Droga do Nidaros. Oko Jelenia. Tom 1

Muszę przyznać, że ta seria kusiła mnie już od jakiegoś czasu, miałam przeczucie, że będzie dobra na moje pierwsze spotkanie z tym autorem, gdyż ma największe szanse mi się spodobać.

Zaczyna się bardzo intrygująco - na świat nadciąga katastrofa, której nie da się uniknąć, lecz Marek, nasz główny bohater będący nauczycielem informatyki,na skutek tajemniczego kontaktu z obcym, zostaje przeniesiony do XVI-wiecznej Norwegii. Jego zadaniem jest odnalezienie artefaktu Oko Jelenia i tajemniczego Alchemika wraz z Heleną, która tak jak on, została przeniesiona tu z innych czasów. Później dołącza też do nich nastolatek Staszek.

Autor świetnie opisał świat przedstawiony, z licznymi szczegółami historycznymi dotyczącymi życia ludzi sprzed kilku wieków, z czasów schyłku panowania Hanzy. Jest tu mnóstwo ciekawostek, a realia wypadają bardzo wiarygodnie. To wszystko składa się na niesamowity klimat tej serii, jest naprawdę urzekający.

Z upływem stron mój entuzjazm jednak dość mocno osłabł, a zaczęły zastępować go frustracja i znużenie. Autor skupił się na przedstawieniu przeżyć głównych bohaterów, którzy muszą przetrwać w nowym i obcym środowisku, pokazując świetnie nasze przywiązanie do dóbr cywilizacji. I o ile wątki związane z survivalem i walką o przetrwanie uwielbiam, zazwyczaj bardzo mnie angażują, tak tutaj czegoś mi zabrakło. Spodziewałam się na ciut więcej emocji związanych z sytuacją postaci lub zaangażowaniem w główną oś fabularną, lecz niestety obu tych rzeczy mi zabrakło. Jedyne emocje czułam przy nielicznych fragmentach dotyczących Heleny, ale tylko dlatego, że została wrzucona w bardzo nieciekawą sytuację, może nawet zbyt dramatyczną.

Pod koniec uzmysłowiłam sobie, że w sumie cały pierwszy tom skupił się na tytułowej drodze do Nidaros, a przede wszystkim na pobycie w tym mieście. Bohaterowie nie zrobili za bardzo kroków do przodu w swojej misji, a autor nawet nie przybliżył czytelnikowi czym jest Oko Jelenia.

Jest to z pewnością bardzo klimatyczna seria, z świetnie przedstawionymi realiami i ciekawym pomysłem na historię. Powinny odnaleźć się w niej osoby, które lubią jak autor powoli snuje swoją opowieść i przedstawia dość złożone perypetie swoich bohaterów.

Dla mnie jednak, mimo pewnych plusów, okazała się dość męczącą przeprawą. Wolę jak główny wątek rozwija się trochę szybciej, a jeśli nie, to niech powieść nadrabia to wyjątkową kreacją bohaterów. Tutaj tego zabrakło, co mówię z dużym żalem, bo naprawdę liczyłam, że stanę się fanką tej serii.

Seria "Oko Jelenia" Andrzeja Pilipiuka doczekała się nowego, pięknego wydania. Dzięki Fabryce Słów mam przyjemność poznać te książki, gdyż wcześniej nie miałam okazji po nie sięgnąć. Nigdy wcześniej nie sprawdzałam nawet o czym jest ta seria 😅

Na początku dowiadujemy się iż naszą planetę czeka zagłada i zdarzy się to dość szybko. Marek - nauczyciel informatyki oraz Staszek - nastolatek, w ostatnich momentach istnienia Ziemi trafiają na obcego, który kolekcjonuje "pamiątki" ze skazanych na zagładę planet. Dwoje ludzi, chcąc przeżyć, zostaje niewolnikami obcej istoty, która zleca im misję - tyle, że misję w przeszłości. Marek zostaje przeniesiony do średniowiecza, nie wie gdzie i kiedy dokładnie, a pomoc w misji na mu Helena- młoda szlachcianka z XVIII w.

Muszą odnaleźć tajemnicze "Oko Jelenia", choć już same przeżycie w średniowieczu jest nie lada wyzwaniem.

I tak to się zaczyna... Realia życia w średniowieczu, w tym brak higieny, przemoc (w tym seksualna), wyzysk, no i oczywiście konflikt o podłożu religijnym. Poza głównym wątkiem jest też drugi, handlowo polityczny związany z dwójką ówczesnych bohaterów związanych z Hanzą.

Jestem ciekawa jak to wszystko się połączy w kolejnych tomach...

"Droga do Nidaros" jest wprowadzeniem do tej serii, ukazaniem ówczesnego świata, w którym ciężko odnaleźć się człowiekowi współczesnemu, zwłaszcza z tak beznadziejną misją. Czyta się to dosyć dobrze, choć ostrzegam przed mocniejszymi fragmentami przemocy. Młoda Helena naprawdę sporo musiała przejść w tym tomie, mam nadzieję, że w kolejnych autor trochę jej odpuści. Na pewno już niedługo sama się dowiem jak potoczyły się losy jej i pozostałych bohaterów Oka Jelenia.

Dzisiejsza recenzja dotyczy serii, która zadebiutowała w 2008 roku. Dzięki wznowieniu moja ciekawość sięgnęła zenitu, zwłaszcza że cenię twórczość autora. Przed wami recenzja pierwszego tomu zatytułowanego „Droga do Nidaros”. Myśleliście, że koniec świata oznacza koniec imprezy? U Andrzeja Pilipiuka to dopiero początek! Jeśli znacie go jedynie z przygód Jakuba Wędrowycza, to ostrzegam: zapnijcie pasy, bo autor zabiera nas w zupełnie inne rejony. Byłam w szoku, ale w pozytywnym sensie. Akcja zaczyna się z impetem, jak u Stevena Spielberga, a moim zdaniem – o wiele lepiej. Co byście zrobili na wieść, że Ziemię (żeby tak dosłownie się wyrazić) trafia szlag? Deszcz antymaterii, fajerwerki, koniec. Game over. Przynajmniej tak by się mogło wydawać. Nasz główny bohater, Marek, nauczyciel informatyki i nieco nerd, cudem unika anihilacji. Jak? Otóż porywa go kosmita-kolekcjoner o wdzięcznym imieniu Skrat. Zamiast biletu w zaświaty, Marek dostaje bilet w jedną stronę do XVI-wiecznej Norwegii. Taki upgrade z apokalipsy na hardkorowy survival w średniowieczu. Nie martwcie się, to tylko kropla w morzu przygód, jakie czekają na was w tej części, a już nie wspomnę o kolejnych tomach.

Marek nie jest sam – z czasem dołączają do niego inni bohaterowie, jak na przykład Staszek, nastolatek z Warszawy, oraz Hela, której tożsamość pozostawiam wam do odkrycia. Nawet nie spodziewacie się, co to za osobowości. Ta przypadkowa ekipa z różnych epok ląduje w świecie, gdzie nikt nie słyszał o antybiotykach, a najbliższy prysznic to lodowaty fiord. Ich misja? Zostaje im narzucona przez tajemniczą kosmitkę w ciele… łasicy. Mają odnaleźć tytułowe „Oko Jelenia”. Czym ono jest? Gdzie go szukać? Tego nie wie nikt. I to jest, według wielu opinii w internecie, jeden z głównych motorów napędowych fabuły – wielka, wciągająca tajemnica. Nie wiem, czy się ze mną zgodzicie, ale dla mnie autor jest mistrzem w ukazywaniu realiów historycznych. To nie jest lukrowana opowieść o rycerzach i księżniczkach. To brud, smród, choroby i walka o każdy dzień. Autor nie oszczędza ani bohaterów, ani czytelników. Przyznaję, że momentami byłam zszokowana brutalnością niektórych scen, ale więcej o tym przeczytacie sami. Pytanie, czy to na plus? Dla mnie tak, ponieważ jako czytelnik mocno wciągnęłam się w tę historię. To książka, która pokazuje, że historia to nie tylko daty bitew, ale przede wszystkim codzienne, często brutalne życie zwykłych ludzi.

To nie jest opowieść, w której bohater z przyszłości nagle staje się wszechmocny dzięki swojej wiedzy. Wręcz przeciwnie. Marek, mimo że ma łeb na karku, musi uczyć się wszystkiego od zera: jak polować, jak budować szałas, jakich ludzi unikać, by nie skończyć z nożem w plecach. Jego wiedza z XXI wieku często okazuje się bezużyteczna lub wręcz niebezpieczna. Lekkie pióro, charakterystyczne poczucie humoru (często czarnego i ironicznego) i umiejętność przemycania GIGANTYCZNEJ liczby historycznych ciekawostek w taki sposób, że nawet tego nie zauważasz. Czytając, po prostu chłoniesz wiedzę o życiu w XVI-wiecznej Skandynawii, budowie statków czy zwyczajach kupieckich. Przed wami wciągający świat. Brutalny, ale fascynujący i opisany z niesamowitą dbałością o detale. Uważam, że to oryginalny pomysł, ponieważ połączenie postapokalipsy z podróżą w czasie to coś świeżego. Mimo trudnych tematów książkę po prostu się chłonie jednym tchem.

Jeśli więc szukasz czegoś, co jest miksem przygody, historii i fantastyki, i nie boisz się ubrudzić (choćby tylko w wyobraźni), daj szansę załodze Pilipiuka. Jest duża szansa, że wsiąkniesz na dobre i zaraz po skończeniu będziesz szukać w internecie kolejnego tomu.