Paradoks

Na początku ta powieść była dla mnie dziwna i nawet niezrozumiała, potem, w trakcie czytania sytuacja trochę się wyjaśnia, ale to nie znaczy, że jest prosta i poukładana. To nie ten rodzaj książki. Autor miał genialny pomysł i twardo trzymał się jego realizacji. Kto miał już okazję czytać książki Artura Urbanowicza, ten wie, że autor potrafi świetnie budować klimat. I to taki pełen grozy i niepokoju. Zresztą wystarczy spojrzeć na tą demoniczną okładkę.

Książka jest sporych gabarytów, obszerna i gruba, jednak czytanie nie dłużyło mi się zbytnio. Wiadomo, nie jest to lektura na jeden wieczór, trzeba czasu i chęci, ale warto, bo jest to lektura unikalna i bardzo oryginalna. Ciekawe połączenie thrillera z powieścią psychologiczną, z niebanalną fabułą i zakończeniem, które mocno namiesza nam w głowach.

Maks Okrągły jest studentem matematyki. Jako perfekcjonista wszystko musi być idealne – nie dopuszcza do popełnienia najmniejszego błędu. A co jeśli taki popełni? I tak powstaje „Paradoks”.

Początkowo książka trochę mi się ciągnęła. Jestem jednak świeżo po debiucie pana Urbanowicza i muszę Wam powiedzieć, że widać w ciągnięciu się poprawę. Tak, było trochę przydługo, ale nie było nudno jak w „Gałęzistym”. Po prostu miałam wrażenie, że mogłoby być o kilka, kilkanaście stron mniej.

Wtedy jednak zabrakłoby tych wszystkich drobiazgów. Ponownie chylę czoła do tych wszystkich przemyślanych drobnych wskazówek. Wciąż jestem pod wrażeniem, jak każda książka autora jest przemyślana w najdrobniejszych szczegółach. Nic się nie dzieje tam bez przyczyny, nic nie jest tam przypadkowe. Nawet przypadkowo padające imiona! Ale w tym przypadku są to easter eggi do poprzednich powieści autora, za co chylę czoła jeszcze niżej.

Wspomniałam o początku książki, więc jak wygląda zakończenie? JEDNO. WIELKIE. WOW. Dosłownie. Od pewnego momentu w książce miałam wciąż szeroko otwarte oczy. Z każdą kolejną stroną moje zaskoczenie na ten twist był coraz większe. A potem nadeszło to zakończenie. No WOW! Ten twist zwalił mnie z nóg. A potem pojawił się kolejny twist i kolejny, i kolejny, i kolejny, i kolejny...

O czym jeszcze należy wspomnieć? O głównym bohaterze, Maksie. Nie jest ON postacią, którą da się polubić. Przez to też początek książki się ciągnie – trudno się czyta, gdy do głównego bohatera nie pała się sympatią. Ale radzę Wam przebrnąć przez te pierwsze strony, bo warto!

Jeszcze wspomnę o jednej rzeczy – matematyce. Odgrywa ona dość ważna rolę w książce. W trakcie czytania cieszyłam się, że w jakimś stopniu rozumiem matmę, bo dzięki temu trochę łatwiej przyszło mi rozumienie książki. Ale uspokajam tych, co z królową nauk nie są w najlepszych stosunkach – też zrozumiecie „Paradoks”. Wiedza z niej jest przydatna, ale nie niezbędna.

Nie mogę powiedzieć, o czym jest „Paradoks”, bo byłby to duży spoiler. Mogę za to Wam go polecić. Może brakuje trochę mu do „Inkuba”, ale zapewniam, że i tak będziecie zachwyceni.

Trzeba przyznać,że Artur Urbanowicz w "Paradoksie"stworzył niesamowity labirynt fabularny,gdzie połączył elementy grozy z kryminałem,science fiction i dreszczowca.Niezła mieszanka wybuchowa.Ale jak dla mnie zbyt wystrzałowa.

Autor na pewno wprowadził czytelnika w skomplikowany labirynt wykreowanej rzeczywistości i sprawi,że podobnie jak główny bohater -Maks Okrągły-będziemy skołowani i niepewni tego co wydarzyło się tak na prawdę a co jest snem.

Maks to człowiek pedantyczny,nie lubi przegrywać i wszystko ma zaplanowane co do jednej sekundy .Wszystko to sprawia,że jest najlepszym studentem na wydziale matematyki ale i tym samym nie ma wokół niego przyjaciół,są jedynie koledzy,którzy liczą na jego matematyczną pomoc, dlatego tez przymykają oko na jego dziwne przyzwyczajenia.Nie wiedza jednak,że Maks w ukryciu się samookalecza,że wracają do niego przerażające wizje a czasem coś gorszego,co samego Maksa również przeraża. Boi się własnego odbicia w lustrze i tego co tam ujrzy. Wszyscy będą myśleć że zwariował, że wymyślił to sobie... Ale czy tak jest faktycznie. "Paradoks" to zupełnie inna powieść od tych które czytałam -"Inkub" czy "Gałęziste" .Jest na pewno zakręcona,opętana i szalona ale czy tak naprawdę straszna?Groza jest na pewno wymalowana jest na twarzy Maksa ale na pewno nie jest głównym elementem, który w Paradoksie tworzy klimat. Tutaj klimatyczne jest miasto, ale też odludzia – znana nam już z "Inkuba" Suwalszczyzna – klimat tworzą też elementy science fiction,które może też nie są aż tak wybitne. Trochę tego dużo,czasami niezrozumiałe ale nie każdy ma matematyczny umysł :-)

"Paradoks" czyta się naprawdę dobrze, perfekcja słowa i składni jest zachowana, a autor na poważnie pokusił się o dopracowanie każdego elementu swojej historii. To widać i to się chce czytać.Pokazał nam bardzo inteligentną fabułę, która jest osadzona tu i teraz, tak aby każdy mógł poczuć ten dreszczyk na plecach.

Czy w istocie lepsze jest wrogiem dobrego?

Zastanówmy się przez chwilę, co wpływa na nasz sposób postrzegania świata. Jak to się dzieje, że kilka osób rozmawiających na ten sam temat będzie postrzegało go zupełnie inaczej. Oczywiście na pewno wielu z Was powie, że istotnym czynnikiem mającym duży wpływ na to, jak odbieramy świat, ma nasze doświadczenie życiowe i to, co przez całe swoje życie przeżyliśmy. Owszem jest to niezaprzeczalną prawdą. Jednak, o czym przekonacie się podczas lektury książki Artura Urbanowicza „Paradoks”, z której recenzją dziś do Was przychodzę, proces kształtowania naszego postrzegania otaczającej nas rzeczywistości rozpoczyna się już w momencie studiów. Młody człowiek już wówczas wybierając kierunek swojego kształcenia, decyduje jaką drogą chce podążać i co jest naturalną koleją rzeczy, bardzo szybko jego umysł zaczyna coraz bardziej odbierać wszystko wokół z punktu widzenia dziedziny, w której się kształci. Choć my jako ludzie jesteśmy do siebie bardzo podobni, to ten sam problem zupełnie inaczej postrzegł, będzie psycholog, inaczej, chemik, a jeszcze inaczej filozof.

Na kartach książki poznajemy Maksa Okrągłego studenta matematyki, którego całe życie zdominowane jest poprzez potrzebę dążenia do perfekcjonizmu. Chłopak robi wszystko, aby stać się najlepszą wersją siebie. Jego analityczny, przesiąknięty matematyką umysł analizuje każdy najdrobniejszy nawet aspekt jego życia i codzienności po to, by osiągnąć najwyższą efektywność swoich działań i czerpać z tego, jak największe korzyści. Nasz bohater jest najlepszym studentem uczelni. Kiedy patrzymy na jego życie z boku, moglibyśmy mu pozazdrościć tego, jak mimo młodego wieku dobrze sobie radzi. Ma własne mieszkanie, sam się utrzymuje i cieszy uznaniem kadry na uczelni. On widzi same profity z tego, aby zawsze być numerem jeden. Jednak choć sam się do tego nie przyznaje, czuje się bardzo samotny. Wynika to z faktu, iż traktuje ludzi za gorszych od siebie. Gardzi nimi. Choć wszyscy przecież mówimy jednym językiem to, często nie czuje się rozumiany przez swoich kolegów i koleżanki z roku. Oni traktują go, jak dziwaka, którego perfekcjonizm przybierając nader skrajne formy, staje się niebezpieczny. Maks nie dopuszcza do siebie możliwości popełnienia nawet drobnego błędu, a kiedy tak się dzieje, czuje do na siebie złość i nienawiść, chcąc jak najdotkliwiej się ukarać poprzez zadawanie sobie fizycznego bólu. Niestety im bardziej zdeterminowany jest do tego, aby być idealnym i nie omylnym, paradoksalnie coraz więcej błędów popełnia. Co więcej, coraz częściej prześladują go paranoiczne myśli, że jego życiu zagraża niebezpieczeństwo ze strony swojego sobowtóra, który pragnie jego śmierci. Nie może być ich dwóch. Czas stanąć do konfrontacji i przekonać się, czy lepsze zawsze jest wrogiem dobrego.

Znam wszystkie książki Artura Urbanowicza i śmiało mogę powiedzieć, że choć równie genialna, jak pozostałe, jest zupełnie inna. Tutaj autor perfekcyjnie lawiruje pomiędzy kilkoma gatunkami literackimi. W fabule znajdziemy bowiem wspaniale splecione ze sobą wątki horroru, science – fiction oraz thrillera psychologicznego. I to właśnie na ten ostatni gatunek tym razem autor położył największy nacisk. Na kartach powieści poznajemy bowiem doskonale wykreowaną postać bohatera, który swoim poczuciem wyższości nad innymi nie zyskuje sympatii czytelnika. Maks wręcz budzi niechęć. Warto zwrócić uwagę na to, że ON sam nie dostrzega, jak bardzo złe są jego relacje z ludźmi. Porzucony przez matkę nie wykazuje żadnego szacunku ani respektu dla ojca, który go wychowywał. Nie ma przyjaciół ani dziewczyny. Nie zdradzę niczego więcej, ponadto, że jego postępowanie będzie miało znaczący wpływ na przebieg całej jego historii, którą poznaje czytelnik.

Jeśli jednak sięgacie po książki autora ze względu na jego fenomenalny talent do budowania nastroju grozy, to nie martwcie się, tutaj również jej nie zabraknie. Udręczony umysł matematyka pracujący zawsze na najwyższych obrotach może w pewnym momencie stać się bowiem największym jego prześladowcą. My sami jednak od początku do końca lektury nie możemy być pewni, co z w całej historii jest prawdą, a co tylko wytworem wyobraźni, czy sennym koszmarem. Artur Urbanowicz wodzi nas za nos i steruje naszymi emocjami, utrzymując nas w ciągłej niepewności nie tylko tego, w co powinniśmy wierzyć, a w co nie, ale przede wszystkim tego, co wydarzy się za chwilę.

To wszystko i o wiele więcej, co czeka na Was podczas lektury, a o czym nie chcę pisać po to, aby nie tylko nie zdradzić Wam zbyt wiele i nie popsuć przyjemności odkrywania złożonych i mrocznych labiryntów tej opowieści, ale przede wszystkim dlatego, że nie chcę narzucać Wam swoich refleksji i przemyśleń, które na pewno Wam również się nasuną, sprawia, że książkę czyta się z zapartym them, niemalże czując klimat niepokoju, który w nas wzbudza. Nich każdy ułoży sobie tę historię po swojemu i wyciągnie z niej własne wnioski.

Z uwagi na to, że fabuła dotyka naprawdę życiowych tematów takich jak poczucie niezrozumienia, dążenie do perfekcji, trudne relacje z innymi. Problemy w relacjach rodzinnych, samotność wynikającą z niezrozumienia przez otoczenie jestem pewna, że niemalże każdy znajdzie w tej historii cząstkę siebie.

Z pewnością nie będzie dla nikogo zaskoczeniem, że jestem pod wielkim wrażeniem tej książki. Jest świetna i choć inna niż te, z których do tej pory znaliśmy twórczość autora równie wciągająca, świetnie dopracowana i przemyślana. Tu wszystko dzieje się po coś. Fabuła nie posiada żadnych zbędnych elementów. Nawet jeżeli w pierwszej chwili mamy wrażenie, że nasza uwaga została skupiona zbyt mocno, na błahym wydawałoby się jej elemencie, to za chwilę okazuje się, że był to cel zamierzony i przemyślany mający czemuś służyć.

Musicie wiedzieć, że jestem czytelnikiem, który boi się sięgać po książki o dużej objętości. Nie przeraża mnie liczba stron, a towarzyszy mi obawa, że książka w pewnym momencie stanie się dla mnie nużąca i będę się zwyczajnie męczyć jej czytaniem. W przypadku książek Pana Artura obawa zupełnie znika. Już od pierwszych stron bowiem widać, że stara się On, aby jego książki, czytało się lekko, przyjemnie z coraz większą ciekawością i zaangażowaniem. I udaje się to rewelacyjnie. Nie będzie przesadą, kiedy napiszę, że każda Jego książka jest lepsza od poprzedniej, przez co stawia sobie coraz wyższą poprzeczkę, aby następnym razem być jeszcze lepszą wersją siebie jako pisarza. Już nie mogę doczekać się, co przygotuje dla nas w swojej kolejnej książce, a Was nie zatrzymuję już dłużej, abyście mogli niezwłocznie sami przeczytać „Paradoks”, do czego gorąco Was namawiam i zachęcam. Możecie, mi wierzyć, że od momentu, kiedy poznacie tę książkę, szerokim łukiem będziecie omijać poradniki i programy z rodzaju tych „Jak efektywniej zarządzać swoim czasem”, „Jak być bardziej efektywnym w swoich działaniach”.

Na zakończenie mam dla Was ciekawostkę dla tych z Was, którzy czytaliście poprzednie książki autora. Tutaj znajdziecie pewne elementy pochodzące właśnie z tamtych powieści. Jeśli ktoś zna tamte książki, z pewnością łatwo je odnajdzie. Dla mnie była to miła niespodzianka, a więc i Wy czytajcie uważnie.

Matematyka bezsprzecznie jest królową nauk, a Artur Urbanowicz królem polskiej powieści grozy. Mimo, że zamiast korony z nieodzownym czarnym kapeluszem na głowie, to najnowszą powieścią dowiódł, że nie da się łatwo zdetronizować. Tym razem jednak wyszedł poza ramy jednego gatunku. Jak udało mu się tak perfekcyjnie zestawić ze sobą elementy horroru, thrillera psychologicznego i nawet sci-fi? Przeczytajcie posłowie, a wiele zrozumiecie.

"Nie da się przeżyć życia bezbłędnie". Przekonuje się o tym główny bohater, student matematyki, Maks Okrągły. Jego dążenie do perfekcji, do najbardziej efektywnego przeżycia danego mu czasu, jak każda skrajność, nie może przynieść niczego dobrego. Umówmy się, nie jest to postać, do której można pałać sympatią. Niedostosowany społecznie intelektualny rasista – kto by z takim wytrzymał? On sam często nie może wytrzymać ze sobą, obwiniając się za popełniane błędy. A gdyby mógł dostać drugą szansę?

Mimo, że główny bohater wywołuje raczej negatywne emocje wierzcie mi, że nie ma tu chwili nudy, a jego historię coraz bardziej irracjonalną, niepokojącą i mroczną śledziłam z zapartym tchem. Wniknięcie w jego psychikę, jak i w matematyczno-logiczne rozważania, dla mnie, umysłu ścisłego było prawdziwą wisienką na torcie. Ale bez obaw, autor język matematyki przekuł na zrozumiały dla każdego śmiertelnika. A nawet jeśli nieco utknie Wam ością w gardle, to zaskakująca fabuła i lekki styl z pewnością Wam to zrekompensują.

Przyznaję bez bicia, nie przeczytałam jeszcze "Inkuba", więc odniosę się jedynie do "Grzesznika" i "Gałęzistego". Jest to książka z pewnością inna, ale w pozytywnym kontekście, z rozbudowaną warstwą psychologiczną i dużo bardziej dopracowana. Wręcz perfekcyjna. Mimo dość skomplikowanej fabuły nie znalazłam tu żadnej nielogiczności, żadnego porzuconego tematu, który nie doczekałby się odpowiedzi. Powiedziałabym, że to powieść matematycznie doskonała. Ale prócz fabularnej logiki ma jeszcze drugą twarz, brzydką, mroczną i złą, która trzyma czytelnika w napięciu i przerażeniu do ostatnich stron.

Najnowsza książka Artura Urbanowicza to rasowy thriller psychologiczny z elementami horroru i science fiction. Powieść trzyma w napięciu do samego końca i chwilami miałem trudność, żeby się od niej oderwać i zająć się czymś innym. Autor kilkukrotnie zaskoczył mnie w trakcie książki, [Adres usunięty] elementami science fiction. Co prawda, z początku nawet nie byłem do nich przekonany, ale po przeczytaniu całej powieści, muszę przyznać, że autor bardzo ciekawie wszystko wyjaśnił i ma to swoją logiczną całość. Nie będę zdradzał co to dokładnie jest, ale jest to bardzo znany motyw, ale w niczym to nie przeszkadza.

Z racji faktu, że Paradoks to thriller psychologiczny, autor poświęcił bardzo wiele czasu kreacji głównego bohatera. Mamy zatem okazję bardzo dobrze poznać Maksa - jego myśli, przemyślenia, ale również codzienną rutynę obliczoną na to, żeby była jak najbardziej efektywna i zabierała jak najmniej czasu. Główny bohater jest postacią, którą trudno polubić, a swoim zachowaniem skutecznie do siebie zniechęca, również czytelnika. Maks pogardza bowiem ludźmi i uważa się za lepszego oraz inteligentniejszego od swoich rówieśników. Jednocześnie nie może znieść porażki, jakiejkolwiek, co tylko pogłębia jego negatywny wizerunek. Jest to zatem postać, z którą trudno byłoby utrzymać dłuższą znajomość. Choć trudno mi było go polubić, to śledziłem jego losy z wielką uwagą i byłem bardzo ciekawy, co się dalej wydarzy. Co ciekawe, Maks ma wiele wspólnego z samym autorem, o czym możemy się przekonać z lektury posłowia, które nadaje nowego znaczenia całej powieści. Może zabrzmieć to dziwnie, ale polubiłem za to Artura Urbanowicza jeszcze bardziej. Za pogodzenie się ze sobą, ale również za pokazanie i przyznanie się do własnych błędów w przeszłości. To wymagało z pewnością wiele pracy nad sobą, ale i odwagi, aby o tym opowiedzieć.

Książka, z racji poruszanej tematyki, skłoniła mnie do wielu ciekawych przemyśleń. Maks chorobliwie dąży do tego by być najlepszym, a jeśli dostanie gorszą ocenę, to uznaje to za porażkę. Sam dość późno uświadomiłem sobie, że nie trzeba robić wszystkiego na 110%, pewne rzeczy trzeba sobie zwyczajnie odpuścić i skupić się na rodzinie, przyjaciołach, czy rozwijaniu własnych pasji. To powinno być dla nas najważniejsze, a nie jak najlepsze wyniki i oceny, czy w dorosłym życiu praca. Chorobliwy perfekcjonizm i przepracowanie nigdy nie prowadzą do niczego dobrego...

Paradoks okazał się być bardzo ciekawym thrillerem psychologicznym, od którego nie mogłem się oderwać i pilnie śledziłem poczynania głównego bohatera. Książka skłoniła mnie również do wielu ciekawych rozważań i przemyśleń, dzięki czemu doceniam ją jeszcze bardziej. Polecam!

Zastanawialiście się jakby to było przeżyć życie idealnie, nie popełniając żadnych błędów? Chcielibyście? Ile bylibyście w stanie poświęcić dla realizacji tego celu?⠀

⠀

Maks Okrągły studiuje matematykę i jest najlepszym studentem na wydziale. Ze wszystkich zaliczeń i egzaminów otrzymuje najwyższe oceny, nie przyjmuje do wiadomości opcji, że mogłoby być inaczej. Skrupulatnie planuje każdy swój ruch, by maksymalnie efektywnie wykorzystać czas. Słowem, jest skrajnym perfekcjonistą. Nie postrzega jednak tego jako swojej wady, wręcz przeciwnie - uważa, że wspomniana cecha czyni go lepszym od innych.⠀

Uporządkowane życie Maksa biegnie według planu do czasu, aż wokół niego zaczynają dziać się dziwne, trudne do wytłumaczenia wypadki. W końcu chłopak dochodzi do wniosku, że za powstały chaos odpowiada jego sobowtór, który zdaje się nie mieć dobrych zamiarów. W dodatku dziwadło za potencjalny cel obiera sobie samego Maksa. Student coraz bardziej pogrąża się we wszechogarniającym lęku, nieustannie karmi swoją paranoję. Stres osiąga trudne do zniesienia nasilenie. Tylko... czy sobowtór faktycznie istnieje? Może to znękany nieustannym napięciem umysł chłopaka zaczyna wymykać się spod kontroli? A jeśli sobowtór jest rzeczywisty, to kim jest? Skąd się wziął? I czego chce?⠀

⠀

Nie będę owijać w bawełnę: moim zdaniem książka jest absolutnie genialna. Siła oddziaływania końcówki mnie przygniotła, totalnie wbiła w fotel. Zrobiła na mnie tak wielkie wrażenie, że aż nie mogłam się otrząsnąć. Pióro autora stanowi obietnicę niesamowitych emocji, każda kolejna książka sprawia, że coraz bardziej nie możemy doczekać się następnej. Twórczość Artura Urbanowicza uzależnia jak narkotyk.⠀

Początkowo akcja ma w sobie sporo z kryminału, ale po jakimś czasie skręca w kierunku science-fiction i horroru. Wtedy zaczyna się jazda bez trzymanki! Głównym fundamentem historii okazuje się motyw, który po prostu UWIELBIAM. Całościowo książka klasyfikowana jest jako thriller psychologiczny - jak dla mnie kolejny strzał w dziesiątkę. Tak naprawdę w każdej pozycji szukam psychologii, a książki stricte psychologiczne to prawdziwie wykwintna uczta.⠀

Ogólnie cała intryga jest jak wielka zagadka matematyczna, jak pełen pułapek sześcian z "Cube'a", albo gigantyczna kostka Rubika. Totalnie fascynujące! Takie zaprojektowanie fabuły wymaga ogromnej wyobraźni.

Kreacje bohaterów także są udane: kontrastujący ze sobą pedantyczny Maks i jego najlepszy kolega lekkoduch, naiwny i dobrotliwy ojciec, heroiczny policjant. Postaci są tak prawdziwe, że niemal wychodzą z kart powieści by stanąć obok nas w rzeczywistości.

Po prostu musicie to przeczytać. Ja daję "Paradoksowi" wielkie czerwone serduszko. ❤

"Paradoks" autorstwa Artura Urbanowicza, to pozycja skierowana zdecydowanie już do starszego czytelnika. Mamy tutaj do czynienia z thrillerem psychologicznym z domieszką fantastyki, co uważam za ciekawe połączenie.

Nasz główny bohater Maks, to student matematyki, który jest bardzo pedantyczny. Zawsze wszystko ma dopięte na ostatni guzik, a jego styl życia wygląda jak jeden wielki schemat. Niestety taki tryb, wpływa na jego życie osobiste jak i samą psychikę. Z pewnych powodów Maks, zaczyna popadać w obłęd i jego pedantyczność może doprowadzić do tragedii.

Jejku, jaka to była super książka. Dawno nie czytałam takiego dobrego thrillera. Fabuła tutaj wciąga już od pierwszych stron, ponieważ jest bardzo nietypowa i tajemnicza. Warsztatowo, również jest bardzo dobrze. Autor operuje płynnym językiem, dzięki czemu, książkę czyta się bardzo szybko. Ponadto, w trakcie lektury czytelnik poznaje kilku ciekawych, dobrze wykreowanych i wielowymiarowch bohaterów.

Co do akcji, to jest ona tutaj bardzo wartka, za co ogromny plus, gdyż ja bardzo lubię jak w książce coś się dzieje.

Jeśli więc, jesteście fanami szybkiej akcji i świetnie skonstruowanej fabuły, z wyrazistymi postaciami, to książka jest dla Was.

Po "Gałęzistych", które w nowej wersji bardzo przypadły mi do gustu, nadszedł czas na najnowszą powieść autora - "Paradoks".

Ten potężny grubasek to kolejny dowód na to, że polscy autorzy potrafią pisać na naprawdę wysokim poziomie. Choć nadal mianuję siebie "świeżakiem" w kwestii gatunku i jak na razie nie jestem jakaś wymagająca, ale ta książka... jest po prostu genialna.

Maks... Główny bohater... Rany co ja Wam mogę o nim napisać. Na pewno to, że myślałam, iż jesteśmy do siebie bardzo podobni, ale kiedy zaczęłam bardziej zagłębiać się w treść lektury stwierdziłam.... że jednak więcej nas różni, aniżeli łączy. To ten typ bohatera, który bardzo, ale to bardzo działał mi na nerwy. Autor oczywiście tak poprowadził akcję, że ja sama byłam zdezorientowana i w zasadzie, to nie wiem kto był bardziej ja, czy Maks. Co tak właściwie się działo? Czy sobowtór istnieje? A może ta historia ma zupełnie inne dno?

Jednego jestem pewna: WIEM, ŻE NIC NIE WIEM. Dosłownie. Artur Urbanowicz jest chyba mistrzem w tej kwestii. Tak jak w "Gałęzistych" zakończenie mnie wryło w fotel i zupełnie nie wiedziałam co się dzieje, tak tutaj był dokładnie tak samo! Oczywiście zakończenie.. Cóż bomba.

"Paradoks" to miszmasz gatunkowy. Znajdziecie tu elementy fantastyki, science-fiction, grozy i thrillera psychologicznego. Coś dla osób takich jak ja. Gwarantuję Wam, że jeśli sięgniecie po tę powieść nie będziecie się nudzić.

Kiedy mowa o perfekcjonizmie przed oczami staje mi Perfekcyjna Pani Domu i jej test białej rękawiczki. Z doświadczenia wiem, że kiedy posprząta się na błysk jeden kąt, w drugim spokojnie gromadzi się nowa armia mikroorganizmów i zabawa zaczyna się od nowa. Perfekcjonista byłby wkurzony, a kumulowana złość staje się emocjonalną bombą, która wybucha w najmniej oczekiwanym momencie.

Maks Okrągły, główny bohater nowej powieści Artura Urbanowicza, z perfekcjonizmu uczynił atut. Jest najlepszym studentem na wydziale matematyki, obecny na każdych zajęciach a z jego notatek uczą się niemal wszyscy. Udoskonala efektywność działania, każda czynność jest przemyślana i wykonana w odpowiednim czasie (patrz poranna toaleta). Rozumiem sens tego działania. Czas to jednak coś bezcennego, czego nie warto tracić na 20 spacerów do łazienki, szykując się do wyjścia (parz ja). Jednak jest pewna granica, po przekroczeniu której każda zaleta staje się pogrążającą wadą, która prowadzi do destrukcji. Za każdy popełniony błąd Maks oskarża siebie i sam wymierza sobie dotkliwe kary. Perfekcyjności wymaga też od innych, niestety nikt nie spełnia jego wygórowanych wymagań, przez co chłopak staje się coraz bardziej samotny. Pewnego dnia natyka się na kogoś, kto biegunowo odmieni jego życie. Od tego momentu zaczyna się walka o przetrwanie. Wygra najlepszy.

Miłośnikom poprzednich powieści Artura od razu mówię, że PARADOKS jest inny. To całkiem udane połączenie thrillera psychologicznego z powieścią fantastyczną, podszytą klasyczną urbanowiczowską grozą, za którą jego fani przepadają. Jednocześnie jest to powieść bardzo odważna, bo odsłaniająca wiele z życia samego autora. Jest tu gros sytuacji, które części z nas przytrafiają się na co dzień, wiele z nich jest już w stadium chorobowym (np. zaburzenia obsesyjno-kompulsywne takie jak nerwica natręctw). Swoją drogą scena z nadawaniem paczki — chapeau bas, nawet ja się wkur... :D To wszystko można leczyć, trzeba tylko dać sobie szansę i zapukać do psychologa. Niech to będzie przesłanie tej książki.

IG @angelkubrick