Ostatni telefon

📞🕊 Ta książka coś mi zrobiła. Rozchyliła zaklejone plastry, które miały trzymać w ryzach dawno uśpiony ból. Myślałam, że już go nie czuję, że został tylko cieniem wspomnienia. Ostatni telefon autorstwa Lee Su-yeon to historia, która nie tylko rozdziera serce, ale także powoli je zszywa. To książka pełna emocji, intymnych lekcji i nadziei – jeśli tylko pozwolisz jej przez siebie przepłynąć. Ale proszę, przeczytaj ją uważnie. I tylko wtedy, kiedy czujesz, że jesteś na to gotowy lub oczywiście gotowa.

📞🕊 Jian, główna bohaterka, pracuje jako terapeutka specjalizująca się w psychologicznej autopsji. Na co dzień spotyka się z rodzinami osób, które odebrały sobie życie, próbując przywrócić sens temu, co pozornie jest tylko pustką i bólem. Jej zadaniem jest analizowanie emocjonalnych krajobrazów pozostawionych po odejściu, które pozwalają bliskim odnaleźć spokój. I choć sama zmaga się z bolesną stratą ojca, znajduje cichy azyl w zniszczonej, starej budce telefonicznej – miejscu, które od lat łączy świat żywych ze zmarłymi.

📞🕊 W tej niewielkiej przestrzeni między rzeczywistością a fantazją kryje się magia – możliwość usłyszenia ostatnich myśli ukochanych, zrozumienia ich decyzji, a może i wybaczenia. Choć brzmi to jak coś nierealnego, to właśnie ten fantastyczny element sprawia, że książka porusza tak głęboko. Każde połączenie staje się rozmową, której bohaterowie nie zdążyli odbyć za życia. Dla wielu czytelników – być może także i dla ciebie – ten motyw będzie niczym ukryte marzenie, które choć nieosiągalne, przynosi pocieszenie.

📞🕊 Powieść podzielona jest na sześć osobnych historii, splecionych wspólnym wątkiem – żałoby, tęsknoty i prób zrozumienia tego, co niezrozumiałe. Każda opowieść to osobna rana, ale też osobne zbliżenie do cichego uzdrowienia. Lee Su-yeon pisze z niezwykłą wrażliwością, zostawiając czytelnika z emocjami, które nie wybrzmiewają głośno, ale rezonują gdzieś głęboko pod żebrami. Każdy rozdział to jak rozmowa szeptem z własnym sumieniem, z przeszłością, z kimś, kogo już nie ma.

📞🕊 Ji-an, mimo swojego zawodowego opanowania, staje się coraz bardziej uwikłana w emocjonalną sieć, którą sama pomaga rozplątywać innym. Jej powrót do rodzinnego miasta i ponowne zetknięcie z budką telefoniczną to nie tylko symboliczny gest, ale też krok w stronę osobistego pogodzenia się z przeszłością. To, co wydaje się być analizą cudzych historii, zamienia się stopniowo w intymną podróż przez własny ból, stratę i wewnętrzne odkupienie.

ㅤ

📞🕊 Niezwykła siła tej książki tkwi w subtelności. Autorka nie szafuje dramatem, nie epatuje bólem – zamiast tego pozwala emocjom sączyć się powoli, cicho, aż nagle orientujemy się, że jesteśmy po uszy zanurzeni w uczuciach bohaterów. To historia pełna kruchości i czułości, która mówi – jesteś w bólu, ale nie jesteś sam. To światło świecące z dna studni, w której utknęło się z własnymi pytaniami bez odpowiedzi. Każda historia zostawia po sobie ślad, jakby ktoś dotknął cię lekko w serce. Najbardziej poruszające są te momenty, w których pada pytanie – co mogłam zrobić inaczej? Czy mogłam temu zapobiec? Te pytania są uniwersalne i dotykają każdego, kto doświadczył straty w dramatycznych okolicznościach. W tym sensie Ostatni telefon staje się lustrzanym odbiciem wielu osobistych doświadczeń – również tych, o których nie chcemy mówić na głos.

ㅤ

📞🕊 Jeśli znasz literaturę koreańską, wiesz, że potrafi ona z niezwykłą empatią mówić o tym, co trudne. Ta książka kontynuuje ten nurt – jest delikatna, mądra i pełna terapeutycznego ciepła. I choć czytanie jej może być bolesne, to jednak przynosi ono ukojenie. To nie tylko książka o śmierci. To przede wszystkim książka o miłości, relacjach i próbie życia dalej, mimo wszystko.

📞🕊 Żałuję, że w prawdziwym życiu nie mamy takich budek telefonicznych. Może wtedy łatwiej byłoby zamknąć pewne rozdziały. Ale Ostatni telefon daje nam coś równie ważnego – pozwala wyobrazić sobie, że jeszcze możemy usłyszeć to jedno zdanie, jedno słowo, które zmieni wszystko. I może właśnie to jest w niej najpiękniejsze.

Jak oceniacie książki podzielone na historie różnych bohaterów, a jednocześnie łączące ich wspólnym elementem? Lubicie?

„Ostatni telefon” to powieść, w której takim wspólnym elementem jest centrum autopsji psychologicznej i jej założycielka Jian. Jest to miejsce, w którym terapeutka pomaga pogrążonym w żałobie ludziom. Jej klientami są ci, którzy nie mogą uporać się z tym, że ich bliski popełnił samobójstwo i szukają powodu tego strasznego czynu. Książka jest podzielona na kilka różnych historii, gdzie każda z nich jest całkiem inna. Jak widać, powodem może być naprawdę wszystko. Żeby pomóc rodzinom samobójców, kobieta zabiera ich też do budki telefonicznej, w której można usłyszeć ostatnie słowa zmarłego.

Książka jest wyjątkowa i magiczna. Poruszane tu przyczyny samobójstw mogą uratować życie innym, ponieważ te historie pokazują, na co można zwrócić uwagę, czego nie powinno się bagatelizować, a także przypominają o tym, że zawsze trzeba rozmawiać. Dodatkowo treść tej książki może przynieść niektórym ukojenie, pokazując, że to za co ktoś może się obwiniać, nie musi być choćby jednym z powodów, dla których bliski popełnił samobójstwo. Ta powieść na pewno jest warta dużej uwagi. Owszem, jest tam element fantasy, ale to nie zmienia faktu, że książka jest wartościowa. Na pewno daje do myślenia i przypomina o tym, jak kruchy jest człowiek i jak zwykła rozmowa może okazać się pomocna. Polecam. 8/10

Trudno jest czytać o żałobie, śmierci i samotności, jeśli rany są zbyt świeże lub kiedy ten ból już za nami. Warto jednak sięgnąć po taką powieść wcześniej, by wiedzieć co może nas czekać i z czym będziemy się musieli zmierzyć. A to czeka każdego z nas. Bez wyjątku.

Mamy tu sześć różnych historii śmierci, ludzi cierpiących z powodu straty oraz Centrum Autopsji Psychologicznej, które pomaga przejść ludziom przez traumy związane ze śmiercią bliskich im osób. Wszystko to łączy ze sobą budka telefoniczna, dzięki której po raz ostatni można porozmawiać z osobami zmarłymi.

Ta książka to fabularny patchwork. Mamy tu kilka różnych opowieści, które pozornie do siebie nie pasują, ale w ogólnym rozrachunku, dojdziemy do wniosku, że ten początkowy chaos ma sens i wszystkie elementy jednak do siebie pasują.

Opowieść Lee to przejście z bohaterami przez wszystkie etapy żałoby; depresję, złość, zwątpienie i pogodzenie się z utratą. To nieprawdopodobnie bolesna podróż w głąb ludzkiej, zranionej duszy, która cierpi tak bardzo, że trudno o tym czytać. Zrozumie to jednak każdy, kto przez tę piekielną boleść zmuszony został przejść.

Już pierwsze zdania tej powieści rozmazują się pod wpływem łez. Nieprawdopodobnie piękne i wzruszające historie, z którymi bohaterowie muszą się zmierzyć, to przepiękny dowód na to, że można pozostawić po swojej śmierci coś, co pomoże najbliższym przetrwać trudne chwile i dojść do siebie. To wspomnienia, początkowo wyjątkowo bolesne, ostatecznie, z czasem zatrą ból i pozwolą cieszyć się życiem.

To porażająco piękna lektura. Na wskroś wzruszająca, ale i niosąca nadzieję, że jutro może być lepsze.

📞 ”𝓞𝓼𝓽𝓪𝓽𝓷𝓲 𝓽𝓮𝓵𝓮𝓯𝓸𝓷” 𝓛𝓮𝓮 𝓢𝓾-𝓨𝓮𝓸𝓷📞

 EMPATYCZNE I MĄDRE SPOJRZENIE NA ŻAŁOBĘ, ŻYCIE I ŚMIERĆ. PORUSZAJĄCA I NIOSĄCA POKRZEPIENIE POWIEŚĆ PSYCHOLOGICZNA Z NIEZWYKŁYM WĄTKIEM FANTASY. 

▪𝗥𝗘𝗖𝗘𝗡𝗭𝗝𝗔 ▪

Niedawno skończyłam tę historię, a emocje po lekturze jeszcze nie opadły. Próbuję sklecić kilka słów o niej, ale sama nie wiem jakie słowa będą tutaj odpowiednie, by w pełni przedstawić wam jej przesłanie, ponieważ ta historia jest naprawdę niezwykła i poruszyła mną do głębi. Pomimo, że lektura porusza naprawdę drażliwe tematy, to uważam, że każdy powinien ją poznać. „Ostatni telefon” opowiada nam historię ludzi, którzy pogrążeni byli w żałobie i smutku, po samobó*stwie bliskich im osób.

Z każdej strony tej powieści emocje, aż się wylewają. Wraz z bohaterami przeżywamy ich problemy i zmagania z cierpieniem, jakie ich spotyka. Autorka sprawnie manipuluje uczuciami czytelnika, bowiem ta historia jest bardzo emocjonalna, a autorka potrafi przedstawić je w tak rzeczywisty sposób, że odczuwamy każdą emocję wraz z postaciami tej książki. Każda z sześciu przedstawionych historii kreśli nam inny świat pełny bólu, cierpienia, żałoby, straty, tęsknoty, jednak to wszystko składa się na naprawdę wartościowe opowieści, z którymi warto się zapoznać. Autorka tworząc pełne emocji historie przedstawiające ludzkie zmagania z trudnymi przeżyciami, łączy realizm magiczny w postaci budki telefonicznej, w której po raz ostatni można usłyszeć myśli, tych którzy już odeszli.

„Ostatni telefon” nie jest klasyczną powieścią, historia zawarta przez autorkę łączy ze sobą w niezwykły sposób kilka odrębnych historii. Autorka na podstawie własnych przeżyć z depresją i próba samobójczą zapoznaje nas z trudnymi doświadczeniami, które mogą spotkać każdego z nas bądź naszych bliskich. Jej słowa wybrzmiewają bardzo autentycznie. Wszystko to ujęte w piękną lekturę, która wybrzmiewa niesamowicie emocjonująco, sprawiając, że nie sposób oderwać się od lektury. Dawno nie czytałam tak mądrej i wzruszającej książki.💫 Zabierając się za książkę przygotujcie sobie paczkę chusteczek ❤🩹

„Ostatni telefon” to najnowsza powieść Lee Su-Yeon. Pomysł na tę książkę pojawił się w jej głowie podczas pobytu na oddziale zamkniętym. Jak sama przyznaje, był to dla niej bardzo wyczerpujący czas, ale praca nad książką była motywacją do dalszej walki.

„Ostatni telefon” to opowieść o żałobie i smutku osób, których bliscy postanowili popełnić samobójstwo. Ji-an jest terapeutką, która prowadzi Centrum Autopsji Psychologicznej. Zajmuje się badaniem, co doprowadziło zmarłych do podjęcia takiej decyzji, a także edukacją i zapobieganiem kolejnym samobójstwom. Do poradni trafiają osoby przechodzące przez żałobę, obwiniające się za śmierć swoich bliskich. Dzięki przeprowadzonej autopsji mogą porzucić wyrzuty sumienia i spróbować zaakceptować to, co się stało. Właścicielka poradni skrywa jeden sekret, na koniec każdego badania zaprowadza klientów do zapomnianej budki telefonicznej, która pozwala po raz ostatni usłyszeć osobę zmarłą. Książka to zbiór sześciu odrębnych historii, każda z nich przedstawia losy osoby zmagającej się ze stratą kogoś bliskiego.

Powieść jest pełna bólu i smutku, ale takiego smutku, który pozwala nam spojrzeć inaczej na pewne sprawy i doceniać to, co mamy w życiu. Każda z historii jest wyjątkowa i zupełnie inna, co pozwala nam poznać różne perspektywy tego samego problemu. Mimo trudnego tematu lektura niesie pokrzepienie i pozwala spojrzeć na śmierć w łagodniejszy sposób. Dodatkowo książka uzmysławia, jak cenne są relacje z bliskimi i jak ważne jest, aby je pielęgnować.

J.S.

Szkolny Klub Recenzenta

„Ostatni telefon” to książka, która przerosła moje oczekiwania. Subtelna, a zarazem poruszająca trudne tematy tj. śmierć i żałoba po tych, którzy postanowili sobie odebrać życie.

Główna bohaterka, Ji-an jest terapeutką, która nie tylko pomaga innym zrozumieć dlaczego ich bliscy podjęli decyzje o zakończeniu swojego życia, ale sama zmaga się ze swoim bólem.

Książka jest niesamowitą podróżą w głąb ludzkiej psychiki. Autorka sama zmagała się z depresją i anoreksją. Próbowała popełnić samobójstwo. Czyni to 6 historii zawartych w tej książce bardzo autentycznymi. A wprowadzenie budki telefonicznej dzięki, której można połączyć się z tymi, którzy odeszli sprawia, że lektura jest oryginalna i ciekawa.

Ciężko jest opisać to co czułam w czasie czytania tej wspaniałej książki. Trzeba ją samemu przeczytać i przede wszystkim przeżyć.

„Ostatni telefon” jest bardzo poruszającą książka, którą warto przeczytać pomimo, że porusza trudne tematy. A może właśnie dlatego. Lektura zdecydowanie należy do tych, które wycisną trochę łez. Jest to mądra książka, której zakończenie daje nadzieje i ulgę. Bardzo polecam!

Jeśli zetknęliście się już z literaturą autorów azjatyckich to wiecie, że te poruszające historie, skupiające się na trudnych tematach, niosące także ukojenie i skłaniające do refleksji nad ludzką naturą, zdobywają serca czytelników nie tylko w Polsce, ale i na całym świecie. Skradły też moje, a „Ostatni telefon” Lee Su-yeon jest jedną z nich.

Nie wiem, czy kiedykolwiek wcześniej książka o tak trudnym temacie potrafiła jednocześnie nieść tyle światła, czułości i cichej nadziei. Wchodząc w świat Ji-an, prowadzącej Centrum Autopsji Psychologicznej, które wspiera osoby po nagłej utracie najbliższych, czułam się, jakbym zaglądała do serc pełnych niezabliźnionych ran ludzi próbujących ułożyć się z życiem na nowo. A mimo to, w każdej historii czułam ciepło, jakby bohaterowie, choć pogubieni, przygnieceni ciężarem wyrzutów sumienia i nieodwracalnością rzeczywistości, wciąż trzymali się promyka światła, który prowadzi ich przez ciemność. Bo szukali pomocy, pozwolili sobie pomóc.

Punktem wspólnym tych historii jest zwyczajna, zniszczona budka telefoniczna, wciśnięta między niepozorne uliczki Seulu. Dla Ji-an, jako dziecka, była jak latarnia morska, bezpieczna, stała, dająca pewność, że zawsze może zadzwonić do ojca. Po latach powraca w rodzinne strony jako dorosła kobieta, by wraz ze współzałożycielem Centrum, Sang-u, prowadzić analizy przyczyn popełniania samobójstw. Prowadzą miejsce, gdzie każdy telefon to czyjaś śmierć. Czyjaś historia. Czyjś ból.

To, co początkowo wygląda jak emocjonalny zapis terapeutycznych historii pacjentów Centrum, przeradza się w opowieść osobistą bohaterów, która porusza jeszcze mocniej i przynosi zrozumienie wybranej przez nich drogi.

Autorka snuje opowieść z niezwykłą delikatnością, nie epatując dramatem, ale pozwala, by emocje rozchodziły się w nas jak kręgi na wodzie po wrzuconym kamieniu. Ta odrobina realizmu magicznego, niczym szept między światami, jest tym, co każdy z nas chciałby przeżyć w podobnej sytuacji. Pytanie tylko, czy można jeszcze raz usłyszeć tych, którzy odeszli? I czy to, co usłyszymy, wystarczy, by iść dalej? Bo to nie tylko książka o tych, którzy zniknęli z naszego życia, ale przede wszystkim o tych, którzy zostali.

Żałuję, że w życiu nie możemy liczyć na mały cud, jak ten rozgrywający się w seulskiej budce telefonicznej. Najczęściej zostajemy z wyrzutami sumienia, że nie zauważyliśmy symptomów, doszukując się winy w sobie i z pytaniem, na które nigdy nie otrzymamy odpowiedzi – dlaczego?

"Ostatni telefon" nie tylko boleśnie poruszył moje serce. On je odrobinę posklejał. Pokazał, że każda strata jest jak rozbity kubek, który po sklejeniu nadal będzie trzymał ciepło. Choć będzie wyglądał inaczej, może krzywo, ale będzie. Ta powieść otula jak miękki koc w zimną noc, a jednocześnie zostawia ślad jak dotyk czyjejś dłoni na sercu. Dajcie się ponieść tym emocjom i Wy!