Ostatnia róża Szanghaju

Książek o miłości jest wiele, ale książek, których akcja toczy się w czasie drugiej wojny światowej w Szanghaju już nie tak dużo, a zatem warto sięgnąć po ten właśnie tytuł. "Ostatnia róża Szanghaju" jak dla mnie była strzałem w dziesiątkę i często tak się mówi, że nie można się oderwać od czytania, to w tym wypadku każda przerwa była dla mnie męczarnią. Czytałam ją w każdej wolnej chwili i nie pamiętam, kiedy ostatnio coś tak mnie wciągnęło i zafascynowało. Wystarczy zresztą przeczytać opis książki, który mówi już sam za siebie, że trzeba ją przeczytać. 

„- To się dobrze nie skończy. Pamiętaj, że cię ostrzegałem – odezwał się Czeng, który nagle znalazł się obok mnie.

Gdyby jego ostrzeżenia potraktować jak krople, stworzyłyby powódź. A jeśli miał rację?”.

Wzrusza. Odbiera oddech. Przenosi w trudne czasy.

„Ostatnia róża Szanghaju” to opowieść pełna pasji, nieoczywistych wyborów i zakazanej miłości.

Dotkliwie ruszyła mnie ta powieść. Pochłonęłam ją, zagłębiając się w każde słowo i delektując się nią, chociaż rozrywała mi serce.

Aiyi to kobieta, której cel niezależności miesza się z pasją. Sama jest ogromną fanką jazzu. Pragnie też, aby jej nocny klub prosperował tak dobrze, jak w jej wizjach.

Poznając Ernesta, żydowskiego uchodźcę i utalentowanego pianistę jej klub zaczyna „żyć” na nowo.

Przy tym też – budzi się namiętność, uczucie i burzliwe emocje, które wypełniają ich oboje.

Aiyi i Ernest to bohaterowie, których doświadczył los. Ich trudy, chociaż tak różne, nie tylko zbliżają ich do siebie, ale również pomagają przeżyć w skomplikowanych, dla nich, czasach. Dając im siłę na działanie i cel do dalszego życia.

Ta historia opowiedziana jest w taki sposób, że czytelnik nie może się od niej oderwać. Los bohaterów nie jest subtelny, a czarne chmury ciążą nad ich decyzjami za każdym razem. Szereg możliwości, które pojawiają się po drodze dodatkowo komplikują ich wybory, ale to co ich łączy ma w sobie piękno i jest warte wielu poświęceń.

Zatracając się w tej historii poznacie najpiękniejszą i najbardziej bolesną historię wszech czasów!

"Ostatnia róża Szanghaju" to właśnie historia trudnej, burzliwej i namiętnej miłości. To taka miłość, która była niewłaściwa, zakazana, która sprowadzała zagrożenie i która nie powinna się wydarzyć. Ale czy miłość nie rządzi się swoimi prawami, nie zważając na nic i na nikogo? Czy nie wybucha nie patrząc na to, że obok ktoś strzela, ktoś ginie, ktoś traci wszystko... I czy miłość może być wszystkim, może być najważniejsza w obliczu wojny?

Tak wiele pytań... A odpowiedzi? Znajdziecie w książce, w przelanych na papier wspomnieniach głównej bohaterki.

Zacznę od tego, że książkę czyta się dobrze. Fabuła jest pociągająca, krótkie rozdziały przeskoki między światem widzianym przez bohaterkę i bohatera a także stosowanie retrospekcji pomagają w dosłownym zatopieniu się w lekturze. Absolutnie zafascynowała mnie historia Żydów w Azji, szczerze mówiąc nie miałam o tym bladego pojęcia i dzięki tej książce do tematu na pewno wrócę. Niesamowicie wygląda również przedstawienie kultury, pozycji kobiety w Chinach. Zakazana miłość, jazz, wojna, rozterki wszystko to jest dobrze skonstruowane. Jeśli miałabym się do czegoś przyczepić, to nieco spłycona jest końcówka, tak jakby autorka stwierdziła "dobra mamy 450 stron wystarczy", co się tam będę tłumaczyć jak to się stało, że jest tak dobrze ;) (nie wiem jak to opisać żeby nie spojlerować) finału się niestety domyślam i taki jest bajkowo hollywoodzki prawie happy endzik. Dlatego oceniam książkę jako dobrą, mimo trudnej tematyki nadającą się na wakacyjną leżakową lekturę.

Są takie powieści, które mają w sobie wyjątkową moc wciągania czytelnika, aby poznawał losy bohaterów opisanych przez bohaterów i bacznie mógł być ich również uważnym obserwatorem lub niestety pomimo najszczerszych chęci nie wzbudzają zainteresowania. Należy zrozumieć czytelnika, bo to on jest najważniejszy, gdyż tworzy się z myślą o jego potrzebach.

Czytając, opis treści zamieszczony na końcu okładki zastanawiałam się, jacy będą główni bohaterowie, czy ich polubię, czy będę mogła zrozumieć płynący z niej przekaz, co mi się w niej spodoba najbardziej, a co nie, gdyż też taka może sytuacja się wydarzyć podczas zapoznawania się z toczącą się w tej powieści akcją.

Postanowiłam dowiedzieć się czegoś więcej na temat twórczości Pani Weiny Dai Randel, której to nie miałam okazji do tej pory poznać, ale dzięki możliwości przeczytania książki pt. ''Ostatnia róża Szanghaju'', która od samego początku wzbudzała we mnie zaufanie, gdyż lubię czytać powieści, w których zawarta jest nie tylko trafnie dobrana tematyka mająca związek koniecznie z miłością, ale walka, wytrwałość, odwaga, szczerość, wojna, ale poszukiwanie tego czegoś, na co nie mamy wpływ, ale możemy dokonać zmiany, czy jej się uda, to wyzwanie wykonać na medal musiałam podjąć to niełatwe dla mnie wyzwanie czytelnicze.

Muszę z uznaniem przyznać, że nie zawsze jest tak, że spotykają się ze sobą dwa różne światy, których dzieli wspólna pasja do muzyki, a jedyną barierą do pokonania jest status społeczny, który bywa w takich sytuacjach niestety bezwzględny.

Tych dwojga występujących w tej powieści głównych bohaterów polubiłam od samego początku, kibicowałam im uczuciu, które to nie zawsze spotykało się od razu z akceptacją.

Ernest dzięki temu, że ma talent do grania, umie do siebie przyciągnąć, a przede wszystkim jest w nim delikatność, wrażliwość, pracowitość, dobro, serdeczność, ale pojawia się w środku cierpienie z powodu korzeni, w których dorastał.

Aiyi potrafi kochać, nie lubi przemocy, kocha słuchać muzyki, ale nikt nie jest tak bliski jej sercu, jak ona i chłopak, który uratował jej życie, a potem pozwoliła mu rozwinąć muzyczne skrzydła nie tylko z powodów zawodowych, ale poczuła do niego wyjątkową więź porozumienia, którą nie każdy rozumie, bo Ernest jest obcokrajowcem, a on tylko wie, co się czuje, będąc nim.

Uważam, że powieść ta powinna, być dla niektórych państw lekcją kultury dobrych manier dotyczącej akceptacji bez względu na to, co łączy ludzi niezależnie od ich pochodzenia.

Książka ta składa się z 92 rozdziałów.

Powieść ta podobała mi się pod każdym możliwym względem.

Warto przeczytać tę powieść.

„...życie jest tajemniczą studnią nieskończoności i głębi”

W ostatnich miesiącach coraz więcej pojawia się powieści, których fabuła jest osadzona w czasach wojennych. Dla nas to szansa na poznanie kawałka historii, ale też cofnięcie się do lat, które znamy tylko z rożnego rodzaju przekazów. Również ta opowieść, mimo iż jest fikcją literacką, na pewno przybliża nas do czasów nam nieznanych …

Udajemy się do Szanghaju lat 40. ubiegłego stulecia. Tam poznajemy bohaterów, Aiyi Shao o Ernesta Reismanna. Ona, to bogata i wpływowa Chinka, właścicielka klubu nocnego, która za chwilę ma wyjść za mąż, za kuzyna. On, to uchodźca żydowski, który przybył tutaj z Niemiec, uciekając przed brutalnością okupanta nazistowskiego. Co ich połączyło? Muzyka, miłość do jazzu …Okazuje się, że nie tylko muzyka ich łączyła, między nimi szybko pojawiła się nić porozumienia i piękne uczucie. Tylko czy jest szansa na jego spełnienie? Czy możliwy jest taki mezalians, wiedząc, że Aija ma zostać żoną innego? Ich losy się będą wielokrotnie przecinać i rozchodzić, wiele będzie ich dzielić, ale i łączyć, przeciwności losu nie będą ich sprzymierzeńcem. Ktoś chce ich za wszelką cenę rozdzielić, a wiedząc, że to są czasu okupacji japońskiej, będą ku temu znakomite okazje. Czy ich miłość będzie na tyle mocna i silna, aby pokonać wszelkie przeciwności losu? Czy będą mieli tyle sił i odwagi, aby przeciwstawiać się bliskim … Wiadomo, że zakazany owoc jest najsmaczniejszy, ale czy nie jest zbyt gorzki?

„Jest miłość, która razi jak piorun; oślepia, lecz otwiera oczy i pokazuje cały, zupełnie nowy świat”.

Ostatnia róża Szanghaju to piękna opowieść o miłości nierealnej i złudnej, zwłaszcza, że ma miejsce w czasach wojennych. Ta relacja z góry jest skazana na niepowodzenie. Ale też wiadomo, że miłość jest w stanie przenosić góry … Zatopiłam się w tej historii, mocnej i wzruszającej, w której wszystko i wszyscy sprzysięgli się przeciwko bohaterom. Starano się ich rozdzielić za wszelką cenę, chwytając się różnych metod i sposobów, oczywiście często niezgodnych z prawem. Ale w czasie wojny żadne prawa nie obowiązują, za wyjątkiem prawa okupanta. Przekonamy się, że niedopowiedzenia i brak pełnego zaufania tej drugiej stronie mogą być źródłem wielkich nieszczęść i niepowodzeń. Wszelkie niedomówienia są w stanie zniszczyć nawet najbardziej mocną miłość. I pojawia się szybko pytanie, dlaczego ludzie nie zawsze są ze sobą szczerzy i otwarci, ukrywają przed bliskim wiadomości, które mogłyby wpłynąć w nieoczekiwany sposób na ich losy …

„...czekanie jest jak podróż statkiem pełnym baryłek ropy; po pierwszych chwilach spokoju po wypłynięciu i podnieceniu widokiem światła na horyzoncie każda minuta, każdy plusk wody podpalają baryłki zwątpienia, podejrzliwości i niepewności”.

Mnie ta lektura bardzo wzruszyła, jest mi smutno, że się tak szybko skończyła. W tej pięknej, ale i trudnej historii mogłabym się pławić w nieskończoność. Ból bohaterów mi się również udzielał, było mi przykro, że ich losy się potoczyły tak, jak pozwalały im czasy, w których żyli. Gdyby ich miłość wydarzyła się w innych czasach, jestem pewna, że inaczej by się to wszystko potoczyło. Ale zawsze warto mieć nadzieję, że każdy kolejny dzień przyniesie coś ciepłego i miłego, że może w końcu wyjdzie słońce i rozświetli skruszone i złamane serca. Nadzieja powinna umierać ostatnia …

Wzruszająca i pełna ciepła, elektryzująca, zwłaszcza, że bohaterowie zdobyli moje serce. Byłam z nimi całym sercem, bardzo chciałam, aby im się poszczęściło, mimo iż miałam świadomość, że ich miłość tak naprawdę nie miała prawa się zdarzyć …

Weina Dai Randel otwiera przed nami historię zakazanej miłości okraszonej pasmem trudności czy wręcz dramatów. Na tle wydarzeń historycznych mających miejsce w Szanghaju w latach czterdziestych XX wieku, ukazuje nam kontrowersyjną, bolesną i rozdzierającą duszę miłość, której implikacje kładą się cieniem na całe późniejsze życie.

Historia Aiyi i Ernesta, Chinki z dobrego domu i żydowskiego uchodźcy. Dwa światy, które za sprawą miłości do jazzu połączą się i odcisną trwały ślad w życiorysach tych dwojga… I choć początek znajomości to typowy romans z czasem przeradza się on w dramat, który swoim istnieniem stanie się walką o przetrwanie.

„Ostatnia Róża Szanghaju” to panorama życiowych decyzji, poprzetykanych mocnymi uderzeniami serca, przeplatanymi strachem i łzami. To cała feeria uczuć, którymi niezwykle hojnie obdarzyła nas autorka, to w końcu emocje dzięki którym tak trudno jest odłożyć tę historię nie poznając zakończenia. To książka nie tylko przeszywająca serce na wskroś, ale przede wszystkim zostawiająca w sercu ślad… I choć jest to fikcyjna opowieść, stworzona została na podwalinach historycznych popartych rzetelnie zgłębioną wiedzą przez autorkę, dopracowanych w każdym nawet najmniejszym calu.

Zazdroszczę tym, którzy mają jej lekturę jeszcze przed sobą. Ta historia z pewnością zajmie wysokie miejsce w moim rankingu najlepszych historii 2023 roku. „Ostatnia Róża Szanghaju” to niezwykła powieść, będąca niesamowitą i niezwykle wartościową pod względem literackim podróżą.

Ta historia pochłonęła mnie całkowicie.

Może dlatego, że kultura krajów Dalekiego Wschodu ich obyczaje i tradycje od zawsze mnie fascynowały. A może dlatego, że książki o tematyce wojennej rozgrywającej się w Szanghaju jeszcze nie miałam okazji, czytać, a jak się okazuje wielu Żydów uciekało tam przed niemiecką okupacją.

Podobnie jak Ernest - żydowski pianista, który znajduje zatrudnienie w w nocnym klubie prowadzonym przez Aiyi - przedsiębiorczą Chinkę. Tych dwoje połączy uczucie mimo, że soli i cukru nie powinno się mieszać.

Gdy wojenna zawierucha się nasili będą musieli wybierać pomiędzy miłością, a życiem, co okaże się ważniejsze walka o własne życie, czy miłość? Czy skrywane przez oboje sekrety pozwolą im być razem? Koniecznie sprawdźcie sami.

Mnie ta piękna, niezwykła i oryginalna historia o miłości na wojennym tle niesamowicie wciągnęła i muszę napisać, że w końcu coś oryginalnego i innego

"Ostatnia róża Szanghaju" to historia dwojga ludzi złapanych w pułapkę niespokojnych czasów. Silnie osadzona w wojennych i azjatyckich realiach fabuła meandruje między przeszłością i teraźniejszością oraz między kobiecą i męską perspektywą. To, co z początku wydaje się jedynie wojennym romansem, szybko zamienia się w wielowymiarowy i pełny zwrotów akcji historyczny dramat – nieustanne balansowanie na granicy życia i śmierci.

Książka Randel ma w sobie egzotyczną azjatycką nutę, wibrującą melodię jazzu, gęsty wojenny mrok i odrobinę nadziei. To ciekawie poprowadzony wątek miłosny i bolesna karta historii Szanghaju w tle, a także życie i śmierć, szczęście i rozpacz, poczucie winy i przebaczenie, bolesne pożegnania oraz nieoczekiwane sploty zdarzeń. W natłoku powieści wojennych, których akcja rozgrywa się w Europie, azjatycka perspektywa stanowi ciekawą odmianę. Takie literackie podróże w czasie lubię.

#ostatniarozaszanghaju

Za możliwość przeczytania i zrecenzowania dziękuję wydawnictwu Znak.

Na okładce jest napisane,że jest to opowieść,od której się nie oderwiesz. Muszę przyznać że jest to nieprzesadzona opinia. Historia Aiyi i Ernesta jest niesamowita. Autorka serwuje nam wachlarz wielu emocji od miłości, pożądania do nienawiści ,poczuciu straty i zemście. Ta historia pokazuje nam jak przewrotne jest życie, koło fortuny nieustannie się kręci, raz zgarniasz największą wygrana by w kolejnej rundzie zostać bankrutem. Kolejnym plusem tej książki,są rozdziału w których Aiyj o swoim życiu i swojej relacji z Ernestem opowiada dziennikarce. To dodatkowo podsyca ciekawość czytelnika i sprawia ,że nie możesz się oderwać od książki.

Wielokrotnie bohaterowie mnie zaskakiwali i zmieniałam zdania na ich temat. Szczególnie Aiyj wydała mi się nieszablonową, a jej tok myślenia i meterializm działał mi na nerwy. Mimo tego, w ważnym momencie, potrafiła się zachować bardzo empatycznie co sprawiło, że poczułam do niej ogromną sympatię.

Wątkiem pobocznym jest ukazanie życia europejskich Żydów, którzy przed nazizmem uciekli do Chin.

Reasumując książka przeczytałam i zapartym tchem.