprawdę wchodzą w tę historię. Język jest lekki, momentami kolokwialny, miejscami trochę zadziorny dokładnie taki, jaki powinien być w opowieści o chłopaku, który nie chciał konia… a jednak go pokochał.

To książka o drugich szansach. O tym, że nie wszystko, co „paskudne”, takie naprawdę jest. I że czasem marzenia spełniają się inaczej, niż planowaliśmy.

Przyplątała się do ogrodu wielka na 2 metry, długa na 2 metry i szeroka na 2 metry. Nie był to pies ani kot tylko koń. Paweł zawsze chciał mieć psa więc wielki koń nie był na jego liście pupili. Rodzice Pawła zachwycali się koniem to taki słodziutki konik. Mało, to była dziewczyna, rodzice nazwali ją Julka, a jedyna dziewczyna, którą tolerował Paweł była sąsiadka Anka.

W głowie Pawła od razu pojawił się plan jak pozbyć się paskudnego koniska wspólnie z przyjacielem Maxem w ich tajnej bazie - chacie, postanowili rozwiesić ogłoszenie może potencjalny właściciel się znajdzie. Nawet Anka się zaangażowała w projekt ogłoszenia i roznoszenie ulotek.

Julka zajęła chatkę chłopaków, gdzie wstęp wzbroniony był dla dziewczyn. Delikatnie mówiąc zrobiła lekkie przemeblowanie. Wszyscy się nią zachwycali, nawet tata nie był zły gdy zeżarła cały ekologiczny warzywnik. Paweł tylko widział w Julce paskudne wielkie konisko, co to za pupil, nie wykonuje poleceń, nie potrafi chodzić na smyczy, wszystko przeżuwa w zębach.

Julka zniszczyła Pawła nowe wymarzone czerwone świecące buty do których dołożył swoje kieszonkowe. Paweł planuje bitwę i wojnę z koniem. Przyjaciel Max ma inne zdanie, twierdzi że od początku Paweł tylko myśli o sobie i jest do konia uprzedzony.

Więc jak pozbyć się Julki, pomysły pojawiają się w głowie Pawła, czy któryś będzie genialny i w końcu koń zniknie z jego życia.

Pewnego dnia nieznajomy dzwoni dzwonkiem do drzwi, w ręku ma ulotkę wyjaśnia że jest to jego koń. Od tej chwili wszystko się zmienia Pawła nastawienie do Julki za sprawą zdjęcia na którym Julka ciągnie wóz nieznajomego, który w rękach ma bat. Tak jakoś smutno robi się w rodzinie, a Paweł ma inny plan co zrobić by Julka została z nimi.

Jak skończy się historia Julki zapraszam do przeczytania.

Paskudne konisko to zabawna historia o przyjaźni, dla młodszych i starszych. Książka ma ilustracje, które fajnie pokazują życie, psoty Julki , plany Pawła związane z pozbycia się Julki, które w między czasie zmieniają się. Polecam 😈

Od razu nasunął mi się pewien cytat użyty w filmie Rejs — Koń jaki, jest, każdy widzi, którego autorem jest Benedykt Chmielowski. Cytat ten zamieszczony został w pierwszej polskiej encyklopedii w roku 1745, a był fragmentem hasła — koń.

Od razu trzeba sobie zadać pytanie, czy konisko może być paskudne? Skąd taki tytuł? Co miała na myśli autorka? No właśnie. Co do tej niezwykle wesołej historii, zaraz napiszę kilka słów, jednak najpierw tradycyjnie kilka słów o autorce. Petra Eimer to niemiecka ilustratorka książeczek dla naszych najmłodszych pociech. Już od najmłodszych lat uwielbiała rysować, szczególnie konika, ale też inne rzeczy. Prócz rysowania do tych książek, zapragnęła sama napisać historię dla dzieci. Jak się okazuje historia Julki, konia, który przyplątał się do ogrodu autorki, jest prawdziwa. Zatem zajrzyjmy na karty książki, która da nam wiele satysfakcji, szczególnie młodym czytelnikom.

Już okładka tej budzi pozytywne skojarzenia. Konisko siedzi, ot tak, na kanapie! Obok niej chłopczyk, który chyba nie jest do końca szczęśliwy z tego powodu. W tytuł wpleciona jest podkowa, a to przecież symbol szczęścia! Czy bohaterowie tej opowieści będą szczęśliwi? Warto dodać, że prócz okładki, rysunki w środku i sama konwencja ich wkomponowania w treść — znakomita!

Głównym bohaterem tej niezwykle uroczej historyjki jest Paweł, chłopak, który od zawsze marzył, by za pupila mieć pieska. Los jednak był niestety przewrotny i do ogrodu, w którym mieszkał, przyplątał się koń, a właściwie "konica", to znaczy koń żeńskiego pochodzenia, czyli poprawnie chyba klacz. Wszyscy wokół są zachwyceni. Rodzice Pawełka, najlepszy przyjaciel Max, czy koleżanka zza miedzy, Ania. Wszystkim Julka się podoba, tylko nie Pawłowi, któremu zwierzak wyraźnie przeszkadza. Oczywiście dzieci wpadają przy tym na różne pomysły. Próbują odnaleźć właściciela przybłąkanej klaczy, lecz wywieszenie ogłoszeń nie przybliża młodego człowieka do sukcesu — czytaj: pozbycia się niechcianego zwierzaka. A Julka jest przeszczęśliwa. Nie tylko dlatego, że nowe lokum przypadło jej do gustu, a właściwie drewniany domek młodzieńca, dla którego był bazą na podwórku. Dokarmiana przez tatę Pawła rozgościła się na dobre.

Jak sKOŃczy się ta urocza historia? Jakie jeszcze przygody z Julką czekają przyjaciół Pawła, i czy te przyjaźnie przetrwają w związku z koniskiem? Musicie koniecznie przeczytać Paskudne konisko!!!

Jeśli szukacie pomysłu na książkę dla dziecka, mam dla Was coś nowego i bardzo fajnego: "Paskudne konisko" autorstwa Petry Eimar. To wyjątkowo zabawna opowieść o przyjaźni, która potrzebuje nieco więcej czasu, by się pojawić.

Tytułowe paskudne konisko to Julka, niepozorna szara klaczka z wyjątkowym wzorem na zadku. Zjawia się pewnego lipcowego dnia w ogrodzie należącym do rodziny Pawła, czyli poza wspomnianą Julką głównego bohatera książki. Chłopak od zawsze marzył o zwierzęciu, ale na pewno nie był to koń. W dodatku taki, co to robi wszystko na odwrót i powoduje jedynie bałagan oraz kolejne problemy, z którymi musi się mierzyć niepocieszony Paweł. Ciekawość jednak z czasem zwycięża niechęć do przybłędy i chłopak, który bardzo pragnął pozbyć się chodzącego problemu, postanawia dać klaczce szansę.

A z jakim efektem? No cóż, jeśli chcecie dowiedzieć się, jakie przygody przeżyli bohaterowie i uśmiechnąć się do nich, zajrzyjcie najpierw do recenzji na blogu, a następnie do księgarń. Warto, naprawdę.

Paweł to chłopiec, który od zawsze marzył o tym aby mieć zwierzątko. Nie byle jakie – chciał pieska.

W życiu czasami bywa tak, że nie zawsze otrzymujemy to co chcemy. W tym wypadku było podobnie. W dość dziwnych okolicznościach Paweł staje się tymczasowym właścicielem konia o imieniu Julka, szarej szkapy posiadającej na zadzie znamię w kształcie serca.

Julka szybko skrada serca rodziców Pawła oraz jego przyjaciół. Jedyna osoba, która ma z nią problem to właśnie Paweł. Koń jest psotny, przeszkadza w zabawie i wymaga bardzo dużo uwagi.

Główny bohater ma tylko jeden plan, pozbyć się trudnego lokatora. Tutaj zaczyna się właściwa przygoda.

„Paskudne konisko” to bardzo przyjemna, rodzinna opowieść o grupie znajomych, którzy muszą mierzyć się z nową, niełatwą sytuacją w ich życiu.

Podczas opieki nad zwierzęciem młodzi bohaterowie uczą się odpowiedzialności – muszą zadbać o jego jedzenie, bezpieczeństwo i dobre samopoczucie. Jednocześnie odkrywają, jak ważna jest tolerancja i wzajemne zrozumienie, ponieważ każde z nich ma inny charakter i pomysły na rozwiązanie problemów. Wspólna przygoda sprawia, że ich przyjaźń staje się silniejsza i bardziej prawdziwa.

To ciepła i wartościowa książka dla młodych czytelników. Pokazuje, że dobroć wobec zwierząt, wzajemna pomoc i zaufanie mogą prowadzić do pięknych przyjaźni oraz ważnych życiowych lekcji. Historia jest pełna emocji, ale jednocześnie napisana w sposób przystępny i ciekawy, dzięki czemu łatwo wciąga dzieci w świat bohaterów.

Na duży plus zasługują przepięknie narysowane grafiki wykonane przez autorkę.

Polecam serdecznie.