Ognista przeszłość. Ognista. Tom 2

Kiedy skończyłam tom pierwszy byłam mocno zaskoczona jak zakończyła się częściowo ta historia. Dlatego po krótkiej jednodniowej przerwie zabrałam się za tom 2. Początkowo obawiałam się, bo kontynuacje nie zawsze są dobre, zwłaszcza że mamy tu losy dalsze naszych bohaterów, a nie historie np. innej pary. Po drugie tom drugi również jest pokaźny, nawet odrobinę ma więcej stron i kolejna książka z ponad 500 stronami o losach tych samych bohaterów mogła mi nie przypaść do gustu.

Adeline nie potrafi zrozumieć czemu Jonathan zrobił jej to, co zrobił. Przecież zapewniał, że to, co czuje to "na zawsze". Czy to było kłamstwo, skoro z dnia na dzień ją zostawił? A może wszystko ma zupełnie inne dno? Adeline musi nauczyć się żyć dalej. Z pomocą przyjaciół przetrwała trudny czas. Jednak to, co z pozoru spokoje zmienia się z chwilą powrotu Jonathana. Czy Adeline wpuści go z powrotem do swojego życia? Czy mają szanse na szczęście?

Jonathan nie potrafi żyć bez Adeline, ale dla niej jest w stanie zrezygnować ze wszystkiego, to ja chroni za wszelką cenę. Kiedy postanawia wrócić do Virginia Beach próbuje odzyskać dziewczynę. Ale to nie takie proste. Coś w niej pęka i nie potrafi mu dać tej szansy. Zwłaszcza że Jonathan skrywa dalej swoje tajemnice i nie jest do końca szczery.

Historia wywarła na mnie lepsze wrażenie niż poprzedni tom. Nie ma tu może tak wzruszających momentów jak w poprzednim tomie gdzie bywały momenty, które wycisnęły łzy. Autorka poprowadziła historie w zupełnie nieoczekiwanym momencie. Poznajemy tajemnice rodziny Jonathana, które o dziwo w jakiś sposób łącza się z rodziną Adeline. Wkraczamy lekko w świat mafijny, niebezpieczny i pełne intryg i tajemnic. To wszystko przeplata się z losami paczki przyjaciół. Którzy kończą szkołę i zaczynają dorosłe życie. Dla Adeline to nie łatwy początek straciła kuzyna, miłość swojego życia, matkę, miała wypadek , który by dla niej wielką tragedią. Wszystko w ciągu jednego roku. Czy uda jej się odzyskać spokój?

Początkowo historia toczy się w miarę spokojnie. Paczka przyjaciół z Virginia Beach kończy szkołę, znajduje swój plan na przyszłość. Adeline rozpoczyna swoją pierwszą pracę, która ma jej zapewnić dobry strat. Nie ma wsparcia w rodzinie, bo w zasadzie zostaje sama. To tu poznaje Tima, który wzbudza w niej coś więcej niż przyjacielskie uczucia, ale Del nie potrafi już tak zaufać. Wszystko przez obecność Jonathana. Którego wybierze? W połowie książki autorka zmieniła nam zwrot akcji. Okazuje się, że powiązania rodziny Adeline i Jonathana to coś więcej niż sądziła ta dójka. Ich znajomość z lat dziecięcych to coś więcej niż przypadek. I tu zaczyna się coś, czego się nie spodziewałam. Adeline wraca do rodzinnego miasta, by coś odkryć. Już w pierwszym tomie Adeline mówiła, że chce odciąć się od przeszłości. Że robiła takie rzeczy, o których chce zapomnieć. I już wiemy co to za rzeczy. Az przecierałam oczy ze zdumienia. Kim tak naprawdę jest Adeline? A może Lily? Muszę przyznać ze autorka nieźle namieszała. Końcówka ja zawsze zagmatwana i intrygująca. Polecam obie części a mi nie pozostało nic innego jak przeczytać tom trzeci zwiedzający trylogię.

Wolicie czytać jednotomówki czy dylogie/trylogie? U mnie zależy, czy polubię pióro autorki.

Jeśli jeszcze nie czytaliście pierwszej części, to uwaga na spoilery. Czytając „Ognistą tajemnicę”, gdzieś przegapiłam moment, w którym Adeline Dowell i Jonathan Stoner zaczęli czuć do siebie coś więcej, niż niechęć. Naprawdę, stało się to w ciągu.. dwóch dni? W jednej chwili powiedziałabym, że się wręcz nienawidzili, a następnego dnia byli w sobie zakochani i gotowi zrobić dla siebie wszystko. Spoiler. Główna bohaterka skłamała policji, żeby uratować głównego bohatera, znając go dosłownie chwilę. Od zwrotów akcji można było dostać zawrotów głowy.

„Ognista przeszłość pali mnie w serce i ona zostanie ze mną na zawsze, Del.”

Gdy zabierałam się za „Ognistą przeszłość”, miałam mieszane uczucia, które zostały mi jeszcze po pierwszej części i bałam się, że tym razem również się zawiodę. Jednak było o wiele łatwiej i przynajmniej nie musiał⁸am wgryzać się w świat naszych bohaterów, bo już trochę znałam go z pierwszej części – wiedziałam, czego mniej więcej mogę się spodziewać. Mimo wszystko autorka jeszcze bardziej rozbudowała wątki i nadal się gubiłam.

ㅤ

„Poczułam coś dziwnego w żołądku. Jakbym miała tam kilogram kamieni, a na klatce piersiowej coś ciężkiego. Nie wiedziałam, jak nazwać to, co nas łączy. Nie byliśmy razem, jednak pusto byłoby w moim życiu bez niego.”

ㅤ

Przez pierwsze 150 stron nadal nie umiałam się wciągnąć w tę historię. Całe szczęście później było o niebo lepiej i resztę czytało mi się całkiem przyjemnie. Chociaż nadal nie potrafiłam zrozumieć zachowania naszej głównej pary bohaterów, oni sami siebie chyba do końca nie rozumieli. Dosłownie pomieszanie z poplątaniem.

ㅤ

„Zabolało. Zabolało jak cholera. Miałam świadomość, że przede mną stała dziewczyna, którą Jonathan kochał. Próbowałam mieć obojętny wyraz twarzy i zatrzasnęłam jej drzwi przed nosem. Moje serce chciało się wyrwać z piersi.”

ㅤ

Podobnie jak główną bohaterkę, mnie również męczyła jej znajomość z Nathanem. Ale mnie chyba bardziej, bo może i rozstanie bolałoby mnie okropne, to „zaufanie jest jak zapałka – drugi raz jej nie odpalisz”, a Adeline bez końca próbowała to zrobić. Może nie powinnam, to cieszyłam się, gdy czytałam, że się rozstają. Za każdym razem liczyłam, że teraz już na stałe. Otóż nic bardziej mylnego.. ciągle trzymali się swojego na zawsze. Nathan powtarzał, że tylko Adeline się dla niego liczy, a ona mu wierzyła. Przez większość książki po prostu irytowali mnie swoim zachowaniem. Wracali do siebie i kłócili się w nieskończoność. Wpadali z jednej skrajności w drugą.

ㅤ

„Jego niski głos powodował, że pod powiekami zebrały się łzy, których nie chciałam mu teraz pokazywać. Emocje we mnie szalały, bo wiedziałam, że przede mną stoi ktoś, komu oddałam siebie w stu procentach.”

ㅤ

Nie wiem, czy to przez gorączkę, która męczyła mnie, jak zaczynałam zapoznawać się z historią Adeline i Jonathana, ale dawno tak długo nie czytałam żadnej książki. Książek. Chociaż druga część zajęła mi znacznie mniej czasu, w porównaniu do pierwszej. Niestety do samego końca nie potrafiłam przywiązać się do żadnego z bohaterów.

ㅤ

Najbardziej polubiłam Masona i Olivie, bo może ich relacja również toczyła się w zaskakującym tempie, to tutaj miałam większą frajdę i mocno im kibicowałam. Byli razem uroczy, a Mason był głównym śmieszkiem tej historii, do pozostałych bohaterów nie zapalałam większą sympatią. Może poza paczką Adeline.

ㅤ

„Krzyczałam z bezsilności, bo tracę każ dego, kto cokolwiek dla mnie znaczy w tym pieprzonym życiu. Było ze mną źle. Brakowało mi tchu, miałam wrażenie, jakbym odchodziła z tego świata razem z mamą. Miałam dość i nie wiedziałam, co mam dalej robić. Jak się pozbierać. Tak naprawdę nie miałam siły ruszyć się z miejsca.”

ㅤ

Rodzice, jak i cała rodzina Jonathana, byli po prostu toksyczni. Tak samo, jak ojciec Adeline, któremu nie zależało na naszej bohaterce. Mama Del również nie była najlepsza, zdawało mi się, że za luźno podchodziła do wychowania swojej córki, na przykład pozwalając, by obcy chłopak wchodził do niej, jak do siebie. Nie wspominając, jak pogubiłam się, gdy nagle okazało się, że na zawsze zniknęła z życia bohaterki.

ㅤ

„Kłopoty:

Nie masz za co, Maluchu. Dobrze wiesz, że uwielbiam nasze rozmowy (nie bardziej niż Ciebie :p). Jedyne, czego się aktualnie boję, to tego, że cię stracę..(...)”

ㅤ

Jeśli o mnie chodzi, to nie miałabym nic przeciwko, gdyby wszystko skończyło się na drugim tomie. W pewnym momencie nawet zaczęłam kibicować kiełkującemu związkowi Adeline z nowym kolegą, jednak potem stwierdziłam, że to przecież bezsensu i na pewno coś się jeszcze wydarzy. Czytanie, jak Nathan kocha Del, po czym ją rani, a ona mu na to pozwala. Nie zrozumcie mnie źle, lubię komplikacje między bohaterami, gdy nie jest cały czas cukierkowo, ale w drugą stronę też można przesadzić.

ㅤ

Są historie, w których bez problemu wczuwam się w relacje zakochanych, którzy muszą stawić czoło światu, ale tutaj nie umiałam. Zabierając się za tę historię spodziewałam się czegoś przyjemnego, góra na cztery wieczory, ale nie udało mi się w pełni uciec w świat bohaterów.

Romanse to całkiem ciekawe książki, chociaż mają wiele elementów, które niekoniecznie są dobre dla kobiet. W tym przypadku seria "Ognista" idealnie pasuje pod tą tezę, bo jest to literatura, która bazuje głównie na uczuciach i losach Adeline Dowell. Tym razem spędza ona lato z Jonathanem i niestety, uczucie się kończy. Pojawiają się nowi mężczyźni na radarze i na pewno jest to dużym minusem, że młodym osobom tak się przedstawia miłość, jednak też trzeba oddać Vanili, że napisała książkę oddającą stan wielu młodych dziewczyn. Ja na pewno mogę ją polecić, ale też nie jest ona pozbawiona wad.