Ostatni nokturn. Pani na wrzosowisku. Tom 2

„Ostatni nokturn”, czyli druga część Pani na Wrzosowiskach, tym razem w dużej mierze toczy się w Londynie, ale także w Yorkshire oraz Szkocji. Pierwszy tom „Preludium” mocno wciągnął w opowieść stworzoną przez Lucynę Olejniczak. Powiedzieć, że wiele się dzieje w drugiej odsłonie, to właściwie nic nie powiedzieć. Jest wszystko: horror, thriller, ucieczka Nelly przed oprawcą, życie w mrocznych dzielnicach Londynu, teatrzyk na peryferiach i wielka sztuka – opera, koronacja królowej, miłość, nienawiść, wyzysk dzieci, tajemnice zamku na wrzosowiskach, ciężka choroba, małżeństwo Elizy, hazard i, uwierzcie, to jeszcze nie wszystko!

Jaka jest więc ta opowieść? Na pewno nie jest łatwa, lekka i przyjemna. Jest w niej wiele mocnych akcentów, które powodują, że w trakcie czytania bardziej wrażliwym może pojawić się gęsia skórka. Co by jednak nie powiedzieć, jest to mocno rodzinna opowieść o relacjach, godzeniu się z przeszłością i szukaniu swojego miejsca w życiu. O uczuciach, które mieszają się – i od tych buzujących jak pochodnia, po sople lodu.

Niezwykle ważnym elementem opowieści jest tajemnica. Zresztą nie inaczej było w „Preludium”. Ale w tej części gra zdecydowanie ważniejszą rolę. Bo czego się nie tkniemy, czytaj: doczytamy, to wywołane jest większym lub mniejszym sekretem. Sprawy z przeszłości stopniowo wychodzą na jaw.

Trudno nie czuć sympatii do wielu postaci, które nie są płytkie, a wręcz przeciwnie, sprawnie skonstruowane przez autorkę. Nie są jednowymiarowe, jak to często się zdarza w tego typu opowieściach, ale mają wady i zalety. Ich zmagania nie są wydumane, ale takie, jak naprawdę w życiu mogą się zdarzyć, nawet jeśli jest to lekarz dopadający kobiety uzbrojony w stalowe pazury.

Książka czyta się szybko, „połykając” strony, ale to zasługa autorki, jej pióra, że posłużę się mocno analogowym stwierdzeniem. No, ale opowiada o czasach, kiedy to pióro było jedynym narzędziem do przelewania myśli na papier. Toczy się jak dobrze skonstruowany utwór, wszak wiele muzyki w Pani na Wrzosowiskach się przewija. Jest spokojna i nastrojowa muzyka, ale pojawiają się mocne akordy, które poruszają i doprowadzają do strachu o losy bohaterów. Eliza trzy razy otrze się o śmierć: choroba, wyprawa do niebezpiecznych dzielnic w poszukiwaniu Nelly i przygoda w kopalni węgla kamiennego w Szkocji.

Co mnie przekonuje do tej opowieści i do tego, by czekać na trzeci tom, który ukaże się w styczniu – „Przerwana serenada”? Delikatna i subtelna miłość w życiu Elizy, która zmienia ją i kształtuje, a także bardzo realistyczne, a momentami drobiazgowe opisy realiów ówczesnych czasów, ale także miejsc czy sytuacji.

Czekam na dalsze losy Elizy oraz jej brata, który także przewija się przez karty książki, chociaż ich losy toczą się równolegle, nie krzyżując się.

🎼Czasem książka gra w nas dłużej niż myślimy... A w Tobie, co teraz gra?

Pierwszy tom serii Pani na wrzosowisku zakończyłam z drżącym sercem i ogromnym oczekiwaniem. Co dalej? Jak potoczą się losy Elizy i Stanisława? A zwłaszcza Elizy… bo to właśnie ona oddała się muzyce, całym sercem.

Choć los zmusił ją, by na chwilę zamilkła… gdzieś w środku, bardzo cicho, piano pianissimo, melodia wciąż grała. Czekałam. Czekałam na rozwój wydarzeń. Na kulminację tej subtelnej, emocjonalnej kompozycji. Na wątek Nelli, tak tajemniczy, tak obiecujący w pierwszym tomie. Miałam nadzieję, że w drugim tomie pojawi się attacca, bez wahania, z impetem…

I choć pojawił się.. dla mnie zabrzmiał zbyt cicho. Nie stał się tematem przewodnim tego utworu.

„Ostatni nokturn” to jakby druga część sonaty. Utrzymana w tej samej tonacji emocji i stylu, co Preludium, a jednocześnie z własnym, unikalnym brzmieniem. Choć pojawiały się modulacje, to tonacją dominująca była ta mollowa. Na początku delikatna, stonowana, z melancholijną powagą tamtych trudnych czasów. Czuć w niej było cienie historii, ale też barwy codzienności, światłocień uczuć, miłości, samotności i wyborów, które trzeba było podjąć.

Im bliżej finału, tym silniejsze stawało się crescendo. Napięcie rosło, emocje pulsowały w rytm wydarzeń, a ja, jak słuchacz z zapartym tchem, czekałam na kodę. I wtedy... tak jak w pierwszym tomie, ta część nagle się urwała. Bez ostrzeżenia. Znowu zostałam z pustką, z sercem pełnym niedopowiedzeń i z głową pełną pytań.

@lucynaolejniczak znów poprowadziła mnie ścieżką emocji, dając nadzieję i zostawiając rozdarcie. Bo teraz pragnę poznać nie tylko dalsze losy Elizy i jej brata... ale również Iris. I tę historię Ostatniego nokturnu, który wciąż brzmi w moich uszach w tonacji cis-moll.

Zanim rozpoczęłam czytać drugi tom z cyklu: Pani na wrzosowisku pt.'' Ostatni nokturn'' musiałam powrócić na moment do pierwszego tomu cyklu: Pani na wrzosowisku pt. ''Preludium'', aby przypomnieć sobie, jakie wydarzyły się losy rodzinie Bielskich i czym się kierowali, podejmując szybkie i niełatwe dla nich decyzje.

Z ogromnym zainteresowaniem obserwowałam, jaki będzie dalszy ciąg zdarzeń Elizy, wujka Karola, uratowanej wspólnie ze studentem medycyny Markiem Spencerem sieroty Nelly, brata Stanisława i wielu innym drugoplanowym bohaterom zapamiętanych bardziej lub mniej rodzeństwu Bielskim.

Drugi tom z cyklu: Pani na wrzosowisku pt.'' Ostatni nokturn'' autorstwa Pani Lucyny Olejniczak należącej do gatunku literackiego jest powieścią stanowiącą uzyskanie wielu odpowiedzi na zadane przeze mnie nieco wcześniej i dotychczasowe pytania, które wzbudziły u mnie jako czytelniczki sposoby docierania do prawdy, czy można, być szczęśliwym dążąc, do spełnienia marzeń uciekając od trudnej przeszłości, która lubi niespodziewanie się ponownie pojawić w najbardziej nieoczekiwanych momentach życia, które rozpoczyna, się na nowo zapominając o niej.

Nie podobało się traktowanie dzieci przebywających w sierocińcu przez panie dyrektorki, aby we wczesnym wieku poznały smak dorosłości poprzez pracę. Wzbudzało to we mnie niechęć do ich nietaktownych zachowań wobec dzieci i braku szacunku dla nich. Uważam, że wątek sierocińców był jak dla mnie mało przedstawiony. Brakowało mi w nim więcej szczegółowości na temat pracy wychowawczej. Być może zyskałby umie większą aprobatę i zrozumiałabym, skąd czerpano wzorce na to, dlaczego dzieci są tak nie dobrze wychowane.

Krok po kroku analizowałam zachowanie Elizy i nie zawsze byłam jej przychylna. Z czasem przewidziałam podczas wnikliwej jej obserwacji, jaka będzie występowała u niej reakcja na niespodziewane sytuacje, które są zaskoczeniem, bo nie zawsze można, wybrnąć z nich tak jakby się chciało odpowiednio. Wszystko uzależnione jest od czasu, spojrzeniu, jak ma się wyjść z twarzą po niełatwych do pokonania przejściach, w których uczestniczyło się mimo woli.

Postanowiłam dać Elizie szansę, bo wiem, że jak każdy z nas zasługuje na to, aby odkrywała pozytywne blaski i cienie życia będącego nie zawsze idealnego.

Powieści pt.''Ostatni nokturn'' nie czyta się szybko.

Trzeba być bardzo czujnym, aby wychwycić, na czym głównie zależy każdemu z występujących bohaterów: pokonaniu słabości, czy jednak na ciężkiej pracy, miłości, zainteresowaniach, pieniądzach, a może sławie?

Miłe spędziłam czas poznając twórczość Pani Lucyny Olejniczak.

Nie wiem, jak ta książka to zrobiła, ale dosłownie wciągnęła mnie od pierwszej strony. Eliza – młoda pianistka, wojna, ucieczka z Warszawy, Anglia, wrzosowiska, a w tle tajemnice, miłość i mrok. Brzmi jak gotowy scenariusz na film – i trochę tak się ją czyta. 

Uwielbiam książki z klimatem, a ta miała go aż nadto. Wiktoriańska Anglia opisana tak plastycznie, że czułam jakby mgła z wrzosowisk wlewała się do pokoju. Eliza to bohaterka, której kibicujesz, nawet jeśli czasem masz ochotę nią potrząsnąć. A zakończenie? Nie będę spoilerować, ale powiem tylko – wow. 

To drugi tom, ale spokojnie – można się wciągnąć nawet bez znajomości pierwszego. Idealna na wieczory z herbatą i kocem. 

„Ostatni nokturn” to druga część serii Pani na wrzosowisku, napisanej przez Lucynę Olejniczak, która przypadła mi do gustu, już od pierwszego tomu!

W tym tytule poznajemy dalsze losy Elizy Bielskiej, a także jej brata Stanisława. Kobieta po przeprowadzce do Londynu wciąż nie do końca potrafi się tam odnaleźć. Wszystko komplikuje się jeszcze bardziej, gdy Eliza traci pracę nauczycielki gry na fortepianie u zamożnej hrabiny, a jej wuj bankrutuje. Jej życie nie jest usłane różami, a na domiar złego uratowana przez nią Nelly ucieka bez śladu, a spotkanie z bratem, który mimo przyjazdu do Londynu starał się jej unikać, wzbudza wiele znaków zapytania.

W tym wszystkim Elizie udaje poznać się młodego kompozytora, który jest jej nadzieją na miłość i szczęśliwe życie. Kobiecie w końcu zaczyna się układać w uczuciach, co daje jej pewną ostoję w życiu, niemniej jednak ostoja ta ma niebawem runąć, a wszystko za sprawą rodzinnych tajemnic z przeszłości.

Nie chcę zdradzić za dużo, bo mogłoby to popsuć przyjemność z czytania, niemniej jednak autorka w tej części wplotła w powieść również wątek kryminalny, podejrzanych i ofiary. Jest to bardzo ciekawy zabieg, który w znacznym stopniu urozmaicił, i tak ciekawą już fabułę. Połączenie gatunków w tym przypadku dla mnie wyszło świetnie, bo autorka nie skupiła się wyłącznie na obyczajowej części powieści, ale znajdziemy tutaj nieco kryminału, romansu, a i historii nam nie zabraknie.

Cała seria skradła moje serce i czyta się ją fantastycznie, ale jak autorka mogła czytelnika zostawić z tyloma pytaniami, każąc czekać na kolejną część! Mam tylko nadzieję, że nie będziemy musieli czekać zbyt długo i już niebawem w moje ręce wpadnie kontynuacja!

Serdecznie polecam, ale koniecznie z zachowaniem odpowiedniej kolejności czytania!