Opowieść sióstr

Dziś przychodzę do Was z powieścią „Opowieść sióstr”. Donatella Di Pietrantonio stworzyła opowieść wnikającą w temat burzliwych rodzinnych relacji… bolesnych, podszytych cierpieniem. Autorka niezwykle subtelnymi pociągnięciami pędzla maluje obraz głęboko skrywanej niezgody na rzeczywistość, narastające uczucie bezsilności i potworne osamotnienie w swoich osobistych tragediach.

Jak odnaleźć się w świecie, w którym matka „raniła z zimną krwią, mimowolnie, lecz głęboko.”?

Jak nauczyć się radości życia, gdy z mlekiem matki otrzymuje się nagromadzone zasoby bólu?

Jak odnaleźć się w świecie, w którym rodzicielka, która dała życie… sama z niego rezygnowała… zapadała się niebyt?

„Nie wiem dokładnie, na co matka umarła. Na raka, owszem, ale też na inne rzeczy. Na sumę zer. Na zerową wartość, jaką przypisywała pozostaniu przy życiu, na zerową użyteczność.” Przecież każdy człowiek pragnie być kochany, potrzebny… widziany…

Ta, która powinna wspierać, uczyć miłości, wierzyć w swoje dzieci… odgradza się od nich ciężką kurtyną oziębłości. Na tym podłożu wyrastają kolejne karłowate relacje…. Podszyte użytecznością, zazdrością, nieufnością i złośliwością („Zmarnowała lata na poszukiwaniu pieniędzy. A ja na nauce, jak jej odmawiać”). Dwie siostry Adriana i Arminuta wyrastają z rodzinnego bólu, dramatu i rezygnacji. Nawet gdy pojawiają się chwile wspólnego śmiechu, wsparcia, względnej otwartości… szybko znikają, pochłania je mrok. „Nie wiem, kiedy ją straciłam, gdzie się podziała nasza zażyłość. Nie potrafię dokładnie wskazać momentu, znaczącego wydarzenia, sporu. Zwyczajnie uległyśmy odległości, a może właśnie tego potajemnie pragnęłyśmy, by otrząsnąć się z siebie, odpocząć.”

Każda z nich pragnie szczęścia… mają nadzieję na lepsze chwile u boku mężczyzn. Czy mają szansę na szczęście? Czy będą umiały stworzyć satysfakcjonujący związek?

Niestety relacja z mężem jest również naznaczone bólem: „Nie umiałam go przy sobie zatrzymać. Patrzyłam za nim z balkonu, zostawił za plecami mnie, nasz dom, ulicę i pulsującą wieczorami promenadę. (…) Patrzyłam na niego i na samotne ślady jego stóp. Nie dostrzegłam na czas, że coś się nam przytrafiło. Wyrzuciłam z pamięci wszystkie znaki, zignorowałam szereg łagodnych wymówek, uprzejme rozdrażnienie.”

Miłość tak wielka, że bolesna… zdrada, która burzy nie tylko związek, ale również zrozpaczoną kobietę… jednostkę, której zawalił się świat… umarło wszystko, w co wierzyła. „Krzyczałam, że od początku mnie okłamywał, że udawał miłość, chociaż chciał czego innego, chciał innych. Że zwodził mnie w każdym momencie, każdego dnia przez wszystkie te lata, kiedy byliśmy razem.”

Rozrywający ból.

„Jak łatwo zapomnieć o tym, co niezbędne do podtrzymania życia.”

Donatella Di Pietrantonio stworzyła powieść piękną, liryczną… a jednocześnie bolesną i surową. „Opowieść sióstr” to piękna językowo opowieść o podszytych dramatem ludzkich ułomnych relacjach. Życiowy realizm przynosi rozczarowanie relacjami, przygniata bólem i brzemieniem straty.

Gorącą polecam lekturę, gdyż jest to niesamowicie intymna opowieść, powoli ukazująca skrywane tajemnice. To historia, w której każdy szczegół jest jak sól sypana na ranę. Tą powieść się czuje… jej się doświadcza… a ból współodczuwa.

"Opowieść sióstr" jest drugą częścią z cyklu: "Porzucona córka" Donatelli Di Pietrantonio. Wzrusza i porusza tak samo jak pierwsza część. Dla lepszego jej zrozumienia zachęcam do poznania najpierw pierwszej części, czyli "Porzuconej córki". Dowiecie się z niej, jakie dzieciństwo miały obie siostry.

Historię ukrytą na kartkach powieści "Opowieść sióstr" pochłonęłam w ciągu jednego dnia. Za wszelką cenę chciałam dowiedzieć się, jak poradzą sobie dziewczyny, które były wychowywane przez bardzo patologicznych rodziców. Miałam cichą nadzieję, że nie pójdą w ślady swoich rodziców.

Arminuta jakoś radzi sobie w życiu. Ma męża, pracę i swoje własne cztery ściany. Gorzej jest z jej siostrą Adrianną. Ewidentnie dziewczyna sobie nie radzi i potrzebuje pomocy. Obie siostry nie widziały się od kilku lat. Pewnego razu do drzwi Arminuty puka jej siostra. Nie jest sama. Przyniosła ze sobą dziecko. Pytanie, czy to jest jej własne niemowlę? Czy komuś je ukradła?

Nasza główna bohaterka w tej części również nie będzie miała lekko. Czeka ją mnóstwo problemów z własną siostrą oraz innymi członkami rodziny. W życiu prywatnym również nie będzie kolorowo. Jednak wychowanie ma ogromne znaczenie.

Czy miłość sióstr jest silniejsza od wszystkich przeciwności losu? Czy w najgorszym momencie życia główna bohaterka stanie na wysokości zadania?

Wydaje mi się, że najbardziej pokrzywdzoną osobą z całej tej historii jest Arminuta. Każdy z niej chce wycisnąć jak najwięcej dla siebie. Ona daje się wykorzystywać. Czy jest zadowolona ze swojego życia? Czy chciałaby coś zmienić?

Ciekawa historia pokazująca trudne życiowe wybory. Odpowiada na pytanie: ile tak naprawdę jesteśmy w stanie z siebie dać innym?

Ta powieść wywołuje łzy i zmusza do myślenia nad relacjami we własnej rodzinie. Niektóre przedstawione tutaj sceny sprawiły, że stawało mi serce. Mocno psychologiczna historia. Mam nadzieję, że za jakiś czas ponownie usłyszymy o Arminucie i jej rodzinie.

Ps.

Czy dla siostry lub brata bylibyście w stanie zrezygnować z własnej kariery?

Włoska autorka Donatella Di Pietrantonio ponownie porywa nas w sam środek przejmującej, emocjonalnej historii o dwóch skrajnie różnych siostrach. Kontynuacja losów Adriany i Arminuty budzi wiele emocji a mimo dość krótkiej fabuły jesteśmy w stanie dowiedzieć się wszystkiego co niezbędne, by w pełni zrozumieć obraz ich burzliwej relacji.

To opowieść pisana przede wszystkim uczuciami towarzyszącymi bohaterom. Autorka nigdzie się nie spieszy, malowniczym językiem pisze opowieść, która aż się prosi, by czytać ją również między wierszami w nostalgiczny sposób przywołuje obraz rodziny, która została wystawiona na ciężką próbę. To nie jest skomplikowana historia, a przynajmniej taka wydaje się na pierwszy rzut oka, ale choć można ją przeczytać w jeden wieczór to pozostaje w głowie na długi czas.

To ciąg dalszy wydarzeń z pierwszej części, więc koniecznie odsyłam Was do nadrobienia zaległości. Tło wydarzeń nie odgrywa tak ważnej roli jak to co dzieje się tu i teraz, ponieważ najważniejsze są zachowania i myśli bohaterek. A ich różne temperamenty pokazują jak trauma przeszłości wpłynęła na każdą w indywidualny sposób co pięknie obrazuje naturę człowieka oraz jego podejście do życia. Dużo jest w tym wszystkim żalu kierowanego w stronę rodziców, obojętnej matki i nieustannej biedy. Dużo skrywanych emocji, które wydają się aż namacalne.

Nie wszystko jest tutaj jasne, ponieważ autorka nie stawia przed nami łatwych odpowiedzi. Musimy drążyć temat, domyślać się wszystkiego, wyciągać własne wnioski. Dwie bohaterki zagubione są we własnych myślach, zranionych duszach, w nieustannie towarzyszącymi im niepokoju. Buduje się przez to gęsta i bardzo osobista atmosfera, ponieważ czasami miałam wręcz uczucie, że przeszkadzam im w rozwiązywaniu problemów. Autorka stanęła więc na wysokości zadania jeśli chodzi o realność i prawdę płynącą z fabuły i chociaż jest to zupełnie nietypowa powieść, to zdecydowanie warta uwagi.

"Opowieść sióstr" to włoski klimat, burzliwy klimat i bohaterki, które budzą skrajne emocje. Powieść zaskakująca, dająca do myślenia i na wszystkie możliwe sposoby oryginalna, więc nie każdemu przypadnie do gustu. Osobiście jednak jestem zachwycona piórem Donatelli Di Pietrantonio i uważam, że stworzyła ona bardzo przejmujący obraz prywatnej tragedii rozgrywanej na przestrzeni lat.

W życiu nigdy nie jest tak, że poukładasz wszystko po swojemu i taki porządek zostanie już na stałe. Zawsze znajdzie się coś lub ktoś i ten porządek zburzy.

Gdy po wieloletniej rozłące na progu mojego mieszkania ujrzałam siostrę, wiedziałam już, że kłopoty wróciły. Znów zapukały do moich drzwi. Maleńkie dziecko, choć pozornie mogło wnieść w nasze życie odrobinę słońca, niestety było jednym z tych problemów.

W chwili przekroczenia przez nią progu mojej codzienności, zaczęłam tracić kontrolę nad wszystkim.

Nie wiedzieć kiedy, moje małżeństwo przestało istnieć. Matka, która nigdy tak naprawdę nią nie była, zachorowała, a ojciec za nic w świecie nie chciał przyznać się do popełnionych błędów.

A moja siostra... Wciąż była moją siostrą. Zbliżała się do mnie na moment, by zaraz oddalić się na lata. Choć wiedziałam, że jestem jedną z dwóch osób, które tak naprawdę kocha. Drugą był jej syn.

.

Ta krótka (trochę ponad 200 stronicowa) historia opowiada o trudach, z których składa się życie. O trudach, które kształtują, prowadzą nas do miejsca, w którym zaczynamy zastanawiać się, kim właściwie jesteśmy i dlaczego pozwalamy nieść się na falach przeszłości.

Choć chwilami chaotyczna, ta historia jest po prostu o życiu. Bez ubarwień i niepotrzebnych smaczków.

Tytułowe siostry to dwa zupełnie inne światy. Jedna poukładana, druga zaś porywcza. Osobno odczuwają tęsknotę, ale razem nie potrafią funkcjonować. Zderzenie ich osobowości to istny wulkan emocji.

Autorka nie szczędzi nam intymnych wydarzeń, niesmacznych szczegółów, które wyjaśniają okoliczności tego co dzieje się później. Prowadzi nas przez tą historię, przekazując prawdziwe emocje. Daje nadzieję.

Wielu z nas cieszyły spotkania z najbliższymi w dopiero co minione święta.

Z niespodziewanego spotkania z młodszą siostrą nie cieszy się poukładana Arminuta, bo wie, że pojawienie się nieprzewidywalnej Adriany z niemowlęciem na rękach może zwiastować jedynie kłopoty. Te dwie, tak różniące się od siebie kobiety są bohaterkami powieści z gatunku literatury pięknej autorstwa Donatelli Di Pietrantonio „Opowieść sióstr” i kontynuacją poruszającej „Porzuconej córki”.

W tej zamkniętej w nieco ponad dwustu stronach powieści autorka zawarła wszystko to z czego składa się życie. Nieuporządkowany ciąg zdarzeń pozostających w pamięci, powracających w myślach ciągle na nowo. Przyczyn i skutków, które ubieramy w emocje. Niektóre z nich są jak plaster na ranę, większość niesie żal, wyrzuty sumienia, rozgoryczenie i złość. Pęcznieją i nabrzmiewają, by w chwili odwagi wypłynąć lawą brutalnej prawdy niszczącej ułudę bezpieczeństwa i stabilnego życia.

Wspólna trudna przeszłość przyciąga siostry i odpycha jednocześnie, a i dorosłe życie każdej z nich gotuje ból i rozczarowania. Czy ich skomplikowana relacja jest jedyną stałą, na którą mogą liczyć? Ostatnią deską ratunku, której się łapią, gdy kolejne ciosy ciągną je na dno?

Mogłoby się wydawać, że brutalnie realistyczne sceny z życia, które tak obrazowo maluje przed czytelnikiem autorka wprowadzą dysonans w subtelną wrażliwość jej prozy, jednak nie znalazłam w niej żadnych fałszywych dźwięków. Ta harmonia, choć czasem duszna i przytłaczająca rozbrzmiewa wzbierającymi emocjami opowiadając o trudnych relacjach rodzinnych, skrywanych tajemnicach, siostrzanej miłości i nierozliczonej przeszłości.

Niełatwa to opowieść i piękna zarazem. Dla emocji, które niesie po stokroć warto ją poznać.

Dwie skrajne osobowości, które łączą więzy krwi. Trudna relacja między siostrami to oś całej fabuły. Kobiety mierzą się z przeciwnościami, każda w pewien sposób wplątuje się w nieodpowiednie relacje, a dramatyczne sytuacje są na porządku dziennym.

To nie jest łatwa historia, chociaż dotyka bardzo przyziemnych tematów. Uczucia, relacje, więzi, od tego wszystko się zaczyna i do tego sprowadza. Jest ro powieść z gatunku literatury pięknej, dlatego oczywiście mnie sprawiła pewną trudność. Przeplatanie wątków odczuwałam jako pewnego rodzaju chaos, przez co ciężej było mi się skupić na tej historii. Jednak ta krótka powieść niesie duży ładunek emocjonalny i myślę że w odpowiednim czasie może mocniej oddziaływać na czytającego.

To historia nieśpieszna, wysublimowana, potrzebująca czasu i zrozumienia. Dla fanów pióra autorki, włoskiego klimatu i trudnych relacji.

„Opowieść sióstr” to drugi tom „Porzuconej córki”. Opowiada ona o skomplikowanej relacji pomiędzy dwoma siostrami. Chociaż są siostrami są bardzo różne. Jedna jest oazą spokoju. Ma męża i dobrą pracę. Druga jest bardziej buntownicza i nie może znaleźć sobie miejsca. Ciągle szuka wrażeń. To co ich łączy poza więziami krwi, to dobrostanie bez matki, trauma z dzieciństwa i życie w biedzie.

Podobnie jak w poprzedniej powieści autorka buduje atmosferę napięcia i niepokoju. Jest wręcz duszno i ciężko. Siostry zmagają się ze swoją przeszłością, która nie była łatwa. Pełno tutaj rozczarowań, goryczy, tajemnic, bólu i cierpienia. Ale wśród tylu negatywnych uczuć, czytelnik będzie czuł również nadzieję. A wszystko ro zawarte na 232 stronach. Książki Donatella Di Pietrantonio, charakteryzują się małą obojętność jeśli chodzi o ilość stron, ale na nich znajduje się prawdziwa karuzela emocji.

Adriana i Arminuta to dwie siostry, które wychowały się w domu, w którym nie było miłości. Panowała tutaj przemoc i bieda. Po latach znowu spotykają się, ale czy będą umiały ze sobą rozmawiać?

Książka porusza trudny temat i nie jest łatwa. Autorka skacze między teraźniejsza i przeszłością. Czasami urywa wątek a następnie do niego wraca. Na lekturze więc trzeba trochę bardziej skupić się. Dzięki takiemu stylowi, autorka na pewno świetnie oddała klimat zranionych dusz. Mogliśmy lepiej zrozumieć każdą z sióstr i dowiedzieć się nie od razu, ale krok po kroku co się wydarzyło w przeszłości.

W książce nie znajdziemy zaskakujących zwrotów akcji, nie mniej jednak wciąga ona od pierwszych stron, a uczucia które wywołuje powodują, że nie można o niej zapomnieć jeszcze przez długi czas. Polecam!

Donatella Di Pietrantonio powraca z kontynuacją "Porzuconej córki" i ponownie, z wrażliwością i czułością, wprowadza czytelników w świat burzliwych rodzinnych relacji, intymnych uczuć i głęboko skrywanych tajemnic. Powieść utrzymana jest w mrocznym, dusznym klimacie – przesiąknięta życiowym realizmem, goryczą rozczarowań i międzyludzkich relacji. Donatella Di Pietrantonio podąża śladem traumy, bólu, dramatu i straty – za pomocą precyzyjnej, jednocześnie surowej i lirycznej prozy tworzy mocne, działające na wyobraźnię obrazy. I potrafi przekazać intensywność uczuć, często tych najtrudniejszych.

Krótka, ale intensywna opowieść utkana z miłości, bólu i dramatu. Może i nie tak wspaniała jak "Porzucona córka", ale wciąż bardzo dobra. O rozliczeniu z przeszłością, silnej siostrzanej więzi, małżeństwie i macierzyństwie. Pokochałam klimat powieści Di Pietrantonio i jej subtelną, oszczędną prozę. "Opowieść sióstr" ma w sobie intymność doświadczeń oraz uniwersalność przekazu. Warto.

Nie wybieramy rodziców, ani miejsca, w którym przychodzimy na świat. To trochę jak los na loterii. Możemy trafić w cudowne miejsce, gdzie będziemy kochani, zaopiekowani i ważni. Niestety mogą nam się trafić rodzice nieodpowiedzialni, niedojrzali, przemocowi, pełni lęków i frustracji.

Szczęśliwe dzieciństwo to mocny fundament na przyszłość. Jak poradzą sobie w dorosłym życiu Adriana i Arminuta, bohaterki książki "Opowieść sióstr", które wychowywały się w domu pełnym przemocy i biedy?

Dzieli je prawie wszystko, ale łączą więzy krwi. Arminuta jest spokojna, zdystansowana. Ma dobrą pracę, męża, jest bezdzietna. Adriana to tzw. rogata, niespokojna dusza, która ciągle gdzieś gna, szuka wrażeń.

Po latach spotykają się w niezbyt sprzyjających okolicznościach. Czy będą umiały siebie zrozumieć?

"Opowieść sióstr" to powieść niełatwa, wymagająca, mocna. Problemy w jej odbiorze stwarzają zawirowania w czasie. Raz jesteśmy w przeszłości, innym razem w teraźniejszości. Dużo wątków się urywa, potem autorka do nich wraca. Mnóstwo w niej sekretów, niedomówień, niedopowiedzeń.

Trzeba przyznać, że trudna relacja sióstr została pięknie i ciekawie uchwycona. Czytelnik może obserwować, jak ich więź się zmienia, faluje, traci na intensywności. Obie siostry nie mają łatwego życia. Przechodzą kryzysy, doznają rozczarowań. Jednak wiedzą, że mają siebie.

"Opowieść sióstr" to nastrojowa, intymna historia, pełna zwierzeń i wyznań, o których trudno zapomnieć.

To lektura godna Waszej uwagi.

„Dzieliłam z siostrą dziedz­ictwo przemil­czanych słów, zanied­banych gestów, odmówionej troski. I spo­rady­czne, nieoczeki­wane chwile uwagi. Byłyśmy córkami bez żadnej matki. Nadal jesteśmy i na za­wsze zostaniemy dwójką uciekinierek.“

Krótka, ale bardzo intensywna powieść. O prześladującym cieniu toksycznych rodziców i trudnej relacji między siostrami. Przywiązaniu do osób, które wywołują jedynie ból i dysfunkcyjnych relacjach. Destrukcyjnym działaniu patriarchatu, jego zamykaniu ust kobietom, stereotypowym podziale obowiązków, krzywych spojrzeniach, gdy ktoś nie mieści się w jego normach. A w tle obecny jest lęk osoby homoseksualnej, która stara się żyć w zgodzie z oczekiwaniami innych, ukrywając swoją orientację. Wsparcie małych społeczności, gdzie sąsiad dla sąsiada jest większą pomocą niż rodzina. I uczucie jakie nie mija, choć ranimy i jesteśmy ranieni.

„Opowieść sióstr“ to kontynacja „Porzuconej córki“ i oba tytuły można czytać osobno, ale największe wrażenie robią razem. Uderzają i wprawiają w dyskomfort. Kontynuacja losów Arminuty podobała mi się zdecydowanie bardziej i mocniej do mnie przemówiła, ale obie książki mają w sobie duże pokłady bólu. Brudu na duszy, ale też nadziei na zmianę losu. I tylko ta okładka działa mi na nerwy, bo zupełnie nie oddaje zawartości.

przekł. Lucyna Rodziewicz-Doktór

TW: przemoc psychiczna i fizyczna, toksyczne relacje, śmierć, choroba, zdrada

Książka bardzo emocjonalna. Prawdziwa. Czyta się jednym tchem.

Jest to historia skomplikowanej i trudnej relacji sióstr na przestrzeni lat. Prosta, oszczędna, bez zbędnych detali proza robi niesamowite wrażenie.

Polecam!