Ophelia mimo wszystko

„Ophelia mimo wszystko” jest niezwykle wartościową młodzieżówką. Czytelnik wraz z tytułowa bohaterką doświadcza jej przemiany i następstw pytania „Kim tak naprawdę jestem?”. Powieść jest napisana ponad podziałami, dzięki czemu każdy czytelnik poczuje się bezpiecznie podczas lektury. Zdecydowanie jest to jedna z lepszych młodzieżówek z motywem wlw. Kreacja Opheli jest niezwykle realistyczna - dziewczyna tak jak każda nastolatka ma swoje wzloty i upadki, jednak nie powstrzymuje jej to przed próbą odnalezienia prawdziwej siebie.

Zarówno relacje przyjacielskie, jak i romantyczne są opisane z wyczuciem i empatią. Temat przemiany oraz poszukiwania siebie zdecydowanie spodoba się czytelnikom. Bohaterka mierzy się z problemami, których sami doświadczyliśmy w młodości lub wciąż przez nie przechodzimy. Książka ukazuje wartość jaką ma w sobie każdy człowiek.

Polecam książkę „Ophelia mimo wszystko” dla czytelników, którzy uwielbiają powieści napisane lekkim językiem, a przy tym poruszające ważne dla młodzieży problemy. Jako nieco starsza książkara bawiłam się super i jestem pewna, że nastoletnia czytelniczka również przepadnie w lekturze.

Książka, o której słyszałam bardzo wiele, zanim została jeszcze wydana w Polsce. Zaznaczę, że były to same dobre rzeczy, przez które miałam bardzo wysokie oczekiwania względem tej książki i nie zawiodłam się. Mamy tu historię Ophelii, która powoli zaczyna odkrywać to kim naprawdę jest i obawia się zmian, jakie za tym idą. Moim zdaniem autorka w idealny sposób wyważyła zabawne dialogi z tymi smutnymi, czy tymi, które mają być jak plaster na nasze serce. Bardzo polubiłam wszystkich bohaterów, bo nawet bohater z początku denerwujący okazywał się był kimś zupełnie inny niż sądziliśmy, obserwując jego zachowania oczami Ophelii. Jest to bardzo komfortowa młodzieżówka, zarówno dla tych trochę młodszych czytelników jak i dla tych starszych, do których ja się zaliczam.

Historia opowiedziana w tej książce może nie zaskakuje, ale w niezwykły sposób może przemówić do naszych dusz. Bohaterką jest niezwykle sympatyczna Ophelia - postać, którą z pewnością polubią czytelnicy. Wszyscy znają ją jako osobę zakochaną w swoim różanym ogrodzie, kubańskim jedzeniu i chłopcach. Jednakże, gdy poznaje ona piękną i tajemniczą Talie, jej życie zmienia się nie do poznania.

To opowieść o miłości. "Ophelia mimo wszystko" jest studium postaci odkrywającej siebie i swoją seksualność. To powieść o nastolatce konfrontującej się z oczekiwaniami i wyobrażeniami innych ludzi, tak różnymi od rzeczywistości. To także opowieść o dorastaniu i wyborach, jakie stają przed nami na drodze ku dorosłości.

Przyjacielskość i oddanie Ophelii zachwycają, a romantyzm w sposób subtelny wpisany jest w jej postać. Przez całą historię towarzyszymy jej w wewnętrznej walce z samą sobą, podczas gdy cały świat staje na głowie. Musi wybrać między swoim bezpiecznym życiem, które jest dobrze jej znane, a odważnym, niezniszczalnym pragnieniem bycia sobą. Czy stara i nowa Ophelia to po prostu… Ophelia?

Nawiązania do Szekspira i motyw kwiatów dodają całości uroku i klimatu, który wprowadza nas w świat pełen piękna i poezji.

Ophelia uczy nas miłości i pozwala nam spojrzeć na różne aspekty tego pięknego uczucia. Czytelnik z pewnością odnajdzie w niej wiele uniwersalnych prawd, a jej przesłanie dotknie młode dusze.

Są takie książki, które bardzo chciałabym mieć, gdy sama przechodziłam okres dojrzewania i wszystko wydawało mi się być tysiąc razy intensywniejsze. Ophelia mimo wszystko jest jedną z takich książek. To wartościowa młodzieżówka, która pokazuje wszystkie te nastoletnie rozterki i wewnętrzne kryzysy, z jakimi wielu z nas z pewnością się zmagało (a może nadal zmaga). Może nie jest to do końca powieść idealna i z pewnością przeznaczona raczej dla młodszych czytelników, ale świetnie sobie radzi, ukazując to, że każdy z nas tylko próbuje siebie zrozumieć, zaakceptować, znaleźć swoje własne miejsce na świecie i ludzi, którzy będą trwać przy nas pomimo wszystko.

Mam wrażenie, że ostatnio czytam zbyt wiele młodzieżówek i przez to nie doceniłam w pełni tej historii, ale bardzo podoba mi się jej prostota i realizm. To jedna z tych ciepłych, komfortowych historii, w których bohaterowie może i nie są idealni, ale uczą się na swoich błędach i zmieniają się na lepsze. Jasne, czasami czułam się sfrustrowana. Przewijają się tu dość typowe, nastoletnie dramaty, rozterki i trójkąty miłosne, a także brak komunikacji między bohaterami, co do wielu może nie przemawiać, ale autorka rewelacyjnie sobie z nimi radzi, pozwalając bohaterom się rozwijać i zmieniać. W końcu nastoletni czas to właśnie okres odkrywania samego siebie, popełniania błędów i uczenia się na nich.

Ophelia to przesympatyczna bohaterka, której historia jest nie tylko inspirująca, ale z pewnością wielu osobom bliska. Ja sama poczułam z nią więź i to nie tylko dlatego, że obie kochamy kwiaty. Sprostanie oczekiwaniom innych ludzi na nasz temat to jedna z najtrudniejszych rzeczy, z którymi wielu z nas się zmaga, w tym także Ophelia. Przyjaciele i rodzina znają jej jedno oblicze, ale kiedy dziewczyna zaczyna zdawać sobie sprawę, że być może nie jest już tą osobą, za którą wszyscy ją uważają, pojawia się zagubienie, a jej naturalną reakcją jest zamknięcie się w sobie. Bardzo się cieszę, że autorka pozwoliła tej postaci się rozwinąć, nauczyć sięgać po pomoc i kiedy sytuacja tego wymagała, przeprosić. Ta historia skupia się przede wszystkim na jej odkrywaniu swojej własnej tożsamości i drogi do samoakceptacji, ale autorka świetnie radzi sobie też z przedstawieniem jej kubańskiego dziedzictwa, a także jej przyjaźni, tych starych i tych nowych, oraz jej relacji z rodzicami.

Ophelia mimo wszystko to też książka, która dość mocno skupia się na grupie przyjaciół bohaterki, ale jeśli mam być szczera, ta część interesowała mnie najmniej. Głównie ze względu na to, że wiele dramatów ciągnących się niemalże do końca wiązało się z trójkątem miłosnym w grupie, a ja nie bardzo za takimi wątkami przepadam. Brak komunikacji, napięcie i szczerze mówiąc, dość frustrujące zachowanie bohaterów, mnie trochę męczyły. Za to moje serce totalnie przepadło dla Wesa i żałuję, że tak duża część jego historii została poświęcona Lindsay (za którą, szczerze mówiąc, nie za bardzo przepadam). Wolałabym poznać go bliżej bez tego przyćmiewającego go dramatu miłosnego - był jedną z najbardziej interesujących postaci w tej książce.

Rozumiem miłość czytelników do tej historii, bo to bardzo wartościowa i poruszająca wiele ważnych tematów młodzieżówka. Jak wspomniałam wyżej, bardzo żałuję, że nie poznałam jej w nastoletnim wieku, bo jestem pewna, że wtedy pokochałabym ją bardziej. Jeśli lubicie takie historie o poznawaniu siebie, odkrywaniu własnej tożsamości i seksualności (ogromny plus za tak różnorodną reprezentację osób LGBT+), to ją wam polecam. Myślę, że Ophelia mimo wszystko może was zauroczyć.

Recenzja z bloga [Adres usunięty]

🥀🌹

,,Czekamy na miłość, czekamy, aż ludzie, których kochamy, ujrzą nas takimi, jakimi my widzimy ich".

(fragment książki)

°

Ophelia słynie z żarliwej miłości do róż, kubańskich przysmaków i... chłopców. Liczne zauroczenia stały się obiektem niewinnych żartów wśród bliskich dziewczyny i swego rodzaju jej znakiem rozpoznawczym.

Gdy w pewnym momencie Ophelia odrywa, że kolejnym obiektem jej westchnień jest nie kolejny chłopak, a piękna Talia Sanchez, uświadamia sobie, że będzie musiała na nowo odkryć, kim naprawdę jest.

💃🏼🎶

,,Ophelia mimo wszystko" to niezwykle ciepła młodzieżówka, pełna rozważań na temat ponownego odkrywania siebie i własnej seksualności w obliczu oczekiwań innych.

Tłem do rozmyślań głównej bohaterki są często obecne w literaturze wydarzenia licealne, takie jak bal szkolny czy rozdanie dyplomów. Oprócz głównej bohaterki mamy w tej historii wiele ciekawych postaci pobocznych oraz szeroką reprezentację LGBTQ+.

Przemyślenia Ophelii były naprawdę interesujące i wierzę, że wiele osób odnajdzie w nich cząstkę siebie. I choć dla mnie ta historia była przyjemna, nie wyróżniała się też niczym szczególnym. Zabrakło mi w niej bardziej wnikliwego przedstawienia niektórych postaci i przyznaję, że chyba liczyłam też na odrobinę ciekawszą fabułę.

Mimo tych kilku zastrzeżeń nie żałuję czasu spędzonego z lekturą i myślę, że wielu z Was może się ona spodobać 🍀

💌❣️

„Ophelia mimo wszystko” jest powolną i ciepłą historią, która mimo wszystko jest ogromnie ciekawa. Z każdym kolejnym rozdziałem zastanawiamy się, jak potoczy się historia Opheli, czy znajdzie miłość, czy zrozumie siebie samą? To historia o poszukiwaniu siebie, o poznawaniu swojej seksualności i odnajdywaniu szczęścia w małych rzeczach. Nie można przejść objętnie obok tak komfortowej książki!

🌹 Oj Ofelko, Ofelko... Wielkieś mi uczyniła pustki w domu moim, tym zniknienim swoim *parafraza Kochanowskiego zawsze wchodzi jak złoto💫⭐*. Bo lektura tej książki była przyjemna, stawała się takim mentalnym kocykiem, ale cały czas czułam podskórnie, że czegoś mi brakuje...

🌹 Ta fabuła ma mnóstwo cytatów, które zapadają w pamięć. I takie, które rozczulają i powodują ciepło na serduszku. A nawet takie, które wkurzają swoją ignorancją lub niezrozumieniem drugiej osoby. Ale wiem, że młodsza wersja mnie byłaby bardziej usatysfakcjonowana historią. Bo ona jest aż za prosta i wydarzenia można policzyć na palcach dwóch dłoni, a większość ich kręci się wokół balu na zakończenie szkoły *w tej chwili doceniam, że moja własna studniówka była w klimacie 'Alicji w krainie czarów', bo zawsze mogło być gorzej🤣*.

🌹 Rozumiem, że w 'Ophelii mimo wszystko' skupiamy się na poszukiwaniu własnej tożsamości, oswojeniu się z myślą, że jesteśmy inni niż do tej pory byliśmy postrzegani, ale ostatnie sto stron ciągnęło mi się jak przysłowiowe flaki z olejem🙈 Oczekiwałam trochę więcej akcji jak np. w 'Perfect on paper'🧡

🌹 Wszelkie wzmianki o 'Hamlecie', różach i hiszpańskie wtrącenia powodowały szerszy uśmiech na mojej twarzy. Moja nauka hiszpańskiego się do czegoś przydała, nie musiałam sprawdzać przypisów i wszystko mogłam przeczytać z idealnym akcentem🤣🔥

🥀 Czy polecam? Nie.

🥀 Czy odradzam? Też nie.

🥀 Czy żałuję, że sięgnęłam po historię Ophelii? Tym bardziej nie.

Zakochałem się w tej książce! Myślałem, że jako mężczyzna nie będę mógł utożsamić się z tą książką, ale uwierzcie mi, że się da! Ta książka nie jest romansem z wątkiem LGBT. To jest coś więcej. Tutaj główna bohaterka jest niepewna jak każda nastolatka. Dopiero odkrywa to, że podobają się jej również i kobiety. Prowadzi to też do różnych wymian zdań i poglądów z rodzicami, strachem przed byciem nieakceptowanym. Każdy z nas jako nastolatek właśnie tego się bał. Naprawdę gorąco ją polecam nie tylko kobietom czy mężczyznom. Nie ważne jak się identyfikujecie i tak jesteście ważni. Nie bójcie się odkrywać siebie! Wszyscy jesteśmy ludźmi, a ta książka to tylko udowadnia.