Ósma szansa na miłość

Dla Megan i Toma miały to być najpiękniejsze dni w ich życiu. Malownicza wyspa, grono najbliższych, ceremonia mająca scementować ich dwunastoletni związek. Jednak z godziny na godzinę próbna kolacja weselna zamienia się w istną katastrofę, która, jak się wkrótce okazuje, jest jedynie wstępem do koszmaru. Koszmaru, który przez pętlę czasową oboje będą zmuszeni przeżywać od nowa. Codziennie.

Cóż, Annette Christie trzeba bezsprzecznie oddać to, że napisała historię piekielnie nietuzinkową, wprost stworzoną na wielkie ekrany. Główni bohaterowie, choć nie wzbudzają w czytelniku zbytniej sympatii, są zwyczajnie ludzcy w swoich wadach. Nie obyło się również bez zwariowanej rodziny, słownych utarczek i komicznych sytuacji - autorka zadbała o to, byśmy niejednokrotnie uśmiechali się do kartek papieru (lub tak jak w moim przypadku, śmiali się w głos). Zabrakło mi natomiast głębszych emocji, tej wyczuwalnej iskry uczuć, chemii. Mimo to, jak na debiut, Christie poradziła sobie całkiem zgrabnie z łączącą bohaterów relacją, a jej lekkie pióro sprawia, że książka praktycznie czyta się sama.

Pomijając z kolei pętlę czasową, jest po powieść niezwykle... życiowa. Uświadamiająca, jak łatwo jest zatracić w szarej codzienności samego siebie. I jak ważne jest, by nieustannie pielęgnować swój związek, by otwarcie mówić o skrywanych potrzebach, zmartwieniach, wątpliwościach. Nic bowiem w życiu nie jest dane nam na zawsze - a już na pewno nie druga osoba.

"Ósma szansa na miłość" to urocza, niebanalna komedia romantyczna, która sprawdzi się idealnie w samotny wieczór z lampką dobrego wina, czytajcie!

Co za uroczy debiut literacki! „Ósmą szansę na miłość” trudno jednoznacznie określić pod względem gatunku, ale właśnie to dlatego ta historia jest taka przyjemna. To nie do końca powieść obyczajowa, w pewnych fragmentach fabuła zmierza w stronę komedii romantycznej, ale nie na tyle często, by narzucić jej tylko takie miano, a romansu tkwi w niej zaledwie delikatna nuta. Ta książka jest jednocześnie szalona i poważna, zabawna i poruszająca, emocjonalna i beztroska. Pokryta jest słodkim, różowym lukrem z gorzką posypką, co daje obraz przemyślanej od początku do końca fabuły. Czy jest przewidywalna jak większość powieści tego rodzaju? Pewnie dla niektórych odbiorców taka właśnie będzie, ale ja przez całą treść zastanawiałam się, w którym kierunku podążą (dosłownie i w przenośni) bohaterowie. Wbrew pozorom, to nie jest przesłodzona opowiastka o miłości, którą mogłaby sugerować kolorowa okładka. Tyle samo w niej radości, co i smutku, przygniatających emocji, co i zabawnych scen. „Ósma szansa na miłość” osnuta jest na niewłaściwych wyborach w przeszłości, powtarzaniem ich w teraźniejszości i kolejnych decyzjach, które rzutują na przyszłość – i właśnie ten schemat prób i błędów stanowi podstawę tej fabuły. Autorka oparła bowiem książkę na motywie pętli czasu, co jest dosyć śmiałym posunięciem, biorąc pod uwagę, że to pierwsza książka spod jej pióra. Jak to mówią, „kto nie ryzykuje, ten nie pije szampana”, a Anette Christie mogłaby świętować swój debiut hucznie jak w sylwestrową noc. Czytałam inne tytuły osnute na tym motywie, ale wielokrotnie przytaczane te same fragmenty w pewnym momencie zaczynają nużyć. W tej historii powtarzalność zdarzeń nie jest aż tak mocno wyczuwalna, a fabuła dostarcza bowiem czytelnikowi przez większą część historii nowych doznań i emocji. Jestem tą powieścią całkowicie oczarowana! Lekkie pióro, piękna historia bez krzty banalności i zakończenie wywołujące łzy. Ten literacki debiut zachwycił mnie tak bardzo, że kolejnym książkom autorki będę dawać nawet ósmą szansę na miłość, choć przeczuwam, że w następnych tytułach też zadurzę się od razu.

„I nie opuszczę Cię aż do śmierci” … Ale nim zostaną wypowiedziane te słowa trzeba przetrwać wiele i przede wszystkim przedślubną gorączkę. Ta ostatnia może być doskonałym testem przed potwierdzeniem tak ważnego wyboru. Miłość miłością, lecz nie tylko nią człowiek żyje wbrew pozorom, pozostaje jeszcze tak dużo innych spraw, które dają o sobie znać w najmniej spodziewanym momencie czyli wtedy gdy powinno tylko być odczuwalne niczym niezmącone szczęście.

Tom i Megan wiedzą dokładnie czego chcą, nawet więcej są przekonani, że podjęli słuszną decyzję. Teraz jedynie dopełnią formalności i będą małżeństwem. Nic prostszego czyż nie? Ależ owszem tyle, że co nieco albo o wiele więcej zakłóca finalizację przedsięwzięcie tak starannie zaplanowanego i upragnionego. Dwie całkowicie odmienne rodziny, równie denerwujące i stanowiące dość drażliwy temat, grono przyjacielskie też ma swoje za uszami, no i pozostają jeszcze przyszli nowożeńcy, zakochani w sobie i wspierający się. Skład osobowy wcale nie odbiegający wcale od standardów weselnych, więc wszystko powinno potoczyć się zgodnie z planem. Jednak pomiędzy planem a rzeczywistością jest czasem ogromna przepaść, a okoliczności jakby sprzysięgły się by zepchnąć narzeczonych w tę czeluść. Zresztą oni też mają swoje za uszami, wiadomo, że nikt nie jest bez winy. To już nie zapowiedź epickiej katastrofy, lecz jak najbardziej ma ona już miejsce. Czy można jeszcze uratować kilkanaście lat niezwykłej miłości i wzajemnego porozumienia? Jak jeden dzień lub raczej parę godzin może zniszczyć tak dużo? No właśnie, a gdyby los dał jeszcze jedną szansę by przeżyć ten sam dzień, lecz z wiedzą jak się potoczył? Gdzie tkwi haczyk? Tego Megan i Tom mogą się tylko domyślać, ale czy będzie to właściwa odpowiedź? Do czego doprowadzi ich przeżywanie tego samego dnia? Ile da się wciąż powtarzać te godziny, jakie doprowadziły do najgorszych chwil w życiu? Czy da się odzyskać to, co zdaje się być już stracone albo zrozumieć ?

Dostajecie niezwykły prezent od przeznaczenia, jeszcze raz jest Wam dane przeżyć jeden dzień i to taki, który zmienił je nie tak jak byście tego chcieli. Skorzystacie? A co jeśli nie macie wyboru i tkwicie w nim, wciąż starając się naprawić swój błąd? W takiej sytuacji znaleźli się „Ósmej szansy na miłość”, ich najszczęśliwsze chwile właśnie zostały zaprzepaszczone, a oni budzą się w tym samym dniu i to kilkukrotnie. Tak jak film „Dzień świstaka” z podobnym motywem obejrzałam raz i wystarczy, tak do tej książki z pewnością wrócę jeszcze nie raz i nie dwa. Dlaczego? Mamy w niej wszystkie składniki nie na świetną komedię romantyczną, lecz historię, w której dostajemy jedną z odpowiedzi czym jest miłość. Ta prawdziwa, daleka od ideału filmowego czy też literackiego, niedoskonała, z ostrymi krawędziami, raniąca i z sekretami, ale i dająca siłę, szczęście i będącą spełnieniem marzeń. Oczywistość i banalność? Nic w ten deseń, bo zamiast spodziewanego rozwoju wydarzeń dostajemy nowe porcje materiału do przemyśleń, a zwłaszcza do refleksji, każdy czytelnik odnajdzie coś, co sam miał okazję przeżyć czyli im bardziej się starasz tym efekty dalekie od tych oczekiwanych. Anette Christie perfekcyjnie pokazuje jak łatwo nie dostrzec tego, co najważniejsze, skupić się na mało istotnych detalach, i szukać źródła problemu w otoczeniu, innych. Wydawałoby się, że łatwo jest się uczyć na błędach, cudzych i własnych, lecz jak jest w rzeczywistości? „Ósma szansa na miłość” jest historią, w której dzień, jaki z założenia ma być jednym z najszczęśliwszym poprzedza ten najgorszy, ale czy na pewno? Gdzieś pomiędzy doskonałością i poddaniem jest miejsce na spojrzenie na siebie i kogoś kogo kochamy z całkiem nowego punktu widzenia albo raczej z takiego, jak kiedyś gdy po prostu liczył się ON bądź ona, natomiast z całą resztą można sobie poradzić w dwójkę.

Megan i Tom są parą od kilkunastu lat i teraz zdecydowali się na ślub, który ma odbyć się na przepięknej wyspie San Juan. Na miejscu sprawy się jednak komplikują i nasi bohaterowie postanawiają odwołać uroczystość.

Ale to nie będzie takie proste, bowiem kiedy budzą się następnego dnia okazuje się, że cofnęli się do dnia poprzedniego.

I tak kolejny raz..i kolejny.

Megan i Tom zostali uwięzieni w pętli czasu.

Czy już zawsze będą zmuszeni przeżywać najgorszy dzień swojego życia?

Czy też zawalczą o miłość?

Jeśli oglądaliście ,,Dzień świstaka", to będziecie mniej więcej wiedzieć o czym traktuje ta książka.

Jeśli myślicie, że czytając non stop o tym samym czeka Was nuda, to jesteście w błędzie, ponieważ tu każdy dzień, choć ten sam, jest jednak inny, a decyzje, które para podejmuje mają swoje konsekwencje.

I o tym przede wszystkim jest ta książka.

O konsekwencjach dokonywanych wyborów.

O tym, jak rutyna i spełnianie czyiś oczekiwań wpływa na związek i jak ciężko trzeba pracować, aby po tylu wspólnych latach rozpalać ciągle iskierki namiętności do drugiej osoby i nie znudzić się nią.

Książka ma w sobie mnóstwo emocji i świetnie się przy niej bawiłam.

A jak się kończy?

Tego nie zdradzę.

Sami się przekonajcie.

Ja polecam!

„- Nie podniósł głosu, ale miała wrażenie, że na nią krzyczy i jednocześnie wysysa cały tlen z atmosfery”.

Gdy już myślałam, że nic mnie nie zaskoczy, przeczytałam „Ósmą szansę na miłość” i stwierdziłam, że takiej książki jeszcze nie miałam okazji poznać! Owszem, pętla czasu, to nic odkrywczego, ale to w jaki sposób Annette Christie napisała tę historię urzekł mnie bez dwóch zdań. Ta książka ma w sobie pewien rodzaj sarkazmu, który bardzo mi się podobał. Dynamiczna akcja dodatkowa napędzała moje emocje, bo chociaż mamy powtórkę wydarzeń z dnia poprzedniego to bohaterowie nieźle kombinują, żeby wydostać się z tego wyścigu z czasem. Swoim postępowaniem potrafią wkurzyć, ale również oczarować, wzbudzić smutek, ale też radość. Czytając „Ósmą szansę na miłość” uświadomiłam sobie, że przelewają się we mnie różne odczucia, których czasem nie potrafiłam wytłumaczyć. Tak jak bohaterowie „na ślepo” wchodziłam w ich sytuację i zastanawiałam się, co by było gdyby… Megan i Tom próbowali odszukać swoje przeznaczenie, ale przede wszystkim przekonać się, czy kroczą właściwą ścieżką… Ścieżką, którą oboje chcieli dążyć i iść przez życie. Autorka pięknie ujęła to w jaki sposób musimy podejmować własne decyzje i mierzyć się z konsekwencjami swoich wyborów. Tom i Megan mogli te wybory powielać i zastanowić się czy ta opcja da im szczęście.

„Każda opowieść o miłości i pożądaniu ma jednak swoje postscriptum”.

To piękny cytat - porusza głębie tej historii, która bawi, uczy i dostarcza olbrzymich wrażeń pozostawiając czytelnika w niemym zaskoczeniu. Czy chcielibyście bez końca przeżywać ten sam dzień i cofnąć się w czasie, aby odnaleźć własne szczęście? Jeśli tak, ta wspaniała książka Wam to umożliwi! Polecam!

Megan i Tom tworzą idealny związek od ponad dwunastu lat i wreszcie zamierzają przypieczętować go sakramentalnym "tak". W dniu poprzedzającym uroczystość wszystko zaczyna się jednak sypać, a próbna kolacja okazuje się prawdziwą katastrofą. Ich rodziny nieustannie próbują sobie nawzajem dopiec, a spontaniczna mowa ojca pana młodego otwiera istną puszkę Pandory. Nagle na jaw wychodzą tajemnice skrywane przez Megan i Toma, które rujnują obraz ich idealnego związku. Po burzliwej kłótni para postanawia się rozstać i odwołać jutrzejszy ślub. Kiedy jednak budzą się rano, odkrywają, że jutro wcale nie nadeszło, a dzień, w którym ich życie całkowicie się posypało, zaczyna się od nowa.

Tak zaczyna się opowieść o parze uwięzionej w pętli czasu. Parze, która wydawała się idealna, ale jak szybko się okazuje, tylko pozornie. Miłość wymaga kompromisów, ale w przypadku Megan i Toma, ustępstwa doprowadziły do rozgoryczenia i rozczarowania. Rzadko trafiam na książki o parach z wieloletnim stażem, dlatego bardzo mi się podobało jak autorka rozkładała związek Megan i Toma na czynniki pierwsze. Każdego dnia odkrywałam nowe aspekty ich związku i zastanawiałam się w jakim kierunku podąży ta historia. Czy będą potrafili sobie wybaczyć i wybiorą wspólną przyszłość? A może powtarzający się dzień ma im uświadomić, że nie są dla siebie stworzeni? Przekonajcie się sami.

Uwielbiam motyw pętli czasowej, ale zawsze obawiałam się czy powtarzające się wydarzenia nie będą mnie nudzić, a w tym przypadku, chwilami tak było. Autorka stara się opisać każdy dzień tak, by wydarzyło się w nim coś nowego i zaskoczyć czytelnika zwrotami akcji, ale udaje jej się to dopiero w połowie książki. Pierwsze trzy powtórki nieco mnie wynudziły, na szczęście później akcja nabrała nieco tempa. Nie spodziewacie się jednak powieści i z dynamiczną fabułą, bo w tej historii liczy się przede wszystkim sfera refleksyjna. Dużo tu retrospekcji, wspominania lepszych i gorszych chwil, a także przemyśleń nad własnymi uczuciami.

Czy polecam "Ósmą szansę na miłość"? Dla mnie była to historia oparta na niebanalnym pomyśle, ciekawie zaplanowana i pełna refleksji nad miłością, rodziną i przyszłością. Na pewno warto ją przeczytać, dla wszystkich ukrytych mądrości, które w sobie zawiera, ale nie jest to powieść bez wad. Mnie chwilami nudziła i wciągnęłam się w nią dopiero w połowie. Początkowo nie potrafiłam też polubić bohaterów, bo Tom wydawał mi się marionetką swoich rodziców, a Megan cały czas zastanawiała się czego oczekuje od nich los, a nie czego sama chce od życia. Druga połowa książki okazała się jednak o wiele bardziej angażująca i ostatecznie będę tę historię całkiem miło wspominać. Jeśli lubicie motyw pętli czasowej i niebanalne historie miłosne, powinna się Wam spodobać.

A gdyby tak mieć możliwość przyjrzeć się swoim życiowym decyzjom z różnych perspektyw? Ile decyzji podejmujemy nie mając chwili na zastanowienie, na rozważenie wszystkich „za” i „przeciw”?

Bohaterowie „Ósmej szansy na miłość” wciągnięci w pętlę czasu przeżywają osiem razy dzień przed ślubem, by móc szczerze wyznać przed sobą czy rzeczywiście wiązanie się do końca życia to dobry pomysł. Przeżyli już ze sobą dwanaście lat, wydaje się, że powinni wiedzieć o sobie wszystko, jednak każdy powtarzający się dzień pokazuje im jak bardzo mylili się w ocenie drugiej osoby. Okazuje się, że ich relacja była budowana na ich własnych wyobrażeniach a nie na twardych, solidnych fundamentach. W związku z tym, że wyobrażenia można bardzo szybko zweryfikować, to wizja wspólnego życia rozpada się jak domek z kart.

Cała sytuacja każe im całkowicie obnażyć prawdę o sobie, wyznać, a wręcz wykrzyczeć to co im w drugiej osobie przeszkadza. Każde z nich w końcu widzi, dlaczego ich związek nie przetrwa, jeżeli nie zburzą tego co do tej pory budowali i nie zaczną budować na nowo.

Pozostaje pytanie czy po tym czego dowiadują się o sobie nawzajem, pozwoli im na nowo sobie zaufać i tworzyć związek, ale tym razem oparty na zaufaniu, otwartości, empatii i wzajemności.

Annette Christie w bardzo emocjonalny sposób rozebrała relacje damsko-męskie na czynniki pierwsze. Pokazała co bardzo często staje na drodze do szczęścia młodym ludziom budującym wspólną przyszłość i niejednokrotnie to są powody dla których małżeństwa kończą się rozwodami.

Bardzo przyjemna lektura, polecam szczególnie tym przed którymi dopiero jest ten wielki dzień – bo zawsze warto rozważyć wszystkie za i przeciw zanim będzie za późno😊

Kiedy dzieje się coś w naszym życiu, z czego niekoniecznie jesteśmy zadowoleni, kiedy w wyniku naszej decyzji coś się psuje, marzymy o tym, żeby cofnąć czas, żeby móc jeszcze raz stanąć przez wyzwaniem i zupełnie inaczej zareagować. Tworzymy w głowie kolejne wizje tego, co mogłoby się wydarzyć w innych okolicznościach, tego co zrobilibyśmy (lub nie), by odmienić sytuacje.

Wszystkie te marzenia o tym, jak za pomocą jednej decyzji zmieniamy przyszłość zakładają, że mamy pełną kontrolę nad swoim życiem i że to my nim sterujemy, bez względu na okoliczności. Nie zakładają istnienia przeznaczenia, tymczasem jak nigdy wcześniej, musimy go brać pod uwagę. Nie jest powiedziane bowiem, że odmienna decyzja wywoła – w długim okresie czasu – inne skutki, może być tak, że wszystko będzie dążyło do stanu równowagi, w tym wypadku, do powtórnej katastrofy, która jest nam po prostu pisana z różnych względów.

Czy w takiej właśnie sytuacji znaleźli się Tom Prescott i Megan Givens, którzy utknęli w czasowej pętli, rozpaczliwie próbując obudzić się kolejnego dnia, a nie przeżywać „Dzień Świstaka”, ale przede wszystkim naprawić to, co zepsuło się w ich związku? A miało być tak pięknie – rajska wyspa, bliska rodzina oraz klienci zaproszeni przez Toma, pracującego w rodzinnej firmie i ich dwoje, przeciwko całemu światu. Mimo niechęci do takich imprez ulegli rodzinie Toma, ale tak naprawdę liczyło się tylko to, że po dwunastu latach związku wciąż trzymają się razem i wciąż są w sobie szaleńczo zakochani. Tyle tylko, że ten związek przypomina kolos na glinianych nogach, chwiejący się od nadmiaru sekretów, presji rodziny Toma, i bolesnego rozczarowania Megan, która przy rodzinie przyszłego męża zawsze czuje się gorsza.

Rodzina Megan również ma wiele na sumieniu, a skoncentrowana na sobie matka, chwiejna emocjonalnie i roszczeniowa siostra oraz brat bawidamek to nie są równorzędni partnerzy dla rodziny Prescottów, dbających o pozory i własny interes. Na każdym kroku podkreślają swoją wyższość i tak naprawdę z lekką dezaprobatą patrzą na wybrankę syna. Aż dziwne, że Tom, próbujący całe życie ich zadowolić nie rzucił Megan, ale te jego starania, by przypodobać się rodzicom stawiają go w niekorzystnym świetle. Może właśnie dlatego Megan, wiele lat temu, po rozdaniu dyplomów na studiach i po tym, jak została podle potraktowana przez jego rodzinę, przespała się z jego najlepszym przyjacielem Leo. To była zaledwie chwila słabości, choć Leo latami próbował nawiązać z nią kontakt. Ona robiła wszystko, by ograniczyć spotkania, wymawiała się pracą, dodatkowymi obowiązkami, a te zabiegi pozwoliły jej zminimalizować ryzyko tego, że prawda o jej zdradzie wyjdzie na jaw. Dlatego wesele jest dla niej chwilą prawdy, bowiem będzie również na nim Leo. Ten zaś wyznaje jej miłość i prosi, by porzuciła wszystko i wyjechała z nim.

Czy znasz to stwierdzenie, że jak coś może pójść źle, to pójdzie? To właśnie zdarzyło się na przyjęciu przedślubnym, kiedy w trakcie toastu padła informacja o planowanym wyjeździe Tom do Missouri i o domu, który jego rodzice dla nowożeńców kupili. Taka niespodzianka, ten niezwykle hojny prezent mógłby ucieszyć pannę młodą, ale pod warunkiem, że … wiedziałaby cokolwiek o wyjeździe. Okazuje się, że tchórzliwy Tom nie wyjawił jej prawdy, luźno podchodząc do tego, jak ona zareaguje na propozycję wyjazdu, zmianę ukochanej pracy czy porzucenie wszystkiego. Zakładał, że robi to dla jej dobra i nawet nie planował zapytać ją o zdanie czy przedyskutować tego, a tym bardziej nie planował zrezygnować z przeprowadzki. Wyjawienie tego sekretu pociąga za sobą odkrycie kolejnego – zdrady Megan. I nie ma znaczenia, że zdarzyło się to wiele lat temu, boli tak samo tym bardziej, że Tom czuje się zdradzony podwójnie, zarówno przez ukochaną kobietę, jak i przez przyjaciela. Tym samym ślub zostaje odwołany i wydawać by się mogło, że to koniec historii. Gdyby nie fakt, że kolejnego dnia Tom i Megan budzą się… w tym samym dniu, a mając świadomość tego, co się wydarzyło, próbują na różne sposoby reagować. Czy to jednak odwróci bieg wydarzeń? Czy uratują ich związek czy może wykorzystają tę szansę, by dojść do wniosku, że nie są dla siebie stworzeni?

Przekonamy się o tym dzięki lekturze niezwykle porywającej powieści, która pomimo pewnej schematyczności i wykorzystania istniejącego już motywu, niesie w sobie nie tylko powiew świeżości, ale i refleksję na temat własnego związku oraz niszczącego wpływu tajemnic. Opublikowana nakładem Wydawnictwa MUZA SA powieść „Ósma szansa na szczęście”, to pozycja adresowana nie tylko do miłośników romantycznych historii, ale do wszystkich ceniących sobie opowieści z morałem. Annette Christie wyjątkowo obrazowo przedstawiła sytuację, wciągając nas w wir wydarzeń, z którego - podobnie jak bohaterowie – nie możemy się uwolnić. Różnica polega na tym, że wcale nie chcemy, z zainteresowaniem śledząc kolejne próby ratowania związku i zastanawiając się, czy któraś z nich będzie udana…

🌟🌟🌟Recenzja przedpremierowa 🌟🌟🌟

Premiera 16.02.2022

"Ósma szansa na miłość " -

A gdybyś mógł się cofnąć w czasie? Poznać skrywane tajemnice, odnaleźć się na nowo, ale najpierw trzeba było się zgubić? Spojrzeć na wszystko z innej perspektywy, poznać żale i uczucia innych?

Taka właśnie sytuacja przydarzyła się Megan i Tomowi. Czy przeżywanie jednego dnia wciąż i wciąż, spowoduje, że odnajdą drogę do siebie, a może okaże się coś innego?

Megan, urocza i pełna energii kobieta. Ma dobrą pracę, którą bardzo lubi. Kochającego narzeczonego z którym rozumie się bez słów. Każdego dnia jest miła, ciepła i łagodząca wszystko. Jednak coś w jej życiu się wypaliło. Od najmłodszych lat odpowiedzialna za rodzeństwo, próbującą sprostać wymogi przyszłych teściów i to, że to zawsze ona idzie na kompromisy powoduje, że wreszcie chce zmian.

Tom, wrażliwy, zabawny, stonowany i trochę tchórzliwy facet. Od zawsze pędzi za uznaniem. Pragnie akceptacji ale prawie nigdy jej nie dostaję. To przy Megan wreszcie jest taki jaki chce być. Kochany, uwielbiany i akceptowany. Przy niej czujemy się bezpiecznie i wie, że może wszystko. Jednak wiele razy udowadnia, że to rodzina trzyma nad nim piecze, a ON jest zbyt slaby aby się wyrwać wyrwać ich sideł.

Są parą od wielu lat. Zakochali się młodo ale ich miłość trawa nadal. Bynajmniej tak się by mogło wydawać. Czy Nieoczekiwany zwrot akcji utwierdzi ich w tym uczuciu czy może wydarzy się coś co zmieni życie na zawsze ?

Historia jest zupełnie inna od tych które na co dzień czytam. Ma swoją dziwną strukturę, która przynosi nie tylko powiem świeżości, dobrej zabawy ale przede wszystkim daje do myślenia. Zawiera wiele mądrości od których nie jedna osoba mogła by się czegoś nauczyć.

Każdy nowy dzień przynosi nowy scenariusz. Nowe przeżycia, tajemnice i poszukiwania. Zabawne sytuacje i dużo sensacji.

Pokazuje, że w związku nie może tylko jedna osoba iść na kompromisy. Związek to wzajemna współpraca i zaufanie. Wzajemne wspieranie. Bez tego może być ciężko, bo w końcu jedna ze stron może nie wytrzymać.

Pokazuje, że nie powinniśmy udawać kogoś kim nie jesteśmy, powinniśmy być najlepszymi wersjami. Bez zbędnych udziwnień. A inni muszą nas zaakceptować.

Czasami ludzie nie zdają sobie sprawy jaki skarb mają pod nosem, a wystarczy jeden błąd aby wszystko zniszczyć.

Kochani dajcie się skusić na trochę inną historię, która da nutkę świeżości, zabawy i oczekiwania na to co przyniesie los.

10/10❤

Czytaliście?

Autor: Annette Christie

Tytuł: Ósma szansa na miłość

Wydawnictwo: Muza

Jest to książka, która zapewni wam świetny wieczór. Wzbudziła ona we mnie mnóstwo emocji, które nie opuściły mnie nawet na moment. W pewnych momentach nawet zmierzałam się z rzeczami, które miałam wrażenie, że trochę mnie psychologicznie wymęczyły. Nie było tego dużo, jednak musiałam odłożyć ją kilka razy, by odpocząć.

Podobało mi się to w jaki sposób jest ona napisana. Fabuła prowadzona jest bardzo dobrze, nie miałam problemu ze zrozumieniem tego, co zostało w niej zawarte.

Jak na pierwszą książkę autorki, wyszła ona dobrze, jednak nie zapadła mi bardzo w pamięci. Cieszę się z tego, że dzięki autorce miałam dużo myśli w głowie. Czasem był one niewygodne, ale czuje, że potrzebne.

Ocena 7/10

DZIEŃ ŚWISTAKA

Gdy jeden z tych dni, które mają być najszczęśliwsze w naszym życiu, okazuje się zupełną klapą, ostatnie o czym marzymy, to aby przeżywać go codziennie od nowa. A właśnie w takiej sytuacji znajdują się nasi głowni bohaterowie. Megan i Tom to z pozoru zgodna para z długim stażem. Jednak gdy wejdziemy w ich historię głębiej, okazuje się, że jest tam wiele niedopowiedzeń, tajemnic, a nawet mroku. Kolacja próbna przed ich weselem okazuje się kulminacją nerwów i skrywanych odczuć, a w konsekwencji - także katastrofą. Jednak następnego dnia oboje budzą się powtarzając ten sam dzień. Jakie wersje tego dnia przeżyją? Czy uda im się wyrwać z pętli czasu i jakie decyzje do tego doprowadzą? Czy Tom i Megan ostatecznie ze sobą zostaną? A może to rozstanie będzie właściwą drogą? Tego Wam nie zdradzę, ale sądzę, że autorka udźwignęła temat i wyszła z niego zwycięsko. Pokazała nam różne wersje wydarzeń, różne zachowania, różne zakończenia. I jednocześnie pozwoliła naszym bohaterom, aby poznali lepiej samych siebie i siebie nawzajem. Autorka pokazała również, że czasami widzimy błędy w drugiej osobie, nie dostrzegając tego, co szwankuje w naszym zachowaniu, a także odniosła się do słynnego "wszędzie dobrze, gdzie nas nie ma", czy też mrzonek "co by było gdyby". Ostatecznie myślę, że te wszystkie stany, przez jakie przeszli nasi bohaterowie były potrzebne, aby dostrzec to, co dla nich najważniejsze. A zakończenie, moim zdaniem bardzo stonowane i odpowiednie, pozostawiło pewną otwartą furtkę i pokazało, że podjęcie ważnej decyzji dopiero otwiera drogę do dalszego życia i wiele przed nami. A zwłaszcza, wiele wysiłku i pracy. Jakakolwiek by to nie była decyzja, czy za pozostaniem ze sobą, czy też za rozstaniem się.

Na plus również kreacja bohaterów, którzy w pewnym momencie miałam wrażenie, że wyszli z naszych stron i byli żywymi postaciami z naszego otoczenia. Dodatkowo, ich świat przedstawiony, otoczenie, również było barwnie nakreślone, a ich problemy z rodzinami, z odkryciem samego siebie, własnych potrzeb, sprawiły, że łatwiej było mi się utożsamić z niektórymi cechami czy też odczuciami Megan czy Toma. Nawet, jeśli mi raczej taki "dzień świstaka" nie grozi. ;-)

STRUKTURA

Książka jest podzielona na 8 dni, wśród których jest dodatkowy podział na numerowane rozdziały. Narracja jest trzecioosobowa w całej książce, jednak rozdziały są naprzemiennie opowiadane z perspektywy Megan i Toma. Dzięki temu wiemy co dzieje się w ich głowach, znamy ich myśli, obawy, a także możemy lepiej ich poznać. Styl pisania autorki jest prosty i łatwy w odbiorze, dzięki czemu czytało mi się bez zgrzytów. Od strony technicznej nie mam zarzutów.

PODSUMOWUJĄC

Ósma szansa na miłość to ciekawa powieść dla miłośników wątku utknięcia w pętli czasu. Tutaj zostało to ciekawie rozwiązane, gdyż autorka dała nam całą masę różnych zachowań bohaterów, które prowadziły do innych finałów tego dnia. Jednak z każdej wersji dnia mogliśmy wyciągnąć jakieś wnioski i przemyślenia, które w pewien sposób zachęcały też do zastanowienia się nad sobą i swoim zachowaniem.

Serdecznie Wam polecam tę powieść, mam nadzieję, że Wam również się spodoba!

Amanda.Says

[Adres usunięty]

Megan i Tom czeka magiczny ślubny weekend na pięknej wyspie San Juan. Przed nimi próba weselnego przyjęcia przed najważniejszym dniem w życiu. Niespodziewanie wszystko się jednak komplikuje. Dwie trudne rodziny, dziesięć wspólnych lat i zbyt wiele tajemnic sprawiają, że sprawy szybko wymykają się spod kontroli. Po koszmarnej próbie weselnego przyjęcia para postanawia odwołać ślub, lecz następnego ranka oboje budzą się uwięzieni w pętli czasu. Czy ich przeznaczeniem jest przeżywanie najgorszego dnia w życiu wciąż od nowa? I co się stanie, jeżeli w końcu nadejdzie dzień ślubu?

***

Po „Ósmą szansę na miłość” sięgnęłam głównie za sprawą motywu pętli czasowej. Nie da się ukryć, że stanowi ona najciekawszy aspekt tej historii, choć momentami, gdy akcja nieco spowalnia, robi się dość monotonnie. Nie odebrało mi to jednak przyjemności z lektury.

Bardzo polubiłam głównych bohaterów, choć ich związek początkowo spisałam na straty. Megan i Tom bardzo się od siebie różnią. Być może za sprawą ich rodzin, które pochodzą z innych światów. Oboje przechodzą ogromną przemianę. Dzięki możliwość powtórzenia jednego dnia przez kilka razy, mają oni czas na przemyślenie swojego dotychczasowego życia i wytyczenia swojej własnej drogi, dzięki której odnajdą szczęście.

„Ósma szansa na miłość” to lekki, wciągający i nieprzesłodzony romans. To historia o przebaczeniu, odbudowaniu związku i zaufania względem swojego partnera. Niezwykle lekka, z odpowiednią dawką emocji. Jedyną kwestią do której mam zastrzeżenia, to brak humoru. Jak na komedię romantyczną spodziewałam się większej ilości żartów, przekomarzań itp.

Nie jest to literatura górnych lotów. Nie mniej jednak skłoniła mnie do kilku przemyśleń - żaden związek nie jest idealny i może przeżywać kryzys. Współcześnie często rezygnujemy z czegoś, gdy tylko na naszej drodze pojawiają się problemy. Ta historia przypomina, że warto zawalczyć o miłość, o tę ukochaną osobę.

Warto pamiętać, że związek wymaga wzajemnej pracy.

Moja ocena: 7/10

Co by było gdyby? Gdyby można było przeżyć jeden dzień jeszcze raz? Albo dwa razy? Ale czy taka możliwość, ósmy raz z rzędu przyniesie korzyści?

Mega i Tom biorą ślub. Jutro. Dziś mają w planach próbne przyjęcie, które oczywiście nie idzie zgodnie z planem, a narzeczeństwo jest o krok od odwołania ślubu. A teraz przyjdzie im zmierzyć się z tym dniem jeszcze raz. I jeszcze raz.

Ta książka, dla mnie nie była uroczym i przyjemnym romansikiem, a gorzką historią dwójki ludzi, którzy już dawno mają za sobą zauroczenie tą drugą osobą. A możliwość przeżywania ostatniego dnia "wolności" daje im opcję zmiany. Tylko czy to coś da? Dobrze jest tam, gdzie nas nie ma, i to chyba jest najlepszą puentą tej historii.

Powieść czytała mi się dobrze, chociaż ta  powtarzalność trochę mnie męczyła. Sam pomysł podoba mi się, ale chyba tutaj brakło mi trochę emocji. Jest to książka z pewną dojrzałością, mądrością, jednak nie znajdziecie tu humoru czy ironii, i na to, trzeba być gotowym.

" - Nie ist­nie­je kon­kret­ny plan na życie. To wła­śnie jest w nim naj­lep­sze. Ja wy­bie­ram, pan wy­bie­ra, wszy­scy do­ko­nu­je­my wy­bo­rów, one wy­wo­łu­ją efek­ty skrzy­deł mo­ty­la, a re­zul­ta­tem jest albo cu­dow­ny balet, albo awan­gar­do­wy mul­ti­me­dial­ny zamęt."

Próba weselnego przyjęcia Megan i Toma, zmienia się w totalną katastrofę, gdy na jaw wychodzą skrywane tajemnice i niewypowiedziane urazy. Jednak co zrobi para głównych bohaterów, gdy następnego dnia odkryją, że wpadli w pętle czasu, rodem z " Dnia Świstaka" i muszą przeżywać jeden z najgorszych dni w swoim życiu bez końca?

Mam mieszane uczucia odnośnie tej książki, niby wszystko się zgadza, fabuła jest intrygująca, nie jest za słodko, czyta też się dobrze, więc o co mi chodzi?

Jest tutaj sporo bałaganu, bo z jednej strony trochę to komedia romantyczna, ale tego humoru i romantyzmu to za wiele nie ma, trochę to obyczajówka, poruszająca tematy związków czy stosunków rodzinnych, ale to też potraktowane jest po łebkach. Poza tym bohaterowie, niby są w porządku, ale jakoś za bardzo ich nie polubiłam, ani się do nich nie przywiązałam. Wszystko jest takie mało wyraziste, zabrakło w tym wszystkim odrobiny lekkości.

Nie twierdzę, że jest to zła lektura, absolutnie, po prostu, to jedna z tych historii, które przeczytasz bez bólu, ale też bez wiekszego zachwytu.

“𝚃𝚑𝚒𝚜 𝚍𝚊𝚢. 𝙷𝚊𝚟𝚎 𝚢𝚘𝚞 𝚊𝚕𝚛𝚎𝚊𝚍𝚢 𝚋𝚎𝚎𝚗 𝚝𝚑𝚛𝚘𝚞𝚐𝚑 𝚒𝚝 𝚋𝚎𝚏𝚘𝚛𝚎 𝚝𝚘𝚘?” 𝚃𝚘𝚖 𝚑𝚎𝚊𝚛𝚍 𝚑𝚎𝚛 𝚜𝚑𝚊𝚛𝚙 𝚒𝚗𝚝𝚊𝚔𝚎 𝚘𝚏 𝚋𝚛𝚎𝚊𝚝𝚑. 𝙷𝚎 𝚛𝚎𝚊𝚕𝚒𝚣𝚎𝚍 𝚜𝚑𝚎 𝚔𝚗𝚎𝚠… “𝚃𝚘𝚘?” 𝚜𝚑𝚎 𝚊𝚜𝚔𝚎𝚍. 𝚂𝚑𝚎 𝚜𝚠𝚊𝚕𝚕𝚘𝚠𝚎𝚍 𝚑𝚊𝚛𝚍 𝚊𝚗𝚍 𝚑𝚎 𝚗𝚘𝚍𝚍𝚎𝚍 𝚒𝚗 𝚛𝚎𝚜𝚙𝚘𝚗𝚜𝚎. “𝚆𝚑𝚊𝚝’𝚜 𝚑𝚊𝚙𝚙𝚎𝚗𝚒𝚗𝚐 𝚝𝚘 𝚞𝚜?” 𝚜𝚑𝚎 𝚠𝚑𝚒𝚜𝚙𝚎𝚛𝚎𝚍, 𝚑𝚎𝚛 𝚎𝚢𝚎𝚜 𝚕𝚘𝚌𝚔𝚎𝚍 𝚘𝚗 𝚑𝚒𝚜.

💌 Megan i Tom czeka magiczny ślubny weekend na pięknej wyspie San Juan. Przed nimi próba weselnego przyjęcia przed najważniejszym dniem w życiu. Niespodziewanie wszystko się jednak komplikuje. Po koszmarnej próbie weselnego przyjęcia para postanawia odwołać ślub, lecz następnego ranka oboje budzą się... w poprzednim dniu. Czy ich przeznaczeniem jest przeżywanie najgorszego dnia w życiu wciąż od nowa?

💌 Dziwna to była historia, a jedyne co zapadło mi w pamięci to mycie zębów przez bohaterów. Ich higiena jamy ustnej została opisana tyle razy, że 'Ósma szansa...' mogła być sponsorowana przez klinikę stomatologiczną🤣 I nie jest to komedia romantyczna, a nawet romans. Najbliżej tej książce do obyczajówki.

💌 Miała to być nieco inna wersja 'Dnia Świstaka', ale przeżywanie kilkukrotnie tego samego dnia nie załatwia całej sprawy z pętlą czasu. Powtarzające się elementy powinny bawić *BO TO KOMEDIA!*, a mnie tylko irytowały. Matka wbijająca z samego rana po apartamentu nowożeńców, przeprawa promem, gra w golfa... Ileż można czytać sceny, które różnią się między sobą tylko małymi szczegółami?

💌 A bohaterowie... Więcej emocji przynosi mi skanowane zakupów na kasie samoobsługowej niż Megan i Tom mają ich w swoim związku. Czy było to potrzebne by pokazać, że nad długoletnią relacją też trzeba pracować? Nie mam pojęcia. A z każdą przewróconą kartką zastanawiałam się czy ta parka zasługuje na jakiekolwiek szczęśliwe zakończenie. Bo jedyne co rzucało mi się w oczy to ich toksyczność.

💌 Muszę przyznać, że historia z pętlą czasu bardziej podobała mi się w 'Miłości na święta' niż tu. Może promowanie 'Ósmej szansy...' jako prześmiewczy pastisz komedii romantycznej miało by więcej sensu? Wtedy gdzieś bym się zaśmiała😈