Ostatnia misja Gwendy. Pudełko z guzikami Gwendy. Tom 3

⭐RECENZJA⭐

Są książki, po które sięga się w ciemno, bo znane nazwisko, bo wypada, bo tak i już. Cykl "Pudełko z guzikami" został zwieńczony ostatnim tomem "Ostatnia misja Gwendy" i właśnie na nim skupię swoją uwagę. Stephen King i Richard Chizmar stworzyli dość ciekawy duet. Nie jest to typowa powieść, jakimi zajmuje się Mistrz grozy - King, jednak muszę Wam przyznać, że taka forma i poznanie pisarza od tej strony, to coś fajnego, intrygującego i ciekawego. Nie ma tutaj typowej fabuły oraz typowych bohaterów. Nie jest to taka historia, jak dotąd czytałam od Kinga, ale jednak zabrakło mi tego czegoś w niej, tej nutki grozy oraz strachu. Historia w ów lekturze jest ciągiem dalszym i zarazem końcem przygód naszej postaci Gwendy. Ciekawy zabieg, który zrobili autorzy z bohaterką, jest intrygujący i rzadko z czymś takim się spotykałam w książkach. Najpierw poznajemy Gwendy jako dziecko/nastolatkę, potem jako prawie 40-letnią kobietę, a na końcu około 70-latkę. Pierwsze lata osadzone są w pierwszej książce, kolejne w drugiej, a ostatnie w wspominanej, trzeciej. Bohaterkę Gwendy polubiłam od samego początku i uważam, że jej kreacja była dość dobra i na poziomie. To, z czym się mierzyła od samego początku i co robiła, nie jest proste. Historia z jej udziałem niby jest normalna, ale jednak coś jest w niej magicznego i zarazem interesującego. Magiczne pudełko, szczęśliwe piórko brzmi fajnie, nie? Jednak nie do końca tak jest, ale nie powiem Wam nic więcej, żeby nie spoilerować 😜🤪 Język oraz styl lektury jest wyważony, przyjemny i stonowany. Kompletnie nie czuć, że ta książka napisana jest przez dwóch pisarzy, co za tym idzie? Dobrze się ją czyta, dość szybko i z ciekawością. Akcja nie goni w tej powieści na łeb na szyję i nie ma szokujących, spektakularnych zwrotów akcji, ale właśnie potrzebowałam takiej odskoczni, takiego czegoś. Decyzję o tym, czy sięgnięcie po tę lekturę, jak i poprzednie części, zostawiam Wam, moi Kochani. Nie będę namawiać, ani zniechęcać. Dla mnie osobiście była to przeciętna książka, przy której dość dobrze się bawiłam, jednak zabrakło mi tego efektu "wow", tej petardy!

😵

Współpraca z @wydawnictwoalbatros 💚

😵

Wracając myślami do poprzednich części jakiejkolwiek serii mam zazwyczaj w głowie przebłyski z fabuły lub ogólne wspomnienia odczuć. Dużo do przypomnienia daje mi przeczytanie własnej opinii sprzed lat i przyznaję, że zaczynając pisać o książkach, które przeczytałam, nie spodziewałam się, że to i dla mnie będzie sposób na zatrzymanie w czasie odczuć, które bywają ulotne.

Z tego powodu mogłam zobaczyć, że Gwendy ma swój czar w prostocie przekazu. Nie jest to seria wbijająca w fotel, ale jednocześnie niesie ze sobą napięcie i przesłanie, że nie ma drogi na skróty i wchodzenie w układ z człowiekiem, który daje ci pudełko spełniające życzenia, będzie miało swoją cenę. Pierwszą i trzecią część trylogii autorzy napisali wspólnie i chociaż uważam, że ciekawie Richard Chizmar sam pociągnął fabułę w drugiej części to brakło tam napięcia wynikającego z posiadania samego pudełka. Tutaj to uczucie wróciło, a nawet według mnie spisało się najlepiej z trójki.

Poznaliśmy Gwendy jako dwunastolatkę, potem śledziliśmy jej losy w wieku około czterdziestu lat, a teraz w powieści ma lat sześćdziesiąt cztery. Po raz trzeci otrzymuje pudełko, ale tym razem nie ma do niej wolnej ręki, a dostaje misję od mężczyzny, który przed laty wręczył jej pudełko. To zadanie sprawiło, że Gwendy jako senatorka USA trafia na wyprawę kosmiczną. Zrobiło na mnie wrażenie ujęcia tego z czym musi się zmierzyć, rozpoczynając na grawitacji, swojej słabnącej pamięci, która jest jedną z cen korzystania z działania pudełka, a kończąc na obronie pudełka, bo nawet w przestrzeni kosmicznej nie jest bezpieczne. Podoba mi się przeskakiwanie między czasem obecnym na orbicie, a powrotami do wydarzeń sprzed kilku lat. Stephen King nieraz w swoich książkach przemyca zdania, które nabierają znaczenia, gdy zna się inne jego książki i tak jest również tutaj. Nawiązania do mojej ulubionej „Mrocznej wieży” są czymś co dodatkowo podkręca atmosferę.

Zakończenia można się spodziewać, ale jest bardzo dobre i jakby było inne to straciłoby w moich oczach.

„Ostatnia misja Gwendy” autorstwa Stephena Kinga i Richarda Chizmara, to trzecia część trylogii, której główną bohaterką jest Gwendy Peterson.

Stephen King (pisze także pod pseudonimem Richard Bachman) urodził się 21 września 1947 w Portland. Jako dziecko był świadkiem nieszczęśliwego wypadku – jeden z jego przyjaciół został potrącony przez pociąg i zmarł. King zanim odniósł sukces jako pisarz pracował, jako nauczyciel języka angielskiego w szkole. W 1973 roku ogromny sukces literacki odniosła jego pierwsza powieść „Carrie”. Od tamtej pory jego książki rozeszły się w nakładzie przekraczającym 350 milionów egzemplarzy, co czyni go jednym z najbardziej poczytnych pisarzy na świecie. Jest wielokrotnym zdobywcą Nagród Brama Stokera i British Fantasy Award. W 1999 roku został potrącony przez samochód. Jego obrażenia – wielokrotne złamanie biodra, połamane żebra i uszkodzone płuco – unieruchomiły go w szpitalu na prawie trzy tygodnie. King przez ponad dziesięć lat miał problemy z alkoholem i narkotykami. Jego dwaj synowie – Owen King oraz Joe Hill – są również pisarzami.

Richard Chizmar urodził się w 1965 roku. Popularny i doceniony przez krytyków autor opowiadań publikowanych [Adres usunięty]. w „Ellery Quenn’s Mystery Magazine” czy „Cemetery Dance Magazine”. Dwukrotny laureat World Fantasy Award, a także zdobywca nagrody Stowarzyszenia autorów Horrorów i – czterokrotny – nagrody Międzynarodowej Gildii Horroru. Jego opowiadania są wydawane na całym świecie.

Kiedy Gwendy Peterson miała dwanaście lat, tajemniczy nieznajomy, Richard Farris, oddał jej na przechowanie tajemnicze pudełko. Można w nim było znaleźć słodycze i stare monety, ale trzeba było uważać, bo pudełko miało także swoją mroczna stronę. Naciśnięcie któregoś z kolorowych guzików ukrytych w jego wnętrzu wyzwalało groźną, niszczycielską moc. Wiele lat później magiczne pudełko ponownie pojawiło się w życiu Gwendy. Jako uznana pisarka i wschodząca gwiazda polityki raz jeszcze musiała zmierzyć się z pokusą, jaką stanowił ten przedmiot. Teraz, gdy siły zła chcą przejąć nad nim kontrolę, senator Gwendy Peterson jest jedyną osobą, która może je powstrzymać. I zrobi to za wszelką cenę. Bo wie o istnieniu miejsca, gdzie można je bezpiecznie ukryć, nawet przed potężnymi siłami.

Pierwsza część trylogii została napisana do spółki, ponieważ King w trakcie pisania nie był w stanie stworzyć sensownego zakończenia, dlatego dokończenie zaproponował swojemu przyjacielowi Chizmarowi. W przypadku drugiej, Richard zaproponował Stephenowi napisanie wspólnej książki, ale z powodu pracy nad inną powieścią, Król odmówił. „Ostatnia misja Gwendy” znów jest dziełem duetu i od razu przełożyło się to na jakość powieści.

Zacznę od tego, że zanim sięgniemy po tę lekturę, nie musimy koniecznie mieć już za sobą dwóch pierwszych części. Warto to jednak zrobić, ponieważ unikniemy w ten sposób kilku spoilerów. Fabuła książki toczy się dwutorowo. Współczesne wydarzenia, których akcja toczy się w bardzo nietypowym jak na Kinga miejscu, przeplatają się ze zdarzeniami, które miały miejsce wcześniej. Oczywiście główną bohaterką jest tytułowa Gwendy, która tym razem, oprócz walki ze złem, musi jeszcze stoczyć pojedynek ze swoją chorobą. Nie zdradzę Wam, czy i tym razem wyjdzie z tego zwycięsko. Dowiecie się tego z bardzo ciekawego zakończenia, które zapewne wzruszy co wrażliwszego czytelnika. Muszę pogratulować autorom pomysłu, na wplecenie w fabułę wątku koronawirusa, a właściwie jego powstania. Powoli musimy się przyzwyczajać, że czas pandemii, będzie wykorzystywany w ten lub inny sposób. W „Ostatniej misji Gwendy” tradycyjnie nie zabrakło nawiązań do innych powieści Mistrza Grozy. Tym razem najbardziej ucieszą się fani „To” i „Mrocznej wieży”.

Co do samego wydania książki, to tak samo jak w przypadku dwóch pierwszych części trylogii, wydawnictwo zastosowało ten sam zabieg. Duża czcionka, szerokie marginesy i krótkie rozdziały, urywające się w połowie strony sprawiają, że czyta się tę lekturę błyskawicznie. Całość ozdabiają rysunki nawiązujące do treści powieści.

„Ostatnia misja Gwendy” to naprawdę dobra książka, która trzyma poziom całej trylogii. Widać, że współpraca Kinga i Chizmara układa się bardzo dobrze, dlatego mam nadzieję, że panowie jeszcze coś wspólnie stworzą. Niekoniecznie coś o przygodach Gwendy.

Opinia pochodzi z mojego bloga: [Adres usunięty]

,,Ostatnia misja Gwendy" to trzeci i zarazem ostatni tom serii, w którym pojawia się magiczne pudełko. Czy będzie nadal czyniło zło?

Gwendy mogła być z siebie zadowolona. Była już dorosłą kobietą, która zasiadała w Senacie. Niestety, mało kto uznawał ją na tym stanowisku. Kobieta także w tej części miała do czynienia z magicznym pudełkiem. Czy to właśnie ono było odpowiedzialne za wszelkie zło naszego świata, czy to może ludzie także mieli w sobie pierwiastek zła?

Jeśli chodzi o ten tom jest to już ten poziom zaawansowania, w którym koniecznie należy wcześniej zapoznać się z poprzednimi tomami serii. Sięgnięcie od razu po ten tytuł nie przyniesie spodziewanej satysfakcji czytelniczej, gdyż wejdzie się w fabułę już przy końcówce zdarzeń.

Stephen King i Richard Chizmar stworzyli trzytomową serię, której tomy nie są szczególnie obszerne, jednak pomysł na fabułę jest bardzo udany. Dzięki temu, że na rynku dostępny jest już cały cykl bez przeszkód będzie można się z nim zapoznać w dwa wieczory.

,,Ostatnia misja Gwendy" Stephena Kinga i Richarda Chizmara to wciągający trzytomowy cykl dla miłośników powieści z dreszczykiem.

PUDEŁKO W KOSMOSIE

To, co swego czasu zdawało się jednorazową przygodą dwóch autorów, właśnie znalazło swój finał jako trylogia. Trylogia udana i warta poznania, może nie zawsze trzymająca ten sam poziom, ale jako całość będąca całkiem satysfakcjonującym doświadczeniem. A przy tym ostatnim tomie, godnie wieńczącym całości, zabawa jest lepsza niż w poprzedniej części i chyba nikomu nie pozwoli się nudzić.

Gwendy powraca. I powraca też pudełko! Czy ostatecznie wyjawi swoje tajemnice?

Jest rok 2026. Gwendy ma już sześćdziesiąt cztery lata, kłopoty ze zdrowiem, które ukrywa i misję do wykonania. Misję, jakiej jeszcze nie miała. Na pokładzie statku leci w kosmos, oficjalnie zająć się sprawami klimatycznymi. Nieoficjalnie zabiera ze sobą pudełko z guzikami. Od tej misji zależeć będą losy świata, a kto wie czy i nie czegoś o wiele więcej. Ale istnieje ryzyko nie tylko, że Gwendy może mu nie podołać, ale także, że może zapomnieć wykonać to, co do niej należy…

Trylogię o Gwendy rozpoczął Stephen King, pisząc „Pudełko z guzikami”, ale nie mając pojęcia, jak całość zakończyć. W tym pomógł mu Richard Chizmar, który potem przejął pałeczkę już samodzielnie pisząc kontynuację powieści, która okazała się mocno nierozstrzygająca i zostawiająca wiele uchylonych furtek. A teraz, znów wraz z Kingiem, który poprzednim razem ograniczył się jedynie do napisania występu – wraca do świata Gwendy – będącego przecież światem fikcyjnego Castle Rock z powieści Kinga – by dopisać zakończenie. I robi to w dobrym stylu, jednocześnie jeszcze mocniej wiążąc serię z innymi kingowymi dziełami.

Jak każda z poprzednich części, tak i ta pokazuje Gwen w innym etapie jej życia i stanowi zamkniętą całość. Czy bardziej zamkniętą, niż poprzednie tomy? Nie chcę Wam zdradzać tak tego, jak i faktu czy zakończenie ostatniego tomu, a zatem i całej trylogii, jest naciągane, jak dotychczasowe, ale mogę rzec, że wszystko zadowoli tych, którym dotychczasowe części się podobały. A jednocześnie eksploruje nieco dalsze rejony fantastyki, a rozmach całości jest tym razem większy. Cierpi na tym małomiasteczkowy klimat dotychczasowych części, choć nie do końca, bo znajome miejsca są obecne, ale taki już urok ewolucji serii. I to ewolucji w kierunku SF z elementami kosmicznymi, której trudno nie zestawić z klasyką pokroju „Hellraisera IV”, pierwszej horrorowej serii, która z ziemskich realiów rzuciła bohaterów w kosmos, co potem powielono choćby w „Jasonie X”, mordercę znad jeziora Crystal Lake z cyklu „Piątek 13-ego” wysyłając tak w przyszłość, jak i przestrzeń kosmiczną. Może tu, w „Gwendy”, wątek ten wydaje się przekombinowany, ale chyba niejeden fan horroru spojrzy na niego z sentymentem, przez pryzmat wspomnianych przeze mnie dzieł.

Cała reszta jest tu na swoim miejscu. Gwendy nadal jest postacią bardzo prosto skrojoną, chociaż dzięki udziałowi Kinga wypada nieco lepiej, niż w poprzednim tomie. Prosty jest też styl, styl stricte rozrywkowy, niewymagający zbyt wiele od czytelnika, ale i nierozczarowujący. A wydarzenia jak zwykle oscylują wokół podobnej tematyki. Powieść jest dynamiczna przede wszystkim nie dzięki akcji, a krótkim, podawanym iście na szybko rozdziałom.

Po prostu jeszcze jedna dobra książka, przy której pracował Stephen King. Ile tu jego, a ile Chizmara, każdy chyba już oceni sam, tak czy inaczej „Ostatnia misja Gwendy” jest zdecydowanie bardziej kingowa od „Magicznego piórka” i jeszcze bardziej godna polecenia fanom Króla Horroru.