Ostatni taniec. Luta Karabina. Tom 3

Luta Karabina wróciła i to z przytupem. Gdybym miała wskazać bohaterkę, która ma silną osobowość, a sytuacje wymagające ogromnego poświęcenia i nie tracąc przy tym człowieczeństwa są na porządku dziennym i radzi sobie z tym jak najlepszy agent (którym zresztą jest), byłaby nią właśnie Karabina. Już nie mówiąc o tym, że ma dwójkę dzieci, które są idealnym celem dla jej wrogów, by móc cokolwiek od niej uzyskać. Albo po prostu zniszczyć.

Praca dla elitarnych jednostek jest dla wybrańców, a stawka dość wysoka. Luta doskonale o tym wie, zwłaszcza jeśli w grę wchodzi życie jej bliskich. To jest ten moment, kiedy bohater czuje, po prostu wie, że jego żywot może już długo nie potrwać, ale zrobi wszystko, by jego rodzina była bezpieczna.

"Ta dziewczyna miała charyzmę, z jaką się do tej pory nie spotkał, i łączyła w sobie tyle sprzeczności, że można by nimi obdzielić połowę batalionu Rangersów. Brutalnie subtelna i subtelnie brutalna."

Ponownie jestem pełna podziwu dla autora, że potrafi w taki sposób ugryźć całą fabułę. Dla mnie polityka czy zagadnienia związane z kryminologią i innymi ważnymi aspektami mającymi ogromne znaczenie dla książki, to jakiś kosmos. Dołożyć do tego relacje między bohaterami, trochę humoru i wychodzi na to, że powstaje historia idealna.

Finałowe tomy mają to do siebie, że oczekuje się od nich ogromu emocji i zdarzeń, które pewne sytuacje wyjaśnią. Obawy zazwyczaj dotyczą niewyjaśnionych wątków, czy braku wspomnianych już emocji porównując do poprzednich tomów. W przypadku "Ostatniego tańca" emocje są gwarantowane na najwyższym poziomie, natomiast co do wyjaśnionych wątków nie zostałam nakarmiona do syta, ale to nic nie szkodzi, bo i tak bawiłam się wyśmienicie.

Książkę przeczytałam w ekspresowym tempie, co oznacza, że jest to angażująca i napisana z dbałością o szczegóły historia. Z przyjemnością zaczytywałam się w bezlitosnym życiorysie Lutki i cały czas mocno jej kibicowałam. Jeśli nie znacie jeszcze Luty Karabiny, to zdecydowanie warto to zmienić!

Luta Karabina powraca po raz kolejny i ostatni, chociaż autor nie zamyka tej furtki i możliwe, że jeszcze kiedyś przeczytamy o jej losach. Tym razem zostaje zmuszona przez rosyjski wywiad do niebezpiecznego zadania, zlikwidowania przewodniczącego Komitetu Wojskowego NATO, który wkrótce ma przybyć do Polski. To zadanie to stawka o śmierć i życie, bo jedynie dzięki powodzeniu tej misji, Lita odzyska dzieci, ale wtedy narazi kraj i całą Europę na wielkie niebezpieczeństwo.

.

Luta to naprawdę harda babka, niezniszczalna, wytrwała i zawzięta. Niech się jej boją ci, którzy zajdą jej za skórę, bo ona nie odpuści takim osobom i zrobi wszystko, aby zemścić się i pomścić śmierć ukochanej osoby. Tym razem nie pozostaje jej nic innego, jak tylko przyjąć pomoc od jej najwierniejszych kompanów z Jednostki Wojskowej, bo zagrożenie jest wielkie i bardzo realne. Czytając, ciągle się zastanawiałam, czy istnieje gdzieś na świecie taka silna i waleczna żołnierka, która wręcz dokonuje rzeczy niemożliwych. Jestem w stanie położyć na łopatki mężczyzn wyszkolonych do zabijania i przy tym wyjść cało.

.

Autor dzięki tej serii wykreował postać kobiety silnej, niepoddającej się, zawziętej. Myślę, że tym samym chciał pokazać, że kobiety to nie tylko słaba i delikatna płeć, ale w razie niebezpieczeństwa i trudnych sytuacji jesteśmy w stanie góry przenosić. Spływa na nas niesamowita moc, dzięki której niemożliwe staje się możliwe. Miłość do naszych bliskich daje nam wielkiego kopa, jesteśmy w stanie zrobić wszystko, aby zadbać o ich bezpieczeństwo, niezależnie od sytuacji, jaka ma miejsce, a nawet i oddać własne życie.

.

Czekałam długo na ostatnią część, w końcu się doczekałam i zaczęłam czytać, ale coś nie mogłam wgryźć się w fabułę, tak jak to było w poprzednich częściach, że już od początku siedziałam w niej, cała myślami pochłonięta. Dopiero gdzieś od połowy się odblokowałam i dalej poszło jak z górki. Szkoda było mi żegnać się z Lutą, bo jej przygody były nie lada hardkorowe, czytajac sama podstawiałam siebie jako bohaterkę i super silną kobietę, która walczy ze złem i skopie dupsko dla każdego faceta. Polecam Wam całą serię, bo jest wyjątkowa, opowiadająca o sile kobiecości!

Lubicie sięgać po książki o wyjątkowych, odważnych i silnych kobietach? O matkach, które dla swoich dzieci są w stanie przenosić góry? Jeśli odpowiedź brzmi: tak, to seria z #lutakarabina jest dla Was idealna! 🔥

Są to powieści z gatunku sensacyjno-szpiegowski thriller. Akcja jest napięta, sceny brutalne, a intryga skomplikowana. W #ostatnitaniec autor wplata w fabułę wątki współczesnej historii. W obliczu konfliktu zbrojnego na skalę światową, nieustraszona Luta Karabina musi podjąć się walki o swoje ukochane dzieci.

•

Franek i Werka zostali porwani przez bardzo niebezpiecznych ludzi. Są zakładnikami Rosjan, którzy szantażują ich mamę. Była komandoska jest im potrzebna do zlikwidowania przewodniczącego Komitetu Wojskowego NATO. Luta staje przed trudnym wyborem. Ale czy w życiu może być coś silniejszego niż miłość matki do dzieci? Jej towarzyszem jest Borys, były przyjaciel, który zdradził kompanów i został od nich odsunięty. Tym razem Luta nie ma nic do gadania, Morozow ma być jej wspólnikiem. Szybko okazuje się, że mężczyzna jest w bardzo podobnej sytuacji, a jego rodzina wraz z pociechami Luty, przetrzymywana jest w Soczi. Szykując się do wykonania zadania, niespodziewanie nadciąga pomoc. Koledzy z Jednostki Wojskowej, w której dawniej służyła, zebrali się i organizują własną akcję ratunkową. Czy uda się połączyć siły i bezpiecznie odbić zakładników?

•

Tego dowiecie się w książce. 😊 Polecam zacząć czytać od pierwszego tomu, by w pełni poznać historię Luty i jej rodziny. 😍

•

Za egzemplarz dziękuję @wydawnictwoczarnaowca . ❤️

Lubicie książki sensacyjne? Jeśli tak, to koniecznie musicie przeczytać tą.

Próbując odzyskać uprowadzone dzieci Luta podejmuje się zamachu na przewodniczącego Komitetu Wojskowego NATO. Niespodziewanie wsparcia udzielają jej koledzy komandosi z jej byłej jednostki. Luta staje na rozdrożu. Kogo ma ratować, dzieci czy ojczyznę?

Autor osadza akcję w doskonale znanych nam czasach, Europa przygotowuje się bowiem do napaści Rosji na Ukrainę. Już samo tło powieści jest gęste od emocji, natłoku zdarzeń, wibrującego w powietrzu niebezpieczeństwa. Dochodzi do starcia różnych sił politycznych, agencje wywiadowcze szaleją, zbliżający się konflikt wisi na cienkiej nitce.

Luta musi dokonać trudnego wyboru, który wpłynie na losy Polski. Stąpa po niebezpiecznym terenie nie mając pewności, że porywacze dotrzymają słowa i oddają jej dzieci. Jej dawny wróg obserwuje jej ruchy. Kobieta nie wie w co może wierzyć a w co nie, nie wie kto jest przyjacielem a kto wrogiem, oglądanie się za siebie niewiele daje.

Tym razem do akcji autor wplótł dawnych kolegów Luty i chwała mu za to, bo są to niezwykle barwne postaci. Pokochałam tych chłopaków od pierwszych stron i dzielnie im kibicowałam.

W poprzednim tomie scenerią akcji była platforma wiertnicza w tym sceny finałowe też mają niesamowity entourage i choćby z tego powodu warto sięgnąć po tą książkę.

Luta to konkretna, zdeterminowana i silna osoba. W imię rodziny oraz braterstwa krwi pójdzie nawet do piekła.

„Ostatni taniec” to akcja w czystej postaci. Dzieje się tutaj bardzo dużo, trup przelewa się przez strony. Jest brutalnie, jest krwawo, jest emocjonująco.

Czytałam tą książkę z zapartym tchem, wypiekami na twarzy i okrzykiem na ustach: „dajesz Luta, dajesz”.

Ile rodzic jest w stanie zrobić dla swojego dziecka? 💬
Z autopsji wiem, że wiele, a Luta Karabina, główna bohaterka „Ostatniego tańca” Przemysława Piotrowskiego, tylko to potwierdza!

„Ostatni taniec” to trzeci tom z cyklu o Lucie Karabinie (podczas czytania zalecam zachowanie kolejności), w którym tym razem bohaterka zostaje wplątana w skomplikowaną intrygę rosyjskiego wywiadu GRU. Luta zostaje zmuszona do wykonania niebezpiecznego zadania, jakim jest likwidacja Joaquina Gutiérreza, przewodniczącego Komitetu Wojskowego NATO, który wkrótce ma przybyć do Polski. Stawka jest ogromna – zakładnikami Rosjan są jej ukochane dzieci. Kobieta nie ma złudzeń co do konsekwencji odmowy. Jak potoczy się ta niebezpieczna misja?

Przemysław Piotrowski po raz kolejny stworzył powieść genialną. Jest dynamicznie, brutalnie, krwawo, niebezpiecznie i nieprzewidywalnie. Nie brakuje brawurowej akcji i przede wszystkim emocji. Autor świetnie wplata w fabułę obecną sytuację geopolityczną, dodając tym samym powieści realizmu (choć wiele wydarzeń wydaje się wręcz nieprawdopodobnych). Dialogi to mistrzostwo – są konkretne, realistyczne i żywe. Można się poczuć, jakby uczestniczyło się we wszystkich wydarzeniach.

Jest to trzeci tom przygód Luty Karabiny i po raz trzeci muszę napisać, że uwielbiam kreację tej bohaterki. Luta to świetna, twarda babka. Jej postać jest wyrazista, pełna emocji i realizmu, a dla swoich bliskich jest w stanie zrobić wszystko. Kobieta nie boi się wyzwań, nie owija w bawełnę, a mimo wielu trudnych wydarzeń w swoim życiu potrafi oddzielić wszystko grubym murem i bierze się do działania.

„Ostatni taniec” to mistrzowska powieść sensacyjna, którą chętnie obejrzałabym na dużym ekranie (podobnie jak i poprzednie części). Jeżeli lubisz, gdy w książce dużo się dzieje, dialogi są realistyczne, a postacie to prawdziwe zabijaki, to koniecznie sięgnij po tę książkę. Serdecznie polecam!

„Strach był naturalnym ludzkim instynktem i tylko głupcy albo kompletni idioci mogli powtarzać, że nie boją się śmierci”.

Lutosława Karabina powraca w trzecim, podobno finałowym już tomie sensacyjnego cyklu i wydaje się być nadal w szczytowej w formie.

Ta charyzmatyczna outsiderka z domieszką tureckiej krwi, kiedyś jedna z najlepszych kobiet w siłach specjalnych, a dziś samodzielna matka dwójki małych dzieci, doświadczona na platformie wiertniczej u wybrzeży Norwegii i naznaczona widmem straty tego co najcenniejsze, zaprawiona w boju z zorganizowanymi grupami przestępczymi – po raz kolejny stanie przed trudnym życiowym wyborem, kto wie, czy nie najtrudniejszym..

Ktoś chce uczynić z niej „słupa”, pionka w grze, użyć jej, by zdestabilizować sytuację w całej Europie. Luta zostaje wplątana w śmiertelnie niebezpieczną intrygę rosyjskiego wywiadu. Jest zmuszona zlikwidować przewodniczącego Komitetu Wojskowego NATO, który wkrótce przybędzie do Polski. Stawka w tej grze jest niebagatelna, bo zakładnikami Rosjan są jej dzieci..

Kobieta będąca uosobieniem ognia i wody, fascynująca i przerażająca zarazem, potrafiąca jak nikt inny trzymać emocje na wodzy i osiągać zamierzone cele na własnych warunkach, specjalistka od „nieautoryzowanych akcji” – zatańczy swój „ostatni taniec” u „wrót piekła” i wcale nie od fartu zależeć będzie tak zwane szczęśliwe lub nieszczęśliwe zakończenie.

„Ostatni taniec” to kolejna, napisana w autorskim stylu, ekscytująca, dynamiczna i wielowątkowa powieść Przemysława Piotrowskiego, który jak nikt potrafi zafundować czytelnikom nieprzeciętną jazdę bez trzymanki karuzelą emocji. Ta książka jest angażująca, emocjonująca, wciągająca bez reszty. Odcina od świata i nie bierze jeńców. Mnie ta historia totalnie pochłonęła. Mam nadzieję, że może kiedyś Autor wykorzysta tę furtkę którą sobie zostawił i poczęstuje nas jeszcze raz lub nie raz, wyborowym towarzystwem Lutosławy Karabiny.

Polecam.

Przed Lutą zadanie, które może zmienić losy świata. Kontrolowana, zapędzona pod ścianę, zdradzona przez bliską osobę Karabina zostaje zmuszona do likwidacji celu w postci przewodniczącego Komitetu Wojskowego NATO. Na szczęście może liczyć na wsparcie chłopaków z jednostki komandosów.

W tej akcji Luta musi być czujna i ostrożna. Umieć mylić tropy, mieć plan B i jak zawsze zachować zimną krew. Czy uda jej się ograć rosyjski wywiad? Czy uratuje siebie i najbliższych? Czy wykona zadanie, które rozpęta piekło?

Piotrowski trzyma poziom. "Ostatni taniec" to stuprocentowa powieść sensacyjna z elementami powieści szpiegowskiej. Szybka akcja, silna kobieta i wróg, który ma oczy i uszy w każdym miejscu.

W finałowej walce w idzimy Lutę na skraju wyczerpania, zmęczoną, zniszoną, ale wciąż waleczną. A także emocjonalną, sentymentalną. W tej części, która początkowo podobała mi się najmniej z całej trylogii, autor stawia pytania o granice moralności, ludzkiej wytrzymałości oraz porusza kwestię zdrady i wybaczania. Ostatecznie ciężko mi powiedzieć, która z trzech części jest moją ulubioną czy wywarła na mnie największe wrażenie.

Piotrowski udowadnia, że potrafi. Mamy tu naprawdę solidny reaserch. Wszystko wydaje się prawdopodobne, wiarygodne i ze względu na to przerażające. Książkę trudno odłożyć ze względu na tempo akcji. Do plusów zaliczę także relację Luty z chłopakami z jednoski. Mocno do mnie trafił humor i wspólne żarty.

Ta seria to must read dla fanów mocnych historii, sensacji, adrenaliny, dla fanów silnych kobiet i brutalnego świata. Polecam!

Współpraca reklamowa