Paderborn

♌️ Okej — zacznijmy od tego; nie jestem osobą, która wierzy w horoskopy, tak samo raczej ciężko przekonać mi się do tarota czy tych dziwnych cech charakteru u ludzi, które rzekomo narzucają nasze znaki zodiaku. Na pewno to znacie! A że rzekomo ryba to artysta z kolei lew będzie dobrym mówcą itd..bardziej wychodzę z przekonania że to nasze działania, decyzje warunkują to, jacy jesteśmy.

♋️ ♌️ Wobec powyższego, kiedy usłyszałam, że najnowsza książka Remigiusza Mroza będzie ocierać się o temat astrologii miałam mieszane uczucia. Motało mną od zdziwienia do .. Zaintrygowania? Przyznaje pomysł na kryminał, który ociera się o takie tematy brzmi jak coś co potrafi się fajnie wybronić. Jakby po prostu czegoś takiego wcześniej nie było.. Czujecie to flow? No to opowiem wam króciutko, dlaczego warto dać tej książce szansę.

♋️ ♌️ Zanim o fabule powiedzmy jedną rzecz — Paderborn jest drugą książką w cyklu Langer. Czy można czytać tę historię nie znając poprzedniego tomu? Jasne, że tak! Ale uważajcie, bo pojedyncze smaczki, nawiązania mogą wam umknąć — ale z drugiej strony to zawsze dobry pretekst, aby złapać za tytułowego Langera przed Paderbornem lub po. Kolejna ważna rzecz to fakt, że w tym cyklu spotkacie również zadziorną Chyłkę, która posiada swój własny cykl książek. Wszystko więc chcąc nie chcąc zazębia się tutaj mniej lub bardziej - ja jeszcze cykl o przygodach Chyłki i Kordiana mam przed sobą a mimo wszystko naprawdę fajnie się bawiłam!

♌️Rzeźnik znad Odry zbiera swoje krwawe żniwa raz za razem. W swoich działaniach jest do bólu sadystyczny, ponieważ wymusza na upolowanych przez siebie ofiarach, aby same sprawiały sobie ból sięgający poza granicę wyobrażeń. Morderca ma jednak bardzo specyficzny gust-bowiem wyboru swoich ofiar dokonuje sugerując się rozkładem gwiazd na niebie. Brzmi intrygująco? Wiem! I wierzcie mi serio takie jest. Do rozwiązania tej zagadki z ramienia prokuratury do boju stają dwie osoby — Karolina Siarkowska oraz tytułowy Olgierd Paderborn. Jak sobie z tym poradzą? I co do diabła ma z tym wspólnego Piotr Langer? Bo wiecie w czym tkwi największy problem? W tym, że właśnie zaginęła Nina - żona Paderborna.

♋️ ♌️ Atrologiczny smaczek podbija tę historię o oczko wyżej. Mnie ten pomysł kupił i sprawił, że płynęło mi się przez tą historię z lekkością. Styl Pana Remigiusza nie zawsze do mnie trafia a tutaj wszystko usiadło koncertowo. Mam świadomość tego, że nie każdego ta koncepcja kupi! Ale jeżeli raz na jakiś czas lubicie wyjść poza swoją strefę czytelniczego komfortu — to ręczę za to że podobnie jak ja będziecie się tu świetnie bawić! A wiecie co jest najlepsze? Ta historia po prostu tak się kończy, że nie ma zmiłuj! Musi być kolejny tom.

Zacznę od tego, że choć bohaterem „Paderborna” jest postać, dokładnie prokurator, która pierwotnie pojawiła się w serii o Chyłce, znajomość tego kultowego cyklu nie jest konieczna. Wspominałam na wstępie, że sama jej nie przeczytałam. W żaden sposób nie odebrało mi to jednak frajdy z lektury. A frajdę miałam niesamowitą!

Perfekcyjnie napisany kawał fantastycznej rozrywki dla miłośników kryminałów/thrillerów. Było intensywnie, zajmująco, porywająco wręcz! I brutalnie, nie będę owijać w bawełnę. Pewne fragmenty, jak choćby te opisujące makabryczne tort*ry czy zbr0dnie, musiałam pominąć, ponieważ moja wrażliwość alarmowała, że działo się dla niej ciut za dużo. Nie jest to jednak przytyk, a jedynie ostrzeżenie dla czytelnika o delikatnych nerwach :) Wszak cięty humor i dobitne opisy, to znak rozpoznawczy autora, trzeba się z tym liczyć.

Solidna dawka emocji wszelakich, świetnie poprowadzona akcja i ten fascynujący wątek astrologiczny! Jakież to było smakowite! Jakie zmyślne! W porządku, mamy tu pewien utarty schemat, możemy spodziewać się konkretnych następstw wydarzeń. Nie zmienia to jednak faktu, że lektura tej pozycji była więcej niż udana. Czasem po prostu dobrze wrócić na „stare śmieci”. I tak było w przypadku „Paderborna”.

Szukacie historii, która wyloguje Was z życia: pracy, social mediów, kolejnych frustrujących wiadomości z kraju i ze świata?

Poleca się „Paderborn”!

Dwóch prokuratorów, jeden zabójca oraz... Piotr Langer .Do tego Remigiusz Mróz jako zodiakara.

Co z tego wynika?

Na pewno książka, na którą wiele osób (w tym ja) czekało od parunastu tomów Chyłki. W końcu powieść poświęcona Olgierdowi Paderbornowi, który ostatnimi czasy zaskarbia sobie moją sympatię. A do tego Karolina Siarkowska. Jakie to jest duo!

Nie sądziłam, że będzie tak świetne, że będę czytać kolejne strony nawet na stojąco w tramwaju. Bardzo dobra to była przygoda. Nawet jeśli szyki krzyżował Sadysta z Mokotowa, a jeśli znacie mnie dłużej, na pewno wiecie, że Piter należy do grona moich ulubieńców.

Nie inaczej było tutaj. Co prawda, widać jego stylizację na tego serialowego (muszę przyznać, że cały czas miałam przed oczami Jakuba Gierszała) Langera, który jest bardziej nieokiełznany, niepohamowany, nieobliczalny niż ten z początkowych tomów serii z mecenas Joanną.

Od momentu ujrzenia tej hipnotyzującej niebieskością okładki zaintrygował mnie motyw astrologii. Remigiusz Mróz zodiakarą? Okazuje się, że na potrzeby książki owszem i dobrze sobie poradził ze zresearchowaniem tematu. Muszę przyznać jednak, że wiele razy gubiłam się w ascendentach i innych takich, których nazw nie pamiętam, ale wierzę, że wtedy układ ciał na niebie był sprzyjający i zgodny z tym, co Autor opisuje.

„Paderborn” przypisany jest gatunkowo do thrillera, ale powinnam Was uświadomić, że dawno nie czytałam tak okropnych, obleśnych opisów, co tutaj. Modus operandi Rzeźnika znad Odry jest tak nietuzinkowy, że trudno o to, by podczas lektury nie robiło się człowiekowi słabo, a już tym bardziej nie radzę jeść podczas czytania.

Przekonajcie się sami, bo trio Pader-Siarka-Langer wraz z Remkiem odwalili kawał dobrej roboty.

Styl Mroza jest lekki, ale treść potrafi być naprawdę ciężka – to połączenie działa świetnie. Bohaterowie są wyraziści, a dialogi naturalne i celne. Wciąga od pierwszej strony.

Czy może istnieć zabójstwo doskonałe? Teoretycznie wydaje się, że nie, bowiem nie ma ludzi nieomylnych, więc prędzej czy później zabójca może popełnić błąd. Pytanie tylko brzmi, ile ludzi wcześniej musi zginąć, by można było wpaść na trop? Działania seryjnych morderców pokazują, że niekiedy tych ofiar może być dużo, a wykrycie sprawcy niestety wynika raczej ze splotu różnego rodzaju okoliczności. Sukcesu zatem wcale nie można przypisać śledczym, ale losowi.

A jak jest w przypadku Rzeźnika znad Odry? Ten wyjątkowo okrutny, sadystyczny wręcz morderca został uznany za jednego z najbardziej brutalnych seryjnych morderców w najnowszej historii Polski. Policja ściga go od 2013 roku, niestety bez rezultatu, ani na krok nie przybliżając się do jego wykrycia. Morduje on wzdłuż rzeki, od której wziął swój przydomek. Najgłośniejsze z jego zabójstw miały miejsce w Szczecinie, Oławie czy Głogowie, a choć wygląd zwłok zmienia się, wskazując na to, że morderca eksperymentuje, a jego fantazja się rozwija, to jednak policja nie ma żadnego punktu zaczepienia. Nie ma śladów, nie ma motywów, nie ma teoretycznie niczego, co łączyłoby ofiary – są to zarówno kobiety, jak i mężczyźni, o różnym wyglądzie, w różnym wieku i różnym statusie społecznym.

Nic zatem dziwnego, że powołana została specjalna komórka do ujęcia Rzeźnika, na czele której stoi Karolina Siarkowska. Tym razem działać ona będzie ramię w ramię z Olgierdem Paderbornem, a współpraca ta podszyta będzie mocnym przyciąganiem. I to nie tylko w jego transcendentalnym wymiarze, ale jak najbardziej fizycznym, cielesnym nawet. W śledztwie pojawia się też wątek Piotra Langera i to w dość niecodziennych okolicznościach. Langer twierdzi bowiem, że porwana została Nina Pokora, jedna z najlepszych oficerek CBŚP, prywatnie była żona Paderborna. Wiadomo tylko tyle, że oficjalnie przebywa na zwolnieniu lekarskim i nie ma z nią kontaktu, ale Langer twierdzi, że wspólnie rozwiązywali sprawę Rzeźnika, a Nina trafiła na jakiś trop. Czy mężczyźnie, który powie prawdę tylko wówczas, kiedy się pomyli (a nigdy się nie myli) można zaufać? Czy rzeczywiście Nina została porwana? Czy ma coś wspólnego ze znalezionym przez Siarkowską i Paderborna ciałem?

Na te wszystkie pytania odpowiedzi będziemy szukać w książce pt. „Paderborn”, autorstwa Remigiusza Mroza. Opublikowana nakładem wydawnictwa Czwarta Strona książka pokazuje, że nie tylko Chyłka jest wdzięcznym tematem, ale również jej współpracownicy. Nie trzeba jednak sięgać po wcześniejsze książki autora, by dać się porwać tej najnowszej (choć zapewne większość zrobi to po zakończeniu lektury). To nie tylko powieść dla miłośników Mroza i serii o Chyłce, ale również dla tych, którzy cenią sobie doskonale napisane kryminały z mocno zarysowaną nutką psychologiczną i elementami zaskoczenia.

Tu, pomijając pytanie, czy zbrodnię tę popełnił Rzeźnik czy może Piotr Langer, mamy również wątek związany z astrologią. Być może to bowiem nie policja, ale podcasterka, autorka „Sekcji Zbrodni” odkryła związek, choć nieoczywisty, pomiędzy morderstwami. Coś, co policja przeoczyła i coś, co obciąża Langera…

Książka trzyma w napięciu od chwili jej rozpoczęcia, a wyjątkowo plastyczne opisy tortur stosowanych wobec ofiar nie tylko przykuwają naszą uwagę, ale również pozwalają zadać sobie pytania o granice człowieczeństwa. Autor pokazuje również w jaki sposób funkcjonuje nasza psychika i co człowiek jest w stanie zrobić, by przeżyć. W książce do głosu dochodzą pierwotne mechanizmy, dzięki którym człowiek jest zdolny wyrządzić sobie krzywdę po to, by ostatecznie – jak mu się wydaje – przeżyć. Niezwykle frapującej fabule, zawikłanej na tyle, że nieustannie wysuwamy błędne wnioski, towarzyszą cięte riposty i czarny humor. Boże być on sposobem radzenia sobie z traumatycznymi widokami, ale również sprawia, że bohaterowie są na tyle charakterystyczni, że zapadają w pamięć.