Ogień nieskończony. Żywioły Cadence. Tom 2

Na wyspie Cadence, dwieście lat temu podzielonej przekleństwem krwi na dwie części, dzieje się coraz gorzej. Panująca do tej pory chwiejna równowaga wydaje się ulotna niczym wiatr. Dodatkowo na Wschodzie pojawia się nieznana dotąd zaraza, która oprócz tego, że atakuje drzewa, to przechodzi też na ludzi sprawiając, że okropnie cierpią. Larid Wschodu i jego żona próbują znaleźć rozwiązanie, a pogrążony w rozpaczy Jack nie odnajduje pocieszenia w muzyce i rodzinie. Tęskni za swoją ukochaną, a jego przyszłość staje pod wielkim znakiem zapytania, odkąd okrutny król północnego wiatru postanawia pozbyć się go z wyspy raz na zawsze... Co przyniesie przyszłość? Czy Adaira znów spotka się z Jackiem? Czy Wschód pogodzi się z Zachodem?

Rebecca Ross powraca z niesamowitą opowieścią o duchach, miłości, wytrwałości z fantastycznym klimatem folkloru i drobnych intryg. I szczerze to ciężko było mi przewidzieć, co wydarzy się w tej książce. Tak jak w pierwszej części udało mi się przewidzieć pewne motywy, tak tutaj... końcówka mnie rozwaliła. I to nie negatywnie, a pozytywnie, bo z takim rozwiązaniem sprawy jakie mamy tutaj (chodzi o główną ''potyczkę" z królem Banem) bardzo dawno się nie zetknęłam. Poczułam się przez to jakby natchniona - co mi się naprawdę rzadko zdarza... ale jak zwykle znowu zaczynam od złej strony. 

A więc... (tak wiem, że tak nie powinno zaczynać się zdania) mamy wielki powrót na Cadence, gdzie z początku wydaje się, że życie powoli toczy się swoim biegiem dopóki nie wchodzimy w skórę Torina, który musi zbadać zainfekowane zarazą drzewa. I żeby nie skłamać, to dodam że ośmielę się powiedzieć że akcja od tego momentu stopniowo nabiera tempa. Powoli narasta, szykując nas na niespodziewane rozwiązanie tejże zarazy, ale i finału kończącego i wyjaśniającego całą tę historię. Poza tym mamy kolejne wątki - Jacka, który przestał czuć muzykę oraz Adrairy, która pod imieniem Cora próbuję poznać Zachód i swoich rodziców. 

I można by pomyśleć, że jakiś wątek zostanie pominięty przez autorkę, ale nie - wszystko ma jakiś cel i łączy się zaskakującą opowieść. Ross żadnego wątku nie pomija, stara się wszystko jasno i klarownie wyłożyć czytelnikom, a dodatkowo bardzo dba o klimat powieści. 

Dlatego myślę, że jeszcze w przyszłości z chęcią wróciłabym do tej dylogii, która niezwykle miło mnie zaskoczyła.

,,Ogień nieskończony" dostaje ode mnie 4/5.

Czekacie na jakąś premierę? Może wyczekujecie jakiegoś konkretnego tytułu? Rebeccę Ross przedstawiłam wam przy recenzji wspanialej książki "Rzeka zaklęta". Tamten tytuł porwał mnie bez pamięci. Zakochałam się w klimacie tek książki i długo nie mogłam o nim zapomnieć. Z niecierpliwością czekałam na zakończenie tej historii, która porwała mnie genialnie poprowadzonym wątkiem slow-burn i klimatem magicznej wyspy, pełnej duchów i nieokiełzanej magii. Drugi i zarazem ostatni tom tej wspaniałej dylogii, nie odbiega jakoś bardzo od pierwszego, mogłabym się nawet pokusić o stwierdzenie, że był lepszy niż pierwszy, ponieważ autorka już nie musiała nas wprowadzać w historię, a mogła od razu wrzucić nas w wir akcji. Dlatego jeśli podobała się ci "Rzeka zaklęta", to jestem pewna, ze "Ogień nieskończony" również ci się spodoba. Jednak jeśli jeszcze nie czytaliście książek autorki, to polecam wam je z całego serca.

Rozpaczliwe i bardzo emocjonujące zakończenie pierwszego tomu, zaprowadziło nas do chwytającego za serce zakończenia dylogii Żywioły z Candence. Bard Wschodu, Jack, wydaje się być całkowicie pogrążony w rozpaczy. Jego ukochana żona, zabroniła mu podążać za nią. Podjęła druzgocącą decyzję, nie wiedząc, że łamie nie tylko swoje serce. Adaira za to rozpoczyna nowe życie na Zachodzie, z "nową" rodziną. Jej rozdarte serce nie pozwala hej odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Jednak to nie jedyni bohaterowie, którzy zmagają się z dwu set letnim przekleństwem. Na główny plan wychodzą również duchy żywiołów, które potrafią wiele namieszać.

Jaki żywioł jest bliższy waszemu sercu? Mnie zawsze ciągnęło do ognia, nie tylko ze względu na moc destrukcji, ale również dzięki mocy oczyszczenia i możliwości rozpoczęcia nowego rozdziału. W poprzednim tomie autorka skupiła się bardzo na opowiedzeniu nam historii, na zbudowaniu klimatu, tak, będę sporo powtarzać, ze klimat tej książki jest genialny, jednak ten tom dal nam dopracowana charakterystykę postaci. Dzięki niej jeszcze bardziej się zżyłam z bohaterami i mogłam bardziej ich zrozumieć. Uwielbiam styl pisania autorki, relacje międzyludzkie są tu przedstawione w bardzo subtelny sposób. Mimo iż pisałam, ze autorka tym razem postawiła na akcję, to nadal nie potrafiła się do końca wyzbyć powolnego tempa narracji. Wokół okładki było wiele kontrowersji, jednak ostatecznie, chęć poznania zakończenia, przewyższyła wszystko inne. Wiedziałam od samego początku, ze musze sięgnąć po ten tytuł.

Wspomniany klimat książki, przenosi nas do szkockiej wyspy, zimnej i niedostepnej, jednocześnie chroniącej swoich ludzi przed złem i obcymi. Za ogromny plus tek książki, możemy wziąć fakt częstego przedstawiania nam duchów żywiołów i samej magii.

Jak wspominałam książka opiera się na wątku slow-burn, jednak romans w tej książce jest tak przepięknie przedstawiony, że chciałabym więcej, takich pięknych zapewnień o miłości w książkach. jednym słowem polecam, a wydawnictwu You&Ya dziękuje za możliwość poznania tej niezwykle klimatycznej historii.

Ponowne spotkanie z mieszkańcami wyspy Cadence wyszło lepiej niż poprzednie. Rebecca Ross od pierwszych stron buduje fantastyczny klimat oparty na folklorze i wierzeniach klanów. Przez kolejne rozdziały ,,Ognia nieskończonego" snują intrygującą historię, w której więzy rodzinne i zobowiązania wobec nich zaczynają zaciskać się na szyi bohaterów niczym sznur.

,,Ogień nieskończony" to książka dużo lepsza od pierwszego tomu. W ciekawy i naturalny sposób rozwiązuje wątki bohaterów. Jestem nią zachwycona, ponieważ otula fantastycznym klimatem i mnogością emocji. Nie będę ukrywać, ostatni tom dylogii ,,Elements of Cadence" zaskoczył mnie pozytywnie. Jest świetnym zakończeniem historii, od której nie mogłam się oderwać. Zdecydowanie rozbudza apetyt na kolejne książki autorki.

▪️Opis▪️

Jack Tamerlaine pozostaje na swojej części wyspy bez swojej ukochanej. Obie części pogrążają się w tajemniczej zarazie. Czy będąc na oddzielnych stronach wyspy Jack i Adaira dadzą radę pokonać szybko szerzącą się chorobę?

▪️ Opinia▪️

Ogień nieskończony tak samo jak Rzeka Zaklęta ma bardzo interesujący, ciężki klimat. Czytając obie książki wyobrażałam sobie wyspę pełną roślinności, którą otacza gęsta mgła. Szybko rozprzestrzeniająca się tajemnicza choroba również dodawała do całej aury książki czegoś wyjątkowego.

W ogniu nieskończonym wreszcie mogliśmy poznać dokładniej drugą część wyspy. Wydarzenia z zachodu były dla mnie niezwykle interesujące, cała ta część lądu jest dla czytelnika nowością, dlatego czytałam ją z ogromnym zainteresowaniem. Poznaliśmy tam

Rodzinę Adairy i jej przeszłość. Zasady jakich przestrzegać muszą mieszkańcy. Konieczną dla przeżycia brutalność, która stanowi odwieczny problem na wschodzie.

Oprócz głównej pary bohaterów dane nam było śledzić losy Sidry i Torina, którzy zostali nowymi władcami wschodniej części. Oprócz ich rozterek na temat panowania, zostały ukazane również rozterki miłosne, tęsknota i wiele innych cudownych uczuć.

Świat duchów i muzyka również cały czas są jedną z istotniejszych rzeczy w tej lekturze. Oba te aspekty dodawały trochę tajemniczości do książki.

Jest to książka z wolną akcją, ale za to z ciekawym klimatem. Bardzo polecam!

Tęskniłam, na chwilę przestałam, a teraz znów będę tęsknić i to do czasu, aż zdecyduję się na przeczytanie tych książek kolejny raz. Wiesz, co to znaczy? Nic innego, jak to, że porozmawiamy dzisiaj o wybitnie dobrej książce.

[Współpraca reklamowa z @youandyabooks]

Już prolog wskazał, jak wiele wydarzy się w tej części. Od pierwszej do ostatniej strony byłam zaangażowana w fabułę. Moja uwaga ani na chwilę nie umknęła, ponieważ fabularnie to wybitna historia. Mitologia celtycka, miłość i muzyka wszystko to ułożyło się w niezapomnianą i wyjątkową opowieść. Pierwszy tom skrywał tajemnicę zaginionych dziewczynek, drugi zabójczą zarazę – oba okazały się równie interesujące.

Coś, co szczerze uwielbiam w tej dylogii to świat. Niezwykle dopracowany w strukturze i funkcjonowaniu. To, jaka relacja towarzyszy współżyciu mieszkańców wyspy i duchów jest niezwykle ciekawa. Ich życie wzajemnie na siebie oddziałuje. Kiedy w jednym świecie dzieje się źle, drugi prędzej czy później to odczuje. Ludzie żyją w szacunku do duchów, do darów natury i zjawisk meteorologicznych.

Klimat jest trochę melancholijny, zamglony. Ta dylogia to jesienny ideał. Właśnie w nadchodzącym okresie zapoznanie się z nią sprawi Ci najwięcej przyjemności.

Fantastyczne jest, że to nie jest historia wyłącznie o głównych bohaterach. Wiele postaci ma ogromne znaczenie i wpływ na bieg fabuły. Sidra, Torin, Frae, Mirin i wielu innych – oni wszyscy byli niezwykle istotni.

Ach i miłość. Miłość była przepiękna. Zarówno romantyczna, jak i rodzinna. Wyznanie miłosne było jednym z najpiękniejszych, jakie było mi dane przeczytać.

Gwarantuję, że ta historia sprawi Ci wiele przyjemności. Tutaj zwyczajnie można się zakochać.

Bohaterowie pod koniec poprzedniej części byli zmuszeni podjąć niezwykle trudną decyzję. Drugą część zaczynamy miesiąc po tych wydarzeniach. Na wyspie nie jest dobrze, wrogie klany nie mogą się dogadać, panuje napięta atmosfera. Dodatkowo duchy natury nie zachowują się normalnie, ponieważ ich władca Bane, chce się pozbyć z wyspy barda. Skłóceni ludzie i skłóceni bogowie, do czego to doprowadzi? Kiedy na wyspie pojawia się plaga współpraca będzie niezbędna, tylko jakie będą tego konsekwencje? Czy Jack i Adaria ponownie się spotkają? Czy uda się pogodzić wrogie klany, a duchy dojdą do porozumienia?

Bardzo się cieszę, że na kontynuację nie musieliśmy tak długo czekać! Pierwsza część mnie zauroczyła i dobrze rozpoczęła nowy rok. Byłam ciekawa jakie będą dalsze losy wyspy i ich mieszkańców, zwłaszcza, że zakończenie pierwszej części zapowiadało dużo problemów. I właśnie to dostaliśmy w kontynuacji. Pojawiło się dużo nowych wątków, mamy okazję poznać drugi klan i ich perypetie oraz śledzić losy ulubionych postaci.

No i jeśli o postaciach mówimy, to warto powiedzieć, co się u nich zmieniło. Jack ma załamanie przez wydarzenia z pierwszej części. Nie wie co ze sobą zrobić i nie widzi dla siebie przyszłości. Nic nie sprawia mu przyjemności ani radości, ale musi robić dobrą minę do złej gry, ze względu na rodzinę. Duchy raczej też mu nie sprzyjają, a wręcz utrudniają egzystencję. Chłopak wie, że jego stan się poprawi, gdy odzyska ukochaną, dlatego podejmuje kilka ryzykownych decyzji, które mogą go uratować lub pozbawić życia. Adaria jest zmuszona zaadaptować się w nowej sytuacji wśród nowych osób. Poznaje drugą stronę i zdaje sobie sprawę, że nie wszystko jest czarno-białe. Jednak królewskie intrygi ją przerażają i ma rozterki czy jest to właściwa droga. Stara się łagodzić napięcia i zrozumieć postępowanie innych. Jej serce jednak wie, że to ciężkie zadania, zwłaszcza bez bliskich jej osób. Czuje się osamotniona i przez cały czas kontrolowana. Torin i Sidra także przeżywają kryzys. Ich klan ma duże problemy, a oni nie mają możliwości by temu zapobiec. Każde z nich szuka rozwiązania na własną rękę, a przez to rodzą się między nimi konflikty.

Sytuacje bohaterów nie są proste i każdy z nich, musi się zmierzyć z nimi na własny sposób. Jednak pomimo tego powieść nie straciła na tym, a wręcz zyskała. Ponownie mamy w niej perspektywy różnych postaci, co dodaje dynamiki. Ale styl autorki się przy tym nie zmienił, dalej mamy spokojne tempo, a i tak trudno się od niej oderwać. Magicznie przyciągające opisy, rak zbędnych wątków i powolne wyjaśnianie wszystkich wątków. Chociaż przy tej części mam małe obiekcje. No zakończenie mnie zawiodło. Liczyłam na trochę inne rozwiązanie, a poszło to w zupełnie innym kierunku i nie do końca to kupuje. Jakoś to było za proste i do przewidzenia. Chociaż sam wątek z Bane'm był super, tak rozwiązania między klanami, takie za proste i banalne. Szkoda, że skończyło się w takim momencie i nie otrzymaliśmy może dodatkowego rozdziału po jakimś czasie. Można sobie obstawiać jak to dalej się potoczy, ale zabrakło tej ostatniej kropki do pełnej satysfakcji.

Podsumowując to naprawdę świetny powiew świeżości w literaturze. Autorka pokazuje, że nie trzeba tworzyć akcji goniącej akcji, by powieść interesowała i wciągała. Można to zrobić opisami czy relacjami pomiędzy bohaterami. Teraz na jesienny okres to idealna lektura. Przeniesie Was na małą wyspę, a której dzieje się magia, a życie w zgodzie z duchami natury jest niezbędna. Pokaże że magię można pokazać też z innej strony, a i tak będzie to interesujące. I choć zakończenie w moim odczuciu nie było w pełni satysfakcjonujące, to coś czuję, że dla wielu osób będzie genialne, dlatego gorąco Wam tą dylogię polecam!

Czy Jack i Adaira spotkają się ponownie, a między wrogimi klanami i duchami zapanuje pokój? Czy Sidra i Torin doczekają się spokojnego życia? Na te pytania odpowie Wam cudowna i zniewalająca kontynuacja, którą jest "Ogień nieskończony" i jedno jest pewne - przepadniecie w odmętach piękna i z bólem serca będziecie kończyć ostatnie rozdziały.

I cóż mogę powiedzieć? Zakochałam się. Historia, stworzona przez Rebeccę Ross, otuliła moje serce i sprawiła, że nigdy wcześniej nie czułam się tak wspaniale obserwując losy czwórki bohaterów. "Ogień nieskończony" to klimatyczna opowieść o miłości, nadziei i walce o lepsze jutro, gdzie los nie sprzyja bohaterom, ale oni mimo wszystko się nie poddają. Zapierają się z każdej możliwej strony i kierują sercem... Nawet jeśli wybór, którego muszą dokonać będzie bolesny.

Nie potrafię też przejść obojętnie koło bohaterów, a zwłaszcza Sidrze i Torinie. Ta dwójka to prawdziwe cudo romansu, które trzeba chronić za wszelką cenę. Czuć od nich dojrzalsze uczucie i oddanie, które narodziło się na przyjaźni i wspólnym zrozumieniu. Oboje na pierwszy rzut oka różnią się od siebie, ale tak naprawdę potrafią słuchać siebie nawzajem i wychodzić ze swojej strefy komfortu w trosce o to drugie. CUDO. Nic więc dziwnego, że rozdziały prowadzone z ich perspektywy czytałam z największym zainteresowaniem i szybszym biciem serca, bo pokazuje to... Że miłość nie musi być pełna cielesnych uniesień i wzajemnego denerwowania się, aby między kochankami było napięcie i chemia.

Ach, no i sam klimat i treść całej historii! To w jaki sposób książka wciąga czytelnika od pierwszych stron i nie pozwala mu na chwilę znudzenia. Nie ma tu zbędnych zapychaczy i niewyjaśnionych sekretów, a bohaterowie nie włóczą się bez celu i nie szukają problemów wyrwanych z kontekstu. Autorka za to prowadzi nas przez mistyczny świat duchów i niczym w baśni prowadzi postacie przez ścieżki ich losów, które krzyżują się i rozchodzą, aby stworzyć najwspanialszą pieśń nad pieśniami.

"Ogień nieskończony" to idealne podsumowanie świata pełnego magii i miłości. Wstępując do niego oczekujemy spokojnej podróży, a tak naprawdę otrzymujemy burzliwą drogę z pięknym wschodem słońca na końcu. To opowieść pełna oddania i pragnień, które koją serce i jednocześnie sprawiają, że pragniemy tylko więcej.

"Mógłby tu zostać. Mógłby zostać tu z nią, ukryty przed światem; była jego pożywieniem i jego stalą, podtrzymywała go i dawała mu siłę. Była wszystkim, czego potrzebował, przy niej milkła cała muzyka".

Pierwsza część oczarowała mnie swoją historią, więc z niecierpliwością czekałam na kolejną. Książka już na samym początku czaruje cudowną okładką, która jest idealnym nawiązaniem do tego co jest w środku, a mówię wam, że nie sposób jest się oderwać, dzieje się bardzo dużo. Wyspa nadal jest podzielona na dwie części i dwa wrogie klany. Adaira przebywa na Zachodzie, próbując przystosować się do obecnego życia i co nieco dowiedzieć się o swojej nowej rodzinie. Innesie, matce, która jest królową Zachodu i ojcu Davidzie, który jest uzdrowicielem. Adaira za to bardzo tęskni za Jackiem, który został na Wschodzie. Dwie połówki wyspy i ta sama zaraza, zesłana przez Bane, która dotyka również ludzi. Niestety Sidra zostaje zarażona jak i ojciec Adairi. Żadne mieszanki ziół nie pomagają. Torin mąż Sidry zostaje zaproszony przez duchy do ich świata, ma za zadanie rozwiązać zagadkę tajemniczej choroby i ocalić wyspę. Trwa wyścig z czasem. Za to Jack jest gotów zrobić wszystko dla żony i wyrusza na Zachód. Wschód i Zachód odczuwają skutki klątwy Bana, który pała nienawiścią do ludzkości. Dwa wrogie klany łączą swoje siły. Co z tego wyniknie?

Tak jak pisałam wcześniej czekałam na tę część. Książka tak mnie wciągnęła i oczarowała, że nie potrafiłam się oderwać. Każdą wolną chwilę poświęcałam na tę historię. Bohaterowie cudowni Adaria, Jack, Sidra, Torin nawet matka dziewczyny Inessie, którą polubiłam. Każdy z tych bohaterów miał swoją misję do spełnienia, przeżywał fascynującą podróż, odegrał pewną rolę do której nie był przygotowany. "Ogień nieskończony" to niesamowita podróż do świata magii, duchów, zdrad i oczywiście wrogów. Jest sporo zaskakujących zwrotów akcji, które wpływają na połączenie obu klanów. Adaria nadal jest silną bohaterką, niezależną, sprytną, mającą swoje zdanie. Uwielbiam takie historie gdzie niepewność, zaskoczenie i magia odgrywa główną rolę. Ze swojej strony jak najbardziej polecam tę historię pełną ciepła i uczuć.