Ostatnia wiadomość

Jagoda i Przemek są małżeństwem z wieloletnim stażem i dwójką dorosłych dzieci. Na pozór jest to małżeństwo idealne, jednak od pewnego czasu Przemek zachowuje się inaczej względem żony. Mężczyzna zbywa ją i ignoruje, bardziej poświęcając czas nowym pasjom niż jej. Jagoda próbuje walczyć o uwagę i zainteresowanie męża. Jej nieustanne próby kończą się fiaskiem, więc kobieta postanawia pomyśleć o sobie i zapisuje się na kurs Krav Magi. Na nim poznaje Jacka, który jest dla niej tylko trenerem. Z czasem Jacek poświęca jej coraz więcej czasu, w przeciwieństwie do Przemka. Co wyniknie z tego trójkąta? Co stoi za dziwnym zachowaniem Przemka?

Ostatnio goszczą u mnie książki, które naprawdę mnie zachwycają. W przypadku książek Magdaleny Krauze było to raczej pewne, gdyż autorka jest specjalistką w tworzeniu historii mocno życiowych (a takie lubię najbardziej), których nie stara się na siłę upiększać i koloryzować. Ta historia mogłaby uchodzić za schematyczną, ale do końca tak nie jest.

Motyw trójkąta miłosnego oraz motyw second chance to dwa najbardziej wyróżniające się tutaj wątki. Postać głównej bohaterki to postać kobiety silnej i rozsądnej, ale nawet ona będzie na rozdrożu. Jagoda, bo o niej mowa, będzie rozdarta wewnętrznie. Będzie musiała mierzyć się z wieloma wątpliwościami, trudnymi decyzjami i niepewnością.

Dawno nie sięgałam po książki autorki, ale jest to kolejny jej tytuł, który od pierwszych stron wciągnął mnie tak bardzo, że nie mogłam oderwać się od czytania. Jest to historia z którą zapewne niejedna z czytelniczek może się utożsamić. Obrazuje rzeczy oczywiste jak to, że nic nie jest nam dane na zawsze i jak łatwo możemy stracić coś cennego. Uzmysławia także, jak łatwo można pogubić się w życiu i jak niewiele potrzeba, by życie zmieniło się o 180 stopni. Dowodzi także tego, że zaufanie jest podstawą każdego związku, a wystarczy jeden błąd i ciężko to zaufanie odbudować. Po raz kolejny autorka zabrała mnie w opowieść, która trzymała mnie w napięciu i zapewniła wiele emocji. Razem z bohaterką przeżywałam jej perturbacje. Bardzo polubiłam Jagodę, zwłaszcza w pierwszej połowie książki i rozumiałam, dlaczego postąpiła tak, a nie inaczej. Tutaj zresztą wszystkich bohaterów polubiłam, choć nie wszystkich od początku😅😉. Zakończenie tej historii....no cóż... Nie zdradzę czy był happy end... Czytajcie!

"Ostatnia wiadomość" Magdalena Krauze

Ktoś kiedyś powiedział mi, że o wartości związku, który tworzymy, nie świadczą piękne i szczęśliwe chwile, które przeżywamy z drugą połówką, a kryzysy, przez które jesteśmy w stanie przejść, aby być razem. Nie sztuką bowiem jest być ze sobą, kiedy jesteśmy szczęśliwi i wszystko układa się dokładnie tak, jak tego chcemy. Prawdziwym sprawdzianem dla trwałości fundamentu, na którym budujemy nasz związek, są te trudne chwile, które wystawiają go na często bardzo ciężką próbę. Dopiero wówczas tak naprawdę przekonujemy się o sile uczuć łączących nas z ukochaną osobą. Dziś opowiem wam o Jagodzie i Przemku, bohaterach najnowszej książki Magdalena Krauze - strona autorska „Ostatnia wiadomość”, którzy stają właśnie w obliczu takiej próby, choć jeszcze rok wcześniej nie przypuszczali, że coś podobnego mogłoby ich spotkać.

Para jest małżeństwem od ponad dekady i jeśli o jakimś związku można by powiedzieć, że było wzorcowe to właśnie o ich. Oboje wiedzą, że o związek trzeba dbać i jeszcze te kilkanaście miesięcy temu czerpali przyjemność ze wspólne spędzanego czasu. Razem jedzonych śniadań, oglądania telewizji, rozmów. Jednak w momencie, kiedy my czytelnicy wkraczamy w ich życie, to wszystko jest już tylko przeszłością zachowaną we wspomnieniach Jagody. Teraz jej ukochany mężczyzna, dla którego kiedyś była najważniejsza. Który był dla niej nie tylko mężem, ale także wspaniałym przyjacielem i kochankiem, przestał ją zauważać, a ich życie w domu można porównać do przebywania ze sobą współlokatorów. Kobieta chce walczyć ten związek, ale jej wszelkie starania nie przynoszą żadnych rezultatów. Wszystko wskazuje na to, że miejsce żony w życiu męża zajęła jego nowa pasja, dla której radykalnie zmienił tryb życia, ale przede wszystkim siebie. Tylko, czy na pewno wyłącznie pasja jest powodem tego, że nasza bohaterka stała się dla męża wręcz przezroczysta, a próby podjęcia dialogu kończą się kłótniami? O tym musicie przekonać się sami, sięgając po książkę, do czego już teraz gorąco każdego zachęcam.

W myśl powiedzenia głową muru nie przebijesz, Jagoda odpuszcza i wiedziona chwilą po jednym z kolejnych spięć z Przemkiem postanawia zapisać się na kurs krav magi, na którym kobiety uczą się samoobrony. A przyłącza się do niej przyjaciółka Renata, ku której zaskoczeniu okazuje się, że ich trenerem będzie jej dawny znajomy Jacek. I pewnie Jagoda trwałaby jeszcze długo w poczuciu odrzucenia, żyjąc z Przemkiem razem, a jednak osobno, gdyby nie pewna usłyszana przez nią rozmowa męża z tajemniczym mężczyzną. Wypowiedziane wówczas słowa sprawiają, że dotychczas pękający powoli fundament ich małżeństwa, który tracił swoje pojedyncze cegiełki, teraz już całkowicie runął. Koniecznie przeczytajcie książkę i sprawdźcie, czy nasza bohaterka zdoła podnieść się po, uwierzcie mi bolesnym ciosie, jaki otrzymała.

Zapewne wszyscy zgodzimy się z tym, że trudne przeżycia zmieniają ludzi. Tak też dzieje się w przypadku Jagody. Kobieta teraz postanawia nie skupiać się już tak bardzo na rodzinie, a zacząć bardziej myśleć o sobie. Ma już dorosłe dzieci, które układają sobie własne życie, a ona już wkrótce przekona się, że nadal może być dla kogoś atrakcyjną kobietą. Ten ktoś pokaże jej inne, niż to znane dotychczas oblicze uczuć. Pozwoli jej poczuć pewnego rodzaju świeżość i intensywność emocji łączących kobietę i mężczyznę. Tylko, czy naprawdę można i da się przekreślić dwadzieścia pięć lat wspólnego życia? Czy Jagoda naprawdę tego chce? Ja nic nie zdradzę, więc nie pozostaje wam, nic innego, jak tylko przeczytać książkę.

Gdyby ktoś poprosił mnie o wymienienie trzech przymiotników charakteryzujących twórczość Magdaleny Krauze, bez wahania powiedziałabym, że autorka oddaje w ręce swoich czytelników powieści życiowe, refleksyjne i zapadające głęboko w serce. I taka właśnie jest „Ostatnia wiadomość". To poruszająca historia o miłości, zdradzie, przebaczeniu i dawaniu drugiej szansy. I zdaję sobie sprawę z tego, że dla wielu z was zestawienie zdrady z wybaczeniem i dawaniem drugiej szansy wydaje się niemożliwe. Jednak pamiętajcie, wiemy o sobie tyle, na ile nas sprawdzono. Dopóki nie staniemy w obliczu podobnej sytuacji, nie możemy być do końca pewni, jakie decyzje byśmy podjęli. Wszystko wydaje się oczywiste, kiedy patrzymy na problem zdrady z perspektywy czyjegoś życia. Natomiast, gdy dotyka on nas samych, już takie oczywiste nie jest. Autorka bardzo obrazowo i wiarygodnie ukazała wewnętrzne dylematy wątpliwości, z którymi zmaga się bohaterka.

Jednak to jeszcze nie wszystko, o czym przeczytamy w książce, bowiem Magdalena Krauze zwraca naszą uwagę także na, to jak bardzo łatwo się pogubić ulegając wpływowi środowiska, którego jesteśmy częścią i pokładając w nim zbytnią ufność. W takich sytuacjach często zapominamy o tym, co jest w naszym życiu najważniejsze. Burząc tę hierarchię wartości, bądź też budując tę niewłaściwą, możemy naprawdę wiele stracić, co na własnej skórze odczuł Przemek.

To książka o wyjątkowej kobiecej przyjaźni. Takiej, w której możemy liczyć na przytulenie, kiedy trzeba, ale także na wylanie kubła zimnej wody, jeśli wymaga tego sytuacja. To właśnie ten wątek okrasza całą historię świetną dawką humoru, który pozwala czytelnikowi na chwilę wytchnienia od głównego wątku, który nie pozwala nam oderwać się od książki.

Bo musicie wiedzieć, że tej książki nie da się odłożyć, zanim nie dotrzemy do jej końca. Przez to, że jak wspomniałam już wcześniej, jest ona bardzo życiowa i autentyczna, a jej bohaterowie są zwykłymi ludźmi, takimi jak my wszyscy, ze swoimi wadami i zaletami, marzeniami i pragnieniami, przez cały czas podczas jej czytania stawiamy się na ich miejscu. Jestem pewna, że ta historia mogłaby być i na pewno jest historią wielu małżeństw. Popełniają błędy, dokonują trudnych wyborów i podejmują niełatwe decyzje, za które ponoszą często dotkliwe konsekwencje.

I kiedy myślicie, że już wiecie wszystko, za chwile dzieje się coś, co wami wstrząśnie, wzruszy do łez i pokaże wam, jak bardzo się myliliście. Takiego zaskakującego plot twistu na pewno się nie spodziewacie, ale nie wierzcie mi na słowo, tylko oczywiście sami się o tym przekonajcie.

Macie moje słowo, że to jedna z tych lektur, która pochłonie was bez reszty, tak, że przy jej czytaniu stracicie poczucie mijającego czasu. Tym kobietom, które po nią sięgną, autorka dmucha w skrzydła i przywraca wiarę w to, że mamy w sobie siłę, która pozwoli nam podnieść się z kolan po zdarzeniach, które zrujnowały nasz stabilny, poukładany świat. Ponadto przypomina nam o tym, aby nie odkładać ważnych rozmów, czy decyzji na później, gdyż nic w życiu nie jest nam dane na zawsze. Choć my myślimy, że na wszystko mamy jeszcze dużo czas. Bo przecież wiele go jeszcze przed nami. Warto jednak zaznaczyć, że to jak tę książkę odbierzemy, zależy od naszego doświadczenia życiowego. Czytelnik, który już trochę w życiu przeżył, na pewno odbierze ją pełniej i mocniej do niego trafi. Zabierajcie się więc niezwłocznie do czytania książki i sprawdźcie, jak będzie w waszym przypadku.

Czasami są takie historie, które choć wyglądają niepozornie, bardzo mocno zapadają nam w serce. Taką powieścią jest “Ostatnia wiadomość” Magdaleny Krauze. To nie jest moje pierwsze spotkanie z tą autorką. Potrafiła mnie już zachwycić swoimi historiami. I tak zdarzyło się i w tym przypadku.

Jagoda i Przemek przez lata stanowili niezły małżeński team. Jednak gdy przyszły czasy, gdy dzieci się wyprowadziły, ta dwójka coraz bardziej oddalała się od siebie. Przemek znalazł nowe pasje i coraz bardziej zaniedbywał swoje relacje z żoną. Jagoda po wielu próbach ożywienia ich związku w końcu odpuszcza i zapisuje się z przyjaciółką na zajęcia krav magi. Tam poznaje Jacka, a gdy pewnego dnia podsłuchuje rozmowę Przemka z tajemniczym mężczyzną jej świat przewraca się do góry nogami i może podjąć tylko jedną decyzję..

Jaka to była dobra książka! Kolejny raz autorka kompletnie mnie zaskoczyła swoją historią. Warsztat pani Magdaleny jest doskonały. Lekkość fabuły sprawia, że płyniemy przez książkę. Ale niech was to nie zmyli. Tematy, które porusza autorka wcale nie są blachę. Często to te z rodzaju cięższego kalibru, jednak nie czuć tego zupełnie, mimo że skłania nas to do refleksji. Tym razem znajdziemy tutaj bardzo aktualny temat. Czyli rozpad małżeństwa. Przez rutynę, pogoń za czymś nieosiągalnym i po prostu nudą w związku decydujemy się czasami zaryzykować to co mamy. Bardzo często za późno zdajemy sobie sprawę, że nieodwracalnie rozwaliliśmy coś, co tak bardzo jest cenne w tych czasach. W tej książce miłość zwycięża, ale los i tak potrafi kopnąć nas porządnie w zadek. To strasznie mnie otrzeźwiło i sprawiło, że jeszcze bardziej pokochałam tę książkę. Wiem, że brzmię dość tajemniczo, ale nie chcę wam spolerować. Musicie koniecznie sami przeczytać tę powieść i poddać się jej magii. Zaliczam tę pozycję do jednych z lepszych przeczytanych w tamtym roku, więc to chyba coś znaczy. Czytajcie :)

Od czego by tu zacząć?

Może od tego, że autorka ma przyjemne, lekkie pióro z dużym dystansem i poczuciem humoru.

Czytało się płynnie, konsekwentnie i szybko a także z przyjemnością.

Ciekawa perspektywa kobiety po czterdziestce, która otrzymała cios od najbliższej osoby.

Jej rozkwit aż miło było móc podziwiać, do pewnego momentu a szkoda, myślałam, że Jagoda wyjdzie z tego jeszcze silniejsza i rozkwtinie niczym róża ale sama na siebie ukręciła bicz.

Ja bym z pewnością nie wybaczyła skoku w bok, zarówno fizycznego jak i emocjonalnego ale wiem, że są ludzie, którzy potrafią to zrobić. Wybaczyć.

Dla mnie osobiście ta jedna jedyna rzecz nie jest warta przebaczenia.

Bardzo mi było szkoda Jacka, został potraktowany jako pocieszenie i to nie jeden raz.

Podobała mi się właśnie jego postać mimo tego, że został lekko wyidealizowany.

Irytował mnie Przemek - pod każdym względem.

Renia to równa babka a z kolei Jagoda jest osobą bardzo niestabilną emocjonalnie.

Tak, ja wiem, że doznała szoku po nietypowej zdradzie Przemka jednakże miałam wrażenie, iż całą historię i w każdej sytuacji była jak chorągiewka, którą zdmuchnie byle wiaterek.

Nie są to duże minusy biorąc pod uwagę całokształt, podobało mi się na tyle by postawić 8/10 gwiazdek.

Interesująca propozycja o ludzkich uczuciach, lękach, słabościach i o miłości.

A także o sile przyjaźni i rodziny, miłości rodzicielskiej.

Duża dawka żartów i luźnych tekstów zachęca do czytania.

Co urzekło mnie w tej powieści od samego początku? Przepiękny język, jakim jest ona napisana. Potem, że to powieść o zwyczajnych ludziach, Kowalskich, których mijamy często na ulicy. Szczęśliwych bądź nie. Ci szczęśliwy mają światło w oczach, a nieszczęśliwi idą ulicą ze spuszczoną głową. Być może kiedyś i oni byli szczęśliwi, ale z własnej winy bądź kogoś innego, wyfrunęło im ono przez okno. Zapomnieli, że nic nie jest dane na zawsze i o szczęście trzeba dbać, pielęgnować ten stan. Zapomnieli, że w związkach trzeba o problemach rozmawiać, bo monolog jednej ze stron nie wystarczy, by go rozwiązać. I w końcu o tym, że trzeba docenić to, co się ma, by nie żałować, dopiero gdy się to straci. „Ostatnia wiadomość” to powieść o kobietach i dla kobiet. Opowiada o zdradzie, miłości, wybaczaniu i dawaniu sobie drugiej szansy, jest pełna emocji i zmusza do refleksji.

Główna bohaterka to dojrzała kobieta, żyjąca niegdyś w szczęśliwym związku małżeńskim. Lata miłosnych uniesień, motylków w brzuchu dawno ma za sobą. Matka dorosłych dzieci, żona raczej na papierku, kochanka tylko w marzeniach. Jagoda nie potrafi zrozumieć i zaakceptować faktu, że po tylu latach małżeństwa dla swojego ślubnego stała się przeźroczysta i niewidzialna. Kobieta dwoi się i troi, żeby przyciągnąć jego uwagę, ale na nie wiele to się zdaje. Przemek cały swój wolny czas poświęca swoim pasjom i wydaje się, że przeżywa drugą młodość, a obecność żony poza praniem, sprzątaniem i gotowaniem nie jest mu do niczego potrzebna. Na wszelkie próby rozmowy reaguje coraz większą niechęcią i gniewem, a całą winą za wywoływanie sprzeczek obarcza Jagodę. Popsuło się między nimi dosłownie wszystko, a przecież przez te wszystkie lata tworzyli idealną parę. Jagoda nie ma siły już dłużej tego znosić, wie, że czekanie na cud jest tylko stratą czasu, bo chociaż Przemek wszystko rozwalił, to w ogóle tego nie dostrzega. W chwilach, załamania Jagoda zwraca się ze swoimi problemami do serdecznej przyjaciółki, a ta podstawia jej rękaw, w który może się wypłakać i służy dobrą radą.

Gdy wszelkie próby odnowienia relacji małżeńskich spełzają na niczym, Jagoda postanawia w końcu zrobić coś dla siebie i wraz z przyjaciółką zapisują się na kurs krav magi. Trenerem okazuje się dawny znajomy Renaty, Jacek. Od tego momentu życie Jagody wywraca się do góry nogami. Kobieta staje przed dylematem, czy walczyć jeszcze o małżeństwo i gasnące uczucia, czy pozwolić sobie na wybuch namiętności i przeżywanie emocji, o których istnieniu dawno zapomniała?

„Ostatnia wiadomość” nie jest banalną książką o niczym, ale przepiękną powieścią o prawdziwym życiu, pełną emocji. Książka, o której nie da się zapomnieć długo po odłożeniu jej na półkę.

Zmusza do przemyśleń i refleksji, pozostaje w głowie, a szczególnie jej zakończenie, które chwyciło mnie za serce i wycisnęło jak cytrynę. W tej powieści nie ma kompromisu, złotego środka, który pozwalałby na opowiedzenie się po którejś ze stron. Trudno odpowiedzieć na pytania, które nurtują główną bohaterkę. Chwilami doskonale ją rozumiałam i nawet miałam ochotę solidnie potrząsnąć jej mężem, a chwilami wątpiłam we wszystko i nie wiem, jak postąpiłabym na jej miejscu. Nie jest łatwo bowiem położyć krzyżyk na wieloletnim związku, gdy przeżyło się z drugim człowiekiem mnóstwo lat i wspaniałych chwil. Z każdym przeczytanym rozdziałem, stroną, co chwila zmieniałam zdanie. „Ostatnia wiadomość” to bardzo dobra powieść obyczajowa, podczas której czytania przeżyłam taką huśtawkę nastrojów i emocjonalny rollercoaster, jak dawno mi się nie zdarzyło.

„Ostatnia wiadomość” to opowieść o miłości, zdradzie, wybaczaniu, poświęceniu i naprawianiu skomplikowanych relacji, nie tylko pełna emocji, ale przede wszystkim tymi emocjami napisana. Powieść, która zmusza do refleksji nad sobą, swoim życiem, związkiem. To opowieść prawdziwym o życiu, w którym nic nie jest oczywiste i dane nam raz na zawsze. Życie to nie bajka, gdy na zakończenie napisane jest, że żyli długo i szczęśliwie. O każdej porze dnia i nocy trzeba walczyć o to szczęście i dbać o swój związek, żeby w jakimś momencie nie okazało się, że na jego ratowanie będzie już za późno. Każdy związek przeżywa swoje wzloty i upadki, ale najważniejsze jest, by po tych upadkach otrzepać się z kurzu i iść dalej, razem.

„Ostatnia wiadomość” uświadamia czytającemu, że małżeństwo to nie ring i nie chodzi w nim o to, by walczyć z małżonkiem. Powinno się iść ramię w ramię, patrzeć w tym samym kierunku, a nie działać przeciwko sobie, bo nawet najlepszy związek osadzony na solidnym fundamencie, zacznie sypać się w chwili, gdy jedno z partnerów cegła po cegle ten fundament będzie naruszało każdego dnia.

Czasem nie do uwierzenia jest, że człowiek, z którym spędziliśmy kawał życia, może nagle zwrócić się w innym kierunku. Tak bardzo jesteśmy zafiksowani na szczęściu rodzinnym, że nie zauważamy drobnych szczegółów, kolejnych pęknięć na tym wspaniałym obrazie, który sobie stworzyliśmy. Kiedy dzieci dorosną i wyfruną z rodzinnego domu, to syndrom pustego gniazda staje się wyzwaniem nawet dla najlepszego związku. Wtedy to obnażają się wszystkie bolączki, które były niezauważalne w ferworze gonitwy dnia codziennego. Pozostanie w domu tylko we dwoje, jest próbą dla związku, nawet dla takiego, który wydawał się do tej pory scementowany na zawsze, bo przez lata ten cement powoli kruszył się, a nikt tego nie dostrzegł i nie naprawił. Teraz ten idealny związek może się posypać i zostaną po nim tylko gruzy, jeśli na czas się nie zadziała i od nowa go nie scementuje. Słabości nie przemieni w siłę. Nie tupnie nogą, nie podniesie głosu, nie zawalczy o swoje szczęście. Nie zgodzi się na to, by być tylko dodatkiem do codziennego życia, sprzętem, detalem. Trzeba zacząć działać, zanim będzie za późno. Za późno, by cokolwiek naprawić, na szczerą rozmowę, zanim zdarzy się coś, co wszystko przekreśli i wtedy nie będzie już odwrotu.

Potem będzie za późno na wszystko, na łzy, na płacz. Trzeba doświadczyć straty, by cieszyć się drobiazgami i docenić, że warto je dostrzegać. Jakie to przesłanie jest piękne. Autorka tak cudownie potrafi pisać i tak wspaniale oddawać emocje, że aż serce w piersi zamiera. Jestem oczarowana tą historią, w której śmiech miesza się ze łzami. Dziękuję Magdalenie Krauze za tę niecodzienną historię, moc przeżytych emocji, chwile wzruszeń i ten mądry przekaz, jaki ta powieść niesie. Nie ma par idealnych, są takie, które nieustannie walczą o swoje szczęście, razem, bo tylko wtedy ta walka ma sens.