Pan Rasmussen

Henryk Rasmussen po powrocie z porannych zakupów znajduje w kuchni martwą żonę. Sąsiedzi, słysząc jego krzyk, wzywają policję.

Śledztwo przez dłuższy czas nie przynosi efektów, więc wdowiec postanawia wziąć sprawy we własne ręce. Tak zaczyna się powieść Grzegorza Gortata pod tytułem Pan Rasmussen. Ukazała się nakładem wydawnictwa Harper Collins.

Zarówno powyższy opis, jak i wstępne rozdziały książki mogą sugerować, że mamy do czynienia z kryminałem, którego akcja będzie toczyła się wokół kolejno odkrywanych kart w śledztwie i poszukiwań sprawcy. Jednak tutaj wygląda to nieco inaczej.

Henryk Rasmussen i jego przeżycia są głównym wątkiem powieści. Spotykamy człowieka w podeszłym wieku, naznaczonego doświadczeniami, w tym także traumatycznymi. Czytelnik zostaje z osamotnionym wdowcem i jego myślami, i obserwuje je tak, jak gdyby stał w kącie mieszkania. Spokojny, poukładany świat emerytowanego antropologa rozpada się, a ON popada w coraz głębszy marazm. Wychodzi z niego tylko dzięki postanowieniu o rozwiązaniu zagadki śmierci żony i wdrożeniu tajemniczego planu.

Powieść tak skupiona wokół jednej osoby może się obronić tylko, jeśli jej postać jest dobrze napisana. Tu autorowi się to udało. Szczegółowy obraz przeżyć i przemyśleń w danej chwili, przeplatany wtrąceniami z pamiętników, daje pełny obraz tego, kim jest Henryk Rasmussen. O naukowej przeszłości świadczą przytaczane fragmenty jego rozpraw. Nie mają one większego znaczenia dla fabuły, ale są ciekawym i wartym docenienia zabiegiem w budowaniu tożsamości głównego bohatera.

Cała recenzja na: [Adres usunięty]

„Pokaż mi swoich sąsiadów, a powiem ci, kim jesteś”- niestety to stwierdzenie zupełnie nie przystaje do rzeczywistości i to niezależnie od tego, o jakiej klasie społecznej mówimy i jakim rodzaju nieruchomości. Zarówno bowiem wśród lokatorów luksusowych osiedli, jak i domów z mieszkaniami socjalnymi mogą zdarzyć się szumowiny, które pod płaszczykiem stanowiska pozwalają sobie na wiele, które znęcają się nad słabszymi. Niektórzy piją, zamieniając jedynie tani bimber na wytrawną whisky, niektórzy biją dzieci i współmałżonków równie mocno, co mieszkańcy slumsów (niekiedy z tą różnicą, że wiedzą gdzie uderzać, by ciosy były niewidoczne dla otoczenia).

Dlatego też mieszkający wraz ze współmałżonką Henryk Rasmussen, emerytowany wykładowca uniwersyteckiego wydziału etnologii, mieszkając w czynszowej kamienicy sąsiadował z pełnym przekrojem społeczeństwa. Wśród lokatorów byli wandale, byli tacy, którzy krzywdzili dzieci, ale mężczyzna nie spodziewał się, że wśród współmieszkańców może być też morderca…

Kiedy Rasmussen wraca do domu ze swojej codziennej wyprawy do sklepu, zastaje w mieszkaniu bałagan, a w kuchni – martwa żonę. Poruszająca się przy udziale balkonika kobieta została uduszona, a przed śmiercią musiała się bronić, o czym świadczą ślady naskórka pod jej paznokciami. To oznacza, że kobieta była świadoma swojej rychłej śmierci i mogłoby się wydawać, że fakt ten najbardziej boli męża. Przecież po pięćdziesięciu latach związku to ON powinien trzymać ją za rękę w chwili odejścia, co zresztą jej obiecał. Tymczasem spędził ostatnie pół godziny w sposób trywialny, kupując pieczywo, podczas kiedy jego Marie umierała.

Nic zatem dziwnego, że w takim stanie ducha i z takimi wyrzutami sumienia, Pan Rasmussen może być nieco napastliwy, jeśli chodzi o przebieg śledztwa. Tym bardziej, że inspektor Bork wydaje się traktować sprawę po macoszemu, tłumacząc się brakami kadrowymi i zwlekając ze skorzystania z tropów podsuwanych przez męża ofiary. Tym bardziej, że zdeterminowany mężczyzna nie kryje się z tym, że prowadzi dochodzenie na własną rękę. Co więcej, ma już podejrzanego, a nawet – w jego mniemaniu – winnego.

Kilka lat temu jego żona, jeszcze zanim zaczęła bać się ludzi, udzielała lekcji chłopcu mieszkającemu w ich klatce. Jako była nauczycielka, poruszona trudną sytuacją Karla, chciała mu pomóc, choć ON odwdzięczał się w niezbyt szlachetny sposób, a mianowicie podbierał jej pieniądze z portfela. Kiedy Rasmussenowie się zorientowali, skończyły się lekcje, natomiast pamięć pozostała. I przekonanie, że piętnastoletni obecnie Karl może być odpowiedzialny za śmierć jego żony.

Czy tak rzeczywiście jest? A jeśli to prawda, to co w tej sprawie zrobi policja? Przekonamy się o tym dzięki lekturze książki pt. „Pan Rasmussen”, autorstwa Grzegorza Gortata. Opublikowana nakładem Wydawnictwa HarperCollins książka to refleksyjna i zabarwiona nutą goryczy opowieść. Nie o samym morderstwie, jak by się mogło wydawać, ale i o przemijaniu, o życiu, a także o tym, co naprawdę ważne. Po książkę mogą sięgnąć osoby lubiące pozycje nieoczywiste, powieści obyczajowe, a także historie mające swoje drugie dno.

Uczestniczymy z Rasmussenem nie tylko w bieżących wydarzeniach, ale wracamy do przeszłości, do publikacji bohatera jeszcze z czasów pracy na uniwersytecie. Napawa nas to smutną refleksją, że pewne kwestie pozostają niezmienne, ze ludzie rzadko się zmieniają. Przy okazji przekonujemy się, że życie jest jedną wielką grą pozorów, a zaskakujące zakończenie tylko nas w tym przekonaniu utwierdza.

Recenzja:

„Pan Rasmussen” Grzegorza Gortata to powieść obyczajowa z wątkiem sensacji. Kiedy Pan Henryk wraca z zakupów zastaje martwą żonę w mieszkaniu. Śledztwo prowadzi policja,ale robi to bardzo opieszale, co bardzo drażni Pana profesora. Bierze sprawy w swoje ręce, knuje intrygi, aby dowiedzieć się, kto zamordował jego ukochaną żonę i z jakiego powodu. Jaka tajemnica przez lata gryzie Rasmussena. Czy odkryje prawdę?

Powieść bardzo interesująco napisana, chociaż trudno ją zakwalifikować, bo według mnie to nie jest kryminał, tylko sensacja, chociaż jest morderstwo i śledztwo, ale skrupulatnie przeprowadzone przez pana Henryka, a nie przez policję. Jego intrygi do odkrycia prawdy są bardzo skomplikowane i drobiazgowo przygotowane. Fabuła dogłębnie przeprowadziła mnie przez tekst i precyzyjnie zmierzałam do finału. To moje pierwsze spotkanie z tym autorem, mam nadzieje, że nie ostatnie. Bardzo spodobała mi się ta powieść, chociaż zgłębia bardzo trudne tematy. Opowiada o miłości do grobowej deski, o trudnym przemijaniu i o udręce niespełnionych marzeń. Zakończenie muszę przyznać troszeczkę mnie rozczarowało, spodziewałam się czegoś innego, ale ogólnie powieść wypada na duży plus. Polecam. Godna przeczytania.

- Aneta

Trudno mi jednoznacznie określić, do jakiego gatunku należy ta książka, bo ma w sobie zarówno coś z powieści psychologicznej, jak i z kryminału. Może tego pierwszego jest trochę więcej. Czy jestem z tego powodu rozczarowana? W żadnym wypadku. To była bardzo dobra książka.

To opowieść o tytułowym panu Rasmussenie. Starszym człowieku, który po powrocie z zakupów znajduje zwłoki swojej żony. Nie umarła z przyczyn naturalnych. Śledztwo policji pozostawia wiele do życzenia, dlatego mężczyzna postanawia na własną rękę dojść do prawdy.

Sporo tu przemyśleń na różne tematy. Książka, choć krótka, daje do myślenia. Na pewno na długo pozostanie w mojej pamięci. Nie czytałam wielu podobnych pozycji i cieszę się, że mogłam zapoznać się z tą.

W trakcie lektury towarzyszyła mi prawdziwa mieszanka emocji. Nie wiedziałam, czego mogę się po tej powieści spodziewać, w którą stronę autor poprowadzi fabułę. Nie spodziewałam się, że tak niepozorna książka tak bardzo mnie poruszy.

Jeśli szukacie nietuzinkowej opowieści, myślę, że ta książka Was zainteresuje. Moim zdaniem jest idealna na nadchodzące coraz dłuższe wieczory.

Nad jeziorem – to idealne miejsce dla przeżycia niezapomnianej wakacyjnej przygody. Wolny czas można przeznaczyć na czytanie książek… Ale można też spędzić go aktywnie, na przykład pływając łódką. Właśnie taką formę odpoczynku wybrał główny bohater książki Grzegorza Gortata „Pan Rasmussen”, który próbuje pozbierać się po stracie najbliższej osoby.

Pewnego poranka, żona Henryka Rasmussena zostaje brutalnie zamordowana. Mężczyzna, jak co dzień, wyszedł z mieszkania do sklepu. Nie było go zaledwie pół godziny… Po swoim powrocie znalazł w kuchni martwą żonę. Czy to możliwe, że zabójstwo Marie zostało zaplanowane? Jeśli tak, to zabójca prawdopodobnie wiedział, że kobieta będzie sama w mieszkaniu. Tylko właściwie, dlaczego ją zabił?

Postanowiłam przeczytać tę książkę, ponieważ zaintrygował mnie styl, w jakim została ona napisana. Z jednej strony pojawia się w niej wątek kryminalny – zabójstwo i próba dotarcia do potencjalnego mordercy – z drugiej jednak, jest to powieść o miłości, przemijaniu i pojawiających się zmianach społecznych. „Pan Rasmussen” kryje w sobie pewną tajemnicę, która intryguję czytelnika, ale jednocześnie - zachęca do refleksji nad ważnymi społecznymi i filozoficznymi problemami.

Ponadto, autor książki, Grzegorz Gortat, od samego początku doskonale buduje napięcie. Czytelnik, z każdym kolejnym rozdziałem, zbliża się do poznania historii i tajemnicy głównego bohatera. Chociaż w połowie książki byłam przekonana, że już znam zakończenie i dalsze czytanie nie będzie sprawiało mi satysfakcji… Całe szczęście było zupełnie inaczej. Zakończenie jest otwarte i równie zagadkowe jak cała powieść.

Dlatego myślę, że warto poznać historię pana Rasmussena. Jako antropolog przedstawia ON czytelnikowi sposób życia ludzi w różnych epokach i kulturach. Opowiada o różnicach i zmianach, jakie zachodzą w poszczególnych społeczeństwach. Warto się nad tym zastanowić i dostrzec, że zawsze istnieje też inny punkt widzenia, a nie tylko nasz własny.