Pamięć zwana Imperium

Co chciałabym o tej książce powiedzieć, to to, że jest niezwykle inteligentnie napisana. Jej każde zdanie jest tu starannie przemyślane, a inteligencja autora bardzo wysoce postawiona. Niewątpliwie styl jest tutaj wyniosły i bogato odzwierciedlony. Jego przemyślenia są słuszne, aczkolwiek sama nigdy nie zdawałam sobie z nich sprawy. Rozdziały są dosyć długie, a druczek nieco mniejszy. Nic jednak nie wpływa na to, że czyta się ją zachłannie. Każdy nowy rozdział budzi nasz większy podziw. Nie boję się napisać, że moje recenzje nigdy nawet w jednej trzeciej nie dorównywały tak wymyślnym zdaniom.

Dobrze, więc może napiszę o czym jest.

Mamy wzmiankę o stacji kosmicznej, którą rządzi pewien ambasador. Niestety w pewnych okolicznościach umiera. Co za tym idzie, jego rządy przejmuje Mahit. Wszystko wydaje się być zwyczajne, aż nawet mogłabym rzecz, taka cisza przed burzą. Dziwne jest to, że nikt nie chce rozmawiać o śmierci jego poprzednika. Tym bardziej o fakcie, że prawdopodobni ON sam jest kolejny na liście...

W wyniku pewnych okoliczności Mahit zaczyna prowadzić własne dochodzenie, gdyż przeczuwa, że coś mu grozi. Wie jednak, że kluczem do jego ocalenia jest śmierć jego poprzednika. A raczej osoba, która się tego dopuściła. Wie, że póki nie rozwiąże tego problemu, straci nie tylko nie życie.

Trzeba podkreślić, że nie jest mu łatwo, gdyż nie zna tutejszych zwyczajów, ani ludzi. Do wszystkich musi mieć ograniczone zaufanie, tym bardziej, że sam ma coś za uszami. Do tego skrywa bardzo groźną tajemnicę. Tylko od niego zależy, czy uda mu się uratować miejsce w którym przebywa wraz z całą ludzkością. Równie dobrze może ją uchronić, co zniszczyć. Tylko jaki ma w tym cel? Co jest jego tajemniczą bronią i skąd ją nabył? Czy wszystko do tej pory było jedną wielką farsą, czy gra toczy się wokół sporów politycznych?

Nie dajcie się zwariować. Tak naprawdę nic nie jest tutaj oczywiste...

Wspaniała historia. Wszystko dokładnie opisane, niesamowite intrygi i akcja, którą czyta się z ciekawością. Mieszanka przygody z kryminałem:-)

Gdy umiera ambasador niewielkiej stacji kosmicznej, Mahit Dzmare zostaje wysłana do stolicy potężnego imperium, aby go zastąpić. Młoda kobieta, wyposażona w pamięć swojego poprzednika, musi odkryć, co tak naprawdę stało się w kraju Teixcalaan i jednocześnie powstrzymać jego rządzących przed odebraniem suwerenności jej rodzinnego domu.

Mam wrażenie, że ostatnio cały czas narzekam na książki. Bezustannie coś mi nie pasuje: a to książka jest słaba, a to przegadana, a to kompletnie nie moja… Na całe szczęście „Pamieć zwana imperium” przerwała tę niezbyt szczęśliwą dla mnie serię książek. Ten debiut stworzony przez Arkady Martine jest czymś, czego zdecydowanie potrzebowałam i kompletnie nie dziwię się, że wydana po raz pierwszy w 2019 roku powieść rok później zdobyła Nagrodę Hugo.

Warto chyba zacząć od tego, że to jest dokładnie taki poziom „trudności” w fantastyce, jaki sama lubię. To zdecydowanie nie jest powieść młodzieżowa, ale to też nie jest bardzo trudne hard SF, którego zrozumienie by mnie przerastało. Język ma więc swój ciężar i przeczytanie „Pamięci zwanej imperium” może zająć dłuższą chwilę, ale nie jest w tym absolutnie męczący, a przynajmniej – nie dla mnie.

Zwłaszcza, że w moim odczuciu przez tę opowieść po prostu się płynie. W języku Arkady Martine jest coś, co sprawia, że ją się po prostu dobrze czyta. Co prawda mam wrażenie, że tłumaczenie mogłoby być w niektórych miejscach lepsze, np. Three Seagrass zostało przetłumaczone jako Trzy Trawa-Morska. To specyficzne imię mogłoby brzmieć ładniej, gdyby drugi człon był jakimś gatunkiem rośliny (bo „seagrass” i „trawa morska” nie do końca się pokrywają). Niemniej, nie przeszkadzało mi to jakoś szczególnie.

Kolejną kwestią jest światotworzenie na całkiem wysokim poziomie, okraszone sporą dawką dobrych pomysłów. Były na tyle oryginalne, abym czytając o nich na chwilę przystanęła i zrobiła: „o, to fajna rzecz!”, ale jednocześnie nie na tyle udziwnione, abym nie wiedziała, o co chodzi. A to wcale nie jest takie proste do wyważenia.

Ponadto Arkady Martine robi jeszcze jedną rzecz, którą ja bardzo w powieściach lubię. Wchodzi głębiej w bohatera, przedstawia go i sprawia, że czytelnik chce martwić się jego losami. Wydawca promuje książkę recenzjami oraz opisami mówiącymi o tym, jak bardzo „intymna” jest ta historia i właściwie mogę się z tym do pewnego stopnia zgodzić. Mahit Dzmare jest główną bohaterką i w tym przypadku to naprawdę czuć. To ona jest tu centrum wydarzeń, nie jest jedynie narzędziem do przedstawienia świata. Zresztą, relacje między postaciami też są budowane w naprawdę solidny sposób.

Jeśli chodzi o fabułę to „Pamięć zwana imperium” może być chyba określona jako thriller polityczny. „Może być chyba”, bo jednak ta dziedzina w literaturze realistycznej nie jest czymś, na czym się znam. W każdym razie przy tych wszystkich zaletach i ona nie zawodzi. Historia Arkady Martine ma naprawdę nieźle rozpisaną warstwę fabularną, wciąga i… zamyka się w jednym tomie. Bo choć jest to cykl to główny wątek jak najbardziej znajduje tutaj swoje zakończenie.

Chyba już dawno nie czytałam tak dobrego debiutu, zwłaszcza amerykańskiego. I wydaje mi się, że nie tylko ja z tej powieści będę zadowolona. Choć może nie poleciłabym jej tym, którzy szukają czegoś zupełnie lekkiego to fani dojrzalszej fantastyki być może znajdą w niej kawałek dobrej rozrywki. Ponadto, wydaje mi się, że przez skupienie się na bohaterze (co nie jest takie typowe w fantastyce naukowej) ta historia może też spodobać się także tym, którzy raczej preferują fantasy.

UMARŁ AMBASADOR, NIECH ŻYJE AMBASADOR

Nie wszystkie nagrodzone dzieła się dobre. Chyba wie o tym każdy. Niektóre z nich sprawiają wręcz wrażenie wyróżnionych, bo niestety nic lepszego nie trafiło w ręce jury, ale bycie lepszym od kilku złych tworów nie sprawia, że dany tytuł faktycznie jest dobry. I tak po części rzecz ma się z „Pamięcią zwaną Imperium”, powieścią niezłą, ale tylko niezłą i skierowaną do mniej wymagających czytelników, niż sugerowałoby tu wyróżnienie nagrodą Hugo.

Imperium Teixcalaanlijskie jest obszerne i łączy w sobie wiele układów planetarnych. A jak wiadomo, im większa władza, tym większa deprawacja. I tym większe gry dziejące się cieniu tronów. Gdy ginie ambasador, chyba każdy zdaje sobie sprawę, że nie był to wypadek. Ale również każdy wie, że prawdy lepiej jest nie mówić. Mahit, która ma zastąpić zmarłego, trafia w sam środek intryg i zagadki, od której może zależeć o wiele więcej, niż tylko jej życie…

Już sam tytuł tej powieści nie brzmi szczególnie. Wysilony, przekombinowany, a zarazem pozbawiony tej intrygującej nuty, który mogłaby przeciągnąć czytelnika. Dlaczego sięgnąłem po powieść? Bo po tym, jak dałem się w ostatnich latach zachwycić prozie Cixina Liu, daję szansę wszystkim nowym docenionym dziełom. Tym razem jednak okazało się, że nie jest to dzieło, na jakie liczyłem, a szkoda.

Nie mówię, że „Pamięć zwana Imperium” jest zła, to przyzwoita lektura, pod warunkiem podejścia do niej jako czegoś stricte rozrywkowego, niewymagającego nic od czytelnika i skierowanego nie tylko do mniej ambitnych odbiorców, ale i raczej nastoletnich. Owszem, autorka – bo pod tym pseudonimem kryje się kobieta – zagłębia się choćby w politykę, ale nie robi tego w sposób, który nie nadawałby się dla nastolatków. A cała reszta, włącznie z akcją, klimatem i pewnymi popisami wyobraźni skrojona jest tak, by trafić w gusta młodzieży, a nie dorosłych, wymagających czytelników, którzy szukają głębi czy przesłania.

Plusy? Czyta się to wszystko szybko i lekko. Styl jest niewymagający, a gdy przymknąć oko na nazwy, które czasem brzmią, jakby wymyślił je nastolatek – Teixcalaan, Dwanaście Azalia (Kurt Vonnegut, który był tu wyraźną inspiracją, pokazał jak należy pisać podobne nazwiska) itp. – można się nieźle bawić. Ale tylko tyle, albo aż tyle – zależy od tego, jak spojrzycie na tę kwestię. Ja po nagrodzie Hugo oczekiwałem czegoś więcej, ale jeśli podejdziecie do powieści bez oczekiwań, pewnie bardziej przypadnie Wam do gustu.

Reasumując, „Pamięć zwana Imperium” to typowa współczesna fantastyka. Lekka, nieskomplikowana i niewymagająca, łącząca fantastykę, przygody i kryminał. Dla fanów gatunku.