Ostatnia żona

Już od pierwszych stron czułam, że ta historia nie będzie oczywista, a autorka świetnie gra niedopowiedzeniami i atmosferą tajemnicy. Żona która mówi, że zabiła męża, jednak zbyt wiele szczegółów się tu nie zgadza. Śledcza, która potrafi wychwycić kłamstwo, jednak w tym przypadku nie wiecie się dzieje. Jeden fantastyczny, ale już martwy mężczyzna i kobiety które go kochały.

To książka o sekretach, manipulacji i relacjach. Im dalej w fabułę, tym częściej miałam wrażenie, że wszystko, co wydawało się pewne, zaczyna się rozpadać. Bardzo lubię thrillery psychologiczne, co prawda nie czułam tu napięcia, ale coraz większą ciekawość, co stało się naprawdę. Każde kolejne odkrycie prowadziło do następnych pytań.

Tym co mi się nie do końca podobało to jedna z relacji. Nie chcę spacerować, jednak moim zdaniem uczucie, które kierowało tą osobą, raczej nie doprowadziłoby do tego co było opisane w książce.

Tym razem udało mi się tylko połowicznie wytypować sprawcę. Sama intryga była naprawdę zagmatwana niczym łamigłówka logiczna, a ja takie naprawdę lubię.

Jeśli lubicie historie pełne tajemnic, psychologicznych gierek i rodzinnych sekretów, ta książka zdecydowanie może przypaść Wam do gustu. Klimatyczna i bardzo angażująca.

 Nie była tą pierwszą. Ale będzie tą ostatnią. 

▪𝗥𝗘𝗖𝗘𝗡𝗭𝗝𝗔 ▪

Jenny Blackhurst to jedna z moich ulubionych autorek thrillerów psychologicznych. Pisarka po raz kolejny udowodniła mi, że potrafi zaskakiwać czytelnika nieoczekiwanymi zwrotami akcji. W tej powieści również nie brakuje momentów, które wywracają bieg wydarzeń do góry nogami. Już od pierwszych stron historia angażuje i trudno się od niej oderwać. Jenny prowadzi narrację w swobodny, naturalny sposób, a umiejętność budowania napięcia sprawia, że książkę czyta się z dużym zainteresowaniem i ciężko odłożyć ją na bok, dopóki nie pozna się zakończenia.

💍 Luke Whitney to ceniony chirurg plastyczny, który od lat budował swój wizerunek idealnego mężczyzny pełnego charyzmatycznego uroku. Jednak za tą fasadą krył się człowiek, który bez wyrzutów manipulował kobietami i wykorzystywał ich uczucia dla własnych korzyści. Rose jego była żona, boleśnie przekonała się, jak łatwo Luke potrafił przekreślić ich wspólne życie, gdy pojawiła nowa kobieta na horyzoncie. Jego uwagę przyciągnęła Anna. Kobieta, która z pewnością nie zamierzała być jedynie kolejnym etapem w życiu mężczyzny. Od samego początku chciała zatrzymać wszystko, co udało jej się zdobyć, i głęboko wierzyła, że to właśnie ona pozostanie u boku Luke’a na zawsze. Sytuacja komplikuje się jednak w chwili, gdy pojawia się Pippa, mająca wobec Luke’a własne zamiary...

Z czasem każda z kobiet zaczyna dostrzegać prawdziwe oblicze mężczyzny. Narastające rozczarowanie, zdrady i poczucie wykorzystania prowadzą do momentu, w którym granica wytrzymałości zostaje przekroczona. Wtedy pojawia się pytanie która z nich była zdolna posunąć się do ostateczności i odebrać Luke’owi życie? 💍

Jenny Blackhurst prowadzi fabułę w taki sposób, że do samego końca trudno przewidzieć, kto tak naprawdę zabił. Liczne zwroty akcji oraz stopniowo odkrywane tajemnice sprawiają, że książka wciąga od pierwszych stron. Ogromnym atutem powieści jest sposób prowadzenia narracji. Autorka umiejętnie podrzuca czytelnikowi kolejne wskazówki, tylko po to, by chwilę później całkowicie zmienić kierunek wydarzeń. Dzięki temu napięcie stale rośnie, a atmosfera robi się coraz bardziej duszna i niepokojąca. Z każdą stroną coraz trudniej odróżnić prawdę od manipulacji. Choć Luke nie żyje, jego obecność wciąż wyraźnie wpływa na wydarzenia oraz życie kobiet, które kiedyś były z nim związane. Manipulacje i emocjonalne wykorzystywanie pozostawiły po sobie ślad w każdej z nich. Dlatego tak trudno było przewidzieć ostateczny rozrachunek tej opowieści.

„Ostatnia żona” to genialny i trzymający w napięciu thriller psychologiczny. Autorka powraca do nas z taką petardą, że nie sposób pominąć ten tytuł. Fani autorki z pewnością będą zadowoleni, a ci co chcą poznać jej twórczość, śmiało mogą zacząć od tego tytułu. 💍

Pióro autorki jest mi dobrze znane i w mojej ocenie umie budować fajne i zawiłe thrillery, po lekturze których ma się poczucie dobrze spędzonego czasu. Tym razem dostajemy historię Anny, jej małżeństwa i tragedii, jaka rozegrała się w ich letnim domu. Już na progu fabuły dostajemy gotowy scenariusz: zona zabiła męża, zadzwoniła pod numer alarmowy i przyznała się do winy. Koniec historii. Otóż nic bardziej mylnego. To dopiero początek intryg, kłamstw, tajemnic i zdarzeń, które odkrywają przed nami krok po kroku, co tak naprawdę doprowadziło do tego feralnego dnia. Podoba mi się postać detektyw, która patrzy na śledztwo inaczej niż jej koledzy, dzięki czemu wyłapuje niuanse i dostrzega pęknięcia na zeznaniach sprawczyni. Lubię takie nieścisłości, które mogą okazać się stratą czasu, albo kluczem do rozwiązania sprawy. Całość to bardzo fajny i wciągający thriller, udowadniający znaną tezę, że pozory mogą mylić.

„Ostatnia żona” to opowieść o kobiecie, która przyznaje się do dokonania brutalnego zabójstwa swojego męża i wnikliwej detektyw, nie bez przyczyny okrzykniętej „łowczynią prawdy”, której już na wstępie trudno dać wiarę w prezentowany przez przyznającą się do winy przebieg zdarzeń. Co takiego wydarzyło się w wiejskim domku w Cotswolds? Dlaczego mężczyzna poniósł śmierć? Czy to był nieszczęśliwy wypadek? A może wyrafinowana gra, w wyniku której stracił życie?

Autorka tym razem pokusiła się o wyjątkowo ciekawy pomysł na fabułę. Początkowo byłam przekonana, że niniejsza opowieść rozegra się między dwójką małżonków, z których każdy skrywa swoje sekrety, jednak nic bardziej mylnego. Tutaj z lekturą kolejnych stron pojawia się coraz więcej znaków zapytania, a tym samym podejrzanych. Sprawy nie ułatwiają liczne zwroty akcji i fakt, że każdy z bohaterów ma coś za uszami. „Ostatnia żona” to opowieść traktująca o zazdrości, zdradzie, obsesjach i zemście. To także historia o doznanych krzywdach, potrzebie wyrównania rachunków i narcystycznej osobowości, która sprawia, że nie sposób zapałać do ofiary morderstwa sympatią. Ta powieść to jedna, wielka, bezkompromisowa gra pozorów, z której cało wyjść mogą tylko najbardziej wyrafinowani gracze. Autorka wciąga nas w otchłań kłamstw, manipulacji i niedomówień, umiejętnie wodzi za nos, myli tropy, wyprowadza na manowce, a finalnie zaskakuje. Niniejsza powieść nie pędzi w zawrotnym tempie, płynie raczej spokojnie. Autorka skupia się na psychologii postaci, relacjach między bohaterami, na trudnych emocjach, które nimi targają. Kreśli naszpikowaną dramatyzmem historię, którą opowiada z perspektywy różnych postaci. Zaskakuje czytelnika i pozwala się zatracić w świetnym piórze, do którego zdążyła nas już przyzwyczaić.

Jeśli cenicie sobie pełne dramatyzmu thrillery, które kładą nacisk na psychologie postaci, to czytacie śmiało.

W całej, szeroko pojętej literaturze kryminalnej, gatunkiem najbardziej rozrywkowym są dla mnie thrillery psychologiczne pisane w nurcie domestic noir. To po nie sięgam, kiedy potrzebuję lżejszej lektury, czegoś, co pozwoli mi zwyczajnie odpocząć. Doskonale w ten gatunek wpisuje się „Ostatnia żona” Jenny Blackhurst łącząca go z thrillerem kryminalnym. Bo cała opowieść kręci się wokół zagadki śmierci Luke’a, mężczyzny, wokół którego zbiera się grono bohaterek kobiecych. Do morderstwa przyznała się aktualna żona, jednak od początku detektywka zajmująca się tą sprawą czuje, że gdzieś w relację kobiety wkradło się kłamstwo. I to baza, która pobudza ciekawość od pierwszej do ostatnich stron, która utrzymuje historię w torach kryminalnych, mimo że większa część narracji żony aktualnej i byłej Luke’a kręcą się wokół historii ich znajomości. To one nadają powieści rysów obyczajowych i romansowych, w których wyraźnie silna, acz toksyczna osobowość, podporządkowuje sobie innych. Tu granica pomiędzy miłością, pożądaniem a obsesją jest bardzo cienka, a zasady moralne dziwnie łatwo przesuwają się, by codzienność tak lubiana przez bohaterki nie musiała się zmieniać. Autorka solidnie kreuje swoje postacie, odsłania mechanizmy toksycznych relacji, które w teorii mogą wydawać się naiwne, w praktyce jednak są przeraźliwie prawdziwe. Spokojnie prowadzona akcja jest odpowiednio wyważona, by czytelnik ani przez chwilę nie czuł się znudzony, a od finału oczekiwał dobrego zaskoczenia, które oczywiście dostaje. Jenny Blackhurst dobrze wie, jak zabawić czytelnika, a równocześnie nie rozminąć się psychologicznie z tym, co zwyczajnie prawdziwe. Przyjemna i lekka lekturka na weekend czy wakacje pod palemką.

Anna przyznaje się do zabicia męża. Sprawa wydaje się rozwiązana, jest ofiara, jest morderca, jest miejsce zbrodni i ślady, ale coś tu nie pasuje. Kogo kryje bohaterka? Dlaczego wytarła odciski palców, skoro nie uciekła, tylko wezwała odpowiednie służby? Dlaczego skłamała co do użytej butelki? Detektyw Rebbeca Dance jako jedyna dostrzega nieścisłości i mimo sceptycznego nastawienia kolegów z zespołu, postanawia rozwikłać tę zagadkę.

Uwielbiam książki Jenny Blackhurst, uważam, że jest jedną z najlepszych autorek thrillerów, ale tym razem coś w moim odczuciu poszło nie tak. Miałam wrażenie, że „Ostatnią żonę” napisał ktoś inny. Zupełnie nie dostrzegałam tu jej stylu, a na domiar złego bardzo się zmęczyłam podczas lektury. Dla mnie było za mało akcji, a za dużo niedorzeczności. Nawet zakończenie nie dało rady podciągnąć jakości całości.

Bohaterowie są przerysowani do granic możliwości. Luke jest doskonałym chirurgiem plastycznym. Ma wygląd i oczywiście pieniądze, przez co staje się atrakcyjny dla kobiet, które lgną do niego, jak muchy do miodu. On chce zaspakajać swoje żądze, one chcą pławić się w luksusie. Pierwsza żona nie potrafiła dobrze rozgryźć gry, w którą grał, ale druga nie odpuści, nawet jeśli dojście do celu oznaczałoby ofiary. Wyrwała się z życia, w którym liczył się każdy grosz i nie zamierzała do niego wracać.

Za mało się w tej powieści dzieje. Anna siedzi w areszcie, prowadzone jest dochodzenie, przeszłość delikatnie przeplata się z teraźniejszością. Poznajemy szczegóły z życia głównych bohaterów i to tyle. Dopiero zakończenie nabiera tempa, ale nie wbija w fotel. Mam wrażenie, że jest niedopracowane i dopisane na siłę. Wręcz pokusiłabym się nawet o stwierdzenie, że nie trzyma się kupy.

Mimo wszystko nie mogę powiedzieć, że był to thriller całkowicie pozbawiony potencjału, sam pomysł na fabułę naprawdę intryguje, a motyw pozornie oczywistej zbrodni, za którą kryje się coś więcej, zapowiadał się świetnie. Szkoda tylko, że wykonanie nie dorównało pomysłowi. Zabrakło mi napięcia, emocji i tego charakterystycznego dla Blackhurst klimatu, który zwykle sprawia, że trudno oderwać się od lektury. Tym razem zamiast dreszczyku emocji towarzyszyło mi głównie poczucie niedosytu. Mam nadzieję, że to jedynie chwilowy spadek formy autorki, bo po jej kolejne książki i tak sięgnę.

„Ostatnia żona” to thriller, który posiada wszystkie cechy charakterystyczne dla tego gatunku. Wciąga od pierwszych stron, trzyma w napięciu, które rośnie w trakcie czytania. Posiada on gęstą atmosferę, która pokazuje już w pierwszych rozdziałach, że coś tu nie gra. Bohaterowie mają tajemnice, które nie od razu wychodzą na światło dzienne. A do tego jest to gra na emocjach, a nie tylko sama akcja, która tutaj jest raczej powolna, a mimo to książka jest wspaniałą rozrywką.

„Ostatnia żona” to opowieść o Anne Whitney, która była drugą żoną Luka. Kobieta nie chciała popełnić błędów jakie popełniała poprzednia żona i dlatego była zdolna zrobić wszystko. Po z*biciu Luka, sama dzwoni na policję i przyznaje się do tego co zrobiła. Detektyw Rebecca Dance jednak wie, że coś tutaj nie pasuje. Czy ta sprawa będzie miała drugie dno? Przekonacie się sami.

Książkę czytało mi się bardzo dobrze. Od początku wciągnęła mnie i od początku czułam, że nie można do końca wierzyć przedstawionym faktom. I właśnie to, nie pozwoliło mi odłożyć tej książki ani na chwilkę.

Narracja tutaj prowadzona jest z perspektywy kilku bohaterów. Osobiście uwielbiam taki zabieg. Mogę wtedy poznać lepiej poszczególne postacie i ich myśli oraz działania.

W książce tej znajdziemy również zaskakujące zwroty akcji, które nie jeden raz sprawiły, ze moje oczy zrobiły się duże. Czytając tę książkę co chwilkę zastanowiłam się komu można tutaj ufać a komu nie. Autorka zostawiała mi drobne wskazówki, które nabrały znaczenia dopiero pod koniec.

Jenny Blackhurst posiada lekki styl pisania. Rozdziały tutaj są krótkie, a dialogi ciekawe. Wszystko to sprawia, ze czas spędzony z tą książką jest miło spędzonym czasem. Bardzo polecam ten tytuł.